Precies mijn gedachte. De revival van de goede zangeressen in moerstaal begon bij Eefje

Interessant leesvoer weer, Aero!

Geen commentaar

En dan toch doen

Het vleesch is zwak. En de muziek ook

92. https://www.musicmeter.nl/artist/5648]Grant Green

[url=https://postimages.org/[/url]

De teller staat volgens mij op dertien albums die ik ken / in bezit heb. Daarmee durf ik wel te stellen dat deze jazzartiest het bij mij erg goed doet. Gitarist Green speelt hardbop, bebop, souljazz en blues.

Ik word er altijd wel relaxed van.

Grant kampte met een drugsverslaving, iets wat je toch best vaak hoort als je het over jazzmuzikanten hebt, of lijkt dat nu maar zo? Niet echt interessant natuurlijk daar het om de muziek gaat.
Voor niet jazz-liefhebbers zou Grant Green best een uitstekende instapper genoemd kunnen worden. Ik kan me namelijk niet voorstellen dat mensen hier gillend van wegrennen, daarvoor is het allemaal best prima tussen de lijntjes, maar toch interessant genoeg om van een grootheid te spreken en voor mij persoonlijk dan ook behorend tot mijn grote favorieten.

91. https://www.musicmeter.nl/artist/1623]Björk

[url=https://postimages.org/[/url]

Hoe zit dat met haat-liefde artiesten?! Ik vind Björk een lastig te beoordelen artiest of die nu wel of niet in deze lijst hoort te staan.
Ik had indertijd helemaal niks met het album Debut uit 1993. Toen ik Björk in 1994 op Pinkpop zag vond ik het dan ook helemaal niks. Dat irritante gedoe. Dat vervelende kirrende stemmetje. Nee, kom maar op met de Pumpkins, daar kwam ik voor.

Maar in 1995 met het verschijnen van Post volgde de omslag. Ineens viel het kwartje, want ja die hadden we toen nog. En Debut bleek ook een voltreffer.
Opvolger Homogenic bevat favoriete nummers als Hunter en Jóga en Vespertine is gewoon een uitermate boeiend album.

En toen kwam Medúlla, voor mij het kantelpunt. Wat een vervelend k**album is dat toch. Het kwam daarna niet echt helemaal goed meer.
Té gekunsteld en wederom kwamen de ergernissen. Volta? Z'n momenten. Biophilia? Te gekunsteld. Vulnicura? Dan wel te doen, dan weer vervelend. Utopia? Laat maar. Fossora? Zelfde laken een pak als Medúlla. Niet aan mij besteed.

Hoort Björk dan wel in dit rijtje met honderd favoriete artiesten? Ik heb uiteindelijk toch voor ja gekozen. Die eerste albums zijn toch echt wel heel bijzonder en ik mag ze graag horen. Daarbij waardeer ik de enorme eigenheid van deze tante. Björk Guðmundsdóttir hoort erbij zoals geisers bij IJsland horen.

Leuk topic, ik zie het nu pas. Je nummer één is niet lastig te raden maar ik ben benieuwd naar de overige 99:)

Hier kan ik me alleen maar bij aansluiten, Debut t/m Vespertine staat allemaal op 4,5* en dan komt Medúlla met een 2,5*

Ik had hetzelfde met Medulla, maar die ben ik wel meer gaan waarderen. Ik vind hem in ieder geval interessanter dan Volta, voor mij haar minste studioalbum. Na Volta wordt het weer een stuk beter wat mij betreft.

Interessante insteek voor een lijst trouwens. Lijkt mij godsonmogelijk, ik vind een artiesten top 10 al niet te doen.

Medulla en Volta zijn voor mij allebei groeiers gebleken, uiteindelijk heeft Björk voor mij geen mindere albums meer. Wellicht Biophilia, maar die verdient ook wat meer luisterbeurten van mijn kant.

Rick Astley

Medulla

Volta is de - hoempa-hoempa-hoempa-tetteret - carnavalsplaat van Björk. En Medulla is alleen geschikt voor mensen met een dubbelbeglaasd denkraam

Geen klassiek - beetje jammerdebammer, maar verklaarbaar. Vrees dat er nog heel wat gekwelde barden langs zullen komen, maar dit is de enige 'klacht' daarover. Hopelijk ook meer jazz dan indiejannenrock. Hulde voor deze alternatieve lijstinsteek. Lijstenmaken zorgt hier altijd voor veel sores (wel/niet/volgorde) - maak nog niet eens een boodschappenlijst.

Gekwelde kwelers of gekweelde kwellers?

90. https://www.musicmeter.nl/artist/13662]The Doors

[url=https://postimages.org/[/url]

Zou Jim Morrison zo'n gekwelde bard zijn waar Mjuman op doelt? Wellicht. Een gezonde dosis pathos kunnen we de man wel toedichten. Ik denk sowieso dat pathos eerder de rode draad gaat vormen dit topic

The Doors dus. Zo eind jaren '80 begon mijn belangstelling voor de (eind) jaren '60. Flower power, hippies: ik vond het fascinerend. En ook de grote namen uit die tijd wisten op mijn goedkeuring te rekenen en dat doet de muziek uit die periode nog steeds.

The Doors zijn grootheden die het bij een hele grote groep muziekliefhebbers nog steeds goed doet en ik denk wel terecht. Misschien niet een heel originele naam in z'n rijtje, maar voor origineel moet u vast bij de volgende mensen in dit topic zijn mochten ze zich aandienen.

Lange tijd ging mijn liefde uit naar de eerste vier albums. Jazeker! Ik vind The Soft Parade echt geweldig en ben geloof ik een uitzondering daarin. Met Morrison Hotel en L.A. Woman had ik meer moeite (ik reken Other Voices en Full Circle niet mee). Toch zijn ook die laatste twee in achting gestegen.
Mijn obsessie met de jaren '60 is er inmiddels niet meer, maar toch vind ik het nog wel wat hebben als ik het ergens voorbij zie komen. Zou ik dan toch te laat zijn geboren?

The Doors is zo'n band waar ik altijd wel naar kan luisteren en de nummers die tot in den treuren voorbij zijn gekomen door de jaren heen vervelen nog steeds niet en dat zegt wel genoeg toch?!

Lijkt me geweldig als je deze band live hebt kunnen meemaken. Maar ja, Jim overleed toen ik één was.

89. https://www.musicmeter.nl/artist/11922]Scott Walker

[url=https://postimages.org/[/url]

Scott Walker is een interessante artiest om te volgen. Ik ben nog steeds echt verliefd op de albums Scott 1, 2, 3 en 4. Dan volgen er een aantal die ik ook waardeer, maar die ergens toch ook weer niet echt enorm blijven hangen en dan komt de experimentele periode waar ik gefascineerd naar kan luisteren, maar waar ik soms ook afkeer bij voel.

Dat maakt Walker ongrijpbaar en uitermate boeiend. Ik hou wel van dit soort ongrijpbare en eigenzinnige artiesten.
Het was dan ook leuk om te ontdekken dat zanger Stephen van de band Revere, met wie ik een tijd intens optrok, dezelfde liefde voor Walker deelde.

Bij het opstellen van deze top 100 was ik ergens dan toch wel verbaasd dat ie al snel als naam opdook, iets wat ik aanvankelijk niet zo snel verwacht had, maar niets was minder waar.

88. https://www.musicmeter.nl/artist/8674]Maria McKee

[url=https://postimages.org/[/url]

Toen ik in de jaren '90 op mezelf ging wonen in een nieuwe stad kwam ik regelmatig in de Free Recordshop aldaar voor mijn cd's. Enkele deuren verderop zat de andere zaak (ik meen Van Leest).
In de laatstgenoemde zaak werkte een superleuke dame waar ik graag kwam. Nee, ze was van de damesliefde dus dat was niet de reden
We deelden eenzelfde muziekliefde en dat was voor zo'n wat commerciëlere winkel toch wel voldoende om een bepaalde band te scheppen. Zo waren we beiden gek van Jeff Buckley.

In de zomer van 1996 kwam Maria McKee naar Nighttown in Rotterdam en daar was ik erg blij mee, want ik had haar hoog zitten. Lone Justice kende ik niet (dat kwam met terugwerkende kracht), maar haar album Life Is Sweet kwam enorm binnen.
Ik ging alleen, want niemand had interesse mee te gaan. Dat bleek bij binnenkomst ook wel: er hingen doeken om de zaal wat kleiner te doen lijken, iets wat ik niet eerder mee had gemaakt in Nighttown, en veel volk was er niet op af gekomen.

En daar stond ineens mijn favoriete cd-verkoopster! Ze bleek groot fan van Maria en dat wist ik dus niet. Hadden we dat ook gemeen. Inmiddels is bekend dat Maria zelf ook van de damesliefde is, maar of mijn verkoopster dat toen al door had durf ik uiteraard niet te zeggen.

Maria is daarna een constante factor voor mij gebleven en elke keer weet ze me weer te betoveren. Gek genoeg kwam ik er later pas achter dat ze de megahit A Good Heart van Feargul Sharkey had geschreven.

Ik blijf het jammer vinden dat Maria nooit echt groot is geworden, althans niet in Nederland, en ook op deze site loopt men niet echt warm voor haar.

Misschien na deze aanbeveling dan toch wel?

87. https://www.musicmeter.nl/artist/8495]Madrugada

[url=https://postimages.org/[/url]

Ik was laat op het Madrugada feestje. De eerste albums gingen volledig aan me voorbij en dat terwijl het muziek is waar ik toch echt gek op ben: de warme stem van Sivert, de donkere, sombere klanken en toch de melancholie.
Dit Noorse gezelschap weet het allemaal perfect samen te brengen en dat niet alleen: elk album is raak.

Beter laat dan nooit zullen we maar zeggen. Inmiddels is de band wel weer een flink aantal jaren een vaste waarde in mijn muzieklijstje favoriete bands. Daarbij wil ik ook gelijk de solo-albums van Sivert Høyem meenemen, want ook die waardeer ik hoog en stellen nooit teleur.

Tijdloos, en ik denk dat Madrugada wel nooit meer helemaal uit mijn systeem zal verdwijnen. Live heb ik ze nog niet mee mogen maken. Misschien toch ook maar eens doen als ze weer touren.

Mijn eerste kennismaking met Madrugada was in '99, een optreden uitgezonden door de VPRO. Ik schakelde toevallig net in en was diep onder de indruk, de volgende dag direct hun album gekocht. Hij deed mij een beetje aan een moderne Jim Morrison denken qua geluid. Nog steeds een van mijn favoriete bands.

86. https://www.musicmeter.nl/artist/7491]Kenny Dorham

[url=https://postimages.org/[/url]

Een beetje hetzelfde verhaal als bij Hank Mobley. Kenny Dorham is langzaam naar boven komen drijven als wat grotere jazz-favoriet. Ook van hem heb ik inmiddels aardig wat in de kast staan en ook hier kan ik niet een duidelijk favoriet album aanwijzen.

Typisch zo'n artiest die niet veel slecht kan doen en eentje waar ik graag naar terug mag grijpen.

Ook hier geldt: geïnteresseerd om eens wat jazz te gaan proberen, dan is Dorham zeker geen verkeerde instap.

85. https://www.musicmeter.nl/artist/3965]Donald Byrd

[url=https://postimages.org/[/url]

Ik blijf even bij de jazz artiesten. Donald Byrd zal niet heel snel genoemd worden bij jazz puristen. Daarvoor is zijn muziek misschien niet interessant of uitdagend genoeg.

Ik ben het daar niet mee eens. Ja, de meeste van zijn albums zijn makkelijk toegankelijk en hij vemengt jazz met soul, rhythm and blues en funk. Het album New perspective valt ook wel op door het gebruik van een koor.

Luchtige jazz wellicht, maar kijkend naar de hoeveelheid albums die ik ken (en heb) van de man, is het niet meer dan terecht om ook hem te eren met een plekje in mijn top 100.

84. https://www.musicmeter.nl/artist/9064]Metallica

[url=https://postimages.org/[/url]

Een goede vriend van mij (al sinds mijn zesde jaar) was in de jaren '80 (en nog steeds) fan van Iron Maiden en Metallica. Dat was me toch iets te hard allemaal. Ik was Prince-fan en hield het verder bij de top 40 pop.

Maar in 1991, toen ik inmiddels het alternatieve pad op was gegaan, kwam Metallica met hun Black album en ik was om. Hij blij, ik blij. Iron Maiden nam ik er ook gelijk bij, maar het was Metallica dat me net wat meer deed.

De oerfans waren niet zo dol op dat zwarte album en eigenlijk alles wat daarna kwam werd minder gepruimd. Ik heb zelf niet zo'n hekel aan Load en Reload, maar wat daarna kwam (Garage Inc. even niet meerekenend) was inderdaad wel wat minder interessant. Ik ben uiteindelijk dus ook wel meer liefhebber van het oudere werk dat ik echt ben gaan omarmen sinds ik de band echt goed begon te vinden in 1991.

Hoe sta ik überhaupt tegenover metal? Het is en blijft niet echt mijn ding. Ik vond Guns 'N Roses eind jaren '80 al hard. Zoals eerder al bleek ben ik gek op symfonische metal en de wat meer freaky variant van System of a Down vind ik ook lekker. Beuken met Rammstein is prima en wat extravagant doen met Marilyn Manson heeft ook wel wat, maar echt grote metal favorieten heb ik verder niet en die gaan we dus ook niet tegenkomen in deze lijst.

83. https://www.musicmeter.nl/artist/12280]Siouxsie & The Banshees

[url=https://postimages.org/[/url]

In een ander topic noemde ik rondom Siouxsie al een klasgenootje op de middelbare school: Anja. Anja was gek op gothic en wave en zag er zo ook wel uit. Siouxsie was een heldin voor haar.
Als 14-jarig ventje vond ik dat best interessant en ik leerde daardoor de muziek van Siouxsie and the Banshees kennen. Ik vond het allemaal iets te moeilijk en pas in 1986 kwam de waardering echt door de hit Cities in Dust, nog steeds een persoonlijke all-time favourite.

Siouxsie and the Banshees staat wel een beetje voor die periode: de jaren '80, sombere tijden, grote kapsels, make-up en bijbehorende muziek.

In de jaren '90 verdween de band naar de achtergrond bij mij en pas sinds ik opnieuw vinyl ging kopen kwam de hele discografie weer naar boven (ik had slechts een enkele cd van het gezelschap).
Inmiddels is Siousxsie weer op het podium te zien (ik ben niet gegaan) en doet de muziek het weer beter dan ooit.

82. https://www.musicmeter.nl/artist/7970]Lee Morgan

[url=https://postimages.org/[/url]

Lee Morgan heb ik al een tijd hoog zitten en na het zien van de documentaire I Called Him Morgan is mijn waardering en belangstelling alleen maar groter geworden.

Een icoon in de hardbop jazz, maar drugs (alweer) zorgde toch voor een negatieve omwenteling in zijn leven en het had ook effect op zijn werk.

Dat zijn leven tragisch tot een einde kwam (zijn vrouw schoot hem neer op 33-jarige leeftijd) maakt het verhaal alleen maar indrukwekkender. Indrukwekkend is zijn muziek zeker. Zowat all zijn werk verscheen op het Blue Note label en best een aardig deel daarvan is te vinden in mijn verzameling.

Eén van mijn allereerste single'tjes was Show Me Heaven (toen nog vinyl) met Hans Zimmer op de B kant van Days of Thunder. Eigenlijk daarna nauwelijks nog wat van gehoord. Misschien moet ik eens iets van haar gaan beluisteren. Ik heb verder nog een Geffen Rarities verzamelaar met het nummer 'The Plague' en twee losse mp3's van Opelousas (Sweet Relief) & Absolutely Barking Stars. Die eerste stond in de MuMeladder en die laatste ken ik van de top 1000 van titan maar dan houdt het wel echt op.

Ze heeft echt een paar geweldige albums uitgebracht, maar op de een of andere manier krijgen die hier niet veel belangstelling.

81. https://www.musicmeter.nl/artist/372978]Heiðrik

[url=https://postimages.org/[/url]

In de herfst van 2018 gaf user -SprayIt- me de tip eens naar Heiðrik te luisteren, want dat zou wel eens wat voor mij kunnen zijn. En dat was een understatement. Deze veelzijdige artiest van de Faeröer eilanden had in 2016 een prachtalbum afgeleverd met als titel Funeral.

En toen begon het promoten en er werden meer mensen enthousiast, weliswaar twee jaar na de release van zijn debuut. Ik wees Heiðrik daar op en hij was uiteraard zeer blij met deze plotselinge belangstelling vanuit Nederland. Zeker ook omdat alles wat hij doet selfmade is: zijn schilderkunst, zijn tekeningen, zijn videoclips voor andere artiesten en zijn muziek. Dus werd dat een tijd een leuk online contact.

Opvolger Illusions uit 2020 kon ik daardoor gelijk al in het zonnetje zetten. Maar toch viel het niet mee. Corona brak uit en voor veel artiesten brak een moeilijke tijd aan. Heiðrik zat vaak in Denemarken waar hij bevriend is met Lea Kampmann en toen moest hij noodgedwongen daar verblijven. Om van de nood een deugd te maken besloot het duo elke dag live te gaan op Instagram en een nummer te spelen. Meestal covers. Maar het idee kwam ook om een duo te beginnen onder de naam Einangran en dat resulteerde in een EP en vorig jaar zelfs een volwaardig album.

Naast zijn solowerk en Einangran vormt hij ook het duo Kóboykex met Sigmund Zachariassen. Een zeer veelzijdige man dus.
Het is mooi om zijn werk te volgen en ook zijn strijdbaarheid als minderheid (hij is openlijk homo) op de Faeröer is bijzonder om te zien.

Ik hoop dat Heiðrik in staat is om nog veel van zich te laten horen, ook al bereikt hij maar een kleine groep.

80. https://www.musicmeter.nl/artist/6578]Jacques Brel



De muzieklessen die ik kreeg op de middelbare school waren ronduit saai. Meneer Beusenberg hield niet bepaald rekening met zijn doelgroep en had meer interesse in zijn pijp en zijn eigen muzikale voorkeuren.

Toch zijn er wel wat dingen bijgebleven: hij leerde me kennismaken met Orff's Carmina Burana en Jacques Brel. We moesten Les Bonbons tot in den treuren aanhoren en wat had ik een hekel aan dat nummer gekregen daardoor. Dat dreinerige, dat zeikerige. Maar toch werd er een zaadje geplant, want toen ik de middelbare net had verlaten herontdekte ik Brel en het kwartje viel.

Ik kocht de cd [url=https://www.musicmeter.nl/album/1489]De 24 Grootste Successen en er was liefde voor Jacques Brel.
Inmiddels is het niet gebleven bij die verzamelaar. Ik kocht een veel uitgebreidere cd box en er kwamen reguliere platen in de kast te staan.

79. https://www.musicmeter.nl/artist/5053]Françoise Hardy - MusicMeter.nl

[url=https://postimages.org/[/url]

Volgens mij mag je tegenwoordig niet meer de term 'zuchtmeisjes' gebruiken als je de Franse stroming waartoe Françoise Hardy gerekend wordt wil benoemen. Op deze site vonden sommigen dat denigrerend en niet kunnen.

Hoe dan ook kunnen we Hardy zien als het antwoord op het Engelse en Amerikaanse beat-geluid van de jaren '60. Het chanson kreeg gelijk ook een ander tintje.

Ik ben gek op andere talen in muziek en Frankrijk laat me zeker niet onberoerd en daar is Françoise Hardy misschien wel het beste bewijs van. Wat een ongelooflijk fijne muziek heeft ze toch gemaakt. Zelfs haar laatste album uit 2018 Personne D'autre is zeer de moeite waard.
Of daar ooit nog een vervolg op gaat komen valt te bezien. Hardy is inmiddels 80 jaar, maar van haar vele schitterende albums zal ik zeker nog zeer lang blijven genieten.