Prachtig tijdsbeeld Herman! Inderdaad deze gasten hielden zich in het begin heel ver weg van alle publiciteit dat maakte het alleen nog maar mysterieuzer. Geodaddi luisterde in het begin af als losse brokstukken aan klanken, geluiden en akkoorden en na enige malen luisteren kwamen de puzzelstukjes samen.

Ik dacht altijd dat ze nog nooit live hebben gespeeld?

Berichten verplaatst naar Muziek > Toplijsten en favorieten > Toplijsten (centraal topic)

Is het al hierna?

Herman we miss you!

Heeft veel te lang geduurd, het is duidelijk hierna. Ik heb even een winters muziekje opgezet en kom straks met het volgende stuk!

Maar herman het zou niet meer dan normaal zijn dat na zo'n lange tijd jouw muzieksmaak compleet veranderd is

Dank voor jullie engelengeduld! Het zou allemaal niet zo lang moeten duren, maar het kost me moeite regelmaat te vinden in onrustige periodes qua feestdagen enzo. Gelukkig nu eindelijk weer eens een normale week gehad.

https://cdn.mos.cms.futurecdn.net/QrXEUH43okiUFADqhQXqNU-1280-80.jpg.webp

23. Nils Frahm

Favoriete albums: Felt, All Melody
Favoriete nummers: Nue, Familiar, More, All Melody, Momentum, All Armed, Spells
Deep cuts: For – Peter – Toilet Brushes – More (liveversie op Spaces, dan heb je gelijk de prachtige Juno EP en het slotnummer van Felt in één), W (met Ólafur Arnalds)
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: -

Mijn verhaal over Nils Frahm kan ik eigenlijk wel in twee hoofdstukken opdelen;

1. Live 2009 - 2018

In 2018 zie ik Nils Frahm voor de vijfde en vooralsnog laatste keer. Het is een uur of 2 ’s nachts en hij betovert een van de mainstages van Primavera Sound in Barcelona, waar duizenden mensen genieten van zijn unieke mengeling van elektronica en neoklassiek. Er komt veel van het dat jaar verschenen All Melody langs, een album waar ik tot dan toe alleen losse stukken van heb gehoord. Ik geniet met volle teugen. Enerzijds van de manier waarop hij zo’n groot publiek in een trance speelt, tussendoor af en toe ontspannen praatjes makend met het publiek. Anderzijds van de enorme ontwikkeling die Frahm heeft doorgemaakt, zowel muzikaal als persoon, want het contrast met de eerste keer live is enorm.

Die eerste keer was in 2009, toen ik naar het Paard ging om Peter Broderick (mijn #59) live te zien. Broderick is zo’n multitalent en sociaal wezen dat iedereen in zijn scene kent, en zo had hij deze keer ene Nils Frahm meegenomen. Frahm had hij eigenhandig aan een labeldeal geholpen, nadat een oude release van hem in de smaak viel. Eenmaal zittend in de zaal meldde een schuchtere Frahm dat het zijn eerste optreden buiten Duitsland was en dat hij behoorlijk zenuwachtig was. De muziek maakte veel goed, al kocht ik na afloop geen muziek van hem. Dat kwam later pas.
In die jaren ontdekte ik wel meer soortgelijke muziek, maar thuis bleef ik toch heel andere dingen draaien. Wintermusik kwam wel eens langs, maar dat was het dan ook. Dat bleef lange tijd zo, maar ik zag Frahm nog wel een paar keer live en elke keer was het weer beter en grootser dan de keer ervoor.

De keer daarna zie ik hem in de kelder van een hotel in Amsterdam, tijdens het inmiddels ter ziele gegane Cross-Linx festival, dat pop en klassiek trachtte te verbinden. Na een fenomenale improvisatieset van pianowonder Hauschka met drummer Samuel Koskinen is het de beurt aan Frahm, en in de donkere gelijkvloerse setting kunnen we best dicht op zijn podiumopstelling kijken. Het is fascinerend te zien wat hij allemaal uit zijn piano en apparaten tovert: minder klassiek piano, meer richting soundscapes.

Na afloop is hij erg benaderbaar en hebben we een leuk gesprekje. Hij vindt het eervol dat zijn muziek me aan Tangerine Dream doet denken (nu vind ik dat minder, maar toen had ik daar net een paar cd’s van gekocht). Als ik hem vraag welk album hij van zichzelf aanraadt, is dat Screws: een juist wat minimaler getint album dat hij opnam toen zijn duim was gebroken en hij eigenlijk geen piano kon spelen. Nu denk ik wel eens dat dat wellicht de reden is geweest waarom hij zich noodgedwongen meer met andere instrumenten is gaan bezighouden.

Weer een paar jaar later zie ik hem in korte periode twee keer live: eerst in het Paard, in de grote zaal ditmaal. De reputatie is duidelijk gegroeid, want er staat een enorme rij voor de deur. En weer een paar maanden later op Primavera Sound, in het Auditorium aldaar: een schitterende theaterzaal. Beide shows zijn grandioos. Eigenlijk is het niet zo heel anders dan in die kelder in Amsterdam, maar de grotere setting en het nog veel grotere enthousiasme, in combinatie met een duidelijk gegroeide podiumprésence, maken indruk. Vanuit daar is de stap naar dat optreden in Barcelona in 2018 logisch. De groei van intimiteit naar massatrance is ronduit indrukwekkend.

2. De ultieme arbeidsvitaminen

Het zal echter tot 2020 duren voordat ik zijn muziek ook zelf regelmatig opzet. In de coronapandemie werk ik veel thuis en beleef ik een enorme ‘neoklassiek’-fase. Alle usual suspects (Einaudi, Richter, Neufeld, Arnalds, Broderick) komen voorbij, maar geen enkele zoveel als Nils Frahm. Voor elke stemming in combinatie met werkzaamheden die moeten worden verricht is er een Frahm-album dat past. Minimalistische pianomuziek voor het betere denkwerk of om überhaupt in de flow te komen? Met Graz, Empty en Solo ben je zo een paar uur onder de pannen. Mag het meeslepender met meer elektronische texturen? Met All Melody en de aansluitende drie Encore-EP’s Encore zit je gebakken.

Beetje bij beetje luister ik nagenoeg zijn hele oeuvre door, dat inmiddels flink is uitgedijd. Uiteindelijk zijn Felt en All Melody de twee zwaartepunten in zijn oeuvre wat mij betreft: eigenlijk fungeren deze als maatstaf voor zijn andere werk. Felt biedt wellicht nog de beste balans tussen minimalistisch pianospel en melodieuze spanning om in weg te zinken zonder dat het vervalt in behangmuziek. All Melody is een stuk meeslepender en het anker voor zijn meer elektronische fase. Vooral het titelnummer en Momentum zijn echt van buitenaardse schoonheid.

Helaas lijkt het erop dat Frahm met All Melody en de Encore-EP’s zijn hoogtepunt voorlopig heeft gehad. Er zijn nog wat pianoalbums met archiefmateriaal uitgebracht, maar echt nieuwer werk ontbeert de spanning en het avontuurlijke karakter, waardoor het al gauw saai en meditatief wordt. Nu heeft Frahm de lat ook wel erg hoog gelegd, voor zichzelf en zijn vakgenoten. Eén van die vakgenoten, Ólafur Arnalds, heeft met zijn project Kiasmos ook neoklassieke house/techno gemaakt, en ik hoop eigenlijk dat Frahm die richting ook eens verder verkent. Temeer omdat de stap na All Melody niet zo heel groot meer lijkt en ik Frahm melodieus een stuk boeiender vind dan de soms wat zoete melodieën van Arnalds. Sowieso moet ik hem ook maar weer eens live zien. Wellicht dat hij dan Peter Broderick mee kan nemen als hooggewaardeerde supportact.

Leuk weer te lezen ook die verhalen over de concerten ik ben nog wel benieuwd waar ergens Graf stond?

Leuk! Het weer van de afgelopen week zette me ertoe aan om Wintermusik weer eens op te zetten, maar dat is eigenlijk het enige album dat ik van hem ken. Ik ga er eens meer van opzoeken!

Het was het wachten meer dan waard. Zelf zag ik Frahm 2x live in de afgelopen jaren en dat was beide keren fenomenaal.

Het album Trance Frendz, dat hij samen met Olafur Arnalds opnam, is wel één van mijn meest beluisterde platen voor 's avonds laat. Voor arbeidsvitaminen is deze muziek mij te langzaam.

Dat Arnalds achter het project Kiasmos zit, lees ik nu voor het eerst.

Ken zeker niet alles van Nils Frahm, maar Wintermusik, All Melody en de platen tezamen met Arnalds (B1) zijn prachtig. Music for Animals heb ik regelmatig tijdens het thuiswerken opgezet.

Kiasmos is een project van Arnalds met iemand anders. Heb ze vorig jaar (of was het alweer '24?) in Tivoli gezien tijdens een door Arnalds gecureerd festival, was erg tof!

Trance Frendz is ook een toffe plaat.

Wintermusik kwam hier vanmiddag ook weer eens voorbij. Je kunt Felt er zo achteraan draaien. Zit geen accordeon in, maar verder zeker zo mooi.

Waarschijnlijk onder de douche of in de keuken, heb de beste man helaas nog nooit live mogen aanschouwen.

Mooie muziek, maar als live-ervaring vind ik zo'n man met een laptop toch niet zo heel spannend. Die ene keer dat ik niet onder de douche of in de keuken stond, ben ik halverwege dan ook maar overgestoken naar Franz Ferdinand.

Laptop? Nils staat zich behoorlijk uit te sloven tijdens een concert, op meerdere instrumenten.

En mooi stukje herman, heel herkenbaar. NIls Frahm zou denk ik wel mijn top 10 halen. Qua albums zijn ook Felt en All Melody mijn favorieten. Naast losse tracks zoals die met Olafur Arnalds en de magistrale live uitvoering van Says. Het nummer All Armed had ik niet zo in het vizier, dus thanks voor de tip, prachtnummer!

https://www.notrecinema.com/images/usercontent/star/-talking-heads-photo_142699_47008.jpg

22. Talking Heads

Favoriete albums: More Songs About Buildings and Food, Fear of Music, Remain in Light
Favoriete songs: The Good Thing, Warning Sign, I’m Not in Love, Stay Hungry, Life During Wartime, Heaven, Born Under Punches (The Heat Goes On), The Great Curve, Listening Wind, This Must Be The Place (Naive Melody) (live), Slippery People (live)
Deep cuts: No Compassion, The Book I Read, Lifetime Piling Up
Live gezien: nee¹
Ook in de lijst van: dazzler (23), Shaky (7), itchy (47)

Talking Heads heb ik helaas net te laat leren kennen. Ik herinner me nog dat ik op Torhout ’97 – mijn eerste meerdaags festival, en wat voor een, met o.a. David Bowie, Daft Punk en Radiohead – even naar de camping liep en daarna meteen door naar Radiohead wilde. In het voorbijgaan hoorde ik Once in a Lifetime van het kleinere podium komen. Een bekend deuntje dat ik vaag kende, maar wie David Byrne en Talking Heads nou verder precies waren? Geen idee. Bovendien had Radiohead duidelijk voorrang, zeker zo vlak na de release van OK Computer.

Ik luisterde in die jaren vooral naar MTV en Kink FM en was daardoor vooral bekend met muziek die in die jaren populair was: muziek van vóór de jaren ’90 was me vrijwel compleet onbekend, op de albums van R.E.M. uit die tijd na. Zelfs van de grootsten der aarde als The Beatles, The Rolling Stones en Bob Dylan kende ik hooguit een handvol nummers via de Top 100 aller tijden. Dat veranderde toen ik op mijn achttiende een schoonmaakbaantje vond in het bedrijf van een oom. In de zomer lege scholen schrobben en een paar kantoren. Eén daarvan was een softwarebedrijf en daar bleef ik na de zomer plakken.

Het was altijd gezellig daar: met een aantal mensen kletste ik over muziek en soms speelden we tafelvoetbal. Met een collega wisselde ik actief muziek uit: ik liet hem nieuwe dingen horen en hij oude waarvan hij dacht dat ze wel op mijn smaak zouden aansluiten. Van alles wat ik te leen kreeg sprong er één album bovenuit: More Songs About Buildings and Food.

Wat een openbaring was dat. Het werd de eerste plaat van vóór de jaren ’90 waar ik echt verslingerd aan raakte. De tomeloze energie in combinatie met de droge, humoristische en fascinerende teksten van Byrne deed het heel goed bij mij. Negen nummers vol gas en dan stoom afblazen met twee rustige nummers. En dan gelijk nog een keer draaien natuurlijk. Vooral het drieluik With Our Love / The Good Thing / Warning Sign heb ik eindeloos op repeat gehad. Ook Stay Hungry moet genoemd worden. Opvallend genoeg is hier al de door producer Brian Eno geïntroduceerde afrobeat-invloed te horen die de band later verder zou omarmen.

Het album Fear of Music ontdekte ik snel hierna: muzikaal grotendeels van hetzelfde laken en pak, maar qua sfeer veel minder uitgelaten. Opvallend is de afrobeat-opener I Zimbra, die fungeert als een wat onheilspellend intro voor de rest. Zo is Cities een wat neurotische track, mede door de instrumentale brug opvallend voorin in het nummer, waar de ritmesectie klinkt alsof ze een kruispunt in de avondspits imiteren. De verbeten zang van Byrne, naar het einde toe afgewisseld met geblaf, doet de rest. Een vreemd, unheimisch nummer. Bijzonder is verder het paranoïde Life During Wartime, waarin Byrne vanuit een soort survivalmodus zingt dat hij niets of niemand vertrouwt.

Opvolger Remain in Light is natuurlijk het klassieke Talking Heads-album. Na vier albums in vier jaar is het ook wel een magnum opus waarop ze opnieuw laten horen reuzenstappen te hebben gemaakt in hun muzikale ontwikkeling. De A-kant is overdonderend met polyritmische en snelle tracks, de B-kant een landing die oproept tot contemplatie. Aan het einde van het album bezingt de band The Overload en dat is eigenlijk wel een logisch slotakkoord na zo’n energieke plaat, die voelt alsof we de halve wereld zijn rondgereisd. Het systeem is overbelast, de batterij leeg.

In dat rustiger tweede deel zit voor mij ook de echte kern, met name in het prachtige Listening Wind. Het nummer werkt als een miniatuurverhaal over Mojique, een man die vanuit de marge kijkt naar hoe Amerikaanse machthebbers zijn wereld zijn binnengedrongen. Je begrijpt en voelt zijn frustratie, zelfs al pleegt hij – als ik het goed begrijp – een aanslag. Uiteindelijk zijn Born Under Punches, The Great Curve (probeer daar maar eens stil bij te zitten) en Listening Wind voor mij de drie absolute hoogtepunten van de plaat.

1981 was voor de band een rustig jaar, waardoor er meer ruimte was voor andere projecten van de bandleden. Byrne en Eno hadden tussen Fear of Music en Remain in Light al My Life in the Bush of Ghosts opgenomen, dat door rechtenkwesties rondom de gebruikte samples nog even op de plank was blijven liggen. Het is een album dat ik ook via mijn bijbaankennis heb leren kennen. Ik vond het meteen fascinerend, maar ook zeker een moeilijke plaat. Gaandeweg de jaren ben ik het album alleen maar meer gaan waarderen.

Tot mijn spijt, schrik en/of schande (aan u de keus) heb ik de andere zijprojecten van de bandleden nooit beluisterd: Byrne bracht dit jaar ook nog een score voor een dansvoorstelling uit en gitarist Jerry Harrison een naar verluidt prima soloalbum. Beiden moet ik nog eens induiken. Zelfs het album van de Tom Tom Club – het duo-zijproject van bassist Tina Weymouth en drummer Chris Frantz – heb ik nooit opgezocht, terwijl de twee bekende hits (Genius of Love en Wordy Rappinghood) erg aanstekelijk zijn.

Hoe dan ook, in 1982 ging de Talking Heads-machine weer op volle kracht draaien met een flinke tour die tot in 1983 zou duren. Dit is allemaal terug te zien in de film Stop Making Sense, die ik afgelopen jaar voor het eerst zag (in de bioscoop!) en die weer een nieuwe impuls gaf aan mijn waardering voor Talking Heads. Het is echt een briljante concertregistratie, waarin Byrne in het begin alleen op het podium staat, met een gitaar en cassetterecorder. Het podium wordt opgebouwd naarmate het concert vordert en gaandeweg sluiten er meer muzikanten aan. Eerst Weymouth, dan Frantz en Harrison, totdat het podium op een gegeven moment helemaal volstaat en het helemaal loosgaat.

Een simpel maar briljant idee, dat prachtig is uitgevoerd. Hoogtepunt is voor mij This Is the Place (Naive Melody), waarin Byrne een prachtige minnedans uitvoert met een schemerlamp (!). Dit was zo ongeveer het moment dat ik besloot dat Byrne een absoluut genie was, met volstrekt unieke ideeën die hij ook wist uit te voeren. Opvallend is ook dat de nummers van het inmiddels verschenen vijfde album Speaking in Tongues live veel beter uit de verf komen dan op plaat. Met name Making Flippy Floppy en het eerder genoemde This Is the Place vinden hun ultieme vorm op Stop Making Sense.

Eigenlijk heb ik pas kort geleden ontdekt dat Stop Making Sense ook een soort grandioos slotakkoord is van de Talking Heads als liveband. Op het moment van release in 1984 hadden ze hun allerlaatste concert al gegeven, behoudens een korte reünieshow ter ere van hun inauguratie in de Rock ’n’ Roll Hall of Fame in 2002. Waarschijnlijk hadden ze met Stop Making Sense de lat dusdanig hoog gelegd dat het ondoenlijk was hier nog overheen te gaan. Verder schuurde het inmiddels flink binnen de band: Byrne werd steeds dominanter en de andere leden hadden ook zo hun eigen projecten.
Eigenlijk is het bijzonder dat de band nog drie studioalbums heeft gemaakt, al kwamen die niet in de buurt van hun eerdere werk. Wellicht had dat werk ook veel beter geklonken in een mooie liveshow, maar dat zullen we nooit weten.

Talking Heads is uiteindelijk zo’n band die ik ooit “ontdekte” en die periodiek blijft terugkomen. Waar sommige andere bands echt een fase in mijn leven markeren, is Talking Heads een vaste waarde gebleken. En sterker nog, ik blijf er ook maar nieuwe zaken in ontdekken: muzikaal, inhoudelijk en tekstueel. Geen wonder dat ze zo hoog staan. En David Byrne? In februari hoop ik hem alsnog live te zien — als TicketSwap het wil.

--
¹ Ik heb Talking Heads nooit live gezien, maar het is voor mij wel een bizar idee dat ze in de Leidse Groenoordhallen hebben opgetreden met nota bene U2 in het voorprogramma. Als kind woonde ik op loopafstand en ben ik daar in die tijd vaak geweest bij veemarkten, rommelmarkten, huishoudbeurzen, maar helaas nooit een echt concert (al is technisch gezien Gerard Joling op de Leidato wel mijn eerste bezochte optreden ooit).

Ja, dat is een heel mooi nummer. Listening Wind roept bij mij zelfs het beeld op van een occulte sekte tijdens het inwijdingsritueel, wat jullie ArthurDZ en Mjuman?

Ik kan uit ervaring stellen dat het daar inderdaad prima bij past.

Hoe kan het dat Tina Weymouth op deze foto totaal niet op Tina Weymouth lijkt ??

Goed punt, lijkt nog meer op Farrah Fawcett dan op Tina

Kwestie van veel haarlak denk ik...

Grok

Was belangrijk domino-steentje in mijn muzikale ontwikkeling, ik weet nog dat ik :77 kreeg toegezonden van de muziekkrant OOR in een kartonnen doos., kado bij hun abonnement (mijn eerste) op het tijdschrift. Het nummer PsychoKiller was reeds een radiohit, alleen al die tekst en hoe het werd gezongen….

… Psycho killer, qu'est-ce que c'est?
Fa-fa-fa-fa, fa-fa-fa-fa-fa, fa, better
Run, run, run, run, run, run, run away
Oh-oh-oh…

Kan niet, ze heeft haar kleding nog aan.

Gewoon gejat natuurlijk