Mijn op één na favoriete deel van de suite
Heeft voor mij ook wel een early Nick Cave/Birthday Party-sfeertje.

Ja, dat waren ook al zulke vrolijke jongens

6. 1984 (Johan 5, Luigi 6)

Op 6 vinden we wat de titeltrack had moeten worden voor Bowie's musicalversie van Orwell's boek. Het nummer moest futuristic klinken, 10 jaar ahead of its time. Dat lukte ook wel aardig, sommigen hoorden er zelfs early disco in. Dat gaat me wat te ver, maar het is behoorlijk funky. Al een beetje Talking Heads voordat die überhaupt samen waren. De funky wah-wah-gitaar was geinspireerd op Isaac Hayes en voor het string-arrangement van Visconti vroeg Bowie om 'vooral veel Barry White' Je zou dit nummer, dat qua sound een beetje uit de toon valt op Diamond Dogs, dus al kunnen zien als voorloper van Young Americans.
Het nummer werd in een aantal landen, waaronder Amerika en Japan, als 3e single uitgebracht met het oude Queen Bitch op de b-side.

Disco funky id
Stayin' Alive in Armageddon

Van de week weer 'ns gedraaid en waar ik vroeger dacht dat dit een kwalitatief mindere voorganger was van wat komen zou, moet ik daar echt op terug komen. In zekere zin zou je dit al dystopische pre-ambule van 1, Outside en Earthling kunnen typeren. Op dit album staan wel songs die je echt als dystopisch zou kunnen typeren.

"Funky" - tja, als je Isaac Hayes (Theme from Shaft) funky wil noemen, wel, maar Young Americans heeft net ff meer funk en dat zou ik nog willen typeren als urban soul en daar kan Hayes wel bij aanhaken. Funk is broeieriger, hitseriger. Bij het ene neem je nog de tijd de knoopjes van de blouse los te maken, bij het andere wil je iemand wel de kleren van het lijf rukken

Als ik het me goed herinner, bevatten de bonus-tracks bij dit album ook de laatste takes met Mick Ronson (Dodo) en was Bowie tussendoor ook al bezig geweest met eerste versies van nummers (o.a. Take it In Right) die later op Young Americans zouden belanden (als Can You Hear Me).

Als je naar de grote Bowie tentoonstelling bent geweest, kon je zien dat Bowie een hulpmiddel had om teksten te schrijven - iets wat doet denken aan het aloude advertentiespel - een pagina was in de breedte in drie delen gesneden en door stroken tekst van verschillende bladzijden met elkaar te combineren kon je soms de meeste weirde teksten maken, zoals large green ideas sleep furiously of, zoals in het advertentiespel: heer b.b.h.h. zoekt tweedehands traktor om samen te kamperen .

Voor Bowie was taal een spel en een middel voor uitdrukking, theater. Denk dat dit album wel te zien als een breekpunt met het eerdere werk.

Met de twee andere genoemde albums zou je dit echt wel als een SF geïnspireerd trio kunnen zien - en dan niet in oppervlakkige zin zoals Duran Duran (Electric Barbarella), maar diepgaand en zoekend, gericht op zingeving - en dat is naar mijn stellige overtuiging - een kenmerkend iets in de thematiek van Bowie, net als zijn fascinatie voor mythe of de mythische figuur (Major Tom, Ziggy, Thin White Duke, Mr Lawrence, Jareth - beide uit films)

Maar ik hou wel heel erg van de bubblegum van Electric Barbarella, heerlijke track

5. Big Brother (Johan 3 Luigi 7)

Het leukste van dit topic is dat je bij elk album wel weer iets nieuws ontdekt, en vooral dat je bepaalde songs herontdekt, of meer gaat waarderen dan je eerst deed. Dit nummer is voor mij de herontdekking van de week. Ook deel van de 1984-trilogie met We Are The Dead en 1984. Het nummer heeft een heerlijke feel, beetje Lou Reed-Transformer-achtig voor mij. Misschien door het 'powder our noses'. Maar het had ook zo op Hunky Dory gekund. Lekker speels nummer, met een natuurlijke flow, en vooral als het refrein er eindelijk is, op het eind, is het genieten, bij someone to claim us, someone to follow, someone to fool us, someone like you. Mooi einde van de plaat, al gaat het nog even over in de Skeletal Family.

Het eerste deel vond ik wel aardig en een beetje T. Rex-y, maar het 2e deel met someone etc... is echt "glorious"

Ja, inderdaad, mocht nog wel wat langer doorgaan eigenlijk

Dan was het echt nagenieten geblazen

Deze kan zo weer in het boek Frivole onthullingen van Linke Loetje - had jou eerder een Girls on Film mannetje gedacht.

Ook prachtig, GoF was mijn eerste DD song en videoclip
Maar Medazzaland is een onderschat album

Diamond Dogs en Duran Duran, DD, er moet wel een connectie zijn
Wat was jouw eerste Duran track johan de witt? The Reflex toch?

Nee, Please Please Tell Me Now , dat zongen we al op het schoolplein.
Kwam er pas later achter dat het anders heette

Dat is iets wat je eigenlijk wel had moeten weten flauw
Dat was een early dikke fave van me

De band was groot Bowie fan btw
Zijn we ook weer meteen on topic

Hebben ze nog een Bowie-cover gedaan ooit?
EDIT: Ha, hun laatste single, zie ik

Five Years en Starman

Boys Keep Swinging ook

Space Oddity, Rebel Rebel en Diamond Dogs ook

4. Rock 'N' Roll with Me (Luigi 2, Johan 6)

De opener van Kant B van het album en een obvious single, ware het niet dat het geen single was Niet echt een typische Diamond Dogs track vind ik, niet zo gek ook, het was eigenlijk bedoeld voor een theater -of musicalversie van Ziggy Stardust, iets dat uiteindelijk nooit gerealiseerd werd. Maar ik vind het zelf ook wel meer bij die periode van Bowie passen, zeker qua sound en de song heeft ook totaal iets musical-achtigs. De song is ook verwant aan Star van het Ziggy album bijvoorbeeld, beide songs refereren aan Rock 'N Roll als iets dat ergens anders gebeurt, maar deze Diamond Dogs track bespreekt ook alles wat bij stardom komt kijken. Ik vind het een heerlijk warme en swingende song die bij mij steeds meer gaat groeien. Ik word heel vrolijk en opgetogen van het refrein en kan het niet helpen mee te zingen Vooral naar het einde toe is het zalig, als Bowie prachtig I'm in tears zingt. En ook een Suede heeft hier goed naar geluisterd. Als je goed luistert naar de bridges, vooral die vlak voor het laatste deel, kun je duidelijk het outro van Suede's Stay Together (long version) horen, schitterend!

Ja mooie ballad, iets te conventioneel misschien voor Bowie. Had idd een single kunnen/moeten zijn.

Bowie en conventioneel - klinkt dat niet als een "patatje kapsalon" in Staphorst? Besides die song verwijst ook nog 'ns ferm naar "All the Young Dudes" dat Bowie regelmatig live heeft gecoverd. Vind Bowie's 'conventionele' ballads - Lady Grinning Soul, Bewlay Brothers, Life on Mars bijv tot zijn betere werk behoren.

Dat is - imho - een van de typische stijlkenmerken van Bowie: iets relatief conventioneels nemen - zoals Across the Universe en het daar ver boven uittillen; in zijn versie zit er veel meer wanhoop en/of urgentie.

Ik vind al die songs die je noemt niet bepaald conventioneel, behalve All the Young Dudes, maar da’s een ultiem anthem. Daar komt deze toch nét niet aan.
Wel een prachtsong, daar niet van.

3. Sweet Thing (Luigi 4, Johan 4)

Bij ons beiden op 4 en dus hier op 3 Verdiend op het podium wel, het voor velen waarschijnlijk het mooiste en zeker zoetste onderdeel van de suite Sweet Thing Bowie's track vol drama en pathos over de hoeren oa in Hunger City. En toch klinkt het bij vlagen ook heel lieflijk. Maar ook hier dus weer de cut-up methode, waardoor de exacte betekenis van de hele lyrics lastig te achterhalen is  Bowie had vlak voor Diamond Dogs de Spiders of Mars (en dus ook Ronson) gedag gezegd, dus nam hij al het gitaarwerk voor zijn eigen rekening en niet onverdienstelijk als je het outro bv hoort. Maar het mooiste is toch wel zijn vaak hoge en ijle zang hier bovenop de muziek, vooral over het prachtige pianospel van Mike Garson. Het mooiste deel van deze track is toch wel het eerste deel, dat klinkt zo melancholisch met David's diepe en wat donkere zang en die ascending tonen, prachtig! David was zelf ook wel content met de suite, maar heeft het na de DD tour nooit meer live gebracht, hij wist zelf ook niet meer waarom

In de Cracked Actor docu zit een hele mooie versie van Sweet Thing




Die versnelling en die stem... kippenvel.

Las dat Bowie het een wonder vond, achteraf bezien, dat ie die periode met zijn drugsgebruik überhaupt overleefd had...

2. Diamond Dogs (Johan 2, Luigi 5)

This ain't rock'n'roll, this is genocide

The titeltrack komt bij ons op de tweede plaats uit. Wat een lekkere luistertrip blijft dat toch. Zoals al eerder gezegd was mijn eerste Bowie-album de comp ChangesBowie uit 1990, pas later ging ik me verdiepen in zijn 70s albums. Op Changes viel dit nummer best wel uit de toon. Te lang, geen duidelijk refrein, toch wel een apart nummer among de grote hits. Een grote hit was het dan ook niet. Zelfs in de UK een relatieve flop, het reikte slechts tot nummer 21. Elders deed het helemaal niks. Misschien was Rock 'N' Roll with Me toch een betere keus geweest qua single. Aan de andere kant was dit als titeltrack wel een beter uithangbord. En in the long run ook een sterkere track en de grotere Bowie-classic. Heerlijke flow in dit nummer, fijne stream of consciousness-lyrics over Manhattan Jack (a real cool cat) en heerlijk vol bravoure gezongen door Bowie. Awoooo!

Heel fijne track, had zo ook op het podium gekund bij mij
Die gitaartwang aan het begin is al een voorbode en lijkt ook op het begin van Station to Station

1. Rebel Rebel (Johan 1, Luigi 1)

En op 1, hoe kan het ook anders, de eerste single en knaller van het album. Bowie’s beroemdste glam-song en dat post-glam. En zijn ultieme ode aan androgynie. Waar ik op Changes eerst moeite had met de titeltrack sprong deze er gelijk uit. Wat een geweldige riff en wat een heerlijk nummer. Ik was er altijd van overtuigd dat dit een van zijn grootste hits was en zelfs een van de Smash Hits of the 70s sowieso. Pas jaren later kwam ik erachter dat dit helemaal niet zo was. Slechts 5e in de UK, 64 in de VS en in Nederland kwam het niet verder dan de 12e plek, ondanks een fameus Toppop-optreden. Hoe dan!? Wie het weet mag het zeggen. Misschien toch iets met de tijdsgeest of te risky lyrics voor die tijd? Geen idee, in elk geval is het dan fijn dat we nu de historische correctie van Spotify hebben. Vandaag de dag Bowie’s op drie na populairste song met 228 miljoen luisteraars.
Doo doo doo-doo doo doo doo doo