1. Fall on me
2. Drive
3. Man on the moon
4. Can't get there from here
5. It's the end of the world as we know it
6. Nightswimming
7. One I love
8. Cayahoga
9. Orange crush
10. Stand

top 20 ....

1. country feedback
2. cuyahoga
3. fall on me
4. half a world away
5. disturbance at the heron house
6. find the river
7. sitting still
8. I've been high
9. world leader pretend
10.You are the everything
11.Exhuming Mccarthy
12. Begin the begin
13.Try not to breathe
14.Harborcoat
15.Perfect Circle
16.So Central rain
17.Daysleeper
18.Welcome to the occupation
19.Let me in
.20. green grow the rushes

r.e.m. na new adventures is toch even behelpen voor mij iig. beetje het zelfde als u2 na achtung baby ( en ok zooropa) , toch een stuk minder geniaal dan het ooit was

01. Walk Unafraid
02. Electron Blue
03. Find the River
04. Drive
05. Country Feedback
06. Final Straw
07. Nightswimming
08. Try Not to Breathe
09. Bad Day
10. Orange Crush

11. The Sidewinder Sleeps Tonite
12. Bang and Blame
13. The Outsiders
14. Everybody Hurts
15. Make it all OK
16. Monty Got a Raw Deal
17. Until the Day is Gone
18. The One I Love
19. Ignoreland
20. Daysleeper

Update:

01. Country Feedback
02. Leave
03. Orange Crush
04. So. Central Rain
05. Imitation of Life
06. E-Bow the Letter
07. Old Man Kensey
08. Swan Swan H
09. It's the End of the World as We Know It
10. The One I Love

11. Losing My Religion
12. We Walk
13. Harborcoat
14. Find the River
15. The Great Beyond
16. What's the Frequency, Kenneth?
17. Carnival of Sorts (Box Cars)
18. Exhuming McCarthy
19. Man on the Moon
20. How the West Was Won and Where It Got Us

Te veel goede nummers...

-Leave
-Orange Crush
-One I Love
-Whats The Frequency Kenneth?
-Living Well Is The Best Revenge
-Country Feedback
-Electrolite
-Try Not The Breathe
-She Just Wants To Be
-Nightswimming

(willekeurig)

tijd voor n tussenstand?

Hier ook maar een lijstje XL:

1. E-Bow The Letter
2. Fall On Me
3. Driver 8
4. Leave
5. Feeling Gravitys Pull
6. Begin the Begin
7. Country Feedback
8. Drive
9. I Remember California
10. The Great Beyond

11. So. Central Rain
12. Try Not to Breathe
13. Undertow
14. The Lifting
15. Talk About The Passion
16. Radio Free Europe
17. Crush With Eyeliner
18. Low
19. Don't Go Back to Rockville
20. I´ll Take The Rain

21. World Leader Pretend
22. Parakeet
23. Flowers of Guatemala
24. Half a World Away
25. Monty Got a Raw Deal
26. Pilgrimage
27. How the West Was Won and Where It Got Us
28. Circus Envy
29. King of Birds
30. Imitation of Life

31. Walk Unafraid
32. Wendell Gee
33. Texarkana
34. Man on the Moon
35. Lotus
36. Turn You Inside Out
37. Time after Time
38. Harborcoat
39. 9-9
40. Can't Get There From Here

In Muziek > Toplijsten en favorieten > Top 10 R.E.M.:

Ik zag dat er nog geen topic was over deze legendarische band, dus bij deze kan je een top 10 aangeven van je favoriete R.E.M nummers! Ik zal alvast beginnen:

1. The great beyond
2. Imitation of life
3. Nightswimming
4. The sidewinder sleeps tonite
5. Ueberlin
6. Man on the moon
7. At my most beautiful
8. Shiny Happy people
9. Drive
10. All the right friends

Zijn er wel:

Muziek >> Toplijsten en favorieten >> R.E.M. album top zoveel

Muziek >> Toplijsten en favorieten >> R.E.M. Top 10

Topics maar even samengevoegd.

Ik heb al tientallen malen geprobeerd iets neer te zetten in dit topic, maar ik kreeg nooit een lijstje van 10 nummers uitgevogeld. Een tijdje geleden heb ik alle liedjes opgeschreven die ik absoluut wilde noemen, en ik kwam uit bij het lekker ronde getal van 58 nummers.
Tevens kreeg ik de neiging om bij elk nummer een lang zeververhaal te schrijven, omdat mijn hoofd nou eenmaal zo werkt.
Voor veel mensen is onderstaande dus totaal niet interessant, maar goed, let's indulge myself, vanaf vandaag in delen in dit topic:

Sandokans grote R.E.M. top 58 met commentaar!

58. King of Comedy
Album: Monster
Luister

Na twee uiterst succesvolle maar niet bepaald vrolijke platen bracht R.E.M. in 1994 de meest lawaaierige schijf uit hun loopbaan tot dan toe uit: Monster. De reden was vooral dat voor het eerst in lange tijd weer gingen touren, en niemand zin had om voor een publiek te staan met ‘hey, kids, here’s another song about death’(dixit Peter Buck). Drummer Bill Berry dreigde zelfs uit de groep te stappen als de volgende plaat niet rockte.
Hun poging om aansluiting te vinden bij het wat noisy jaren negentig-gitaargeluid pakt hier niet altijd gelukkig uit. Monster klinkt bij vlagen wat geforceerd en een beetje saai. Toch telt de plaat een handvol briljante tracks (ik zal verklappen dat dit niet het laatste Monster-nummer is in deze lijst). ‘King Of Comedy’ is in dat opzicht geen meesterwerk, maar verdient het al genoemd te worden omdat het iets totaal anders is dan je van de band zou verwachten, en het nog werkt ook. Met zijn lompe groove en vervormde zang is het, mits beluisterd in de juiste stemming, een R.E.M. track die beklijft. En nu allemaal: ‘I’m not commodity!’
Ik zou ook nog willen zeggen dat ik ‘King Of Comedy’ een veel betere Scorcese-film vind dan ‘Taxi Driver’. Maar ik weet dat ik met dat laatste ver in de minderheid ben.

57. We Walk
Album: Murmur
Luister (geinig Youtube-filmpje!)

Wegwerpliedje in het canon van de band, en voor sommigen een inzakmoment op hun briljante debuut Murmur. Zelf heb ik, vanaf het moment dat ik de plaat voor het eerst luisterde, een enorme soft spot ervoor ontwikkeld: die casual tekst met misschien-verborgen-lagen met dat heerlijke jengelgitaartje van Peter Buck maken onweerstaanbaar het enige juiste woord. Typisch zo’n liedje dat de hele dag in je hoofd kan blijven zitten, als je niet uitkijkt. Hoe simpel doch effectief wil je het hebben?
Trivia: de aritmische lawine achtige geluiden die je op de achtergrond hoort in dit nummer zijn gesamplede opnames van een biljarttafel in de kelder van de studio.

56. Living Well Is the Best Revenge
Album: Accelerate
Luisteren: Live versie Spotify

De kritiek op R.E.M. In het eerste decennium van de 21e eeuw was vaak dat de band haar mooie liedjes liet verdrinken in wollige en saaie geluidscollages. De cd ‘Accelerate’ (2008) is in alle opzichten een tegengif tegen deze aanpak: kortaf, luid en kaal. Helaas is het een van de zwakste cd’s geworden uit hun oeuvre geworden. ‘Living Well...'…is een lichtpuntje op de plaat, met scheurende gitaren en een hysterische, ontzettend catchy zanglijn.
Het is de moeite waard om het eens te hebben over de teksten van Michael Stipe uit de laatste jaren. Stipe (ooit koning van de vage en onverstaanbare lyric) is op de laatste R.E.M.-albums steeds duidelijker en persoonlijker geworden, en de teksten bevatten stukjes die redelijk overeind blijven staan als poëzie. Uit dit nummer: ‘All your sad and lost apostles/ hum my name and flair their nostrils/ chocking on the bones you toss at them.’

55. Stand
Album: Green
Luister

Dit was de tune van een vergeten Amerikaanse sitcom uit de jaren negentig die ik als kind hilarisch vond. De naam van de serie was ‘Get A Life’ geloof ik, het ging over een man van dertig die nog bij zijn ouders woonde en een krantenwijk had.
Enfin, daarmee is dit een van de eerste liedjes van R.E.M. die ik tijdens mijn leven leerde kennen. Een soort ‘padvinderij aan de acid’ meezinger, slaat als een tang op een varken en toch werkt het liedje geweldig, als een soort luchtverfrisser voor de ziel. Omdat (spoiler!) Shiny Happy People en Pop Song ’89 niet in deze lijst voorkomen is dit misschien wel mijn favoriete flauwekulliedje van R.E.M.
Let vooral op de ontzettend cheesy gitaarsolo van Peter Buck (met wah wah pedaal!). En kijk ook zeker de clip, met het befaamde 'Stand' dansje, een kleine rage in de Amerikaanse indiecultuur van eind jaren tachtig.

54. 1,000,000
Album: Chronic Town (EP)
Luister: Spotify (bizar genoeg geen acceptabele versie gevonden op Youtube).

‘Secluded in a markerstone/ not only deadlier/ but smarter too, smarter too!’
Van die teksten die ter plekke verzonnen lijken te zijn, en die toch een complete belevingswereld oproepen, Michael Stipe was er vroeger een meester in. Rond het uitkomen van hun debuut-ep Chronic Town had de band al een redelijk uniek geluid, en een vlijmscherpe intuïtie voor wat er nodig was om een liedje te laten glanzen (let op het simpele maar o zo lekkere bruggetje, een handelsmerk van de band).
Sommige mensen vinden Chronic Town zelfs hun beste werkje, maar daar ben ik het toch niet mee eens. De zwakte is toch ook Michael Stipe, die niet genoeg variatie in zijn teksten legt (sommige nummers hebben maar één couplet, dat steeds wordt herhaald). Dit nummer, bijvoorbeeld, is briljant, maar het had ook anderhalve minuut kunnen duren, wat mij betreft. De punkinvloed van de band is hier duidelijk te horen, en Michael Stipe toont dat hij vocaal meer kan dan verlegen murmelen.

Leuk. Ik ben benieuwd naar de rest.

Anders ik wel. Kan ik daarna zelf mijn bijna zes jaar oude lijstje actualiseren.

Ah, dit is erg interessant, u heeft een volger

Damn, heb ik hier even een Déjà vu

Get a Life (TV series) - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Overigens, bijdeze nog een volger!

Ik weet nog wel dat ik niet snapte waarom Stand me zo bekend voor kwam toen ik rond '95 Green ging luisteren. Die serie had ik blijkbaar ook gevolgd destijds.

En nog een volger. Erg leuk om te lezen!

de druk gaat wel omhoog voor Sandokan

Joepie, volgers

Bedankt voor de leuke reacties luitjes!

53. New Test Leper
Album: New Adventures In Hi Fi
Luister: Live-versie Spotify

Het beeld van de gast in de talkshow die wordt uitgejouwd door een publiek, is misschien minder sterk voor jongere lezers die de hoogtijdagen van Jerry Springer niet bewust hebben meegemaakt. De nieuwe melaatse, de paria van de jaren negentig, geplaatst op een kuipstoeltje in een televisiestudio, als object van boegeroep en zwaaiende vuisten. Typisch Michael Stipe om zich juist in zo'n personage te verplaatsen voor een liedje. Prachtige tekst, vooral de openingsregels zijn legendarisch (‘I can’t say that I love Jesus/ that would be a hollow phrase…’), en de melodie is een van de warmste uit het toch al erg broeierige R.E.M.-oeuvre.
Geen nummer dat ik elke dag kan horen, maar zeker in de context van New Adventures In Hi Fi is dit een gegarandeerd smeltmoment. ‘The talk show host was index-carted/ all organised and blame/ the other guests were sad and hardened/ what a sad parade…’

52. Bittersweet Me
Album: New Adventures In Hi Fi
Luister

´Well are you tired and naked?’ Wederom van New Adventures in Hi Fi, een plaat die we onredelijk vaak zullen tegenkomen in deze toplijst. Misschien is het inderdaad zo dat de muziek die je in je tienerjaren leert kennen toch een streepje voor blijft hebben, en dit is de eerste R.E.M.-plaat die ik kocht bij de release. Ah, die tijd dat je met een stapeltje van tien cd’s bij je portable cd-speler zat, tekstboekjes door te lezen. Helaas lijkt het een uitstervende manier van leven.
Deze track bouwt voornamelijk voort op de stijl van Monster, en het is een van de best gestileerde rocknummers van R.E.M. naar mijn mening (dat laatste geldt ook voor de video). Heerlijk cynisch nummer om te draaien na een zware dag: ‘I don’t know what you’re hungry for/ I don’t know who you are anymore (…)/ How easy you think of all this/ as bittersweet me.’

51. Why Not Smile
Album: Up
Luister
(We schakelen maar naar Grooveshark, het aanbod op Youtube is echt treurig helaas).

Up: Hun eerste cd zonder drummer Bill Berry, en hun eerste album dat veelvuldig gebruik maakte van ambienteske geluidslagen en dergelijke. Het begin van de saaie, irrelevante R.E.M., volgens velen.
Ik vind Up eerlijk gezegd een geweldige plaat, verschillende liedjes behoren tot het beste wat ze hebben opgenomen.
Ik ben altijd al een sucker geweest voor liedjes die traag opbouwen, en de manier waarop Why Not Smile begint als een nauwelijks merkbare motregen, en je vervolgens langzaam onderdompelt, steeds meer geluidjes toevoegend, pakt me iedere keer weer in. Ik zou een leuk woordgrapje kunnen maken en zeggen dat het ´een glimlach op mijn gezicht brengt´, maar ik vind Why Not Smile helemaal niet zo’n vrolijk nummer, eigenlijk. ‘Verstikkend’ zou een beter woord zijn om de luisterervaring te omschrijven. Prachtig verstikkend, dat wel.

50. Radio Free Europe
Album: Murmur
Luister

Albumopener en meebruller die zo nergers op slaat dat het bijna blasé is. Maar bij de oude R.E.M. is niets wat het lijkt, op een of andere manier maakte die band rockmuziek met de beginnersblik of een bijna kinderlijke, natuurlijke naïviteit, het soort naïviteit dat miljoenen would be kunstenaars vergeefs hun hele leven zoeken.
Proberen te verklaren waarom dit een van de leukste liedjes ooit is, of een zinnige interpretatie te verzinnen voor een tekstregel als ‘keep me out of country in the word’ is sowieso een doodlopende weg, dus ik ga het hier niet eens proberen. Laten we slechts zeggen dat alle ingrediënten die R.E.M. een topband maken hier samenkomen in vier minuten heerlijk meezingbare onzin. Om luid te draaien!

49. King Of Birds
Album: Document
Luister

Spookfolk van Document (1988), met misschien wel een van de meest hersenjeuk veroorzakende teksten die Michael Stipe ooit schreef (wat dat ook moge betekenen): ‘Point to point, point observations/ children carry reservations/ standing on the shoulders of giants/ leaves me cold’.
Door reacties op deze site en elders krijg ik de indruk over dat dit nogal een love it or hate it-track is, wat eigenlijk voor heel Document opgaat. Maar je kunt skieën op het kippenvel op mijn armen als het nummer het refrein in schuifelt: ‘A mean idea to call my own, a hundred million birds fly away…’
Oosters aandoend snaarwerk en een luie drumroffel vervolmaken een track die nergens overrompelt maar over lange termijn blijft boeien en verbazen, zoals bijna alle topnummers van R.E.M. een mysterie dat je niet eens zou moeten willen oplossen.

Mooie omschrijvingen weer.

Ik ben het met je eens dat Up een onderschatte plaat is. Prachtige metafoor ook van de motregen.

King of Birds is mij nooit specifiek opgevallen totdat ik de prachtige tekst eens las. Sindsdien heb ik het altijd een intrigerend nummer gevonden. Bij het lezen van je stukje zong ik het zo mee.

Briljant niemendalletje inderdaad. Wat mij betreft misschien wel het sterkste nummer van Murmur!

48. Wolves, Lower
Album: Chronic Town
Luister

Voor mij de beste opname van hun debuut-EP Chronic Town is deze track, die waarschijnlijk ook de opener van de plaat is. Waarschijnlijk? Ja, want Chronic Town heeft geen A-kant en B-kant, maar een ‘Chronic Town’- en een ‘Poster Torn’-kant. Op de tracklisting van de originele EP staan de nummers van ‘Poster Torn’ bovenaan, en is ‘1,000,000’ dus het openingsnummer, op de latere verzamel-cd Dead Letter Office komen de nummers van de ‘Chronic Town’ weer eerst en is het openingsnummer dus ‘Wolves, Lower’. Snappie? Dit soort kleine vaagheidjes kenmerken het oeuvre van R.E.M.
Enfin, Wolves, Lower, dus. Een overdosis aan herhaling is wederom een zwak punt (zie ook mijn commentaar bij ‘1,000,000’), maar dat gitaarlijntje van Peter Buck is een van zijn lekkerste, Bill Berry eist een zeldzame hoofdrol voor zich op met gevarieerd en strak drumwerk, en twee van R.E.M.’s kernkwaliteiten blijken al tot volle bloei te zijn gekomen: hun geniale gevoel voor structuur (de sublieme manier waarop de liedjes bewegen van couplet naar brug naar refrein en weer terug) en de perfecte synthese tussen de zang van Michael Stipe en de backing vocals van Mike Mills.
Beter werk dan dit zou nog volgen, maar de volkomen ongekunstelde manier waarop R.E.M. op Chronic Town uit niets een perfect popliedje kon brouwen, blijft volkomen uniek.

47. Leaving New York
Album: Around The Sun
Luister

De enige notering van ‘Around The Sun’, hoewel ‘Final Straw’ en het titelnummer van die plaat pas erg laat afvielen. Luxeproblemen, luxeproblemen…
Eerder heb ik al aangestipt dat de teksten van Michael Stipe op de laatste platen steeds persoonlijker en directer lijken te worden. Het moet ergens wel zuur voor hem zijn dat de interesse voor zijn band zich omgekeerd evenredig lijkt te ontwikkelen.
Hoewel ik de manier waarop Around The Sun met terugwerkende kracht afgeserveerd werd een beetje overdreven vind, heb ik met die lp ook niet zo’n diepe band als met de meeste andere R.E.M.-platen. Leaving New York weet echter altijd een snaar te raken, een van hun meest open en directe liedjes, waarin Stipe met brede penseelstroken en bewust onhandig taalgebruik (‘Leaving was never my proud’) een situatie schetst die zowel als een ode aan- als een afscheid van een geliefde kan worden opgevat.

46. Supernatural Superserious
Album: Accelerate
Luister

Hoogste notering van ‘Accelerate’. Mensen met een meer dan oppervlakkige kennis van het werk van R.E.M. vinden misschien dat Supernatural Superserious, de leadsingle van die plaat, nogal ‘R.E.M. by numbers’ is: een afgezwakte versie van alle trucjes van R.E.M zoals we die vaker zien de laatste jaren. Terechte kritiek, maar mij weet het nummer altijd te grijpen, en dan vooral door de tekst.
Het zoeken van ‘diepere betekenissen’ in teksten is niet mijn hobby, maar Supernatural Superserious heb ik persoonlijk nooit anders kunnen opvatten dan als een soort gay pride-anthem, zij het gefilterd door de aparte gedachtekronkels van de zanger van R.E.M.: Stipe reikt een arm uit naar de onzekere jeugd die zichzelf aan het ontdekken is, verzekert ze dat ze niet alleen zijn (‘Everybody here/ comes from somewhere/ that they would just as soon forget/ and disguise’), spoort ze aan om afstand te nemen van zinloze schaamte (‘Enjoy yourself with no regrets (…)/ there’s nothing dark and there’s nothing weird’) en onbeduidende mini-trauma’s uit je tienerjaren te vergeten (‘Nobody cares/ noone remembers/ and nobody cares’)
Kijk, dat laatste, dat is nog eens een goed mantra om op je linkerarm te laten tatoeëren, voor het geval je het zou vergeten.
Dit alles blijft een persoonlijke interpretatie, maar in combinatie met een fraaie melodie, weer een heerlijk scherp gitaarriffje van Peter Buck en mooie backing vocals van Mike Mills onstaat (voor mij) een aangrijpend en louterend nummer, dat een plek in deze lijst ruimschoots verdient.

45. Sitting Still
Album: Murmur
Luister

Hoe verlegen Michael Stipe ook mocht zijn in het begin van hun loopbaan, op de juiste manier aangespoord door zijn band wist hij zijn droomlogica-teksten soms een ongekende dosis soul en venijn mee te geven. De kenner herkent dan de invloed van bands als Gang Of Four.
Op ‘Sitting Still’ is de band duidelijk op dreef, en creëert een prachtige spanningsboog tussen de absurde woorden van Stipe en de Byrds-achtige gitaarlicks van Buck. Een goed voorbeeld van de kracht van Murmur, een van de platen met de meest interessante sfeerbeelden uit de geschiedenis van de muziek. Dit is een van mijn favoriete nummers van die LP. Het schijnt te zijn geïnspireerd door een zus van Stipe die werkte met dove kinderen (‘I can hear you/ can you hear me?’), maar het zou ik feite over van alles kunnen gaan. ‘Gewoon’ een geniaal pop/rockliedje, dus: sommige bands kunnen het erg makkelijk laten lijken.

44. Gardening at Night [Live]
Album: Murmur (IRS Years Vintage)
Luister

Voor de goede orde: ik bedoel niet de zeurderige versie op Chronic Town of de wat luider gezongen versie die uiteindelijk zou worden uitgebracht op de verzamelaar Eponymous. ‘Gardening At Night’ vind ik een van R.E.M.’s mooiste liedjes, maar het komt pas goed uit de verf in de liveversie die op de ‘IRS years vintage’-versie van Murmur is te beluisteren. Dan horen we: Wederom een briljante combinatie van strakke, rijkelijk melodieuze pop met een soort vage achteloosheid. ‘I see your money on the floor/ I felt the pocket change/ through all the feelings that broke through that door/ just didn’t seem te be too real’. Wederom prachtige spanningsopbouw, en wederom kom ik eruit met het gevoel dat hier iets enorm belangrijks is gezegd, zonder het te kunnen of willen verklaren. Misschien wel de blauwdruk van de stijl van R.E.M.: het bedrijf waar de rechten van de Berry/ Buck/ Mills/ Stipe-catalogus zijn ondergebracht heet dan ook ‘Night Garden music’.
Omdat in het leven nou eenmaal niet alles logisch of zinvol is, tuinieren sommige mensen ’s nachts, en maakt(e) R.E.M. dit soort liedjes. Gelukkig maar.

43. I Believe
Album: Lifes Rich Pageant
Grooveshark Spotify

Wat kun je hier over zeggen? Het is de band in hun toptijd, die doen waar ze het beste in zijn. Countryrock met een beetje soul, een beetje ADHD-punk en een vleugje psychedelica. De ritmesectie houdt er het tempo goed in, Gitarist Peter Buck legt een rinkelend en glanzend geluidstapijt neer en Michael Stipe lijkt te zingen alsof hij zich nog half dromend in een andere dimensie bevindt.
Voor mij typisch zo’n nummer dat de eerste twintig luisterbeurten nauwelijks opviel, en zich nu subtiel maar stevig heeft geworsteld onder de favorieten. Toen ik jong was, heb ik eens twee weken ijlend van de griep op bed gelegen. Ik geloof in coyotes, en de tijd als een abstracte factor.

42. Lightnin' Hopkins
Album: Document
Grooveshark Spotify

Lightnin’ Hopkins (1912-1982) was een Texaanse bluesgitarist en –zanger van enige naam. Een eerbetoon kun je dit nummer niet echt noemen, daarvoor is de tekst (vanzelfsprekend) te cryptisch, en alleen heel in de verte doet het muzikaal denken aan de rauwe, zuidelijke blues die Hopkins maakte. Eerder neigt dit een beetje naar het soort jaren tachtig funk/rock-crossover dat toen erg in de mode begon te raken (oude RHCP, Fishbone, etc.). Niet bepaald R.E.M.’s terrein, maar in dit nummer doen ze, op hun volstrekt eigen manier, alles wat je van zo'n liedje zou willen: strakke ritmesectie, roffelende drums, vuige gitaren, een hysterische Stipe en een simpel refrein dat je het beste kan meezingen met een vuist in de lucht.

41. Monty Got a Raw Deal
Album: Automatic For The People
Youtube Spotify

Per toeval verwijst ook het volgende nummer op onze lijst naar een beroemdheid, Hollywoodacteur Montgomery Clift (1920-1966), die zijn filmcarrière enigszins zou vergooien door allerlei verslavingen en een auto-ongeluk dat zijn gezicht blijvend beschadigde.
Voor mensen die moeite hebben met Amerikaanse zegswijzen: de titel is vrij te vertalen als, ‘Monty heeft het niet makkelijk gehad’.
De bijna macabere droefheid die overheerst op hun succesplaat Automatic For The People bereikt hier een verstikkend hoogte- of dieptepunt. Als het nummer na drie minuten zachtjes uitdooft, blijft de beladen sfeer hangen, als de ongemakkelijke stilte na een begrafenisdienst. Michael Stipe is op zijn best als onnavolgbare droomfilosoof (‘Nonsense has a welcome ring/ and heroes don’t come easy’) terwijl de rest van de band met knap gevarieerd spel zorgt dat het nummer niet vastloopt in stroperige huilerigheid. Vooral Peter Buck, een gitarist die nauwelijks drie akkoorden kon spelen toen R.E.M. net begon, blijkt zich hier te hebben ontwikkeld tot een ware meester in het letterlijk en figuurlijk de juiste snaar raken.
Schitterende track om eens lekker bij te zuchten onder een bewolkt hemeldek.

40. (Untitled)
Album: Green
Grooveshark Spotify

Het laatste nummer van Green staat niet vermeld op de tracklisting, maar staat op de binnenhoes of cd vermeld als ‘( )’. Dat betekent dat het mooiste liedje van de plaat, wat mij betreft, niet eens een titel heeft (ik moet wel bekennen dat Green nooit een favoriet van mij is geweest, iets waar veel R.E.M.-fans anders over denken. Dit is ook alweer de hoogste notering van die plaat in deze lijst.).
Het heeft wel wat, een van je mooiste liedjes zo onopvallend wegstoppen als hidden track. Het past bij de cryptische werkwijze van R.E.M., en zorgt dat er iets te ontdekken is aan hun oeuvre.
Deze titelloze track is een klein mirakel van Beach Boys/Byrds-harmonie, warme gitaren en orgeltjes stoeiend met de troostende zanglijnen van Stipe en Mike Mills. Een liedje als een arm om je schouder.

39. Imitation of Life
Album: Reveal
Youtube (clip) Spotify

Reveal is afgemeten mijn minst favoriete R.E.M.-lp: op zich grotendeels goede liedjes, maar ze duren allemaal te lang en verzuipen in overdadige productie. Enfin: de identiteitscrisis van R.E.M. na het vertrek van drummer Bill Berry is overal al voldoende besproken. In ieder geval draai ik ‘Reveal’ eigenlijk nooit helemaal voor mijn plezier, maar dit opwekkende liedje komt nog geregeld voorbij.
Het 'een hart onder de riem steken van de luisteraar' is een tekstueel thema waar je tegen moet kunnen, omdat het al snel sentimenteel dreigt te worden. Maar mits hij de juiste toon kiest, laat ik me door niemand zo graag een hart onder de riem steken als door Michael Stipe. Dit nummer vormt ook het zoveelste bewijs van het bijna akelige talent voor melodie en akkoordenschema’s van R.E.M.: bijna vanaf de eerste tonen wordt je meegezogen in de suikerspin-realiteit (met een donkergrijs randje) die ze hier proberen neer te zetten. Let op die cheesy keyboardsolo vanaf 2:05. Zou overal slecht zijn, past hier volledig. Een perfect popliedje zoals het hoort te zijn: dat deze zo relatief laag in de lijst staat, heeft meer te maken met de kwaliteit van wat nog komen gaat, dan met zwaktes in dit magische deuntje.
Check ook zeker de bijzonder fraaie clip, als je deze nog nooit hebt gezien.

Hier werd ik zowaar een beetje melancholiek van. Met van die nostalgische gevoelens enzo.

Ik ook, maar wel in gedachten aangezien ik op m'n werk zit

Geen World Leader Pretend? Nog wel mijn favoriet van de band. Ik had graag gelezen wat je van die track vind.

Uhhmm... de laatste notering van Green dus op één na, inderdaad. (kleine blunder hier)
Hopelijk heb ik Graf niet aan het snotteren gemaakt op zijn werkplek.

Mijn Top 10:

01. World Leader Pretend (Green)
02. Disturbance At The Heron House (Document)
03. Country Feedback (Out of Time)
04. At My Must Beautiful (Up)
05. Untitled (Green)
06. Nightswimming (Automatic For The People)
07. Wolves, Lower (Chronic Town)
08. Perfect Circle (Murmur)
09. Fall On Me (Lifes Rich Pageant)
10. Uberlin (Collapse Into Now)

Runners up:
Feeling Gravitys Pull (al was het alleen maar om de titel), Orange Crush, Walk Unafraid, New Test Leper en Find The River.

Oh ja, en bijna nog vergeten, Sandokan-veld:

38. Nightswimming
Album: Automatic For The People
Youtube Spotify

Gedoodverfde favoriet, en toch heb ik lang getwijfeld of ik hem in de lijst zou opnemen.
Dit was misschien wel de meest rechtlijnige, concrete tekst die Michael Stipe tot dan toe had geschreven. En het heeft wel wat, die brede penseelstroken waarmee hij hier een nachtelijke partij skinny dipping schetst (‘The recklessness and water/ they cannot see me naked’) maar het blijft allemaal wel een beetje simpel en oppervlakkig. De stemming wordt bovendien geweld aangedaan doordat de frontman, zelfs voor zijn doen, wel érg vals zingt. Meestal vind ik dat niet zo’n probleem, maar hier irriteert het me op een of andere manier.
Dat het nummer de lijst toch gehaald heeft, is vooral de verdienste van een van de andere leden van R.E.M., die ik hier nog niet voldoende heb bewierookt: Mike Mills.
Als bassist, toetsenist, arrangeur, kenmerkende tweede zanger en belangrijke componist is Mills- uiterlijk het minst opvallende R.E.M.-lid, eigenlijk al vanaf het begin het muzikale genie van de band. Het is vaak moeilijk te bepalen wie nou precies wat doet binnen R.E.M. qua songwriting, maar dit lijkt me duidelijk een Mills-compositie (tenzij iemand andere informatie heeft), en het is ook zijn speelse, dromerige, verlangende pianospel dat het nummer voor mij naar een hoger niveau tilt.

37. Low
Album: Out of Time
Youtube
Spotify

Bijna angstaanjagend, die kille beslistheid waarmee Michael Stipe dit zingt: ‘Night suits me fine/ and morning… suits me fine.’ Intens nummer, sowieso, op plaat gezet met een hang naar minimalisme die voor R.E.M. vrij opmerkelijk is. Middenin het nummer hoeft de gitaar alleen maar een tandje scherper te gaan spelen om de sfeer op te tillen van een Morphine-achtige duisternis naar een hartverscheurende oerschreeuw. Zo goed was R.E.M. in die tijd geworden: als een doorgewinterde docent, die een klas met één subtiele frons muisstil kan krijgen.
De stilte komt uit het niets: op Out Of Time is deze track als derde geplaatst, na twee breed uitwaaierende, groots geproduceerde popliedjes (Radio Song; Losing My Religion). Het gevoel van een inzakking op de plaat zou begrijpelijk zijn, althans, zelf heb ik heel, heel erg lang moeten wennen aan deze track. Inmiddels is hij onmisbaar geworden.
‘I skipped the part about love/ it seemed so shallow/ and low.’ Het eerste deel van deze quote werd ooit nog geplagieerd door dEUS (in ‘Via’, op hun debuut Worst Case Scenario). Ook wel een goed liedje, trouwens.

36. Bang And Blame
Album: Monster
Youtube Spotify

In mijn jongere jaren is dit ooit nog mijn ‘favoriete liedje aller tijden’ geweest, geloof ik. Ik weet niet of ik toen de sfeer van huiselijk geweld in het nummer al oppikte. Michael Stipe lijkt zich op Monster aan te passen aan de sfeer van harde rock door vooral te spelen met de thema’s seks en geweld, en dit is een beetje van beiden, neem ik aan.
Ik weet niet precies waarom ik nog steeds zo’n zwak voor dit nummer heb. Gave gitaren van Peter Buck, mooie drums, goede melodie. Ongeveer zo dicht bij de Stones als R.E.M. ooit zou kunnen of willen komen.
Dit is natuurlijk ook gewoon jeugdsentiment, omdat dit een videoclip was die ik als jonge tiener op MTV zag (voor de jongere lezers: MTV zond vroeger wel eens muziekclips uit. Ook overdag!).

35. Oddfellows Local 151
Album: Document
Grooveshark Spotify

‘Firehouse!
FIREHOUSE!!!!’
Met die woorden komt een smerige spanning tot ontlading, voorzichtig opgebouwd door een dreigende bas en salvo’s van drie vuige gitaarakkoorden. Het nummer schijnt geïnspireerd te zijn door een opvanghuis voor zwervers. In de coupletten schetst Stipe een beeld van ene ‘Pee Wee’ die opstaat, een preek afsteekt, en dronken op zijn bek kukelt.
In de duistere toon waarop hij het zingt zit veel pathos verborgen, en misschien niet voor niets. Dit is de afsluiter van Document, wat nogal een *huiver* "geëngageerde" plaat is geworden. Misschien wilde Stipe ons, aan het einde van de plaat, nog één keer met onze neuzen drukken op de donkere kant van de consumptiemaatschappij, beschuldigend wijzend naar het Boze Oog Der Hebzucht. Het werkt hier wel, moet ik zeggen: het liedje is voldoende dramatisch zonder prekerig over te komen.
Gelukkig is het ook vooral een geweldige meezinger in het oeuvre van R.E.M., een fantastisch liedje om in een halfdronken bui je buren mee wakker te houden. De coupletten kweelt men mee met zijn beste new wave-frons, in de refreinen gaat men los als een mod in vervlogen tijden, venijn spugend, voorovergebogen en een denkbeeldig leren jack om de schouders slaand.
‘Ffffirehoussssssse!’
Yeah!

34. Walk Unafraid
Album: Up
Youtube Spotify

Er hoeft weinig twijfel te bestaan dat ‘Walk Unafraid’ een van de klassiekers van R.E.M. is. Bijna iedereen die de moeite heeft gedaan de lp Up vaker dan drie keer te luisteren, noemt dit wel als een Erg Goed Liedje. Het probleem is hoogstens dat Up inmiddels wordt weggezet als een saaie, moeilijke en geforceerd experimentele plaat (het is geen van die drie). Misschien dat de band ook wel betere en belangrijkere platen heeft gemaakt, maar een liedje als‘Walk Unafraid’ was op elke klassieker van R.E.M. een opvallende track geweest (hoewel het natuurlijk niet op elke plaat had gepast).
De song schakelt van timide en spookachtig naar wijds en melodieus, en hoe de band die stukken aan elkaar koppelt is een verhaal op zich. Het talent van R.E.M. voor bruggetjes heb ik eerder aangestipt, en deze song heeft een van de beste bridges die ik ooit in een popsong heb gehoord. De band schakelt soepel naar een hogere versnelling, een melodie die zo rijk is dat je er een huis in wilt bouwen barst open, en een stemmige cello maakt het af: ‘…crush this parade/ shred this sad masquerade/ I don’t need no persuading/ I trip, fall pick myself up and walk unafraid…’ Verdient deze in de lijst plek moeiteloos, misschien zelfs wel meer.