90. Can i Believe in You




Het is weer eens tijd voor een B kant. Dit keer de flipside van Stand Above Me de eerste single van het matig ontvangen Liberator waar McCluskey iets te geforceerd tracht aan te haken bij de hippe acts van dat moment. De B kanten uit die tijd zijn over het algemeen interessanter dan het meeste werk van Liberator.

Can I Believe in You heeft ook wel genoeg moderne beats maar ze passen op zich goed bij het lied zonder dat het gaat irriteren. Qua sound past het meer bij Sugar Taks en dat is in mijn geval een goed teken.

89. Walking on Air




Had ik het over Sugar Tax? Hier hebben we er weer eentje van dat album. Een ietwat zwaar aangezette ballade komt hier op plaats 89. Een fijn nummer wat goed bij het album past zonder dat het er echt uitspringt.

100. IF YOU WANT

Wat een teleurstelling, deze comeback single.

Drie jaar lang leefden we met de fans op het ondertussen opgedoekte OMD forum toe
naar de comeback in originele bezetting. Hitsucces zouden de oude helden wel niet meer boeken.
Maar het talent om een goed uitgekiende poptune te schrijven hadden ze ongetwijfeld nog wel.

Nu ik het nummer terug hoor, weet ik het wel zeker: één van hun allerslechtste songs.
Om verschillende redenen was deze single een misplaatste keuze: te weinig hitpotentie.
Maar vooral te weinig getuigend van die typische OMD sound. Geen retrogevoel.

If You Want is een iets te nadrukkelijk op het refrein van Walking on the Milky Way gebaseerde song
die Andy klaar had voor Atomic Kitten of één van die andere bandjes waarvoor hij om den brode schreef.
De song werd (en volgens mij niet eens onterecht) afgewezen en dat zat hem behoorlijk hoog.

Dat Andy revanche wilde door net deze mislukte solo-song naar voren te schuiven
als lead single van het langverwachte comeback album in originele bezetting is meerdere fans
in het verkeerde keelgat geschoten. "We don't want is," was een vaak gehoorde quote.

De kans dat ik in dit topic een nog negatievere commentaar zal schrijven, acht ik erg klein.

99. TOO LATE

Ik snap wel wat vigil bedoelt met zijn stille liefde voor het Universal album.
De voorganger Liberator was een potsierlijke poging om op de eurohouse kar te springen.
Dat was duidelijk niet de wijze waarop Andy aansluiting moest zoeken met het jaren '90 geluid.

Op Universal bewandelt hij voorzichtig britpop wegen en dat gaat hem beter af.
De betere songs op de plaat zijn deze die gek genoeg het minst OMD-achtig klinken.
Mocht hij die wat meer gitaar gedreven lijn een plaat lang hebben doorgetrokken,
dan was het album in mijn eindafrekening misschien wat hoger geëindigd.

Too Late is zonder meer een aardige popsong.

98. THE DEAD GIRLS

Inderdaad. Het leek wel of OMD hun Architecture & Morality sound in één digitaal blik stopte
en hun succesalbum overdeden om The Pacific Age te redden van de onvermijdelijke ondergang.

Want het platencontract (7 albums in 7 jaren) was moordend.
De tournee die de band na Crush deed was de meest vermoeiende uit hun carrière geweest.
En hoe dan ook moest er in 1986 nog een nagelnieuw album in de winkels liggen.
Zonder twijfel hun zwakste LP van de jaren '80... maar de rek was eruit.

The Dead Girls verwijst natuurlijk naar Joan of Arc en al haar vrouwelijke lotgenoten.
Meiden van altijd en overal die vielen, maar niet voor de charmes van de beide zangers.

97. BURNING

Februari 1991. Op studiereis in Londen viel ons oog op de aankondiging van de nieuwe OMD.
Mijn vriend en ik waanden ons tijdens onze studentenjaren OMD. We bleken beiden grote fans.
Maar tijdens onze jaren in Leuven was er geen nieuw materiaal meer verschenen (tenzij Dreaming).

Een paar weken later was het dan zover: we zaten in spanning klaar voor de luistersessie.
Een 7" single met Sailing on the Seven Seas / Dreaming. De a-kant klonk apart, maar beloftevol.
De b-kant wist me sneller te bekoren: met zijn Madchester beats helemaal bij de tijd zowaar.

Toen we de single nog eens draaiden merkte ik op dat ik het gevoel had dat er iets ontbrak.
Ik kon het niet anders verwoorden... het leek wel of Paul niet van de partij was op deze single.
Toen het album wat later verscheen, waren de persberichten duidelijk: OMD was enkel nog Andy.

Ik krijg nog altijd kippenvel als ik aan dat bijzondere luistermoment terugdenk.
Hoe kon ik gehoord hebben dat Paul niet meedeed... het oor van de trouwe fan wellicht.

96. KILL ME

Ik ben een b-kantjes man, maar moest deze toch nog eens opnieuw horen.
En toen ik dat deed, heb ik hem prompt een paar plaatsen doen stijgen in mijn lijstje.

Het muzikaal kader mist wat songstuctuur... meer een compositie dan een lied.
Maar dan is er dat refrein dat de hele constructie recht houdt en redt van de middelmaat.
Als zo'n nummer naast het album valt, heeft men te maken met een ijzersterke songcyclus.

Het bevestigt meteen mijn stelling dat English Electric kwalitatief akelig dicht bij het oude werk komt.
Het binnenkort te verschijnen The Punishment of Luxury kan dat niveau nooit meer halen, vrees ik.

Volgens mij is het Paul die "kill me" zingt.
Daar hou ik van als beide protagonisten samen zingen.
Bij Depeche Mode ook trouwens.

95. INTERNATIONAL

De gesproken intro duurde normaal een volle minuut,
maar Dazzle Ships heeft ook al met deze ingekorte versie last van het experiment.
Andy roept graag dat OMD met Dazzle Ships bewust geen Architecture & Morality II maakte.

Geen hits, maar muzikaal experiment primeerde.
Excuseer, Andy, maar A&M was op zich een behoorlijk experimentele plaat.
De hits waren toevalstreffers en de waarheid gebiedt ons vast te stellen dat die op DS ontbreken.

Hoe goed Dazzle Ships ook is, compositorisch leed de band aan bloedarmoede.
Er staan maar zeven echte songs op en vier stuks dateren van voor het sessiejaar 1982.
Internationaal is naast Genetic Engineering en Silent Running wel een echt nieuw nummer.

De song scoorde bij mij vroeger erg hoog vanwege de vocale uithalen van McCluskey.
Heel doorleefd gezongen. Maar dat walsritme is te doorzichtig met Maid of Orleans in gedachten.

Het sterkste moment van International is voor mij vandaag het moment
waarop de synthesizermelodie invalt na Andy's uithaal. De klankkleur is zo goed gekozen
dat het hele nummer erdoor opgetild wordt. Het is voor die toets dat de groep Paul nodig heeft.

Klopt

94. BIG TOWN

Deze song heb ik wat hoger gezet omdat de commentaar van vigil me charmeerde.
Sugar Tax is zonder meer het beste OMD album van de drie solo platen die Andy in de 90s maakte.
Hij slaagt er namelijk in om het gemis van meester-arrangeur Paul Humphreys goed op te vangen.

Veel nummers gaan over het alleen vallen en zijn als lovesongs opgevat,
maar verwijzen tussen de regels naar de breuk tussen de twee muzikale vrienden.
Big Town gaat natuurlijk over het opgroeien in Liverpool. Er kleeft nostalgie aan Sugar Tax.

Maar ik moet streng zijn en omdat er een paar draken op de langspeler staan,
moet ik het bij vier sterren houden. Breek me de bek niet open over Speed of Light.

93. JUNK CULTURE

Voor mij naast de vier singles meteen de fijnste track van het gelijknamige album.
OMD windt er na Dazzle Ships geen doekjes meer om. Wij zijn eigenlijk maar een popband.
De tijd dat we dachten dat we met onze muziek impact hadden op de dingen, ligt achter ons.

Op Junk Culture amuseert OMD zich en maakt exotische uitstapjes.
Calypso, funk en reggae bijvoorbeeld. En deze instrumental swingt zo lekker.
Met die koperblazers, dat gegniffel en die elastische baslijn.

Nu hoeft OMD niet te bescheiden te zijn.
Impact op de muziekgeschiedenis hadden ze wel degelijk... vier albums lang.
Wat daarna kwam is in vergelijking met zoveel eendagsvliegen verdienstelijk te noemen.

92. PRETENDING TO SEE THE FUTURE

Over de relevantie van OMD in de muziekgeschiedenis gesproken.
Het is een vraag die de groep zich al op haar eerste album luidop durft stellen.
Hoe lang zal dit dolle muzikale avontuur duren. Eerst een single en nu een album.

En dan zouden die singles dra hits worden en die band een beroep voor het leven.

Het donkerste album van het debuutalbum dat samen met The Messerschmitt Twins
tijdens de opnamesessies tot stand kwam. De acht andere songs zaten al in hun live playlist.
Het is duidelijk voelbaar dat OMD in die maiden maanden met Joy Division had getourd.

Ik hou ook van de manier waarop ze beiden hun stemmen inzetten op de eerste LP.
Later zou Andy in overdub met zichzelf gaan zingen. Daarvan is Junk Culture het sterkste voorbeeld.

91. PROMISE

Het tweede OMD album Organisation telt maar één single.
En dan is de popklassieker Enola Gay niet eens exemplarisch voor de somberte van die LP.

Is Enola Gay het eerste nummer dat Andy zonder Paul schrijft, dan is Promise het tegenovergestelde.
Paul zat iets te vaak heen en weer naar New York waar zijn latere ex-vrouw Maureen woonde en werkte.
Maar in dat ene nummer Promise belooft hij zowel Andy als Maureen beterschap.

Paul is in zijn teksten een haast kinderlijke romanticus. En hij zingt een stuk monotoner.
Maar hoe hij Promise in zijn eentje muzikaal weet aan te kleden, vind ik ronduit verbluffend.
De basis is een poepsimpele baslijn, maar let op al die geluiden die hij erom heen weeft.

En dan is de donkere outro meteen het beste stuk van de song.
Promise had wat mij betreft gerust op single gemogen.

88. Apollo Xi




That's one small step for man,
One giant leap for mankind...

Andy's soundrack voor de eerste maanlanding. Het is een fijn uptempo in principe instrumentaal dansnummer met daaronder allerlei stukjes uit de "landings" speech van John F. Kennedy en opmerkingen van Neil Armstrong en co tijdens de landing en verblijf op de maan. Ook deze komt van Sugar Tax uit 1991.

87. La Femme Accident




Ook het album Crush staat uiteraard in de lijst. Op 87 vinden we misschien wel het liefste liedje van OMD. Het was de 3de single van Crush en deed niet heel veel (zeg maar gerust weinig) in de hitlijsten. Het nummer heeft een haast klassieke begeleiding en de wals is niet ver weg. Het lied refereert ook aan Joan of Arc. Wellicht dat de band spijt heeft van deze single keuze. Van de drie uitgegeven verzamel albums heeft er geen eentje de normale single versie opgenomen. Op de latere twee staat La Femme Accident zelfs helemaal niet en op de eerste verzamel cd uit 1988 hebben ze gekozen voor de langere 12" remix versie.

Zo, ik ben ook bij. Hoewel ik een flink rijtje OMD in de kast heb en de band ook tweemaal live heb gezien (eenmaal omdat ze een dubbelconcert met Simple Minds gaven en eenmaal omdat ze op Parkpop stonden, dat gratis is en ik toch in de buurt was), is de liefde voor deze band wel een van de grotere muzikale schisma's tussen mij en de presentator van dienst. Maar ik ga er een oogje op houden en wie weet zie ik straks ook het licht.

Nou ja, dit is ook wel weer wat negatief gebracht.

Analyse
Maar liefst 11 cijfers zijn er te vinden van OMD in de stemlijst van Casartelli. Deze 11 hebben een gemiddelde van 3,27. Als ik het algemeen erkend misbaksel Liberator er uit haalt kom je zelfs tot een redelijk nette 3,4. Dat lijkt niet heel hoog maar als je het gemiddelde van al zijn stemmen bekijkt blijkt het gemiddelde in totaliteit van deze Rush fan maar liefst 0,21 lager (3,06) te liggen. Dus het OMD rijtje is behoorlijk bovengemiddeld in vergelijk met de rest van de kast/harde schijf.

conclusie:

Dus ik vrees dat het wel mee valt amice
De kans is uiteraard nu wel aanwezig dat de stemmen per direct naar beneden worden bijgesteld.

Dat zou wel erg trollerig zijn.

Ik vind OMD best een leuke band wanneer hij opstaat. Maar op een zeer bescheiden handvol nummers na, zijn er weinig losse nummers die hier echt diepe gevoelens oproepen. Het eindbeeld is toch altijd dat van ietwat afstandelijke muziek, wat ik bij vergelijkbare bands die dat etiket ook wel opgeplakt krijgen (Pet Shop Boys, Ultravox of zelfs China Crisis of The Human League) een stuk minder heb. Dus ja, wel leuk, maar vooralsnog niet meer dan dat... en het rekenen van OMD tot pakweg de vijf beste bands allertijden komt me ook als iets zeer abstracts voor... abstracter nog dan bij artiesten waar ik een stuk minder aan vind, maar waar ik wel in meen te horen wat anderen erin waarderen (Smashing Pumpkins, Smiths, Neil Young, to name a few...).

Enfin, wie weet wat deze Top 100 nog teweegbrengt!

OMD kouder dan Ultravox? Dan moet je dringend bijscholen, Casartelli.

Luister (nog eens) naar Kill Me, één van de nummers die hier al gepasseerd zijn.

Ik heb mijn tegenvoorbeelden met zorg gekozen, dat begrijp je

86. Frontline




En weer een heerlijke B kant van de heren. De heren halen alles uit de electronische kast. Het is een lied uit English Electric periode maar qua experiment en dadingsdrang had het ook zo maar uit de begin periode van de band kunnen komen. Ik hoor hier ook wel Jarre in terug en dat is zeker een compliment,

85. The Future, the Past, and Forever




Op 85 een nummer van het History of Modern album. Schreef ik net JM Jarre dan kan ik nu met een andere electro grootmacht aankomen in de persoon van Giorgi Moroder. Heerlijke zanglijnen, het pulserende ritme en enorm dansbaar. Weinig pretenties enkel gewoon een redelijk vrolijk dansnummer, ook wel eens fijn.

84. Radio Waves




Een liedje van Dazzle Ships.

Zoals het daar staat ziet het er heel normaal uit maar zo normaal is het niet dat een liedje met kop en staart vanaf het zeer experimentele Dazzle Ships af komt. Radio Waves dus wel en komt daarmee op de 84ste plek. Het heeft een lekkere drive en had van mij zo op 7" uitgebracht mogen worden.

83. Sister Marie Says




Een schaamteloze deel II van Enola Gay. Het lied werd al geschreven in 1981 maar verscheen pas in 2010 op plaat (en single). McCluskey schreef het nummer over Sister Marie Gabriel wat een soort profeet/waarzegster was. Gewoon dansen dansen dansen tot je er bij neer valt!

82. The Pacific Age




De titeltrack van OMD's zevende album, tevens was dit album de laatste voor de break. Het album kenmerkt zich door een typische 80's pop productie. Dit lied ligt wat zwaarder op de maag dan het grootste gedeelte van het album. Ik vind het best een fijn nummer, wat zwaar aangezet maar wel met zeer herkenbare OMD-elementen.

81. White Trash




Op 81 vinden we het meest experimentele nummer van Junk Culture. Het nummer bevat de nodige teksten maar het gaat echt om de muziek. Het heeft geen enkele logische opbouw en komt meer over als een strak georganiseerde jamsessie. Het nummer verscheen een aantal jaar later in een live variant als B kant op de So in Love single.

Een persoonlijke top 10 van vigils nummers 81 tot 90.

81. La Femme Accident
82. Apollo XI
83. Radio Waves
84. The Pacific Age
85. Frontline
86. Can I Believe You
87. Sister Mary Says
88. Walking on Air
89. White Trash
90. The Future, the Past and Forever

Commentaren zijn voor later.

90. THE FUTURE, THE PAST AND FOREVER

Zowat het slechtste nummer dat hier voorbij is gekomen (en vermoedelijk zal komen).
Deze en If You Want It zijn de twee draken die History of Modern degraderen tot een verdienstelijk comeback album dat echter nooit uit het peloton van de doorsnee OMD albums zal geraken.

Deze song gaat muzikaal nergens naartoe en heeft in mijn oren ook niets te maken met OMD.
Wellicht weer een van die Andy-solostukken die nog snel half ontdooid werden opgediend.

89. WHITE TRASH

Een albumtrack uit Junk Culture die ik vroeger beter vond.
Het venijn in de vocalen sprak me aan, alsmede het verdraaide arrangement en de sax solo.
Nu stoor ik me aan het fairlight-koor en de toch wel iets te slome uitvoering van het lied.

De demo-versie uit de deluxe release van het album vind ik eigenlijk wel tof.
White Trash - Highland Studios Demo, a song by Orchestral Manoeuvres In The Dark
Maar je voelt dat het vrolijke arrangement haaks op de inhoud van de song staat.

88. WALKING ON AIR

Een song die, vermoed ik, in een tweede fase voor Sugar Tax werd opgenomen.
Ik baseer me hiervoor gewoon op het feit dat een paar tracks een andere productie kregen.
Het nummer neemt ook wat afstand van de meer retro-gevoelige synthipop sound van de plaat.

Een bossanova (zoals in Avalon van Roxy Music) met een getormenteerd zingende Andy.
Het is vooral die vocale huilbui die ik op het randje vind. Daarom staat ie wat lager in mijn lijstje.