Het schijnt niet zo goed met Françoise Hardy te gaan.

Hopelijk een fase en blijft ze nog lang onder ons.

78. https://www.musicmeter.nl/artist/498]Alice

[url=https://postimages.org/[/url]

De Italiaanse Carla Bissi is beter bekend onder de naam Alice.

Ik leerde haar kennen in 1984 toen ze met Franco Battiato meedeed aan het Songfestival en daar het nummer I Treni Di Tozeur vertolkte. Voor mij nog steeds het mooiste Songfestivalnummer ooit en onbegrijpelijk dat het gedeeld vijfde (met België) werd en dat Zweden won (Herreys).

Alice heeft een rits albums uitgebracht waar ik ongelooflijk van geniet. Gioielli Rubati uit 1985 scoort zelfs 5*.
Ze bleef regelmatig samenwerken met Franco Battiato en zong veel van zijn nummers. Op haar laatste album Eri Con Me uit 2022 brengt ze een hommage aan de inmiddels overleden Battiato.

Sowieso ben ik gek op Italiaanse muziek, maar Alice steekt er wel bovenuit op dat vlak.

Jammer dat vooral Roxy6 en ik Alice zo hoog hebben zitten. Ze verdient een groter publiek hier op de site.

Nou, dan switch ik maar naar 'kreunteven'.

Alweer een interessant topic van Eric Almond.

Bo en Brel staan wel erg laag. Alice vind ik een leuke verrassing (had ik moeten weten door de songfestival connectie). Ik doe hard mijn best om haar liedjes mooier te vinden dan haar verschijning maar dat wil maar niet lukken.

Ps. Gelijkaardige schoolervaring met Brel. De enige artiest die me uit de lessen Frans is bijgebleven. Les Bonbons is wereldklasse. Staat samen met Jef en Marieke in mijn top 3. En er is natuurlijk de Almond connectie.

77. https://www.musicmeter.nl/artist/260318]Roo Panes

[url=https://postimages.org/[/url]

Roo Panes leerde ik pas bij zijn derde album Quiet Man kennen en het was gelijk raak.

Ook live wist hij me in te pakken: solo op gitaar en het publiek zittend op de grond. Dat was een rare ervaring, want hij vroeg daar helemaal niet om en het werd ook nergens aangegeven, maar voor aanvang zat iedereen lekker op de vloer en door de serene sfeer bleef iedereen dat doen. Roo was ook geen onaardige verschijning om naar te kijken.

Er kleven wel wat persoonlijke verhalen aan deze artiest (zijn muziek als soundtrack daarbij dan), maar soms hoef je niet alles te vermelden hier

Muziek die iets betekent, herinneringen oproept en zeker raakt. Dat is wat Roo Panes wel doet. Een wat meer recente favoriet dus, maar wel eentje die ik koester.

Maar 78 ? Met haar staat ven dienst zweeft ze bij mij ergens binnen de top 20

Vrees dat de woorden 'te laag' en 'maar' wel vaker zullen vallen in dit topic

Nou...ik heb het niet over 'te laag' maar ik noemde haar staat van dienst ten opzichte van veel artiesten die veel hoger staan en dat vind ik dan persoonlijk wel een meerwaarde, maar je hebt gelijk het is volstrekt persoonlijk en er staan wellicht veel overeenkomsten in onze lijsten.
succes!

76. https://www.musicmeter.nl/artist/15194]Underworld

[url=https://postimages.org/[/url]

Karl Hyde, Rick Smith en Darren Emerson (die er sinds 2000 niet meer bij is) vormen Underworld.

In de jaren '90 was ik helemaal de andere kant op gegaan qua muzikale ontdekkingen. Alternatief, Britpop en daar kwam de dansbare muziek ook bij waarvan Underworld toch echt aan het begin van die trip stond.
Dans voor rockliefhebbers. Zoiets. Vooral Born Slippy sloeg aan, mede door de film Trainspotting.

Je moet je bedenken dat de hokjes in die tijd nog wat ruimer waren en mensen minder geneigd waren eruit te stappen en juist in die periode zag je dat meer en meer veranderen. Waar jongeren nu op techno staan te dansen, vervolgens mee staan te zingen met Nederlandstalige volksmuziek om daarna te headbangen op stevige rock was dat toen minder het geval maar begon het wel te ontstaan. Toen vonden we dat enigszins gedurfd, nu is het zo normaal als wat. Natuurlijk zijn er altijd uitzonderingen geweest, maar ik vond het wel een mooie ervaring.

Underworld is dus zo'n gezelschap dat opviel op dat vlak. Benieuwd of er nog wat nieuws van ze komt ooit, want hun laatste reguliere studioalbum dateert alweer uit 2006.

edit: en in 2019 de DRIFT EP's

Maar dat is dan ook helemaal niet het uitgangspunt van deze lijst

Het gaat om wat voor invloed artiesten op me hebben gehad, of ik er speciale herinneringen bij heb, hoe ik ze live beleefd heb, de discografie, of ik er een persoonlijke band mee heb (gehad) en meer daarvan.
Daarbij zijn lijstjes natuurlijk zo arbitrair als wat en blijft het appels met peren vergelijken. Maar lijstjes zijn en blijven nu eenmaal leuk.

Bij Alice is het vooral dat Songfestivalnummer en haar prachtige muziek, maar verder kleeft er niet veel meer aan haar naam (zelfs geen vakanties in Italië waar andere artiesten in beeld komen gek genoeg). Maar ik ben gek op haar muziek waardoor ze wel degelijk in deze lijst moest staan

Tikfoutje wellicht? Laatste studioplaat is uit 2016. Maar ze hebben sindsdien wel een boel EP's en singles uitgebracht die volgens de kenners meer dan de moeite zijn dus je hoeft zeker niet op je honger te blijven zitten als je dat niet wil

Ik had er album bij moeten zetten inderdaad, en zelfs dan nog, want DRIFT staat ook in de kast, die wordt hier op de site niet gezien als regulier album zie ik en EP's tellen natuurlijk ook nog gewoon

Overigens draai ik de DRIFT EP's nauwelijks nog. Maar ook die stammen uit 2019. Hoog tijd voor een nieuw album lijkt me!

Ah... nu snap ik het er zit dus niet een competitieve hiërarchie in, maar meer de persoonlijke beleving...

Mooi idee!

Same eigenlijk, moet ik binnenkort toch nog eens werk van maken want wat ik ervan ken, vond ik allemaal lekker klinken destijds.

Ze gaan/zijn overigens aan het touren en hebben verleden jaar twee nieuwe singles uitgebracht, dus wie weet komt er binnenkort inderdaad een nieuw album om de hoek kijken. Vingertjes gekruist!

Klopt. Ook moeilijk natuurlijk, want hoe bepaal je de volgorde?! De nummer 1 is daarom het minst interessant, omdat iedereen die wel weet

Het zegt al genoeg dat ik ze over het hoofd zag. Het waren nog lange EP's ook, dus eigenlijk hebben ze in die periode meer dan ooit uitgebracht, maar het is niet erg blijven hangen allemaal.

75. https://www.musicmeter.nl/artist/308013]The Slow Show

[url=https://postimages.org/[/url]

In 2015 was daar ineens The Slow Show. De naam zong rond en mijn interesse was er gelijk. Debuut White Water sloeg dan ook in als een bom.

Nog mooier werd de vreugde toen ik van één van de PopUp 010 organisatoren te horen kreeg dat ze de band hadden uitgenodigd om een editie te verzorgen, alleen mocht ik het nog niet zeggen. Het optreden zou plaatsvinden op de verjaardag van mijn partner en ook nog eens tijdens de Rotterdamse dakendagen waardoor er opgetreden zou worden op een hoog dak. Voor PopUp 010 was het best een grote naam om te mogen ontvangen, ook al waren ze toen nog niet zo groot als nu.
Het werd een geweldige ervaring en ik kwam daar gelijk ook in aanraking met de band Half Way Station waar ik een tijdje van in de ban was.

Ik heb de band meerdere malen live gezien, maar het optreden in Haarlem is me het best bijgebleven: wat een sfeer was dat. Alles klopte die avond (denk dat bonothecat dat wel zal beamen).
Elk nieuw album is weer een groot plezier om te beluisteren, maar ik merk wel dat er inmiddels wel wat slijtage aan het plaatsvinden is. De laatste albums raken me inmiddels wat minder waardoor ik nu wel het gevoel heb dat The Slow Show vooral bij de periode 2015-2020 zal horen.

74. https://www.musicmeter.nl/artist/14777]Tindersticks

[url=https://postimages.org/[/url]

Had ik deze lijst een aantal jaar geleden opgesteld dan zou Tindersticks een stuk hoger hebben gestaan. Wat ben ik een tijd echt verslaafd geweest aan de donkere klanken van Stuart A. Staples en zijn mannen. Ook de soloalbums van Stuart bevielen me goed.

Het waren de jaren waar ik naar enorm veel van dit soort 'donkere bands' luisterde. Nick Cave voorop uiteraard, maar ook iets minder grote namen deden het goed op dat vlak. Ik noem een Cousteau of Devastations.

Tegenwoordig luister ik wat minder naar donkere romantiek. Ongetwijfeld dat er wel weer eens een fase voorbij zal gaan komen. Maar Tindersticks hebben me mooie tijden bezorgd, zeker met hun eerste albums.

73. https://www.musicmeter.nl/artist/5111]Frédérique Spigt

[url=https://postimages.org/[/url]

Ik kende Frédérique Spigt wel van I've Got the Bullets en A Girl Called Johnny, maar die bands deden me nooit zo heel veel. Pas in 1998 kwam ze goed in beeld door haar deelname aan het Nationale Songfestival met het nummer Mijn Hart Kan Dat Niet Aan, o.a. geschreven door Huub van der Lubbe.
Een jaar waar ik de hele top 3 erg sterk vond (Edsilia werd 1e met Hemel en Aarde, Nurlaila 2e met Alsof Je Bij Me Bent en Fré werd 3e). Of ze het beter had gedaan dan Edsilia denk ik niet, maar dat geeft ook niet. Het zaadje voor een Nederlandstalig album was geplant en dat verscheen een jaar later (Engel). Nog steeds één van de beste Nederlandstalige albums ooit.

Misschien beviel het zingen in de eigen taal mij beter omdat ik altijd wat moeite heb met het Engels van veel Nederlandse artiesten en Fré vind ik niet de sterkste op dat vlak. Ze bleef de albums daarna dan ook trouw aan het Nederlands. Pas in 2011 ging ze weer terug naar het Engels en ook haar laatste album uit 2014 was Engelstalig.

Ik vind haar nuchtere houding altijd wel wat hebben. Niet dat mieperige of overdreven hippe. Gewoon een lekker stoer wijf. Maar misschien is dat nu juist waar velen moeite mee hebben, want op de een of andere manier hoor je maar weinig mensen over Frédérique Spigt als het gaat over de beste artiesten van eigen bodem. En dat is ze wat mij betreft.

Tindersticks, geweldige band. Ik zie net dat ze in oktober weer in Nederland optreden. Ik heb ze in 2002 in het toenmalige Vredenburg gezien en ondanks het beroerde geluid daar en het gelul van het publiek door het optreden heen nog steeds een van de concerten waar ik het meest van onder de indruk ben.

72. https://www.musicmeter.nl/artist/49134]José James

[url=https://postimages.org/[/url]

José James is een bezig baasje met alweer een elfde album op komst in april. Hij is ook van alle markten thuis.
Zo zag je zijn terrein langzaam verschuiven van jazz naar r&b/soul. Daarbij eert hij graag zijn favoriete artiesten, want zo verschenen er drie cover-albums met nummers van Billie Holiday, Bill Withers en Erykah Badu. Zelfs zijn kerstalbum is meer dan de moeite waard.

James heeft iets 'cools' over zich, maar blijft toch vrij toegankelijk overkomen. Op het podium heeft ie een vriendelijke uitstraling en omringt zich met topartiesten.

Voor mij is José James inmiddels een vaste waarde geworden in mijn muziekverzameling en mag ik graag naar hem luisteren. Hoor ik zijn muziek dan kom ik een beetje tot rust.

71. https://www.musicmeter.nl/artist/5051]Franco Battiato

[url=https://postimages.org/[/url]

Hier gaat hetzelfde verhaal op als voor Alice (nummer 78): ik leerde Franco Battiato kennen door zijn duet met Alice op het Songfestival in 1984. Dat duet, I Treni di Tozeur, is zoals gezegd mijn favoriete Songfestivalnummer ooit.

Toch liet ik Franco lang links liggen en pikte ik Alice eerder op. En dat terwijl Franco Battiato toch echt de grote meneer is. Een hele grote meneer in Italië zelfs.

Zijn eerste albums uit de jaren '70 zijn ronduit experimenteel, hij was toen ook een cultfiguur die optrad met artiesten als Nico en Brian Eno.
In de jaren '80 ging hij meer de popkant op en dat leverde zijn grootste successen op. La Voce del Padrone uit 1981 en Mondi Lontanissim uit 1985 heb ik zelfs op 5* staan en Patriots uit 1980 doet het met 4,5* ook erg goed.
Het niveau daarna bleef hoog en hij trad o.a. op met (toen nog) Antony met wie hij ook een live album uitbracht.

Hij werd ziek en moest in 2017 stoppen met optreden en op 18 mei 2021 overleed hij. Dat was in de Songfestivalweek die in Rotterdam gehouden werd (de dag van de eerste halve finale). Italië zou eindelijk na jaren weer winnen dat jaar (22 mei). Uiteraard had dat in 1984 al moeten gebeuren.

In Italië wordt hij ook wel liefkozend Il Maestro genoemd, veel muziekliefhebbers daar in diepe rouw in 2018.

Ik was zelf ook ontdaan, zijn werk (ik heb bijna zijn hele oeuvre op cd) kan de vergelijking met de hele groten zeker aan. Een mega-groot-compositorisch-genie! met een zeer bescheiden, innemende persoonlijkheid.
Hij wordt in zijn land door sommige journalisten en muziekkenners beschouwd als een van de grootste componisten die het land heeft voortgebracht. Daarnaast was hij ook filmmaker, auteur en schilder en hij componeerde enkele opera's.

Alice was dol op hem en heeft regelmatig met hem samengewerkt, voor mij het meest belangrijke Italiaanse muziekduo.

Van beiden worden er heel wat muzikale uren genoten in villa Roxy.

2021

Vergeet ik ook niet meer omdat ik zelf helemaal in de Songfestivalweek in Rotterdam zat en ik het ergens een beetje wrang vond, juist ook omdat Italië bij de kanshebbers hoorde om te gaan winnen.

Denk verder dat wij zo'n beetje de enige grote liefhebbers zijn op deze site.

70. https://www.musicmeter.nl/artist/4220]Echo & The Bunnymen

[url=https://postimages.org/[/url]

Bestaan er ook artiesten in deze lijst waar ik alle reguliere albums van heb, live gezien, enorm waardeer, één album behorend tot mijn meest favoriete ooit en er toch geen warme band mee hebben? Ja! Echo & the Bunnymen.

Live wel eens in Paradiso meegemaakt maar Ian is niet de meest gezellige: groezelig, smoezelig en kettingrokend plus een zonnebril die niet afgaat.

Maar ik blijf hun albums gewoon erg goed vinden en draai ze ook vrij regelmatig nog. Zelfs de latere, commercieel klinkende albums. Dat is ook genoeg om tot mijn favoriete artiesten gerekend te worden, en ach.... er zijn er wel meer in deze lijst die niet zo gezellig zijn zullen we maar zeggen

Ja ik bedoelde ook 2021!

Onbegrijpelijk dat hij hier niet hele legioenen aan liefhebbers heeft! Met zijn wonderschone oeuvre...

69. https://www.musicmeter.nl/artist/10425]Patrick Wolf - MusicMeter.nl

[url=https://postimages.org/[/url]

Kennen we Patrick Wolf nog? Ten tijde van zijn debuut Lycantrophy was hij toch wel één van de meest interessante indie-artiesten en werd hij alom bejubeld.

Aanvankelijk had ik moeite met dat album, maar toen de opvolger Wind in the Wires in 2005 verscheen was ik fan en waardeerde ik het debuut ook heel veel beter.
De scherpe randjes gingen er per album wat meer vanaf en zijn laatste volwaardige album uit 2011 was bijna pure pop. Ik heb overigens zeer goede herinneringen aan Lupercalia en vooral het nummer Together.

Na nog een album met akoestische bewerkingen een jaar later in 2013 werd het stil Heel stil. En het leek erop dat iedereen Wolf een beetje vergeten was.
Vorig jaar was hij er ineens weer met een EP. Met tot nu toe 9 stemmers lijkt het erop dat hij inderdaad een beetje vergeten is. Niet door mij, want ik ben benieuwd of hij nog met een nieuw album komt. Aan de andere kant: Patrick Wolf hoort een beetje bij die periode, dus of de liefde weer helemaal gaat opbloeien naar hoe het toen was valt te bezien.

68. https://www.musicmeter.nl/artist/169602]Asaf Avidan

[url=https://postimages.org/[/url]

In het eerste decennium van deze eeuw was Last.fm voor mij ook een goede bron om artiesten te leren kennen. Dit lukte ook omdat er toen een levendige community was die ook wel eens met tips aan kwamen zetten. In de herfst van 2009 werd ik gewezen op Asaf Avidan & the Mojos die net hun tweede album Poor Boy / Lucky Man hadden uitgebracht, en omdat ik in die tijd veel naar Israëlische artiesten luisterde leek dat een uitstekende tip. En dat was het. Ik raakte verslingerd aan dit album en het debuut The Reckoning.

In 2010 zag ik de band live in de kleine zaal van Paradiso. Dat was een bijzondere gewaarwording, want er liepen bijna alleen maar Israëlieten rond.
Asaf behoorde in één klap tot mijn grote favorieten, want live wist ie me helemaal te overtuigen.

In 2012 ging hij verder zonder Mojos en zijn eerste album onder zijn eigen naam was Different Pulses. Een geweldig album waar hij op de toppen van zijn kunnen bleek te zijn wat mij betreft. De drie albums die volgden waren ook van hoog niveau.

In datzelfde jaar werd van The Reckoning Song een remix uitgebracht door de Duitser Wankelmut. Dit was niet op initiatief van Avidan en die schijnt er ook een hekel aan te hebben, maar het werd een megahit en de naam Avidan stond wel gelijk in de picture. Dus hoe dan ook heeft het hem wel wat opgeleverd. Dat bleek ook wel bij de concerten van hem die ik daarna zag: geen zaal vol Israëlieten, maar Nederlanders die voor die ene hit kwamen en daar uitgebreid op konden hossen. Een merkwaardige gewaarwording vond ik dat: het hele concert door blijven lullen en bij dat ene nummer uit je dak gaan.

Nog steeds is Asaf Avidan actief en elke keer ben ik benieuwd waar hij mee aan komt zetten. Of het niveau van Different Pulses nog een keer gehaald gaat worden valt te bezien. Maar dat kan ook komen omdat het na een aantal albums altijd wel wat minder spannend begint te worden.

Ik zou geen enkele andere manier weten dan op gevoel. Op basis waarvan anders; Aantal schijfjes van in huis? Aantal draaibeurten? AansprekendeTop 40 hits?

Nee dat kan alleen maar op gevoel.