Toen de eerste single hiervan uitkwam werd dat ook uitgebreid besproken bij DWDD weet ik nog...

Dat kan je wel aan jullie dirty boys over laten

The Heat is on

Waar zijn we nu?

door Marc-Marie of Sylvana?

Bij1

om HLF8?

David Bowie: The Next Day - 8-3-2013 - De Wereld Draait Door - BNNVARA

Ricky Koole zat er iig, de vrouw van Leo Blokfluit...

geboren (oke oke in t ziekenhuis in Delft maar toch?) en getogen in het mooie Schipluiden maar dit slechts terzijde

Klinkt alsof je het van nabij hebt meegemaakt

Ons voetbalelftal (SV Wassenaar in de 90s) had altijd een paar angstgegners en een daarvan was Schipluiden. Ten eerste konden we het bijna nooit vinden en ten tweede wonnen we daar nooit

Sowieso niet bij de geboorte
Maar ik woon hier "pas" een jaar of 20 en toen was zij misschien al weg

zeer interessante achtergrondinfo:
Haar ouders hadden een pannenkoekenrestaurant in Schipluiden maar die is denk ik ook al weer een jaar of 15 dicht.

Tot zover, back to Bowie

Geeft meteen weer aan hoe oppervlakkig het programma ook alweer was Zo’n Ali B erbij zetten helpt ook niet.

Maar goed, benieuwd waar de drie gedraaide nummers bij ons gaan eindigen

Daar heeft ze die pannenkoek van een Leo zeker ontmoet

Van Basten kwam er ook wel eens

Bommeltje ook, alleen niet op de dagen dat pannenkoek er was

14. If You Can See Me (Luigi 12, Johan 14)

American Anna fantasticalsation

In het hart van The Next Day vinden we deze rollercoaster van een track. Bowie's comebackalbum zou veel over oorlog gaan heb ik ergens gelezen. En dat is ook wel te merken aan de lyrics van deze op verschillende manieren 'geweldadige' track. Een overrompelende track ook, niet in de laatste plaats door de percussie van Sterling Campbell (ex Duran Duran oa) en Bowie's manier van zingen die aan een frenzy doet denken. Qua feel past dit wel op zijn mid 90s album 1. Outside en qua dystopische lyrics doet het denken aan een Saviour Machine. Fijne track wel op zich en toch staat ie bij ons onderaan. Ms omdat het niet echt een 'liedje' is, maar meer een outburst van klanken en woorden of er staan simpelweg beteren op dit album

Ik weet niet waarom, maar ik krijg hier een beetje een The Who-gevoel bij. Een kant van Bowie die me duidelijk minder aanspreekt. Dit had van mij niet op het album gehoeven. Als b-kantje (bestonden die nog in 2013) was het prima geweest.

14 nummers is ook best veel voor een album...
En The Who heb ik niks mee

13. How Does the Grass Grow? (Johan 12, Luigi13)

Op 13 Bowie's equivalent van de 10 km schaatsen of de 30 kilometer snelwandelen
Nee, zo slecht is het zeker niet, al heeft het de titel niet mee. Best een lekkere Scary Monsters-vibe in dit nummer, al gaan de Ya ya ya ya ya ya ya!!'s me op den duur wel wat tegenstaan.
Nog een nummer dat wat mij betreft best een goed b-kantje zou zijn geweest, ware het niet dat die niet meer echt bestonden in 2013. Dan maar ook op het album en dan krijg je een behoorlijke filler-track, die leuk is, maar niet meer dan dat.

In mijn jeugd vond ik de 10 km schaatsen nog wel leuk met de Nederlanders uiteraard en Koss en Gustafson etc. Nu is het zeg maar in de Kramertijd zoals ik het maar noem niet veel meer aan... en Bowie kan zich id ook maar beter op de korte en middellange afstanden richten Vooral dat yaya refrein id brrr...

12. Dancing Out in Space (Johan 7, Luigi 14)

Bowie en space is wel een dingetje natuurlijk. Dus op zich niet gek dat hij ernaar teruggreep bij zijn grootse comeback op dit album. Muzikaal een beetje een cross tussen Tin Machine en Arcade Fire. Het lijkt nogal op Ready To Start van die laatste. Bowie een beetje in copy-modus dus. Maar ik vind het wel een lekker aangenaam nummertje, al heeft het weinig om het lijf en zouden we denk ik niemand schofferen als we ook dit als een niemandalletje zouden kwalificeren.
Maar dan wel een aangenaam niemandalletje.

Het ene moment vind ik dit wel een aardig catchy deuntje, het andere moment irriteert het refrein mij mateloos, vandaar onderaan bij mij

11. Boss of Me (Luigi 11, Johan 11)

11 11 11!!! Duidelijk, niet? Schijnbaar vernoemd naar opname-apparatuur genaamd BOSS ME-80 waar Bowie een leuke woordspeling van maakte en gezien de tekst ook een verwijzing ws naar zijn vrouw Iman die als small town girl later Bowie's "boss" zogezegd werd, wie had dat gedacht Fijne, ietwat funky track wel met een beetje een Young Americans vibe, inclusief sax, alhoewel hier wel wat donkerder en meer aan songs van Blackstar doet denken. Geen hoogvlieger, maar zeker wel een lekker nummertje

Ja, die laatste zin geldt voor veel nummers op dit album

Dan komt er hierna iig wel een lekker nummertje
Maar bij dit album heb ik grotendeels het idee dat je naar een Noel Gallagher soloplaat aan het luisteren bent. Veel van hetzelfde en dezelfde kwaliteit en een album dat je zelf ook niet veel zou opzetten...

10. Dirty Boys (Johan 9, Luigi 10)

Het kortste nummer van het album (net onder de 3 minuten) vinden we net in de top 10.
Een leuk nummer ook wel, beetje een slomere jazzy versie van Joe the Lion.
De vertragende sax vind ik wel leuk gevonden, en de versnelling in het refrein vind ik ook wel mooi.
Gewoon een leuk en prettig liedje, maar ook weer een beetje niets-aan-de-hand.

Deze had ik eerst wat hoger. Joe the Lion id, goed gezien
Ik vind het staccato effect van de song wel mooi, maar na vaker beluisterd te hebben tot de conclusie gekomen dat het geen topper is.

9. (You Will) Set the World on Fire (Luigi 4, Johan 13)

Wat mij betreft een van de betere tracks van dit album. Bowie's song over de folkscene van de 60s. Hij namecheckt zelfs enkelen als Seeger, Baez en Dylan. De song zelf is niet echt folky te noemen, eerder klinkt het als zijn Arctic Monkeys song, maar dan wel bijna 10 jaar te laat Wat mij vooral aanspreekt hier zijn de powerchords van Earl Slick die me dus inderdaad aan de aapjes doen denken Chorus is ook wel fijn, iig wat herkenbaarder en bevlogener dan veel andere songs op dit album.