Telt gespleten persoonlijkheid ook?

Diep respect voor de waldorf en stadler van musicmeter. En vertederend om hun bromance te volgen

1965. Dusty Springfield - Goin' Back

Klassieke song van King/Goffin over het verlangen naar de jeugd. Er zijn vele versies van, de definitieve is toch van The Byrds. Adembenemend mooi. Die zit zo in mijn systeem dat ik deze toch iets minder kan waarderen. Prachtig nummer blijft het natuurlijk, en Dusty zingt altijd mooi, maar het is me misschien net wat te netjes allemaal.
Luigi kent niet heel veel van Dusty, maar ze kan eigenlijk weinig fout doen bij hem. Emotionele ballad wel, muziek ms weinig verheffend, maar die zwijmelstrijkers heeft hij wel een zwak voor. Mooi gezongen ook (Johan 8,1, Luigi 8,6)

1964. Dinosaur Jr. - Little Fury Things

Fijne band wel. Lekker die wahwah in het intro en zoals altijd mooi achteloos en lichtelijk vals gezongen door J. Maar het is geen Freak Scene.
Luigi bevalt dat geschreeuw en die noise aan het begin niet. Daarna wordt het wat beter. Alternatief wel, maar weinig distinct. (Johan 8,2, Luigi 7,0)

1963. Bryan Ferry - Don't Stop The Dance

Mooie smoothe hit van smoothe Bryan. Hier ga ik altijd wel goed op.
Ha, zwijmelFerry, altijd wel prettig om te horen zegt luigi. Fijn die laidback easy 80s sfeer om op weg te dromen. Ook niet verheffend, maar in dit geval niet erg. Verre van zijn beste dat wel. (Johan 8,3, Luigi 8,0)

1962. Lou Reed - Dirty Blvd.

Lou staat te laag, wat een song. Een short story op muziek. Prachtig kaal muzikaal omlijst en met overtuiging gezongen door de meester.
Klassieker, een van de eerste songs die luigi leerde kennen van Lou. Album aangeschaft naar aanleiding van een docu over dit album. Geniale song, supertekst. Urgent, compact, rockend ook wel. (Johan 8,9, luigi 9,6)

1961. Arctic Monkeys - Four Out Of Five.

Dat haalt hij bij mij niet, 4 uit 5. Ik vind dit wat te eentonig, hou ook niet zo van die sound die ze rond deze fase hadden. Geef mij maar Riot Van of Mardy Bum
Band die Luigi wel kon waarderen van het debuut, maar daarna was hij er wel klaar mee. Deze kende hij nog niet. Het doen hem vrij weinig. Hij vindt het ook niet echt AM meer. Eerder 5 minuten doelloosheid. (Johan 6,1, Luigi 6,4)

1960. Julien Baker - Appointments

Heerlijk die heldere gitaarklanken in het begin. Ik ga er even voor zitten, we gaan een nummer als Myth krijgen Maar niets is minder waar, dit gaat helemaal nergens heen. Ik verwachtte zelfs een jongen die ging zingen met de naam, Julien, maar het blijkt een meisje te zijn. Dit doet me erg weinig, jammer dat veel jonge nieuwe artiesten bijna alleen maar dit soort muziek maken.
Mooi en breekbaar wel, maar ook wat saai, zegt Johan. Leuk om via de ladders ontdekt te hebben, maar hij zou er zelf niet zo snel naar luisteren, of op zoek gaan naar andere nummers van haar. (Johan: 7,0, Luigi 5,3)

1959. The Jam - Down In The Tube Station At Midnight

Dit is echt een classic, al snap ik dat je er wellicht bij geweest moet zijn voor sommigen, zegt Johan. Maar voor hem onverwoestbaar. Hij draait het niet vaak maar altijd erg fijn om terug te horen. Ik ken zelf niet heel veel van The Jam. De nummers die ik ken vind ik wel aardig. Deze wordt steeds beter naarmate ik m vaker hoor. Echt wel een product van de late 70s. Funky gitaren. (Johan: 9,3/Luigi: 8,5)

1958. First Aid Kit – Fireworks

Mooi en breekbaar wel, maar ook wat langdradig, aldus Johan.
Die andere nummers van ze zijn wat vlotter, maar echt fan zal hij wel nooit van ze worden. Me nooit echt verdiept in deze zusjes. Als ik deze track hoor weet ik meteen waarom. Tis niet verkeerd, maar iets te flauwtjes vind ik het. Mooi gezongen hoor, dat wel. Emmylou vind ik inmiddels wel prachtig. (Johan: 6,9 /Luigi: 6,8).

1957. Tindersticks & Carla Torgerson - Travelling Light

Mooi en breekbaar ook, en fijne toevoeging van de zangeres, vindt Johan. Maar dit is ook niet heel erg aan hem besteed. Ik kan het wat beter waarderen al wordt deze steeds minder naarmate ik m vaker hoor. Sowieso duurde het bij mij heel lang voordat ik ze kon waarderen, ik kwam maar niet door die stem van hem heen. Sowieso niet een band waar je 10 albums van moet hebben, denk ik. Hier staan er een aantal in de kast, maar ben maar echt fan van 2. Mooi duet toch wel met deze dame van The Walkabouts (Johan: 7,6/Luigi: 8,7)

1956. Roxy Music - Avalon

Stiekem misschien wel hun beste album, al is dat vloeken in de kerk voor veel echte fans, denkt Johan. Maar hij houdt wel van de sfeer op dit album. Een soort melancholie na een mooie tijd. Ik kan het daar alleen maar mee eens zijn. Kijk alleen al maar eens naar de hoes van Avalon. Dit titelnummer is voor mij het prijsnummer op een album vol hoogtepunten. Perfectie, mooi hoe achter de muziek aan gezongen wordt. Ooit zo'n mooie vrouwenstem als op het eind van deze song gehoord? Top 100 materiaal? (Johan: 8,5/Luigi: 9,9)

Absoluut! En los daarvan zijn de stukjes bij de nummers ook gewoon leuk om te lezen.

Keep up the good work

De mythe van de echte Roxy Musicfans... qua statistieken hier op MusicMeter doet Avalon weinig onder voor de eerste vijf albums.

Het titelnummer vind ik nog best aardig (was ook het eerste nummer wat ik van ze kende), maar met de rest van de cd kan ik niet veel. Flesh + Blood was een gladde plaat met nog een paar rauwrandjes (en onder de streep fijn), maar dit is gewoon een gladde plaat. Zo, dat was heel wat meer vloeken in de kerk.

1955. The War On Drugs - Eyes To The Wind

The War on Drugs hebben eigenlijk maar twee songs, de rustig meanderende songs en de wat meer uptempo. Maar in beiden zijn ze wel erg goed. Deze valt duidelijk in de eerste categorie. Maar wat een lekker nummer weer, wat een fijne sfeer weten ze toch altijd neer te zetten. De eerste 4 minuten zijn al prachtig, maar dat outro, inclusief de sax, maakt het helemaal af. Prachtig!
Luigi vindt dit zelfs hun mooiste nummer, er zit bij hem ook een dierbare herinnering aan vast, dus dat maakt hem onverwoestbaar voor hem. Bob Dylan is nooit ver weg in veel van zijn nummers. Maar dit vindt hij zo hemels en lieflijk, emotievol en ook hij roemt het lieflijke lange outro. Top 100-materiaal?
We zullen het gauw weten... (Johan 8,5, Luigi 9,9)

1954. Bonnie Tyler - Total Eclipse From the Heart

Ja, dit klinkt inderdaad wel wat als Meatloaf, en daar heb ik echt een aversie tegen. Een 80s power ballad? Dat klinkt ook al niet als een aanbeveling. Toch kan ik deze heel goed hebben. Vroeger niet overigens. Maar blijkbaar kom ik in de fase dat ik zelfs de 'foute' 80s als bijzonder fijn ga beschouwen Heerlijk overblown (inclusief het haar ongetwijfeld) en vol passie gebracht.
Luigi vond dit in zijn jeugd een van de verschrikkelijkste nummers die hij ooit had gehoord. Hear hear! Wat een gejank. Inmiddels kan hij hem wel waarderen als 80s klassieker, er kan zelfs een ruime voldoende van af. Ik ga nog een stapje verder. (Johan 7,3, Luigi 6,9)

1953. The Mission - Wasteland

The Mission ben ik op enkele songs na nooit echt ingekomen. Toch een beetje 'also rans' in het 80s landschap. Ik was ook nooit zo van de gothic rock. Dit is best aardig, maar heeft verder niet echt iets wat het speciaal maakt. Een beetje textbook-gothic rock. Ambachtelijk, maar nergens bijzonder. Ze hebben betere zullen we maar zeggen.
Voor Luigi ook weer een band waar hij zich nooit echt in verdiept heeft itt een Sisters of Mercy bv. Misschien omdat het vooral plain 80s rock is, een genre dat hem niet zo heel erg ligt. Nu hij hem weer zo hoort, doet het hem niet erg veel. Het is niet heel erg slecht, maar ik voel er weinig bij. Amen. (Johan 7,1, Luigi 7,0)

1952. Hazel O'Connor - Will You

Ja, deze ken ik sinds een paar jaar, via hier of de RYM-lijsten. In de 80s nooit gehoord, volgens mij net voor mijn tijd. Een mooie eendagsvlieg (volgens mij het themanummer van een film) over een universeel thema wat we allemaal wel kennen, blijf je slapen of niet? Een beslissing die je leven kan veranderen, of niet. Maar mooie ballad, zeker, en ook hier een fijne saxofoon-outro.
Luigi kende deze nog niet, wel van naam, maar nog niet eerder echt gehoord. Heeft voor hem wel iets weg van een 80s Tori Amos in een bruine kroeg of zo. Prettige stem wel, dramatisch liedje. Ja, best goed. (Johan 7,7, Luigi 8,6)

1951. Ben Howard - A Boat To An Island On The Wall
Ben ken ik alleen van naam. Heb in het verleden wel eens wat nummers van hem geprobeerd als hij weer eens goed scoorde in de eindejaarslijsten, maar dat nodigde nooit uit tot meer. Dit ook niet eigenlijk. Intrigerende titel wel, en het begint ook best veelbelovend, maar het bootje gaat vervolgens ook in 6 minuten eigenlijk nergens naartoe. Logisch ook gezien de titel. Nee, Ben ik worden nog geen vrienden.
Luigi kende deze ook nog niet, wel Nica Libres van hem. Die vond hij wel aardig. Dit is hetzelfde album. Het nadeel van veel recente muziek is vaak dat het langdradig is en monotoon is vindt hij. Zo ook deze. Hij komt hier nauwelijks doorheen. Dat er halverwege wat meer noise en tempo in komt is niet genoeg. Eigenlijk vervelend nummer dixit Luigi. (Johan 5,5, Luigi 4,2)

1950. Kirsty MacColl - They Don't Know

Kunnen we Kirsty typeren als de engel van de indiescene? Ik denk het wel, engelachtig is het woord waar ik vaak aan denk bij haar muziek en haar verschijning. Het feit dat ze te vroeg kwam te overlijden draagt daar natuurlijk ook zeker aan bij. Maar ze was ook een geweldig persoon lees je overal, een boezemvriendin van Johnny Marr ook oa, als je zijn boek leest wordt duidelijk waarom. Shame on me dan dat ik te weinig van haar ken op wat hits na, deze niet bijvoorbeeld. Maar wat een mooie song, prachtige melodie, zoveel emotie in haar stem, zucht.
Kirsty, aan de voornaam heb je al genoeg, zegt Johan. Een genre op zichzelf. Superherkenbaar altijd en altijd van hoog niveau. Zo ook deze debuutsingle van haar, later ook bekend van Tracey Ullman. Deze blijft toch iets mooier, hoewel hij het niet tot haar top-5 beste nummers rekent. (Johan:8,4/Luigi: 9,1)

1949. Orchestral Manoeuvres In The Dark - Messages

Wat voor Kirsty geldt geldt wat mij betreft ook voor OMD, nooit echt in gedoken op wat hits na. Waarom? Geen idee! Ms vanwege de naam OMD dacht ik ws dat t net zoiets zou zijn als ELO. Een aantal hits die ik van ze ken vind ik erg goed. Deze heeft ook zo zijn elementen, maar ik vind m net wat te monotoon.
OMD in topvorm, zegt Johan. Voor hem wel een van de ultieme 80s-singles-bands. Ze hebben zo wel 10-15 topsingles. Dit is er zeker ook eentje van. Heerlijk! (Johan: 9,0/Luigi: 7,9)

1948. Gorki - Red Mijn Ziel Vooral

Pff, de betreurde Luc de Vos kan bij mij nooit wat verkeerd doen, vindt Johan. Dit is uit hun latere periode, wat ingetogener en berustender dan in het begin van zijn carriere. De meisjes worden steeds mooier, de rijken worden steeds rijker. Ware woorden. Hij kan alleen nog maar om genade smeken. En dat doet hij met verve. Ook weer een artiest waar ik nauwelijks wat van ken. Maar dit klinkt niet verkeerd. Mij spreekt hier vooral de tekst en zang het meest aan, maar ook de muziek bevat genoeg emotie. Maar eens wat meer van beluisteren. (Johan:8,5/Luigi: 8,2)

1947. The Alan Parsons Project - Don't Answer Me

Als kind had ik een bandje van deze band en daar was ik helemaal verzot op, echt grijsgedraaid. Dit was daar een van mijn favoriete nummers op. Als kind vond ik dit mysterieus en mythisch en dat maakt dan enorme indruk. Zo'n zin als Don't answer me klinkt dan zo treurig en Stay on your island helemaal. Maar ik ben nu ook ouder, Johan en bij mij is het omgekeerde gebeurd. Nog steeds heel mooi, maar niet meer mythisch mooi.
Ook weer zo'n 'foute' 80s-hit die ik in de loop der tijden steeds meer ben gaan waarderen, aldus Johan. Misschien word ik oud. Maar deze vind ik inmiddels ook best wel prima, zo op zijn tijd. (Johan: 7,7/Luigi: 8,7)

1946. The Last Shadow Puppets - Bad Habits

Ik was na het debuut van Arctic Monkeys wel klaar met ze en zat dus ook niet te wachten op een spin-off. De singles die ik op de radio hoorde van het debuut vond ik best wel knappe nummers, maar dan zonder emotie. En emotie is toch waar ik op vaar meestal. De muziek op deze track is duidelijk beter dan de zang, die vind ik vervelend. Doe mij maar liever een Little Green Bag, dat is meer space en sound. Bad Habits is veel te veel sound, van die slechte gewoonte moeten ze nog af ws
Last Shadow Puppets vond Johan best prachtig op hun eerste album. Standing Next to Me en My Mistakes Were Made for You kunnen met hun Scott Walker-sound weinig fout doen bij hem. Maar dit, van hun tweede album, is toch een pak minder. Veel geschreeuw maar weinig wol is hier wel op van toepassing. (Johan: 6,5/Luigi: 6,3)

1945. Kraftwerk - Computer Love

Grondleggers en pioniers van de electronica/synth-pop van de 80s. Een geweldige band derhalve, maar geen band die ik tot mijn favorieten reken. Veel singles vind ik wel goed, grootste hit The Model eigenlijk nog het meest. Maar deze mag er zeker ook zijn.
Luigi heeft nooit echt een incentive geweest om ze te gaan beluisteren. Hij kent ook bijna niks van ze. Dit doet hem ook niet heel veel en het hoeft ook geen 7 minuten te duren. Hij hoort wel waar vroege Depeche Mode door beïnvloed zijn. En Coldplay heeft een leuke song gemaakt met Talk, dankzij Kraftwerk. Maar echt slecht vindt hij deze song zeker niet. (Johan 8,1, Luigi 7,4)


1944. Living Colour - Love Rears Its Ugly Head

Dit album, Vivid, gekocht destijds. Vraag me niet waarom. Waarschijnlijk omdat ik Glamour Boys en Cult of Personality leuke hitjes vond. Maar gek genoeg werd juist dit nummer een echt grote hit hier in Nederland. En hier heb ik juist nooit echt een klik mee gehad. Te stroperig, ik ben altijd weer blij als het weer voorbij is.
Luigi doet dit toch wel een beetje aan denken aan hiphop of R&B. Dit valt waarschijnlijk onder crossover en daarom kan hij het ook beter waarderen dan gedacht, waarschijnlijk door de rock en funk-invloeden. Leuk hitje wel. (Johan 6,3, Luigi 7,8)


1943. John Lennon - Jealous Guy

John is wel mijn favoriete Beatle, de man heeft als enige ex-Beatle solo ook dingen gemaakt die met het beste van die groep kan concurreren. Dit nummer is ook prachtig en krachtig, in al zijn eenvoud. De Roxy-versie is even goed eigenlijk.
Luigi leerde dit nummer voor het eerst kennen in die Roxy Music-versie met zijn gladde 80s sound en de zang van Ferry en dat vond hij meteen een mooie en sterke song. Daardoor alleen al vindt hij het minimalistische piano oriented origineel een stukje minder. Maar van zichzelf een knappe song natuurlijk. (Johan 8,3, luigi 8,2)

1942. Siouxsie And The Banshees - Christine

Kijk, dit is de goth waar ik dan wel weer van hou. Meer pop dan rock, lekkere haunting vibe in dit nummer. Fijn miniatuurtje over de strawberry girl. Love it.
Siouxsie kan ook bij Luigi echt bijna nooit iets fout doen. Zo ook, deze early classic van ze. Hij vindt het heerlijk om te luisteren naar Siouxsie. Vaak geheimzinnig, donker, mooi gitaarwerk. (Johan 9,2, Luigi 9,0)

1941. Absynthe Minded - My Heroics Part One.

Deze kende ik alleen van naam. Weer een Belgische band, al de 3e of 4e die we hier tegenkomen. Beetje een dEUS-vibe in dit nummer. Het kabbelt allemaal wel lekker door, maar echt een punt wordt er niet gemaakt volgens mij. Ik was eerder absent-minded bij het luisteren hiernaar. Maar slecht is het ook weer niet niet.
Luigi constateert dat onze zuiderburen veel meer alternatieve bands in de aanbieding hebben dan wij, maar met 80 procent kan hij niet veel. Zo ook deze, de piano gitaar en het jazzy sfeertje staan hem nog wel aan, de zang totaal niet en er gebeurt gewoon net even te weinig om het echt interessant te maken. Teveel niks aan de hand muziek. (Johan 6,6, Luigi 6,2)

1940. Morrissey - Irish Blood, English Heart

We laten Moz de Witt eerst zelf aan het woord: zijn comeback-single na 7 jaar afwezigheid destijds in 2004. Killer-song, urgent en persoonlijk en prachtig gezongen. Zijn meest duidelijke rock-song waarschijnlijk. En uiteindelijk zijn tijd ver vooruit gezien de manier waarop de Brtise pers hem de laatste tijd neersabelt. I've been dreaming of a time when (...)
To be standing by the flag not feeling shameful, racist or partial. Wat heb ik daar nog aan toe te voegen Moz' brexit, maar dan veel eerder al Sterke song wel ja, bevalt me steeds beter eigenlijk. Ik ga vooral lekker op die mitrailleursalvo's in dat blazing outro. (Johan: 9,5/Luigi: 8,9)

1939. Blur - End Of A Century

Nee, dit zal wel nooit echt mijn band worden, op wat hits na. Mij te vaak quirky en die stem heb ik nog steeds wel moeite mee. Deze song vind ik niet heel erg memorabel.
Misschien wel de beste single van Parklife, zegt Johan. Heerlijk ongedwongen sfeertje in dit nummer, Britpop op zijn ongedwongenst. (Johan: 8,6/Luigi: 7,5)

1938. The The - Slow Emotion Replay

Behoort tot mijn favoriete bands en dan staat deze song ook nog eens dik op mijn podium van The The songs. Johan over deze song: ja, dit is misschien wel een nominatie van me, zou me niet verbazen. In elk geval een van mijn fave nummers van The The. Featuring Johnny Marr had er wel bij mogen staan. Want die speelt hier, en op het hele album waar dit van komt, een glansrol. Met de mondharmonica misschien wel net zoveel als met de gitaar. Al deden ze dit kunstje al eerder op The Beat(en) Generation. Maar deze is mooier. En de tekst is ook geweldig. Heerlijk nummer, altijd weer. Amen Johan! Deze is zo fokking za-lig! Waarom? Geen idee, het is als balsem voor de ziel. Een soort lekkerste ijsje ooit. Ik noem dit een "van zelf" song. Alles vloeit lekker, alsof het geen enkele moeite kost. Don't You van SM is er ook zo een, dat zijn de mooiste en beste die er zijn. Die mondharmonica, die gitaarlijntjes daaronder. Supertekst ja, de stem van Matt. Verrukkelijk! (Johan: 9,3/Luigi: 9,9)

1937. Michael Kiwanuka - Tell Me a Tale

Johan: een nieuwe naam voor me, pas onlangs leren kennen via de ladders. Dit kende ik nog niet. Deze bevalt me eigenlijk beter dan ik had verwacht. Mooie warme sound, wel heel erg retro, doet me denken aan Van Morrison in zijn glorietijd op een bepaalde manier. In elk geval erg 70s. Aangenaam verrast wel. En dat kan ik beamen. Ik ben ook aangenaam verrast. Retro, zeker. Maar dat bevalt me heel erg. Qua stem heeft het iets weg van de oude soulzangers, beetje de mannelijke Nina Simone ms. Muzikaal ook zeer prettig. Beetje Nick Drake-y met die fluitjes enzo. Wie weet ga ik nog eens om voor dit genre (Johan: 7,1/Luigi: 8,4)

1936. John Hiatt - Have A Little Faith In Me

Deze surprise hit uit 1987 altijd wel mooi gevonden, zegt Johan. De man werd destijds bijzonder veel geprezen bij de VARA, dat ik ook wel eens een album van hem heb geprobeerd. Dat was dan geen succes, maar zo los is dit wel een overtuigend gebrachte ballad. Ikzelf vond dit heel mooi toen ik als jongen met mijn cassetterecorder in de aanslag naar de top 100 allertijden aan het luisteren was. Ik vind m nu net iets te pathetisch, wel ok. (Johan: 7,5/Luigi 7,6)

1935. AC/DC - You Shook Me All Night Long

Met AC/DC heb ik helemaal niks. Thunderstruck vind ik zelfs een van de meest vreselijke dingen ooit. Deze is iets poppier gelukkig, maar de zang en de vreselijke clichétekst zorgen toch voor een dikke onvoldoende.
Hardrock, yeah! Zegt luigi. Nou, nee dus! Oké. De eerste single met de nieuwe zanger, hier klinkt ie nog niet als een knerpende muis en is dus verstaanbaar, een pré. Gelukkig wat meer pop dan rock deze, maar het doet hem nog altijd weinig. (Johan 4,3, Luigi 7,5)

1934. Tom Petty - Free Fallin'

Met deze en de andere singles van Full Moon Fever leerde ik Petty kennen. Ik vind en vond ze best oké, maar de video’s waren vaak memorabeler dan de songs.
Tom Petty is altijd wel fijn om te horen, zegt Luigi, alhoewel hij het zelf bijna nooit opzoekt. Maar hoort echt wel bij de 80s voor hem. Gevoelig liedje wel en mooi gezongen ook. Klassieker wel, jammer dat hij er niet meer is. (Johan 7,2, Luigi 8,8)

1933. Coldplay - Amsterdam

Klein liedje van Coldplay, voor mij een beetje te klein. Ik kan hier niet heel erg veel mee. Een beetje een meditatie op piano. Ze hebben veel betere nummers dan dit.
Vond luigi destijds een geweldig album, kapotgedraaid. Een van de mindere bekende en kleinere liedjes deze. Deze doet hem niet zoveel, klinkt een beetje als het mindere, nog stillere broertje van The Scientist. Kom hier slecht doorheen. (Johan 6,6, luigi 7,4)


1932. Echo & The Bunnymen - Lips Like Sugar

Een van mijn favo bands. Van hun laatste meer poppy album uit 1987, voor de comeback dan 10 jaar later. Een zeer onderschat album. Deze single vind ik ook schitterend. Die gitaar, die break in het midden, alles klopt aan deze single. Alleen werd het geen hit.
Vrolijke en dansbare postpunk, kan dat? vraagt Luigi zich af. Ja, Echo doet het! Ook wel een "van zelf" song eigenlijk. Altijd fijn om te horen, maar behoort niet tot zijn topfavorieten van ze. (johan 9,3, Luigi 9,1)

1931. Anderson .Paak Feat. ScHoolboy Q - Am I Wrong?

Wel een apart nummer, die smoothe funk van de muziek met de rauwe King Kunta-vibe van de rap. Ik kan het wel redelijk waarderen maar ik kan niet direct zeggen dat het me uitnodigt hier verder in te duiken.
Niet verkeerd, prettige loungy vibe ook wel, zegt Luigi, maar dit soort songs klinken voor hem bijna allemaal hetzelfde. Hij hoort m wel weer als hij van de zomer bij een strandtent mn Wostokje wegsip zegt hij
(Johan 6,6, Luigi 6,2)

Slow Emotion Replay was een nominatie van mij. Geweldig nummer, voor mij hun beste. Zou hem wel een 10 geven denk ik.

Leuk topic verder, jullie zijn al bijna op 1/20e Ben wel verbaasd dat Total Eclipse of the Heart erin staat...

Een aantal nummers die al geweest zijn verdienen ms bij mij ook wel een 10, zoals Slow Emotion Replay, maar we hebben een soort van "afgesproken" niet te scheutig te zijn met dat cijfer om te voorkomen dat 200 songs straks een 10 hebben...

Ah, hier moet ik het toch even opnemen voor Luigi en mijn vrienden van AC/DC
Heerlijk R & R nummer, ook het Coldplay nummer stamt nog uit de tijd dat ik het een prima band vond.

Terwijl de wereld zich druk maakt over griep en uitschakeling van voetbalteams , gebeurt hier echt iets veel ergers , even kijken dit weekend hoe wij hier mee verder moeten

7,4 is wel hoog voor zo'n beschrijving.

Ja, dat is een beetje puzzelen met cijfers. Echt megaslecht vind ik het niet. Maar als je al een 6 of 6,6 geeft aan die gedrochten van The xx en Fleetwood Mac kom je in de knel met songs die je beter vindt dan die. Achteraf ms nog lagere cijfers moeten geven voor die 2.

Misschien moeten jullie de verhaaltjes schrijven en de waardering / cijfers aan ons overlaten

Dat snap ik, maar "niet echt megaslecht" is geen kwalificatie die ik zou geven aan een 7,4. Evenals ik een 6 niet associeer met "gedrochten". Of hanteer je hier soms het Franse systeem?

Ik noem het voor het gemak maar even een gedrocht, maar een onvoldoende kon ik er ook niet echt aan geven. Ms had ik achteraf een punt lager moeten zitten en een 5 aan FM geven, dan komt Coldplay uit op 6,4. Dat was beter geweest...

Tja, wat druk je uit met een cijfer? Gewoon je eigen mening of probeer je die te ontstijgen om er iets pseudo-objectiefs van te maken? Als dat laatste de intentie is, zou ik adviseren die zo snel mogelijk te laten varen

Ja eens, ik vaar puur op mijn eigen mening hier.
En ik denk dat dat ook voor luigi geldt.
Maar hij geeft over het algemeen hogere cijfers dan ik. Dat zie je ook in de andere topics terug.
Voor mij is onvoldoende dat wat ik niet of met zeer veel moeite uit kan luisteren. En dat in al zijn gradaties van 1 tot 5.

6 is aan te horen, zonder dat ik het nog eens zou op gaan zoeken.
7 is interessant, aangenaam om te horen, en zeker ook wel vaker dan 1 keer.
8 is erg goed, daar wil ik wel een album of meer van horen.
9 is geweldig, behoort tot mijn favoriete nummers van dat jaar of die artiest.
10 is mijn persoonlijke top 100, eindeloze liefde

Ms is voor velen een 7 een prima cijfer. Voor mij betekent het wel ok. Amsterdam van Coldplay is net iets meer dan wel ok, maar ook weer niet meer dan dat. Fleetwood Mac vind ik een vervelend nummer, maar net geen onvoldoende waard. Dus een 6. Alleen als je er echt niks van bakt schiet ik onder de 5 en lager, zoals Ben Howard en Kapitan Korsakov.

Consequentie is dan wel dat je veel meer ruimte hebt om gradaties aan te brengen tussen de nummers die je niet waardeert dan tussen de nummers die je wel waardeert. Het zou mijn keuze niet zijn, maar ieder zijn ding. De omschrijvingen van johan de witt staan wat dat aangaat dichter bij hoe ik het zou doen.

Ja, wie weet komt het er nog eens van. Ik geef id al langere tijd hogere cijfers dan Johan. Maar ms hou ik wel van meer genres dan gedacht

Het mooie is dat een mens nooit te laat is om te leren. Zo staan er zometeen 2 mooie songs klaar om op te oefenen

Mooi initiatief heren, maar heb je dit allemaal wel aan tijd Luigifort? Over een paar weken draag ik het stokje van de top100 van... aan je over. Of heb je die stukjes al klaar liggen?

Nee, maar die schrijf ik ter plekke en ik neem er de tijd voor ook
Jij hebt wel een heel snel tempo. De meesten doen er gemiddeld wel 2 maanden over in dat topic...

Eén maand is de ongeschreven regel. Wat dat betreft is hij mooi op schema.

Ongeschreven ja, maar zelden de praktijk...