Mooi betoog, Heiko. Veel gebalanceerder dan dit gaan we het niet krijgen denk ik.

Nou,

Nou om Gazpacho nu als jaren 70 kloon neer te zetten...

Daar verbaasde ik mij ook over, dat valt juist met Gazpacho toch nogal mee, dacht ik?

Sorry, jaren '80 (Marillion) kloon

Kan me helemaal vinden in het bovenstaande verhaal van der Tit

MuMe's Triumvirat of Famous wise men with a clear vision: The Orb, Tit & Mju

BTW: net als in de 80's list:7 hits (in de 90's slechts 5); wat me verontrust is dat ik 3 in de toptien in mijn lijst had. De prangende persoonlijke vraag is nu: ben ik aan het ver-mainstreamen?

De mainstream is vooral veel breder geworden, denk ik.

En inderdaad een goed verhaal van Titmeister. De term progrock is wel een beetje een oxymoron geworden.

Sorry? Volgens mij staat er genoeg electronic in de top 40 deze dagen (in de vorm van dance, trance, house etc.)

Overigens wil ik daar aan toevoegen dat ik het hier wel mee eens ben. Wat dus ook inhoudt dat (aangezien de duidelijke pioniers ontbreken) electronic nooit de vlag aan gaat voeren in lijstjes als deze. Ten eerste zijn er al overwegend pop/rock-liefhebbers, dus de electronic-liefhebbers zijn al in de minderheid. Als er dan ook nog eens verdeeldheid gaat ontstaan, is er weinig hoop.

Dat electronic meer mogelijkheden heeft dan ieder ander genre lijkt me logisch. Met een computer kun je zo goed als elk geluid maken. Met andere genres ben je vrijwel altijd beperkt tot waar een instrument tot in staat is.

Ik zou zeggen check hun laatste 3 albums eens, heeft niks meer met Neo-prog te maken

Maar 2 hiphop albums in de top40. Jammer maar ik had het wel verwacht. In tegenstelling tot de jaren "90 zijn er in de jaren '00 een stuk mindere albums die bijna iedere hiphopper kent en dope vind. Daarnaast zijn er niet zo veel hiphoppers op het forum te vinden terwijl er genoeg zitten op MM.

Ook in grote lijnen eens met Titmeister, goed stuk. Nee, ik solliciteer niet naar de Famous Wise Men.
Die indoctrinatie en zichzelf 'progressief' noemende progrockers kom ik zelf gelukkig niet tegen.

Volgens mij ging het in deze discussie toch vooral om electronic en werd dance daar niet bij meegenomen.
Ik kan me niet herinneren ooit de electronic die niet op de dansvloer is gericht in de hitlijsten te hebben aangetroffen.

Mja, dat is niet echt de electronic die hier bedoeld wordt. Dat er in de huidige top 40 veel van dergelijke muziek staat, komt vooral omdat het productioneel veel makkelijker en goedkoper is dan werken met echte instrumenten, en aangezien 95% daarvan toch wegwerpmuziek is, maakt de kwaliteit ervan niet uit. Als ik het over electronic heb, bedoel de namen zoals ze hier worden genoemd. Sommigen daarvan hebben wellicht enige mainstream-potentie (Boards of Canada, Trentemoller bv.), anderen staan daarvoor absoluut te ver af van wat het rockpubliek aankan (Gridlock, Tim Hecker bv.), maar over het algemeen hoor je dit soort muziek nergens, behalve bij liefhebbers thuis...


De laatste ken ik niet, maar Night en Tick Tock klinken in mijn oren toch nog steeds behoorlijk neo-prog. Dat maakt het nog geen slechte muziek (beide albums staan op 3,5* bij mij), maar echt vernieuwend kan ik Gazpacho niet noemen...

Er is inderdaad bar weinig echte electronic in de hitlijsten te vinden of überhaupt populair. Inderdaad wel dance, of electronic in combinatie met pop of rock, maar echt alleen 'electronic' is inderdaad nauwelijks mainstream. Mij verbaasd dat overigens niet echt, klinkt zelden als muziek die voor het grotere publiek geschikt zou zijn.

Dan ben ik benieuwd met welke artiesten jij ze dan associeerd. Ik ben wel benieuwd naar nog meer van dat soort steengoede muziek. Vooralsnog ben ik nog niks tegen gekomen dat ook maar enigszins in de buurt komt.

Vooral Marillion eigenlijk, ze zijn natuurlijk niet voor niets naar een nummer van hen vernoemd. Ook al hebben ze natuurlijk inmiddels een eigen geluid ontwikkelt, het is duidelijk waar ze de mosterd vandaan halen. Vergelijkbaar geval met Interpol/Joy Division in de postpunk voor mij. Wat betreft bands die op Gazpacho lijken: probeer Anglagard of Magic Pie eens. Voor de rest verwijs ik je graag door naar Casartelli en Vigil, die veel meer van neo-prog weten dan ik...

Magic Pie ben ik bekend mee en lijkt er wel enigszins op, maar Gazpacho is toch duisterder en iets sfeervoller. Bovendien kwam Magic Pie na Gazpacho. Änglagård ken ik niet, maar bedankt voor de tip. (Zweden )

Dat ze vernoemd zijn naar een band wil nog niet zeggen dat ze precies hetzelfde klinken. Radiohead klinkt toch ook niet als Talking Heads? Night is absoluut niet vergelijkbaar met een Marillion-album (of het moet er een zijn die ik nog niet ken). Tick Tock al zeker niet.

Tja, jij bent degene die zegt dat Gazpacho niet vernieuwend is. Wat dus inhoudt dat jij bands kent die (nagenoeg) hetzelfde klinken. Of zie ik dat fout?

Fans van een band gaan meer nuance horen in de muziek van de betreffende band dan mensen die er 'geen' of 'niet echt' fan van zijn.

Hoewel ik met het betoog van Titmeister eens ben, heeft hij 1 punt misgeslagen. Veel progressieve rockfans nemen het woord prog zelf al met een korreltje zout. We denken echt niet dat ons genre patent heeft op vernieuwde muziek. Het is een term die door de muziekpers begin jaren 70 bedacht is. Zelf vind ik een term als symfo mooier.

Dan noem je enkele bands om te bewijzen dat symfo vaak ook het jaren 70 geluid recycled(wat op zich klopt). Jammer alleen dat je nou net de verkeerde bands noemt. Gazpacho heeft inderdaad invloeden van marillion, maar niet van de jaren 80, maar van de jaren 90 Hogarth-eria. In tegenstelling tot veel jaren 70 prog heeft gazpacho niet het wagneriaanse klassieke werk tot ideaal, maar meer desolate soms zelfs haast folkachtige symfo. Sommige proggers(ozric) willen gazpacho niet eens meer bij symfo indelen.

Riverside is een progmetal band in de trant van DT, alleen een stuk minder bombastisch. Riverside neemt weliswaar het jaren 70 werk als basis voor hun muziek, maar voegt daar een dot metalinvloeden bij. Niet zozeer recycling als wel doorontwikkeling.

De band die je had moeten noemen zitten meer in de scandinavische hoek, met name de bands rondom the flower kings(kaipa,transatlantic etc) of inderdaad een band als Anglagard of recentelijk zelfs een band als Astra.

Voor de rest eens met je betoog.

Nee, en Death Cab for Cutie klinkt niet als The Bonzo Dog Doo-Dah Band. Het hoeft niet persé. maar vernoeming naar een nummer van een andere band, betekent toch vaak wel een bepaalde mate van invloed van die band. Verder ben ik het eens met Bennerd, dat als je veel naar bepaalde muziek luistert, je nuances ontdekt, die ik als sporadisch luisteraar van dergelijke bands misschien mis. Over het algemeen bedoel ik met niet vernieuwend, zoals ik al eerder aangaf, niet dat ze precies hetzelfde klinken als hun voorlopers, maar dat hun muziek weinig tot geen nieuwe elementen toevoegt aan hun muziek...

Dat is platte pop met een beat, dat telt niet

Van een triumviraat naar een Kwartet van wise men is niet zo ver

Inderdaad. Net als Misterfool ben ik ook niet blij met het begrip 'progressieve rock'. Het dekt vaak niet de lading en gooit olie op het vuur bij de niet-proggers. 'Progressief' krijgt al snel een waarde-oordeel en dat is vragen om moeilijkheden.

Waarom denk jij dat het meestal ingekort wordt tot progrock

What's in a name, noem je het symfonisiche rock mist er weer iemand een orkest.
Misschien kun je zeggen dat einde jaren 60, begin jaren 70 het wel progressief was.

Misschien heeft soulmuziek ook wel helemaal niet meer zoveel soul als 40 jaar geleden.
Nee moderne klassieke muziek is pas een oxymoron of iedereen en rampzalig etc.

Omdat men vaak de drang heeft om dingen in te korten?

Je geeft denk ik zelf al het tegenargument op deze zin.

Maar nuances zijn niet per se hetzelfde als nieuwe elementen, lijkt me. Die kunnen ook op een ander vlak liggen.

Toen Night net uit was (overigens Gazpacho's vierde album) en de Gazpacho-hype (om het toch maar even zo te noemen) begon, werden er twee bands (of eigenlijk albums) veel als referentie gebruikt: Marbles van Marillion en Spirit of Eden van Talk Talk. Dat was natuurlijk een simplificatie, maar ook niet geheel bezijden de waarheid. Vervolgens kwam het meer rockende (Radiohead?) Tick Tock en daar weer na Missa Atropos die er een beetje tussenin zit.

Een band van rond die tijd die dezelfde referenties kreeg is Big Big Train, dus dat is misschien een tip voor chevy?

Verder wil ik er wel in meegaan dat in vergelijking met Marillion, Opeth en Porcupine Tree Gazpacho inderdaad wat minder vernieuwend is, al hangt het bij elk van die bands een beetje af op welke periode je inzoomt.

Daarnaast zijn er ook nog steeds progbands die behoorlijk vernieuwend bezig zijn en hier een stuk minder aandacht kregen. Misschien een beetje het domein van de early adopters.

Ten slotte mag ik hopen dat de vernieuwingen in het jonge 'genre' electronic voorlopig wat harder gaan dan in het inmiddels ruim veertig jaar oude 'subgenre' progrock. Zou vrij ongezond zijn als het andersom was, nietwaar?

Het gebruik van klassieke elementen ben ik nog niet tegengekomen in andere albums. Om maar een voorbeeld te geven.