En tóch is New Order in dit recent geposte lijstje op nummer 1 te vinden van meest invloedrijke dancetracks, nog voor Giorgio Moroder. Ik ken de cracks niet die dit hebben samengesteld, maar gezien de reacties in het topic, mensen met verstand van zaken.

bijzonder dat Temptation en The Perfect Kiss ontbreken. Ga toch maar mijn favo's aanleveren.

Die had ik kunnen en moeten zien aankomen: Blue Monday

Dat nummer is vaak een hit geweest en zo vaak overal gedraaid - dit is dé uitzondering. Het nummer is grotendeels in de studio ontstaan: laag op laag, organisch en het heeft een buitengewoon goede flow - syndrums, gebruik van sequencers, de bas, gewone percussie - het nummer heeft een hel sterke 'footprint' - samples van Blue Monday herken je overal in. Als je bijv. naar de Patrick Cowley remixes luistert van Donna Summer (I Feel Love) - die hebben een heel andere flow - tenminste in mijn oren; misschien zou Sq hier wel iets zinnigs over kunnen zeggen.

Dan nog blijf ik van mening dat je NO niet op basis van deze meesterproeve het etiket dance kunt opplakken - het is een dance-succes zeker, maar voor NO is het maar een deel van het 'label'.

Mijn top 5 heeft geen van deze nummers, nr 2 moest ik zelfs opzoeken.

Normaal halen dit soort onthutsende beketenissen de Story of de Privé.

Zou zeggen: lief zijn voor de vrouw dit weekend en dan kan je veel New Order draaien, want da's wel nodig (zeker als je van cd's draait).

Na een rondje op Youtube heb ik nog geen reden gevonden om 1 van deze nummers in mijn top 5 te zetten. De top 5 heb ik inmiddels met veel nostalgisch plezier samengesteld. Weet eigenlijk niet wat 'de vrouw' ervan vindt...
En valt Ceremony wel binnen de selectie, het staat overal te boek als 'Joy Division cover'?

Het was de eerste New Order single. En die opm mbt 'vrouw/vriendin' plaats die ook in de context dat veel vrouwen - ook de mijne - de meer dance-georiënteerde tracks leuker vinden dan de meer wave-georiënteerde.

Maar in de studio opgenomen door New Order en ook door New Order uitgebracht op 7" en 12".

Gelukkig maar, dan mag ie blijven staan

Nou goed dan

Ik vind New Order zeker ook tot de dance horen, Maar daarbij zeg ik meteen dat mijn definitie daarvan vrij breed is. Ik ben het eens met Mjuman dat NO een ander soort dance is dan disco; goede disco heeft voor mij een zekere soul en subtiliteit. NO´s Blue Monday is toch vrij bokkig van geluid én melodie; wel danceable maar net zo min disco als bijvoorbeeld Depeche Mode. True Faith is wat dat aspect veel beter naar mijn mening.

Die lijst van invloedrijkste dansplaten is pijnlijk blank, en ze houden ook niet van funk daar zeker (geen Funkadelic ). Zelfs de blanke funk: waar is Queen (Another One Bites the Dust). En welke dancelijst is nou compleet zonder ABBA (heel het album Voulez-Vous, met bekende invloed op Madonna). Yazoo had er ook wel bijgekund, alsook meer 80´s electrodisco, zoals M (´Popmuzik´) en inderdaad inderdaad Arthur Baker die van invloed was op New Order (´Confusion´). Maar ik zie aan de lijst dat de samenstellers die tijd niet hebben meegemaakt (ziet onbegrijpelijk hoge notering voor Lil Louis).

De lijst is ook een beetje een ´voor de buhne´ lijst. Het is de dansvloer van de mensen die zelf niet dansen. The Adventures of the Wheels of Steel is een mash-up (wel een hele stoere, zeldzaam ook vooral) maar dansen erop kan je niet en de invloed daarvan kan ik eigenlijk niet verzinnen. Kraftwerk is wel van invloed geweest (op alles namelijk) maar is zelf natuurlijk als dance maar heel beperkt te waarderen. King Tubby staat er ook een beetje verloren bij (Wel Top: 4,21 op de Mume ,maar het is dus geen nummer maar een album en het is reggae).

Nog eens heropfrissen hoe gigantisch goed New Order kon zijn.

YouTube - New Order live, 1984, 'Age Of Consent'
YouTube - New Order live, 1984, 'Blue Monday'
YouTube - New Order live, 1984, 'In A Lonely Place'
YouTube - New Order live, 1984, 'Sooner Than You Think'
YouTube - New Order live, 1984, 'Temptation'



YouTube - New Order - Sub-Culture
YouTube - New Order - Shell-Shock

Die twee laatste in hun originele 12" versie (niet de edit of remix die je op Substance vindt).

Faster Steve, faster Normaal heeft Morris geen aansporing nodig. Fijne ballenvanger, Barney

Die Blue Monday take is echt heel onthullend: er loopt een tape met basisritme en drums en daarop wordt een nwe laag aangebracht - let ook op de synths: de veelgeroemde Emulator, de Voyetra. Je ziet ook dat Steve nog steeds bezig is ritmes in te programmeren - dat doet Gilian niet - dus dit is niet eens een van de meer definitieve takes geweest; mijn inschatting een soort tweede (tusen) versie.

Grappig één van die commentaren op YouTube:
"i wish i was born in 1970, so i would be my age now and be able to appreciate this amazing era first hand, well thats wishful thinking... :S"
douzillac 2 maanden geleden

Volgens mij is die Blue Monday versie (live in de studio gespeeld anno 1984)
gewoon een manier om dat in de studio opgebouwde nummer ook live te kunnen brengen.
Maar zoals Mjuman zegt, zeer onthullend beeldmateriaal, daarom verlang ik om meer
te kunnen vinden van die live in de studio sessies. Echt leerrijk materiaal.

Let ook op de contrasten in de beleving.

Gilbert: bijna devote toewijding
Morris: de zweterige verbetenheid
Sumner: de luitenant van de groep

Hook: een haast apathische voetnoot

Ik vind die studiosessies leuk om te zien, maar echt indrukwekkend - in de zin van: wat spelen ze goed - vind ik het niet.

En Hook een 'voetnoot' bij de band noemen, doet hem geen recht. Zijn basspel is toch zeer bepalend geweest voor het geluid van de band.

Ik vind ze ook speltechnisch niet zo indrukwekkend,
maar wel om te ontdekken hoe die songs gemaakt zijn.

Hook heeft het bij mij verkorven met zijn Joy Division solo-toer.
Natuurlijk is zijn bassound geniaal, laat dat duidelijk zijn.

Daarom gebruikte ik het woordje "haast" wat bijna betekent.

Toch vind ik hem er erg onbetrokken bijstaan.
Vooral in Age of Consent lijkt hij wel machinaal te bassen.

Ongetwijfeld zal ik nu veel lieden over me heen krijgen, maar ik kan me niet voorstellen dat de band er echt happy mee is als beelden van hen bezig met een album in the make zo verspreid worden - ze zitten duidelijk middenin een creatief proces. En wat betreft Hook, ja die kan idd redelijk boers zijn, maar dat is zijn manier om met dingen om te gaan.

Ik ken een uitstekend cameraman, maar van zijn woorden over zijn werk word ik niet vrolijk - sterker nog; ik zie liever zijn beelden dan dat ik hem erover hoor.

En verder: inzage in het creatieve proces - hoe zou je het vinden om een video te zien van je ouders bezig met dé daad, juist ja, het moment waarop je wordt geconcipieerd? Ik bedoel ik vind jeugdfoto's al redelijk traumatiserend - zo van "where did it all go wrong? Maar dat moment - no thanks.

En daar hebben we het over bij deze clips: de creatieve ejaculatie.

New Order is geen band van technische virtuosen. Dat wordt live bijna pijnlijk duidelijk. De band drijft op Morris en Hook. Sumner is een beperkte gitarist en zanger en Gilbert ziet er als altijd schattig uit in haar jaren vijftig outfit, maar het totaal geluid heeft in de beginjaren iets bezwerends.

Maar het gaat hier toch niet om opnames van NO bezig met het creatieve proces van het schrijven van nieuwe songs? Het gaat om een radiosessie voor BBC 1 en ze spelen nummers die op dat moment zo goed als allemaal al waren uitgebracht.

Voor een radiosessie met bestaande nummers vind ik de kwaliteit van de uitvoeringen eerlijk gezegd gewoon matig. Is deze sessie ooit door de BBC uitgezonden?
Maar wel leuk om de band zo bezig te zien. Met Barney in shorts. En Hooky met die Zündapp-mat in de nek.

Voor wie een foutief privébericht van mij heeft ontvangen:

het stemmen kan tot maandag 4 april 20.00u.

Tot nu toe 20 stemmers. Ik moet de lijstjes nog verwerken, dus heb nog niet onmiddellijk zicht op welk nummer bovenaan staat.

1. Lonesom Tonight
2. Ceremony
3. In A Lonely Place
4. The Beach
5. Murder

Voor mij

via privébericht aan mij doorsturen aub

Je vraagt je soms af wat er in Mjumans glas zit op een doordeweekse avond?

(grapje)

Ja, het gaat om een radiosessie die met goedkeuring van de band gefilmd werd.
Ik weet niet of het ook uitgezonden is of dat men toen nog even in repetitie modus zat.
Maar het klopt natuurlijk dat New Order en Joy Division geen al te virtuoze bands waren.

Je mag niet vergeten dat de meeste nummers van New Order live geboren werden
en pas nadien in de studio werden bijgeschaafd tot de bekende plaatopnames.
Ik heb van hun jaren 80 periode trouwens van de meeste nummers de live premiere
op mp3 toegestuurd gekregen van een goede vriend op het officiële OMD forum.
Ook heel interessant om de verschillen te horen met de uiteindelijke studio versies.

Sooner Than You Think is hier het enige, nieuwe nummer (verscheen pas in 1985 op Low Life).
Merk op dat de live in de studio film van The Perfect Kiss wel geregiseerd is als een clip.

Ik blijf erbij dat ik het een buitengewoon opgeïnspireerd geheel vind; het lijkt op een gefilmde repitiie. Barney in korte broek en Hoekman in coupe souleil a la Haye - echt hopeloos - zien er niet uit alsof ze klaar zijn voor het beeld.

Overigens: van een werkelijk concert lijkt het in eerste instantie ook niet echt te verschillen: van de concerten die ik me kan herinneren staat me niet echt een dynamisch beeld bij, in het begin - maar dat veranderde meestel heel snel (de band was heel gevoelig voor interactie).

Mensen die willen weten hoe NO live zou kunnen klinken raad ik de dvd van het optreden in Glasgow (2005) aan (zoek maar op amazon); da's een stuk reëeler.

Hopelijk komt Age of Consent deze keer hoger te staan.

Zelf vind ik dit wel mooie opnames van de vroege New Order met de eerste stappen naar de meer electronische invulling van de muziek:

Senses
Everything's Gone Green
Temptation

Opnames van een optreden in de Ukrainian National Home, New York 19 november 1981. Uitgebracht op video als FACT 77 - Taras Shevchenko.

Hoe meer ik filmpjes zie van New Order hoe meer ik me verbaas. En het is weer gedaan met mijn nostalgie. Hoe kun je met zulke beperkte muzikale vermogens je huur nog betalen? Ze staan ook op het podium alsof ze zich schamen. De bassist verdient een betere band.

En toch hebben ze met die beperkte instrumentale vermogens een paar geweldige platen gemaakt.

Om met dat laatste te beginnen: zo denkt ie iig er zelf ook over; hij is eruit gestapt en vindt dat de rest eigenlijk geen recht op de naam heeft - hij redeneert dat ie zelf virtueel 1/3 van NO is, en stapt en passant daarmee dwars over Gilian heen en negeert Phil Cunningham.

Maar goed NO: Stephen Morris werd vaak "the human drum machine"genoemd, Hookey is net zo min een groots bassist (wel een aparte stijl) als Barney idem gitarist is - ze houden elkaar redelijk in evenwicht.

En nu terugkijken met een zeker dédain alsof het allemaal zo brak was, is gewoon geschiedvervalsing: het was toentertijd uitermate effectief. Ik kan me legio zgn superbands uit de 70's en 80's herinneren die overliepen van het talent, maar uitermate boring en ineffectieve muziek maakten.

Ze stonden wel uitermate introvert op het podium te zijn - en introvert wordt wel eens vaker verkeerd geduid - maar afs het publiek dan eenmaal respons gaf, zag je al ras de grijns op het gelaat van Barney (bijv) verschijnen.

Een ontnuchtering die wel eens zou kunnen opgaan voor veel meer bands die ons lief zijn.
Je zou eens wat meer moeten lezen over hoe bands hun meesterwerken hebben opgenomen.

Dat gezegd zijnde: ik heb hier heel wat fraai livewerk van New Order liggen.
Boordevol valse starts en foute noten, maar van een sferisch kippenvel gehalte.

Straks gaan we nog treuren omdat punkartiesten niet loepzuiver speelden.
Voor die discussie (zie Never Mind the Bollocks van The Sex Pistols op deze site) pas ik.