08. THIS TOWN



OMD goes jazz. Als rasechte straatkatten sluipen Andy en Paul door de nacht. De opbouw van de B-kant van (Forever) Live and Die vind ik prachtig. This Town biedt de luisteraar een instrumentale climax aan. Het arrangement van de blazers mag op conto geschreven worden van de Schotse gebroeders Weir die als blazerssectie meetrokken op tournee tussen 1984 tot 1987. Ze zijn te horen op de albums Crush en The Pacific Age. This Town viel uiteindelijk van dat laatste album ten voordele van het reeds door vigil aangehaalde Flame of Hope dat aanvankelijk als een B-kant was geconcipieerd. Van mij hadden ze het schaamteloze Shame mogen afvoeren (al kan ik de latere single remake wel smaken).

09. RFWK



Ralph Florian Wolfgang Karl

U raadt het al. Op History of Modern vinden we deze lovende ode terug aan de geestelijke vaders van Orchestral Manoeuvres in the Dark. Het lied neemt ons mee naar een optreden van Kraftwerk in Londen anno 1975. De Duitsers moesten hun doorbraak in de UK nog forceren en tussen de paar honderd aanwezigen zaten ook Andy en Paul die (zoals dat dan heet) van hun paard gebliksemd werden. Thuis gekomen gingen de twee vrienden experimenteren met elektronica. Het zou nog drie jaar duren voor ze daar mee naar buiten zouden durven treden in het voetspoor van The Human League en Cabaret Voltaire.

In tegenstelling tot een paar andere nummers op OMDs comeback album uit 2010 zit de Kraftwerk referentie meer in de klankleur van de synthesizers dan in de compositie zelf. Die lijkt op een doorsnee 90's OMD song uit Andy's solojaren. Maar Paul weet dat gelukkig allemaal magistraal te arrangeren tot een bijzonder geladen werkstuk. Vooral emotioneel een rollercoaster.

10. DANCING



Dames en heren, er zit wel degelijk swing in Orchestral Manoeuvres in the Dark. Dat bewijst het juist getitelde Dancing. Sputtert de percussie op het debuutalbum nog uit primitieve keyboards, dan heeft Dancing met stip het meest strakke ritme van de plaat. OMD breit een adembenemende collage aan elkaar in een song die laat horen waarom we de groep mogen beschouwen als één van de belangrijkste synthesizer pioniers van de hele new wave beweging. Ik plaats graag een live registratie van de song uit het Britse muziekprogramma Old Grey Whistle Test (een soort voorloper van Later with Jools Holland).

11. THIS IS HELENA



Ik had in mijn studentenjaren ooit een radioprogramma op Radio Scorpio in Leuven. De naam van dat programma was This Is Helena en het OMD nummer was de begintune. Eén van de meest enigmatische OMD tracks en afkomstig van Dazzle Ships. In hoeverre het nummer bestaat uit van over het ijzeren gordijn geplukte radiosamples (De Helena in kwestie was een presentatrice op de Praagse staatszender) en in hoeverre Andy en Paul er hun vorm aan hebben gegeven, is niet zo duidelijk. Maar ik vind het een geweldig ding omwille van het onverhoopte rock gevoel tegen dat industriële decor.

12. LOCOMOTION



Het meest sissy klinkende OMD nummer heeft een paar onverwachte troeven. Het vocale arrangement is zoals op heel Junk Culture heel erg geslaagd. De steeldrums zijn een leuke gimmick en er is natuurlijk het persoonlijke verhaal dat erbij hoort. Ik zit als vijftienjarige in bad. Uit mijn transistor ontrolt zich de BRT Top 30 van die bewuste week in april. Deze nieuwkomer deed me vocaal een beetje aan OMD denken. En wat blijft: het is OMD met hun nieuwe single Locomotion. De vorige keer dat de band in de Vlaamse hitparade stond was het met Genetic Engineering. Twee verschillende werelden.

13. HER BODY IN MY SOUL



De B-kant van Locomotion is een interessant nummer. Je hoort de groep in de beginfase van de Junk Culure sessies, zonder opsmuk van blazers bijvoorbeeld. Een haast pure elektro benadering. Een nummer dat een beetje de New Order toer opgaat. Alleen de zanglijnen zullen behouden blijven en keren met een andere tekst terug in de albumtrack Love and Violence.

Her Body in My Soul is als nummer niet zo sterk, maar ik hou van het idee om Andy's gejank in contrast te zetten met zijn wat diepere stemgeluid. Iets wat OMD op een aantal B-kantjes uit die tijd probeerde. Vocaal vuurwerk. Ik had graag nog een nummer uit de Sugar Tax periode in mijn lijst van 20 opgenomen, maar vigil heeft eigenlijk alle goede nummers al opgesoupeerd. Daarom deze.

14. THE NEW DARK AGE



Neen, niet The New Stone Age, maar de B-kant van Walking on the Milky Way. Een compositie die weer erg vertrouwd retro klinkt. Die stemmen doen wat aan Alan Parsons Project denken en het geoefende oor hoort een Japans vrouwtje dat ons aan de Crush periode kan doen denken. Orkestraal zit het nummer erg sfeervol in elkaar en het donkere zit in de titel. Druppels in de oceaan van nostalgie.

15. DREAM OF ME (BASED ON LOVE'S THEME)



De enige single van Liberator die in mijn oren hout snijdt. Een semi-cover die het bekende Love's Theme van Barry White uit 1973 als basis gebruikt. De walrus knort zelfs mee in de achtergrond. De single deed het in Vlaanderen beter dan Sailing on the Seven Seas en bijna zo goed als Pandora's Box. De echte OMD toets zit in de instrumentale brug. Wat Andy er in de credits niet bij vertelt is dat Hang On in There van Johnny Bristol (eveneens uit 1973) mee model stond voor deze vaak op MTV gedraaide OMD hit.

Barry White

Het is toch erg jammer dat dit nummer het enige wapenfeit is in de Nederlandse Top 40 tijdens de 90's. Het ging zelfs erg hard van start (in 2 weken door de Tipparade heen en kwam maar liefst op 23 binnen) om te stranden op een niet geheel onverdienstelijke 17de plek. Ik was daar destijds als relatief nieuwbakken OMD fan natuurlijk wel mee in mijn nopjes. Ik vind het verder ook geen heel slecht nummer maar ik zie het meer als een gimmick achtig ding.

In mijn eigen lijst op 117

16. ARCHITECTURE & MORALITY



Laten we ook het negende nummer en de titeltrack van OMD's meest complete album een plaatsje geven in dit topic. De titeltrack belichaamt de titel van het album dan ook perfect in zijn cocktail van melodische stukken en puur machinewerk. Arcitecture staat voor het mechanische, de technologie of de vorm. Morality staat voor het melodische, de mens of de inhoud. Met de ijscokar in het begin en aan het einde van de compositie als zoethoudertje.

17. FIREGUN



De B-kant van La Femme Accident en opgenomen na de Crush sessies. Met als uitgangspunt de zoveelste shooting in een Amerikaanse school of winkelcentrum. Inhoudelijk dus dicht tegen 88 Seconds in Greensboro aanleunend en in zijn epische dimensies ook wat van The Native Daughters of the Golden West in zich dragend. Een bonustrack dus die het Crush verhaalt nog even verlengt. Opnieuw die combinatie van diepe en hoge vocalen. Ik hield wel van die aanpak.

18. SACRED HEART



Dit is een pareltje dat ik eigenlijk wel in vigils top 100 had verwacht. Sacred Heart is de B-kant van Souvenir en ligt nog net iets meer in het verlengde van Organisation dan van het forthcoming A&M album. Een nummer dat me wat de kleur van de synthesizers betreft lichtjes aan Joy Division en de oude New Order doet denken. Sacred Heart genereert bij mij een zelfde soort kippenvel als In a Lonely Place.

19. GARDEN CITY



De B-kant van Tesla Girls, maar dan enkel op de 12" single, want voor de 7" single werd de overigens uitstekende live versie van Telegraph gekozen. Garden City is gewoon een heel opgewekt nummer over het zich vervelen in een zonovergoten stad. Kan je nagaan dat er anno 1984 nog gediscussieerd werd over het al dan niet behouden van het F-woord in de tekst. Een ode aan het hedonisme waar elke popgroep vroeg of laat mee te kampen krijgt. OMD zouden ook even aan de drugs gaan tussen Crush en The Pacific Age. Het volstaat om de foto's te bekijken van de bandleden op dat laatste album.

20. FINAL SONG



English Electric was een moeilijk album. De lat lag hoog, want OMD had zichzelf enig krediet gegeven op de voorganger History of Modern. Het volstond dat die plaat de comeback bezegelde en daarom mocht er voor ruim de helft geput worden uit ouder materiaal dat Andy nog op de plank had liggen. English Electric moest de wereld tonen waartoe OMD in de 21ste eeuw echt in staat was. De sublieme symbiose tusen Paul en Andy kreeg weer alle ruimte op dit album. Final Song werd geschreven alsof het OMD allerlaatste nummer betrof. Een definitief coda om een meesterlijke plaat mee te beëindigen.

In zekere zin een revival van de Of All the Things We've Made gedachte.

In Final Song gonst het van de muzikaliteit. Een juweeltje.

100 - 99-98

97 Promise - Naast het onvermijdelijke Statues het andere Organisation-nummer dat een blauw sterretje bij mij scoorde en ook het eerste nummer dat ik niet hoef te beluisteren om er iets over te zeggen. Fijn nummer, al kan ik me wel voorstellen dat dit voor de diehards iets te poppy is binnen de albumcontext. En misschien dat bij de volgende herevaluatie dit sterretje toch ook wel 'gewoon' naar Enola Gay gaat.

96 Pretending to See the Future - De afsluiter van het best fijne debuut die mij zo, al dan niet dankzij de John Peelsessie, even niet echt bekend voorkomt. Ik noemde eerder de zang al als struikelblok en hier in het refrein... ai ai ai.

95 Too Late - En we springen naar 1996, bijna twintig jaar gelikter dus. Best een lekker nummer. De tand des tijds is voor de eigenheid van het geluid dan weer iets minder vriendelijk geweest. Had dit toch ook wel Alphavilles comeback kunnen zijn?

94 Junk Culture - Daarna komen dus die twee hits en de rest van het gelijknamige album heb ik minder paraat. Dit is wel een fijn nummer. 'Bevreemdend', schreef de presentator van dienst en dat is misschien waarder in de albumcontext dan op zijn eigen merites.

93 Kill Me - Ha, een modern B-kantje. Zo'n wat meer poppy insteek doet het hier toch wel goed.

92 The Dead Girls - Ja, The Pacific Age heb ik ook nog, geloof ik. De grote hit van dat album (die komt toch nog wel?) zal ook het OMD-nummer zijn dat ik het langst ken. Dit nummer is aardig, ik hoor hoe het eventueel meer dan dat zou kunnen zijn, maar de verf pakt hier nu even niet heel erg. Geen spoor van herkenning ook.

91 If You Want It - Ik zal History of Modern toch wat meer aandacht gegeven hebben, want dit komt wel bekend voor. Niet in positieve zin helaas.

90 Can I Believe You - Liberator maakte zo'n slechte indruk dat ik de download maar niet op mijn pc gehandhaafd heb. Sander meldt al dat de meeste B-kantjes interessanter waren en dit is inderdaad best ok. Wel hoorbaar een kind van zijn tijd.

89 Walking on Air - Fijn nummer wel, kennelijk had Sugar Tax toch iets meer te bieden dan ik me herinnerde. Alleen is helaas, vooral naar het eind, de zang andermaal de zwakste schakel.

88 Apollo XI - 't Is wel een populair thema natuurlijk. De geluidsfragmenten zijn goed gebruikt. Fijn nummer, al hoor ik het min of meer gelijknamige en hier en daar ook behoorlijk gelijkluidende nummer van Alan Parsons nog wat liever (even schaamteloos pluggen).

87 La Femme Accident - Terug naar Crush. "Misschien wel het liefste liedje van OMD" lees ik. Ja, wie zal het zeggen. Locomotion is hier in elk geval heel ver weg (zowel die van Kylie Minogue als die van de topicband).

86 Frontline - O, dit is lekker! En dat is dan een B-kantje. Maakt mijn pluggen van Alan Parsons twee nummers geleden ook meteen wat minder misplaatst.

85 The Future, The Past and Forever - Positief dagje tot nu toe. De vorige History of Modern-track ging er hier niet zo best in, maar dit is fijn (klinkt niet bekend, dat dan weer niet).

84 Radio Waves - Een beetje artyfarty is Dazzle Ships soms wel. Hier blijft dat tot het intro beperkt, al blijft het wel een herkenbare sound. Ik denk niet dat ik van veel OMD-nummers onmiddellijk het album kan aanwijzen waar ze vanaf komen, maar dit was een veilige gok geweest.

83 Sister Marie Says - Enola Gay deel II? Even wachten, maar dan wordt inderdaad heel duidelijk wat daarmee bedoeld wordt. Verder toch wel een beetje lichtgewicht dit.

82 The Pacific Age - Misschien verslapt de aandacht wat, maar ook dit nummer is vrij onopgemerkt voorbij getrokken.

81 Trash - Zeker een bekend nummer, al zou ik hem uit het hoofd niet per se aan Junk Culture gekoppeld hebben. Aanmerkelijk leuker dan de vorige twee nummers.

Een bruggetje, zelfs een ietwat overbodige, naar Kylie is natuurlijk altijd fijn

100 - 99-98 - 97-81

80 Navigation - Het heeft de sound van Architecture and Morality, wellicht zelfs van Maid of Orleans, maar 't komt er qua liedje toch niet in de buurt. Daarom vermoedelijk ook het B-kantje van laatstgenoemde.

79 The Black Sea - Het eerste Universalnummer? Kunst of kitsch? Ik geef hem nog maar even het voordeel van de twijfel. Vocaal komt het dicht bij Tears for Fears in de buurt.

78 Southern - Een instrumentaaltje met speeches, dat hebben we eerder gehoord in deze lijst... maar deze was dan weer eerder. Gezellig getoeter erbij, dit is een nummer dat de positieve associaties die ik in eerste instantie met The Pacific Age had weer herstelt.

77 The Great White Silence - Een recent B-kantje en dit vind ik wel een fijn nummer. Die Pink Floyd-referentie zou ik er, ook na erop gewezen te zijn, nog steeds niet uit halen.

76 Bloc Bloc Bloc - Ik zie dat ik eerder bij een Crush-nummer een toespeling op Locomotion maakte. Exemplarisch voor het feit dat ik Crush en Junk Culture nog wel eens door de war haal... maar goed, deze staat dus écht op Crush. Vind ik er nog wat van? Ja, dat orgeltje is wel heel typerend natuurlijk. Het nummer is verder wel ok.

75 4Neu - Een B-kantje uit de Dazzle Ships periode. Ik lees dingen over spannend, krautrock-eerbetoon, etc. Eerlijk gezegd kan ik er op deze grauwe novembernamiddag bijzonder weinig mee. Maar goed, dan had ik er indertijd in augustus maar naar moeten luisteren.

74 Metroland - Ik zie dat OMD inmiddels alweer twee albums uit heeft na History of Modern. En dit nummer komt dus van de voorlaatste, English Electric. En elektriek is-ie. De beat is wat mij betreft te dominant en de rest maakt weinig goed.

Ik geloof niet dat ik in OMD-stemming ben vandaag, dus hier laat ik het maar weer even bij.

73 Green - Een History of Modern-track en dat was kennelijk alweer even geleden. Dit nummer doet de albumtitel alvast eer aan: een schaamteloze jaren '80 (zelf)pastiche. Daarmee overigens wel een lekker nummer, dat dan weer wel.

72 The Lights Are Going Out - Ik lees in de begeleidende tekst dat OMD-albums bijna altijd met rustige maar dreigende nummers afsluiten. Veel verder dan Stanlow (welke ongetwijfeld nog komt) kom ik niet in het staven van die bewering. Nouja en deze van Crush dus. Fijn nummer!

71 The Moon & The Sun - Of ik vorige keer nou niet in OMD-stemming was en vandaag wel of dat er gewoon een wezenlijk kwaliteitsverschil tussen de nummers zit, laat ik maar even in het midden, maar zelfs dit nummer van Universal (de anonieme jaren '90) gaat er goed in.

70 All That Glitters - Zei ik nou net iets over anonieme jaren '90. Deze Sugar Tax-track heeft potentie, maar, enfin, sugar, aanvallen op het tandglazuur komen hier en daar wel erg nabij. Al met al loop ik er niet echt mee weg en staan de 4,0* tot zelfs 5,0* die prominente sprekers in dit topic aan dit album uitdelen nog ver van mijn bed.

69 Flame of Hope - Deze The Pacific Age-track is in elk geval niet te gesuikerd. Wel vermoed ik dat hij in zijn albumcontext beter tot zijn recht komt.

68 Motion and Heart - Deze Organisation-track brengt mij weer in vertrouwder vaarwater. Fijn nummer en er staat nog aanzienlijk beter op ook.

67 Everyday - Van het beruchte Liberator, maar Sander geeft al aan dat dit meer op het verleden teruggrijpt. Daar zit wel wat in. Toch wel een beetje niemendallerig nummer wat mij betreft.

66 VCL XI - Ha fijn, nog een Organisation-nummer. Hoewel... hier kan ik eigenlijk niet zo veel mee.

65 Walk Tall - Het zijn de hoogtijmomenten van Sugar Tax. Ik denk dat dit recentelijk wel het beste nummer van dit album is, maar een beetje ongemerkt is-ie toch wel voorbijgetrokken.

64 Call My Name - Nogmaals Sugar Tax. Akkoord, dit is een fijn en vlot nummer.

63 (Forever) Live and Die - Ik geloof dat ik het al gememoreerd had: dit was het eerste OMD-nummer dat ik kende. Vind hem nog steeds erg in orde en ik denk dat hij ook bij mij wel hoger dan 63 gestaan had.

62 All She Wants Is Everything - Dan kunnen we nu fijn weer terug naar Sugar Tax, of althans naar een nummer dat er kennelijk op gemoeten had. De beat had iets subtieler gemogen, maar verder is dit ook wel een prettig nummer.

61 2nd Thought - Een bekend klinkend Organisation-nummer. Net als bij VCL XI een nummer dat me vrij onberoerd laat, zodat ik vrees te begrijpen waarom 4,0* toch wel een beetje de bovengrens voor dat album is.

60 Speed of Light - We zijn inmiddels op een punt gekomen dat ook de Mart en de Jean van dit topic erkennen dat het wel één groot suikerfeest lijkt hier. Een niks-aan-de-handerige midtempo zang met een, excusez le mot, aanstellerig refrein. Ik neem de gelegenheid maar te baat om het gelijknamige nummer van Joe Satriani even te pluggen. Geen fan, maar dit is toch wel erg lekker.

59 No Man's Land - Dit klinkt op zijn minst anders. De zang is niet aanstellerig, maar toch nog wel iets te theatraal for its own good. Verder een moeilijk nummer om meteen een mening over klaar te hebben. En daar het een B-kantje betreft, vermoed ik dat dat er ook niet meer van komt.

58 88 Seconds in Greensboro - Met deze Crush-track over een grimmig onderwerp gaat de kwaliteit in elk geval behoorlijk omhoog.

57 So in Love - Tijd voor een stukje herkenbaarheid. Erg fijne hit, die bij mij waarschijnlijk geen 4e plaats zou halen, zoals bij de Steven Rooks van dienst, maar toch wel iets aanmerkelijk hogers dan 57.

56 Night Café - Staat daar vrij gebroederlijk naast So in Love, ik vind het eigenlijk ook een behoorlijk gelijkluidend nummer. Alleen kwalitatief wel een maatje minder dan het 'origineel'.

55 SouvenirDit hadden mijn woorden kunnen zijn als ik mezelf überhaupt de pretentie aangemeten had iets over OMD land te kunnen zeggen. In afwachting van het majestueuze Sealand en na het fijne She's Leaving vind ik de intro dezes altijd een regelrechte afknapper. Ik luister nu maar even of ik toch nog iets mis. Het nummer is verder wel ok, maar op Architecture & Morality toch echt een van de zwakkere broeders. En dan op een ogenschijnlijk vrij willekeurig moment ineens een fade-out.

Nu even de statistieken checken. 2e in het lijstje favoriete tracks? 54 stemmen? Slechts 13 minder dan Maid of Orleans? Seriously?

54 Dreaming - Er staat toch wel erg veel naast de reguliere albumtracks in de lijst. Moeilijk uit te leggen waarom het ene mid- tot uptempo nummer het niet doet en het andere, zoals deze, wel.

53 Only Tears - Per constructie zullen de paar Liberatornummers die deze lijst halen dan toch nog wel de moeite waard zijn? Dit kan er best mee door in elk geval. Het doet mij overigens wel vrij sterk aan een andere band uit die tijd denken, dus excusez le dropping de nom, t.w. The Lightning Seeds.

52 Our System - Fijn nummer. Naast dat sommige nummers te gesuikerd zijn en dat andere nummers vocaal de mist in gaan, lijkt een punt des onderscheids bij OMD voor mij toch ook wel of de leidende melodie een beetje deugt. En dat doet-ie hier nadrukkelijk wel. Al doet de (vermoedelijk als climax bedoelde) verzwaring rond de 3½ minuut er wel wat afbreuk aan.

51 Bondage of Fate - Terwijl ik hiernaar luisterde, las ik dazzlers commentaren op de nummers 60-51. Ik vrees dat ik die boeiender vond dan dit nummer.

50 Silent Running - Het tweede Dazzle Ships-nummer pas? Toch ook wel een van mijn meer gedraaide albums en dat levert hier wat herkenbaarheid op. Maar of het nummer nou echt zo spannend is...?

49 Never Turn Away - Junk Culture-track die mij even geheel onbekend voorkomt, ondanks een tamelijk deugende melodie. Of wacht, die toetsen, nee dit is toch wel bekend. Soit, hiermee is de weg omhoog teruggevonden.

Dan moet het wel heel erg gesteld zijn met Bondage of Fate.

48 Everytime - De B-kant van Everyday dus. Waar ik die eerder 'niemendallerig' noemde, is dit wel een lekker nummertje. Hij staat alvast terecht hoger.

47 Stay (The Black Rose and the Universal Wheel) - En dan nu maar weer gewoon een albumtrack en wel van The Pacific Age. Het nummer is inderdaad springerig en tijdsgebonden geproduceerd. De melodielijn is dan wel weer aanstekelijk. Ben er nog niet helemaal uit wat ik hiervan moet vinden.

46 Women III - Terug naar Crush. Fijne drive, fijne synths... het enthousiasme van de presentator over de zang deel ik dan weer wat minder. Maar per saldo mag dit nummer zeker blijven.

45 Bunker Soldiers - Niet zomaar een nummer van het debuut, maar zelfs het eerste. Voor mij ook weinig ongemakkelijks aan dit nummer: gewoon oerwave met net wat fleuriger keyboards om het allemaal een beetje gezellig te houden. Gewoon prima.

44 Stay with Me - Aangenaam zoet popnummer wel. Heb ook hier wel het gevoel dat het ook Alphaville (of a-ha of Pet Shop Boys) had kunnen zijn.

43 Hard Day - Van Junk Culture. Het draaide op de achtergrond en is me eigenlijk niet opgevallen. Kan gebeuren...

42 Almost - Terug naar het debuut, het tweede nummer dan maar. Klinkt bekend, maar per saldo wat minder aansprekend dan Stay with Me. De synths zijn in elk geval prominent genoeg.

41 The Avenue - Ik heb niet zo veel live meegemaakt van dit topic, maar ik meen al wel gezien te hebben dat straks de trouwste meelezer zich hardop af gaat vragen waar Locomotion blijft. Die vraag zou bij mij, Sander een beetje kennende, toch niet opgekomen zijn. Enfin, dit is dus de B-kant van dat infame nummer. Het lijkt er in elk geval in de verste verte niet op. In mijn oren deels charmant, maar ook wel een tikkeltje houterig (in het bijzonder die elektrische stoomtrein halverwege).

40 Then You Turn Away - OMD gewoon in de popmodus op deze Sugar Tax-single. Het nummer lijdt een beetje aan het hier al vaker geconstateerde euvel dat het refrein wat bleekjes aandoet na het couplet.

39 We Love You [12" versie] - The Pacific Age zit absoluut niet voldoende in mijn systeem om deze gepimpte versie van de Originalaufnahme te onderscheiden. Ik beoordeel hem maar op zijn eigen merites en die vallen me eerlijk gezegd niet echt mee: kil en opgeblazen. Een beetje in dezelfde hoek als een willekeurige track van het Introspective-album van Pet Shop Boys waar een betere singleversie van bestond. Overigens heb ik al eens eerder dit topic gebruikt om een gelijknamig titel van een andere band te pluggen. Daar ik die kans bij Kylie Minogue niet krijg, grijp ik nu mijn kans met The Pineapple Thief (welke overigens ook met elektronische beats begint).

38 New Babies: New Toys - Ah, de blikvanger van het comebackalbum. Had me verder nooit in de tekst verdiept, maar de betekenis krijg ik hier keurig voorgekauwd. Verder ken ik dit nummer wel al betrekkelijk goed en dat speelt vandaag in zijn voordeel.

37 History of Modern (Part I) - We blijven nog even bij History of Modern. Als ik deze twee nummers zo achter elkaar hoor, moet dat toch wel een fijn album zijn (ik heb hem inmiddels weer op 3,5* staan, dat is tussendoor ook wel eens 3,0* geweest).

36 That Was Then - Met enige scepsis aan deze Universal-albumtrack begonnen, maar het nummer heeft een groot geluid dat hier precies op zijn plek is.

35 Gravity Never Failed - Een B-kantje dat volgens de ceremoniemeester zo op A&M had kunnen staan. Qua tijdsbeeld kan ik dat plaatsen, maar het klinkt mij toch iets te log om dat krediet te krijgen.

34 Helen of Troy - Ik ben even niet in OMD-stemming geloof ik. Die toetsen zijn inderdaad best lekker, maar verder heeft dit liedje voor mij niet veel om het lijf.

33 Talking Loud and Clear - Ja, dat is dan wel weer een terechte klassieker.

32 History of Modern Part II - Vind ik ook wel een lekker nummer. Hoewel het album mijn cd-speler nog niet al te vaak gevonden heeft, klinkt-ie toch wel bekend; dat is ook een kwaliteit.

31 Dresden - Poppy, dansbaar, kortom fijn. Ja, daar kan ik me ook wel in vinden.

In mijn herinnering had ik dit topic afgemaakt, maar ik zie nu dat ik bij nummer 31 was blijven steken, onder het kennelijke mom dat OMD niet wegloopt. Nou, dan ga ik maar weer even verder.

30 New Holy Ground - Hiermee moet ik er weer even in komen denk ik. OMD maakt na >25 jaar een mid- tot downtempo liedje dat als vintage OMD klinkt. Niet minder, maar ook niks meer.

29 Crush - Ja, dat zijn die midden jaren '80 albums waar erg poppy singles naast erg artsy albumtracks staan. Het titelstuk van hun zesdeling valt in die tweede categorie. Best aardig wel, al eindigt-ie een beetje abrupt.

28 Was It Something I Said - De elektrosmartlap. Nou vooruit. Sugar Tax heeft hier nog niet dezelfde indruk gemaakt als bij de lijstjesmaker van dienst (ik vermoed dat je erbij moet zijn geweest en dat heb ik ook vast al eens eerder opgeschreven). Deze kon er niettemin wel mee door.

27 Red Frame / White Light - Heb het debuut niet zo lang geleden nog eens beluisterd en daar kan ik toch wel meer mee dan met die nieuwerwetsigheden. En dat geldt ook voor dit nummer.

26 Very Close to Far Away - Bij het ter perse gaan van de lijst kennelijk niet op Youtube te vinden, inmiddels wel weer. En dat is fijn, want het is een prettig nummer (van een album dat nauwelijks op mijn netvlies aanwezig is).

25 The Messerschmitt Twins - Ja! Beste nummer van het debuut en sowieso eentje die in mijn niet bestaande OMD-lijst waarschijnlijk nog aanmerkelijk hoger dan 25 zou staan.

24 Georgia - Het volgens de meester meest uptempo nummer van Architecture & Morality en dat zal dan wel. Erg lekker nummer in elk geval. Alsof alles rond deze tijd en in het bijzonder rond dit album gewoon net wat soepeler liep.

23 Walking on the Milky Way - In het licht van mijn opmerkingen bij de vorige nummers: deze late single (Universal andermaal) krijgt hier het gevoel van urgentie maar niet overgebracht.

22 Universal - We zetten het Universalfeestje nog even voort met Universal. Dit nummer smaakt dan weer beter, inderdaad niet in de laatste plaats door the beginning and the end. Dat zijn toch 2 heel aardige nummers. Zoals een groot spreker al eens zong: Two out of Three Ain't Bad.

21 The Misunderstanding - Ik had hier bijna op de automatische piloot het Organisation-album geprezen, maar ik geloof dat ik dit nou niet meteen het spannendste nummer vind wat erop staat.

OMD loopt nog steeds niet weg.

20 If You Leave - Voor de gelegenheid maar even herbeluisterd. Dit was namelijk een van de eerste OMD-nummers die ik leerde kennen, in de tijd dat ik veel losse nummers downloadde (ik geloof dat deze ten onrechte als Simple Minds getagd was). Waarschijnlijk kende ik (Forever) Live and Die wel eerder, maar of daar al een artiestennaam aan hing? Enfin, het is een blijvertje gebleken.

19 Joan of Arc - Dit gegeven heeft mij ook nooit echt geholpen. Bovendien zit je op de plaat toch een beetje te wachten op de komende klassieker. Maar zo los is dit nummer toch ook al wel een fraai opgebouwd werkje.

18 Genetic Engineering - Best leuk zo. Maar om deze op 18 te zetten, moet je toch wel een beetje een fan zijn, vermoed ik

17 Electricity - De iconische OMD-singles hebben hier gaandeweg wel aan waardering geworden. Electricity is daar geen uitzondering op. Je moest eens weten wat je nu al niet met een keyboard kunt doen...

16 Pandora's Box - Daar is Sugar Tax weer eens. Toegegeven, dit is ook wel een van de nummers die bij mij relatief goed is blijven hangen. Best aardig nummer dus, maar om deze boven If You Leave, Joan of Arc en Electricity te plaatsen, moet je er toch wel bij geweest zijn, vermoed ik.

15 The Beginning and the End - "Ik denk bij velen toch wel een ietwat onderschat werkje.", aldus de presentator. Ik vrees dat ik me aangesproken moet voelen - dit moet voor mij toch wel het minst opvallende A&M-nummer zijn. Niks mis mee, maar er staan toch vooral betere nummers op.