Misterfool zou (nog) eens moeten luisteren naar (uit de losse pols): The Prophet's Song, The Fairy Feller's Master-Stroke/Nevermore/The March of the Black Queen, Bohemian Rhapsody, White Queen, The Millionaire Waltz, In the Lap of the Gods/In the Lap of the Gods... Revisited, You'll Take My Breath Away, Tenement Funster/Flick of the Wrist/Lily of the Valley, My Fairy King, Kashmir, Achilles Last Stand, Stairway to Heaven, No Quarter, In the Light, The Rain Song, Ten Years Gone, The Song Remains the Same, When the Levee Breaks en The Battle of Evermore; ik ben benieuwd of hij Queen en Led Zeppelin dan nog steeds als volledig non-prog beschouwd (zelfs niet tot het schemergebied behorend...)



Sparks






The Return of The Thin White Duke...

Hoog tijd voor weer eens rondje proggy Bowie-songs in huize Classic Rocker!

Ook voor de aardigheid een lijstje gemaakt van albums in mijn bezit, in ieder geval aanwezig op Progarchives.

1. Klaus Schulze - Body Love
2. Dixie Dregs - What If
3. Yes - Yessongs
4. Rush - Power Windows
5. Steve Howe - The steve Howe album
6. Hawkwind - Doremi Fasol Latido
7. Focus - Focus II
8. Procol Harum - Shine On Brightly
9. Queensrÿche - Rage for Order
10. Rick Wakeman - The Six Wives of Henry VIII
11. Jan Akkerman - Profile
12. Tangerine Dream - Stratosfear
13. Death - Individual Thought Patterns
14. Voivod - Nothingface
15. Mike Oldfield - Tubular Bells
16. Genesis - Foxtrot
17. Atheist - Piece of Time
18. Moraz / Bruford - Music for Piano and Drums
19. Jean Michel Jarre - Oxygene
20. Supersister - Present from Nancy
21. Marillion - Seasons End
22. Emerson, Lake & Palmer - Emerson, Lake & Palmer
23. Farmakon - A Warm Glimpse
24. Pestilence - Spheres
25. Cynic - Traced in Air

Voivod, Cynic, Pestilence, Death, Atheist!

Geweldige lijst!

Ik vind Rick Wakeman, Supersister, Dixie Dregs en Death mooi gevonden.
Die hebben volgens mij op Musicmeter ook allemaal een 5*-score.

De eerste zes albums gaf ik 5*. Tull, een all-time favourite, verdiende het om bovenaan te staan. De rest van de lijst is niet in een bepaalde volgorde geplaatst, gewoon 25 favorieten. Een mix van Britse prog en Krautrock. Slechts 2 albums uit de jaren '60; het 'recentste' album is Pink Floyd met Animals. Buitenbeentje is ongetwijfeld de jazz-geïnspireerde, extreem-linkse Italiaanse band Area. Ook Queen II mocht als twijfelgeval de 25ste plaats sieren. Just because I like them.

1. Jethro Tull - Thick as a Brick (1972)
2. Van der Graaf Generator - Pawn Hearts (1971)
3. Ash Ra Tempel - Ash Ra Tempel (1971)
4. Van der Graaf Generator - Godbluff (1975)
5. Mike Oldfield - Tubular Bells (1973)
6. Can - Tago Mago (1971)
7. King Crimson - Red (1974)
8. Pink Floyd - Wish You Were Here (1975)
9. Camel - Mirage (1974)
10. Yes - Close to the Edge (1972)

11. Van der Graaf Generator - H to He Who Am the Only One (1970)
12. King Crimson - Larks' Tongues in Aspic (1973)
13. Ash Ra Tempel - Inventions for Electric Guitar (1975)
14. Genesis - Selling England by the Pound (1973)
15. Faust - Faust IV (1973)
16. King Crimson - In the Court of the Crimson King (1969)
17. Pink Floyd - Animals (1977)
18. Camel - Music Inspired by the Snow Goose (1975)
19. Can - Future Days (1973)
20. Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973)

21. Area - Arbeit Macht Frei (1973)
22. Yes - The Yes Album (1971)
23. Amon Düül II - Phallus Dei (1969)
24. Novalis - Banished Bridge (1973)
25. Queen - Queen II (1974)

I like you!

Had ik het niet gedacht Nu, Queen II doet als "prog-album" wel onder voor de 24 anderen, maar de tempowisselingen in "The March of the Black Queen" alleen al bezorgt het de 25ste plaats. Laat ons zeggen dat ik gehandeld heb met het hart, eerder dan met het hoofd.

Onderstaande analyse van Queen II bevat interessante (progressieve) invalshoeken...

http://www.queensongs.info/...

Nuttig stukje classic rocker en de spijker op z'n kop betreft de proginvalshoeken.
Freddie luisterde naar Pink Floyd, ook wel een leuk weetje.

Ik denk dat we mogen concluderen dat Queen II prima in een prog top25 past.

Voor de analytische luisteraars; onderstaand een gedetailleerde compositorische ontleding van The March of the Black Queen, een van de meest complexe Queen-songs en voor veel (prog)fans het prijsnummer van Queen II...

http://www.queensongs.info/...



Graag verneem ik nog steeds de namen van de meest toegankelijke proggers die Queen in onconventionaliteit overtreffen?

En ook op Progarchives wordt uitvoerig gediscussieerd over "Queen as progressive band?"

http://www.progarchives.com...

Oei, veel te technisch voor mij. Als ik het snapte, zou ik het erg interessant vinden

Nou technisch is het wel ja, maar ook wel leuk om te zien.

Je moet een instrument bespelen om dit te begrijpen, zover is duidelijk.
Maar Queen had het vermogen en talent om songs met complexe structuren en akkoordenschema's toegankelijk te laten klinken.
Queen II is een plaat die goed te volgen is en niet wordt dichtgeplamuurd met te veel ingewikkeld gedoe.
Dat is overigens geen verwijt aan andere prog grootheden, want die hadden op andere manieren een unieke eigen sound.
Maar niet voor niets sprak Queen op een bepaald moment een steeds groter publiek aan.
Ook omdat ze catchy singles hadden natuurlijk, maar ze hadden het vermogen om nummers toegankelijjk te laten klinken en lak hadden aan stijlvastheid. Een mini opera( Boh Rap) , een gospel getint nummer(Somebody To Love) , een majesteuze sport evenementen meezinger( We Are The Champions)
Een ware roadsong( Don't Stop me Now) Rockabilly( Crazy Little Thing Called Love)
En laten we het bijna vergeten fietslied Bycicle Race niet vergeten.
Genoemd als de meest progessieve single aller tijden ( zie classic rocker's link Queensongs bij het album Jazz.)

En nogmaals op bijna elke plaat , tot het einde toe, had Queen wel iets symfonisch.

Aah, "Innuendo", wat een zalig nummer!
Ironisch genoeg wordt er nu alleen commentaar gegeven op Queen in m'n lijstje. Waar zit Misterfool als je hem nodig hebt?

Ondanks dat van Jethro Tull (Aqualung), Pink Floyd (The Wall) en Genesis (The Lamb Lies Down on Broadway) hun beste album ontbreekt, is je lijst het een heel mooie geworden (en dan baseer ik me op de 19 albums die ik ken, het werk van Ash Ra Tempel, Faust, Area, Amon Duül II en Novalis is me onbekend). Duidelijk is dat ook jij de 70's (terecht ) als hoogtijdecennium van de prog beschouwd.

Een band als Camel (maar ook Emerson, Lake & Palmer) viel bij mij net buiten de boot, waardoor symfonische prog, die van de lange, uitgesponnen composities, met alleen Genesis (en dan is mijn Genesis-notering ook nog eens bepaald niet hun meest symfonische) en Yes in mijn lijst wat dungezaaid is.

Om maar eens brug te slaan naar de discussie van de afgelopen dagen; je kleurt (wat betreft de Britse namen) netjes binnen de lijnen van het traditionele progcanon, maar dat doe je -nogmaals- heel mooi.





Aangaande latere Queen-prog denk ik met name aan Who Wants to Live Forever, Princes of the Universe, The Miracle, Was It All Worth It, Innuendo, I'm Going Slightly Mad en "Track 13" ,de ongetitelde verborgen slottrack van Made in Heaven en finale van het Queen-oeuvre; een ruim 22 minuten durend geluidsexperiment voorzien van enkele voor fans emotionele samples van Freddie's stem.

The Show Must Go On wellicht ook classic rocker.

E.L.P komt bij mij niet voor. Ik heb wel een periode gehad dat ik geinteresseerd was in hun muziek, maar hoe knap het ook inelkaar zit, ik blijf het wat kille afstandelijke muziek vinden.
Overigens wel met een paar onvergetelijke highlights, maar daar zou ik dan een verzamelaartje van maken. Hun reguliere albums zijn voor mij geen memorabele naslagwerken.

Yes staat hoog genoteerd met Close To The Edge, vooral ook vanwege het magistrale titelnummer. Een epos die nooit verveeld en waar alle kenmerken van progessieve rock zich laten horen. Iets soortgelijks deden ze nog met Awaken 5 jaar later.
Fragile uit hetzelfde jaar is ook een favoriet. The Yes Album zou een goede 3e zijn overigens.

Genesis staat bij mij 1x genoteerd. Selling England By The Pound. Hun toegankelijkste werkje tot dan toe. Dat leek zich ook te vertalen in een groter succes, commercieel gezien.
Niet dat enige invloed op mijn keuze zou moeten zijn, maar ik vind het een plaat die lekker wegluistert en sterk songmateriaal bezit.

Natuurlijk de Floyd albums. In dit genre toch wel mijn favoriete band. The Wall fier op 1. Maar het is sowieso mijn favoriete plaat. Dark Side Of The Moon verschilt nauwelijks in kwaliteit dan Wish You Were Here, maar geniet iets mijn voorkeur, omdat ik die net even wat verrassender vind.
Animals, ook hoog in de top 10. De duisterheid, cynisme en herfstachtige sfeer brengt mij nog altijd in vervoering.

Roger Waters 1x genoteerd met natuurlijk Amused To Death. Thematisch een geweldige plaat, vergelijkbaar met het betere Floydwerk uit de 70's.

Marillion is een band die ik altiijd zal blijven volgen, maar doe dat meestal in mijn eigen tempo.
Marbles ontdekte ik pas vorig jaar en ben de laatste jaren zelden zo omver geblazen door een plaat. Progrock van nu, nergens oubollig, maar zelfverzekerd en frivool.
Nu dus duidelijk mijn favoriete Marillionplaat. Misplaced Childhood, Brave en Afraid Of The Sunlight behoren ook duidelijk tot mijn favorieten.

Verder de wat meer experimentelere progrock van Uk (2x genoteerd) maar waar vooral de eerste als legendarisch beschouwd kan worden. Sterke originele plaat waar een unieke mix van progrock, jazzrock te horen is. Maar de prog overheerst (gelukkig)

King Crimson met het formidabele Red mag natuurlijk niet ontbreken, evenals hun latere werkje Discipline. 2 albums uit verschillende decenia, maar beiden erg goed en vooral eigenzinnig.

Saga 1x genoteerd met Generation 19. Een stevig thematisch werkje en zo hoor ik Saga het liefst.
Een album die nog duidelijk dezelfde impact heeft als het tijdstip van uitbrengen.

Rush 2x met Moving Pictures en Signals. respectievelijk uit 1981 en 1982. Rush wist wel raad met dit decenia.

Niet te vergeten The Moody Blues. A Question Of Balance uit 1970 vind ik hun meest compacte plaat.
De band stapt af van thematiek, maar de songs hierop winnen het alleen al qua emotie.
Seventh Sojourn is een beladen plaat die vooral moeizaam tot stand kwam, maar het geheel is geweldig. Een prachtig stel songs. De band ging wel 6 jaar uitelkaar hierna.
The Moodies waren niet de meest technisch onderlegde band, maar de mooie sounds, coirtjes en zweverige songmateriaal, is nog altijd tot de verbeelding sprekend.

Pallas 1x met The Sentinel. Een superbombastische plaat, misschien wel iets te achteraf. Maar het venijn van de kortere stukken en de gedragenheid van de langere songs, hebben genoeg aantrekkingskracht om te bekijven. Hun latere werk doet mij niet veel.

1x Kansas met Left Overture. Hoogstaande Amerikaanse symfo met een belangrijke rol voor viool, gitaren en toetsen. Zanger Steve Walsh zingt dan nog als een engel. Songs hierop zijn zeer overtuigend. Hun beste album.

1x Fripp/ Sylvian. Deze samenwerking kwam niet zo maar uit de lucht vallen. Fripp had ook al meegedaan op Sylvian's soloalbum Gone To Earth en als duo maakten ze The First Day.
Van die tour verscheen het livealbum Damage, waar Fripp indruk maakt met nog altijd inventief gitaarwerk. Sylvian zijn mooie dromerige stem is hier ook perfect. Soms klinken de songs als KIng Crimson met Sylvian als zanger.

1x Tool: Relatief nieuwe band voor mij, terwijl ze toch al een poosje bestaan. Zoonlief draait dit dagelijks en dit album vind ik toch wel heel goed. Onder de noemer Prog-Metal, met een drukkende sfeer. Tekstueel best wel heavy. Drumwerk van Danny Carey is geweldig. Ritmisch smaakvol en frivool.

Dat kunnen we van jou niet zeggen, is het niet, rebel?
Ach, zolang ieder voor zichzelf uitmaakt wat wel of niet binnen het genre hoort, ben ik ook tevreden. Waarom zouden we als Getuigen van Jehova van deur tot deur gaan om de enige, echte waarheid te verkondigen? Ik ben geen militant in dat soort zaken.
Oh, en ClassicRocker, check zeker die Krautrock-artiesten. Een nieuwe, kosmische wereld gaat voor je open!

Nee, met mijn progressieve definitie en afbakening van prog kleur ik -geheel volgens de traditie van het genre- buiten de lijnen, in dit geval buiten de lijnen van het gedateerde, traditionele progcanon (geen kwaad woord over de veelal geniale traditioneel-canonistieke progartiesten).

Mijn bezwaar tegen het traditionele progcanon (of beter gezegd, zij die er hardnekkig bij blijven zweren) is dat het anno 2012 (aangezien accurate duiding achteraf plaatsvindt) een vèèl te beperkte weergave vormt van de progressieve tendens in rockmuziek tijdens de periode 1967-1976; het tijdperk waarin bijv. progrock en hardrock gelijktijdig ontstonden, simultaan groot werden en elkaar wederzijds enorm beïnvloedden (wat mij mij betreft heeft er geen kruisbestuiving meer goede muziek opgeleverd).

Queen, Led Zeppelin, David Bowie, Deep Purple, Black Sabbath, The Who, Roxy Music, Sparks, Uriah Heep, Wishbone Ash, Rainbow, The Beatles, The Jimi Hendrix Experience en The Doors zijn namen die (op gezette tijden) -evenzeer als de traditioneel-canonistieke artiesten- uitgesproken ambitieus en experimenteel musiceerden, en met hun albums, die -gevoelsmatig vast te stellen- (voldoende) ambitieus en experimenteel zijn, thuishoren in dit topic.

Oh, en zodra ik tijd heb, zal ik zeker eens wat dieper in de krautrock duiken.

Mijn 5 cents: de 1 album per artiest laten varen, ten faveure van VDGG en KC.

1. King Crimson - Red (1974)
2. Van der Graaf Generator - Godbluff (1975)
3. Van der Graaf Generator - Pawn Hearts (1971)
4. Mike Oldfield - Ommadawn (1975)
5. King Crimson - Larks' Tongues in Aspic (1973)
6. Soft Machine - Third (1970)
7. Gazpacho - Tick Tock (2009)
8. Porcupine Tree - Fear of a Blank Planet (2007)
9. Frank Zappa - Hot Rats (1969)
10. Pink Floyd - Animals (1977)
11. Änglagård - Hybris (1992)
12. Marillion - Brave (1994)
13. Maudlin of the Well - Part the Second (2009
14. Ash Ra Tempel - Ash Ra Tempel (1971)
15. Yes - Close to the Edge (1972)
16. Saga - Worlds Apart (1981)
17. The Mars Volta - Frances the Mute (2005)
18. Jethro Tull - Thick as a Brick (1972)
19. IQ - The Wake (1985)
20. Camel - Mirage (1974)
21. Dream Theater - Awake (1994)
22. Can - Tago Mago (1971)
23. Gnidrolog - Lady Lake (1972)
24. Tool - Lateralus (2001)
25. The Moody Blues - Days of Future Passed (1967)

Buiten de lijst, maar van harte aanbevolen:
-Gentle Giant - Three Friends (1972)
-Yes - Relayer (1974)
-The Mars Volta - De-loused in the Comatorium (2003)
- Faust - Faust (1971)
- Airbag - All Rights Removed (2011)
- Storm Corrosion - Storm Corrosion (2012)
- Steven Wilson - Grace for Drowning (2011)

Spul dat ik nog ga proberen en waar ik veel goeds over hoor:
-Echolyn - Mei (2002)
-Bacamarte - Depois Do Fim (1983)(ken ik al een beetje, maar wil het nog eens back to back beluisteren)
-Henry Cow - In Praise of Learning (1975)

live-albums
1. King Crimson - The Great Deceiver: Live 1973-1974 (1992)
2. Genesis - Seconds Out (1977)
3. Frank Zappa - Make a Jazz Noise Here (1991)
4. Mike Oldfield - Exposed (1979)
5. Dream Theater - Score (2006)

Mooi lijstje MisterFool Ook interessant de beste live albums uit de progrock.
Uit de losse pols een willekeurige selectie:

* Yes- Keys To Ascension
* Kansas: Two For The Show
* Genesis- Seconds Out
* Camel- Never Let Go
* Frank Zappa- Broadway The Hard Way
* Rush- A Show Of Hands
* Peter Gabriel- Secret World Live

Dank Bikkel, tussen de live-albums die je noemt zitten ook een aantal zeer sterke tussen. Keys to ascension bijv. Ik wil sowieso iets meer live-albums beluisteren van mijn favoriete proggers, want op KC en oldfield na blijf ik toch veelal bij de studio-recordings hangen.

Eergisteren nog bij jou gepromoveerd van non-prog tot twijfelgeval en gisteren in je lijst. Opmerkelijk.



Waar hoor jij in dit album de voor jou vereiste afwijkende akkoordenschema's, tempowisselingen, langgerekte, ambitieus opgezette nummers en vele experimenten met synthesizers en onconventionele instrumenten om van een progalbum te mogen spreken?

Nou een grote rol voor de synthesizer is er zeker bij saga's worlds apart, denk alleen maar aan het het gebruik van synthbas en elektrische drums bij the interview. No stranger en no regrets zijn onderdeel van een grote Suite. De solo's maken gebruik van ongebruikelijke akkoordenschema's en er zijn diverse synthesizer V.S gitaarbattles die later zeker bij progmetal haast een cliché in progrock zouden worden. Hier is het echter nog fris.



Bewijst maar eens dat hoe ik iets indeel niks te maken heeft met de waardering die ik voor een album heb. Ik ken the moody blues al vanaf de 4de(zit nu in b2 van de unie) en vind met name dat album echt helemaal geweldig. Ik moet nodig weer eens hun euvre van begin tot eind beluisteren.

ten aanzien van the moody blues bond ik inderdaad in met de argumenten van bikkel2. Door The moody blues uitsluiten leg je de scheidslijn te strak. Waar ik me tegen verzet is dat elke band die ooit eens een technischer nummer opneemt, direct als prog gebombadeerd wordt. Zo staan er nu bij progarchives ook artiesten als Bjork, Radiohead en Dead Can Dance. Artiesten die zacht gezegd uit een heel ander (punk)vaatje tappen.

Heb ik altijd al gedacht.
Wat er in die 3 minuten gebeurt is ongelofelijk!

Nu de tempowisselingen en experimenten met onconventionele instrumenten nog? En behoort Saga toevallig tot de meest toegankelijke proggers die Queen in onconventionaliteit overtreffen?

Ik dacht dat jij daar niet van hield?

Tempowisselingen zitten er absoluut in. Zelfs bij de meer poppy nummers als "Wind Him Up". Dan doel ik op het gedeelte na de solo. Voor rock oncoventionele instrumenten als viool, bijzondere percussie of allerhande blazers zitten er bij saga niet in. Ten minste in de periode 1977-1985. Hun jaren 90 en 00 periode moet ik nog eens beluisteren. Saga, is een zeer toegankelijk, maar ook een wat conventionele rocker in de progscene. Dingen als Camel, Yes, ELP zijn meer de bands waar ik op doel. Your average symforockband zeg maar.

Het is goed met je.



Ik ben gek op instrumenten, conventioneel of niet. Ik houd alleen niet van teveel elektronica/computerisering, zodanig dat muziek niet op een voor mij acceptabele wijze te herproduceren valt in een conventionele live set-up.

grappig, ik laat zien waarom saga mijns inziens een progband is en zeg ook welke bands mijns inziens oncoventioneler zijn, maar dan vertikt meneer het om een stukje te schrijven. Typisch een gevalletje van .

Je hebt bewezen dat queen een stuk technischer is dan ik dacht en dat hun nummers wat ingewikkelder in elkaar zitten dan ik dacht, maar ik ben nog steeds niet overtuigd dat queen een progband is, danwel dat queen II een progplaat is. Die sophistication voel ik niet bij queen. Die ambitie om grote op klassieke muziek of jazzgeïnte structuren te maken hoor ik niet. Ja er zitten invloeden van chopin in. Ja queen is hier en daar beïnvloed door prog. Maar dat grote bombastische en pretentieuze dat prog mijns inziens samenbindt hoor ik niet bij queen en ook niet bij queen II. Door deze band aan het progcannon toe te voegen maak je prog mijns inziens veel te breed.Om mume collega slowgaze maar eens te quoten:

Saga is doorgaans een stuk luchtiger dan bijv. Camel, E.L.P en Yes, maar dat is ook meer traditionele symfo. Met name het gitaarwerk bij Saga leunt wat meer op hardrock, maar is het niet omdat het toetsenwerk het geheel weer inkleurt met vaak klassieke invloeden.
Ik zou zeker Generation 13 eens tegen het licht houden Misterfool. Daar pakt de band conceptmatig heel sterk uit. Het album komt weinig voor in de proglijstjes, en dat vind ik wat onterecht.
Saga wordt voornamelijk positief beoordeeld vanuit hun beginperiode. Ik vind ook dat ze later wat meer de plank missloegen, maar Generation 13 is zonder meer hun meesterwerk.
Theatraal, stevig en fragmentarisch. Qua opzet een beetje zoals The Wall, maar dan veel meer de rock als uitgangspunt.

De discussie Queen prog of niet, lijkt oneindig en ik vrees dat we daar niet uitkomen.
Maar een feit blijft dat de groep structuren gebruikten die verdomd veel naar de symfo/prog rock neigt, en dan met name op Queen II.
Maar laten we er niet al te moeilijk over doen. Queen en misschien ook wel generatiegenoten als Roxy Music en 10CC maakten eigenzinnige, maar vooral ook unieke muziek, die je snel op het verkeerde been konden zetten.
Anders, eigen en van de hak op de tak, maar toch toegankelijk. Best progessief eigenlijk, maar dan anders. Ennuh... een band als Radiohead zou voor mij best als progessief beschouwd kunnen worden, zeker naar aanleiding van hun latere albums.
Zelfs een band als Talk Talk zou op basis van hun album Laughing Stock onder die noemer kunnen vallen.

Wat mij betreft is Saga ook een progband, maar op basis van de King Crimson-maatstaven waarop je sommige van mijn Top 35-artiesten/abums als non-prog beschouwd, kun je Saga/Worlds Apart evengoed als non-prog beschouwen. Andersom kun je op basis van de maatstaven waarop je Saga/Worlds Apart als prog aanmerkt, betreffende Top 35-artiesten/albums evengoed als prog aanmerken.





Camel, Yes en ELP behoren tot het onconventionelere progwerk, Saga tot het conventionelere. Waarom had je het in godsnaam over de meest toegankelijke proggers die Queen in onconventionaliteit overtreffen? Dan kletste je toch maar wat?

Je laatste bericht is grotendeels larie (op twee beweringen hieruit ga ik nu alvast in, de rest volgt later):



Dat de hoge toon waarop je de afgelopen dagen hebt gesproken over Queen, in het bijzonder over Queen II, gebaseerd is op onwetendheid, had ik al in de gaten. Maar ook over de overige van mijn Top 35-artiesten/abums die je als non-prog beschouwd weet je geen mallemoer, zo krijg ik steeds meer in de gaten.

Hoe dan ook, The Moody Blues promoveerde bij jou eergisteren van non-prog tot twijfelgeval om gisteren in je Top 25 te duiken, dus er is hoop...



Queen is onmiskenbaar bombastischer en pretentieuzer dan bijv. Saga, en Queen II is onmiskenbaar bombastischer en pretentieuzer dan bijv. Worlds Apart. Is Queen nu een progband of is Saga dat niet? En is Queen II nu een progalbum of is Worlds Apart dat niet?

Ik krijg niet het idee classicrocker dat je ooit een heel album van saga beluisterd heb? En dan durf je mij van larie te beschuldigen. Bovendien heb ik je nu al 300 keer uitgelegd dat bij mij indeling en waardering van elkaar onderscheiden worden. Camel, yes en ELp vind ik voor een rockband in ieder geval oncoventioneler dan iets als queen. Veel duidelijker zijn daar invloeden van klassieke muziek en jazz te vinden. Veel duidelijker wordt daar afgeweken van de rock en roll sound(all bracht yes die sound van tijd tot tijd weer terug getuige iets als een siberian khatru).

Laten we het voorbeeld van Bikkel2 maar volgen. Uit deze discussie komen we niet. Ik vind Queen geen prog en saga wel. Jij vind beide prog. Verschil van mening moet kunnen. Je zou het van de onderstaande discussie wellicht niet meer geloven, maar het schijnt nog eens zo te zijn dat we qua muziek redelijk elkaars smaak delen.