Tonight met Tina is ook mijn eerste Bowie-herinnering denk ik. Vond daar als kind niet zoveel aan, eerste nummer dat ik wel tof vond was Jump They Say.


De Berlin-albums zijn ook wel wat ontoegankelijk voor het grote publiek. Een paar jaar terug liep ik in een fotomuseum met een expositie over het bombardement van Rotterdam. Daar stonden de ambient-tracks van Heroes bij aan en ik weet nog dat er 2 oudere dames (minimaal 60+) echt steen en been klaagden over die 'nare klanken'.

Door Jump They Say ben ik albums van Bowie gaan kopen. Ik was 15 toen ik die video zag en was er erg van onder de indruk, niet veel later kocht ik het bijbehorende album al voor een prikkie.

Ground control to Major Tom was het hier en Ziggy was het album dat een half jaar na verschijning (toen was dat nog vlak na; tegenwoordig is dat een halve eeuwigheid) werd gekocht, mede obv de lijst met "albums van het jaar" van Elly de Waard.

Low en Heroes worden bijna alleen in wat meer reflectieve stemming gedraaid - net als Blackstar - Young Americans vaker omdat ik vind dat dat een herkenbare 'vibe' heeft, Lodger was lang het ondergeschoven kind, net als zijn albums van vlak na en voor de eeuwwisseling, maar die draai ik nu zeer regelmatig - 1. Outside en Earthling vind ik echte sterke albums. Ziggy, Hunky en Man draai ik in een retro-mood, wel in positive frame of mind.

1. Let's Dance
2. China Girl
3. Modern Love
4. Criminal World
5. Without You
6. Cat People (Putting Out Fire)
7. Ricochet
8. Shake It

De B-kant legt het duidelijk af tegen de A-kant, maar toch best wel een goede plaat. 4****

Earthling vond ik ook meteen erg sterk, inmiddels zijn er wel 2 of 3 songs die ik wat minder vind.
Jammer dat ie de 1. Outside cyclus nooit heeft afgemaakt. Zou uit 5 delen bestaan en dan elk jaar 1 album uitbrengen tot het jaar 2000. Maarja, zo zijn er wel meer plannen niet uitgekomen. Robert Smith van The Cure is er ook zo een met zijn wilde plannen. Ik blijf maar wachten

Nog nooit gehoord
Tzt maar s luisteren

Echt een album voor jou, eigenlijk helemaal niet, maar goed ben benieuwd wat je ervan gaat vinden Bowie goes drum 'n bass

Ja singles ken ik wel uiteraard.

Ik heb de cd singles zelfs nog. Little Wonder 2 versies, Telling Lies ook 2 x of zelfs 3, idioot die ik was
vigil heeft ze denk ik ook wel

Als-ie andere b-sides deed ik dat ook wel, meerdere versies kopen. Maar idioot was het wel, ja, vanuit het tegenwoordige muzieklandschap bezien.

Nee, volgens mij alleen remixes
Nu denk ik had ik me 't geld maar bespaard.

Komende week gaan we weer verder
Paisley en voetbal zaten een beetje in de weg. Voetbal is over, Paisley blijven we luisteren

Beste potjes tot nu toe vanavond... daardoor kom ik ook minder aan muziek toe

11. Chant of the Ever Circling Skeletal Family (Johan 9, Luigi 11)

Het zal niet vaak gebeuren in dit topic dat het laatste nummer onderaan eindigt, maar in dit geval is het toch zo. Het past ook meer in de album-context als uitloper van Big Brother, dan als losse song. Toch heeft het wel een fijne riff, een lekkere groove, maar al met al te kort om echt te beklijven.
Het woord ‘brother’ moest eindeloos herhaald worden in een lock groove, een beetje zoals op Sgt Pepper. Veel mensen die het album destijds kochten dachten in eerste instantie dat hun plaat bleef hangen
Een leuk nummer wel, gecoverd nog door The Wedding Present in 1992, en die vind ik eigenlijk nog wat beter

Van alle prachtige Bowie songs kiezen ze deze om te coveren?
Gezien de plaat wel een goede keuze om dissonant te eindigen, maar niet helemaal mijn cup of tea, zeker dat laatste stukje niet

Bro! Bro! Bro! Bro! Bro!

Ik besefte me dat deze song en ook het album op sommige plekken een bepaalde grimmigheid heeft die me aan Animal Farm doet denken. Daarna besefte ik me pas dat het dezelfde schrijver als van 1984 was

We Are the Pigs?

Ik weet wel dat ze als Bowie rip-offs werden afgeschilderd, maar dat t zo erg was

All animals are equal, but pigs are more equal - kijk vervolgens naar Pasolini Il Porcile.

10. Future Legend (Luigi 10, Johan 10)

10 10 10!! Op 10 dus de opener van het album, waar hele pagina's over zijn geschreven over die ene minuut. Een track die vol zit met verschillende invloeden, maar waar we het niet over gaan hebben. De bedoeling was om het album te starten met een spoken word intro om het conceptalbum in te leiden, terwijl het geen conceptalbum is op het intro en Diamond Dogs na. De rest zijn "overblijfsels" van wat Bowie's rockmusical van Orwell's 1984 had moeten worden, maar hij kreeg tot zijn ontsteltenis de rechten niet van George's vrouw. Maar een mooie manier om een album te starten met een narrative, iets wat hij later ook veelvuldig deed op 1. Outside. Het heeft wel een dystopische feel moet ik zeggen en sluit naadloos aan op de titeltrack. Het is totaal anders, maar ik moest bij deze track aan Introducing the Band van Suede denken, ws omdat dat ook een opener is en ook een beetje zo'n soort feel heeft. Future Legend zet iig de toon neer

Introducing the Album inderdaad

Leuk om in dit album te duiken. Kan er zelf nooit helemaal de vinger opleggen, sommige nummers landen niet echt en sommige vind ik weergaloos. De afsluiter is wel een beetje apart, ik denk ook elke keer weer dat er iets vastloopt...

De overeenkomsten met Dog Man Star zijn wel interessant, had ik me nooit zo gerealiseerd.

9. Sweet Thing (Reprise) (Luigi 9, Johan 11)

Ja, wat moet je hierover zeggen. Sweet Thing is natuurlijk een suite, oftewel Suite Thing zoals een wijs iemand zei
Op de plaat een geheel, maar toch in 3 stukken gehakt. Dit is dan het minste deel, ik vind het niet zo zeer een reprise, maar meer de coda van het eigenlijke Sweet Thing. Op zichzelf staand niet heel bijzonder, zeker die drone op het einde niet, die stoort me een beetje, a bit Krautrock-ish dat wel. Het past wel bij het slopende van Bowie's drugsgebruik, dat valt ook te lezen in de lyrics van de Reprise. Verder wil ik het hier bij laten, de rest komt ws wel bij Sweet Thing

Oeh, deze zou bij mij wel wat hoger staan. Maar ik vind de hele suite wel een van de beste dingen die Bowie heeft gedaan. Dit album doet mij soms en ook hier (die drone lijkt zo uit Negativland te komen) wel wat denken aan Neu!, geen idee of Bowie die toen al kende.

8. We Are the Dead (Johan 7, Luigi 8 )

We maken een sprongetje in waardering naar de 8 beste nummers van het album. We Are the Dead is het eerste deel van een trilogie (samen met de volgende twee nummers) die rechtstreeks bedoeld waren voor Bowie's idee om Orwell's 1984 te bewerken tot een musical. 'We are the dead' wordt ook meerdere keren gezegd door hoofdpersonage Winston Smith, doelend op hun geestestoestand en het feit dat ze geen eigen wil meer hebben. Een mooie albumtrack, prachtig gezongen ook door David. De tekst is wat raadselachtig, maar wel steeds creepy. Bowie gebruikte hier weer Burroughs befaamde cut up-techniek. Zinsneden uit elkaar knippen en elders weer tussen plakken om ze nieuwe betekenis te geven. Misschien vond Bowie de tekst daardoor zelf ook te complex worden, want hij heeft dit nummer nooit live gespeeld
Het nummer keerde in 1976 nog eens terug, als B-side van TVC15.

7. Candidate (Luigi 3, Johan 8 )

Bowie goes Magazine before Magazine Het middenstuk van Sweet Thing, ook door Bowie ontworpen via de cut-up methode. Mijn favoriete deel van de suite, deels door de lyrics, maar vooral ook door de muzikaliteit, de onheilspellende sfeer en zeker ook door hoe Bowie het zingt Hier probeert David het dystopische Hunger City te schetsen met post-apocalyptische sfeerbeelden in lyrics en sound. De Sweet Thing suite is de "centerpiece" van het album, de mise-en-scene en Bowie schetst dat hier voortreffelijk. Het intro is al heerlijk met die sax die langzaam uitwaaiert in een sluier van gitaarbromtonen. Enter David met een geweldige intonatie wat mij betreft. De song neemt steeds meer vaart en David keeps spitting out zijn lyrics. Ja, ik vind het geweldig en dat in combinatie met die heerlijke descending gitaarriff a la Magazine. Het bouwt steeds meer op dat je er gewoon op gaat swingen, briljant! En opeens komt het ook tot een abrupte halt, nuja Sweet Thing (Reprise) moet dan nog volgen natuurlijk. Blijft gek om de suite in losse nummers te bespreken