Discovery van Daft Punk had er in dat opzicht van mij wel in gemogen. Het enige wat me verder echt verbaast is dat Interpol op de 11e plek is geëindigd, die had ik hoger verwacht.

Kon je dit hier niet gisteren opzetten, moest ik dit vandaag niet meer leren

Wat een geneuzel zeg we hebben het over progrock dus over kunst met een grote K ( of in dit geval muziek met een grote M en dat is niet te vangen in een marketing strategie.... ( ook al is daar vast een prachtig kritisch progrock album over te maken ).

En het meest walgelijke aan "marketing" blijkt altijd maar weer als een "grote" artiest overleden is. Nog nooit wordt er zoveel verkocht en snel nieuwe producten van de arties in omloop gebracht. Michael Jackson is hier wel het ultieme voorbeeld van walgelijkheid..

De minste lijst tot nu toe. Geen enkele plaat uit mijn lijst is uiteindelijk in de top 40 geraakt. Klote-hardcore.

Die indeling was mij al bekend, maar niettemin dank.

Kan zijn. Kan ook niet...

Blijft mijn vraag overeind wat dan die belangrijke electronic albums waren. Ik wil toch aannemen dat een beetje early adopter wel weet waar de laggards over 20 jaar ook zoetjesaan naar luisteren.

Tussen al het geneuzel door ben ik er achter gekomen dat Marbles een derde plek, daarmee een fantastisch resultaat, heeft behaald

Overigens toch vrij vreemd te lezen dat mensen denken dat Marillion gestopt zou zijn. bv. in maart was het alom bekende Port Zelande door Marillion gehuurd om daar 3 concerten te geven (elke avond met een ander thema). Elk huisje was bezet in het toch vrij grote park dus om nou te zeggen dat dit niet meer leeft bij de mensen... Overigens is de muziek tegenwoordig totaal anders dan de neoprog vanuit de jaren 80.

Bizar dat Neon Bible nergens te bespeuren is, toch een pak beter dan die begrafenis imho. Anyway, dank wederom Chevy

'Neon Bible' staat op plek 39 of zo, dacht ik.. In ieder geval in de top 40.

Stendeck - Can You Hear My Call? of Sonnambula, Blackfilm, Architect - The Analysis of Noise Trading, Gridlock - Trace of Formless, Fennesz - Endless Summer, Raoul Sinier, The Flashbulb - Kirlian Selections, Hecq - Night Falls, Keef Baker - The Widnes Years, Near the Parenthesis - L'Eixample, Nebulo - Kolia, Damiak - Micalavera, Dryft - Cell, Venetian Snares - Rossz Csillag Alatt Született, edIT - Crying over Pros for No Reason, Milanese - Extend, Somatic Responses - Augmented Lines.. en dan noem ik slechts een greep uit het aanbod tussen 2000-2009. Iemand als Sietse oid. zal weer met hele andere musts aankomen trouwens.

Een interessante vraag waar denk ik met de huidige electronic-albums in de lijst eigenlijk voor 90% antwoord op gegeven is. Nu ben ik absoluut geen kenner, maar als ik de electronic-toplijst er op nasla, zijn dit de enige albums die er echt uitspringen. Een album met nog geen 200 stemmen zal zelden in een lijst als deze te vinden zijn.

Het aantal electronic-albums van dit decennium met meer dan 300 stemmen (wat me een prima grens lijkt) is slechts 19. Waarvan slechts 5 volwaardig zijn. Daarvan staan er 2 in en één daarvan is Thom Yorke. Alleen Moby (18) en Röyksopp (Melody A.M.) visten ernaast.

Wow, een dagje weg en gelijk zo'n 8 pagina's gemist. Tijd voor douche en bed nu, lees het morgen wel allemaal als het rustig is op werk

Tsja marketing en muziek het blijft een moeilijke relatie. Deels heeft Mjuman wel een punt. Progressive rock heeft zijn hoogtepunt al gehad in termen van populariteit en de piek bij electronica moet nog komen. Toch denk ik dat er altijd wel vraag blijft voor progressieve rockmuziek en ja nog steeds hier en daar zeer populair kan worden.

Dank. Een paar ervan heb ik wel eens gehoord (en een paar daar weer van smaakte wel wat naar meer). Zal mijn ogen openhouden voor de rest.

Is dat dan niet een beetje deel van het 'probleem'?

Progressieve rock vergelijken met electronica is appels met peren vergelijken. Progressieve rock beslaat een veel kleinere wereld dan electronica (al zullen sommigen dat niet graag toegeven), dus spreken over een 'piek' bij die laatste zal wat moeilijk worden.

Tja het is inderdaad een subgenre met een hoofdgenre vergelijken. Desondanks is voor een subgenre erg breed opgezet en zijn er toch diverse uitlatingen van progressieve rockmuziek die terecht door muziekliefhebbers gewaardeerd worden. Toch een van de weinige subgenre´s die vanaf de 60´s in werkelijk elke MuMe top 40 stonden.

daft punk had er idd wel ingemogen. bekend en gewaardeerd bij een groot en breed publiek, dit in tegenstelling tot het minder bekende (maar voor een deel wel prima) materiaal wat hierboven genoemd wordt. het is meer dan logisch dat die titels allemaal niet in een algemene top 40 voorkomen.

Nou ja in de jaren 70 was weinig populairder volgens mij

Liever geneuzel dan zo'n overdaad aan smilies (en dan heb ik het niet-relevante deel van je bericht niet eens meegenomen). Ik ken de theorie ook wel van mijn colleges economische psychologie en geloof er ook wel in, maar ik weet niet of je het kan toepassen op een muzikale stroming. Nu zijn bij progrock de rijen redelijk gesloten zoals wel blijkt uit de toplijsten hier, bij electronische muziek ligt dat heel anders. Ik denk dat Orbit, Sietse en ik compleet andere lijstjes zouden opdreunen en dan heb je de 'dance'-kant van het gebeuren nog niet eens gehad.

Je merkt wel dat er nu nog mensen zijn die aanraking komen met electronische artiesten als Aphex Twin en Autechre, maar op deze site zijn dat toch vooral users die vanwege hun leeftijd later aanhaken. Dus of er echt laggards zijn wat dit betreft...

Als Mjuman het zo bedoelt dat mensen die naar electronische muziek vooral in de 'innovators'-groep zitten, kan ik me daar wel in vinden. Het zijn toch redelijk autonome avonturiers volgens mij, die zich vaak makkelijk buiten dit soort fora bewegen.

Daar zit inderdaad wel iets in ja.. het is een enorm breed en versplinterd genre. Verder lijken die subgenres ook nog eens aanhangers te hebben die niets moeten hebben van andere subgenres, dus er is minstens zo'n verdeeldheid als in rockmuziek. En om het nog moeilijker te maken, electronic is een genre dat eigenlijk pas de laatste 15 a 20 jaar goed en wel tot volwasdom is gekomen, in een tijd dat albumreleases steeds minder zeggen en veel via internet wordt geplunderd, de platen hebben dus niet een vergelijkbare status opgebouwd als rockplaten dat over langere tijd hebben gedaan.

Dat moet ook wel, want ik ben alweer door de tips heen die de handvol andere avonturiers me hier heeft gegeven

Ik ben het hier eens met zowel eens met Herman als orbit. Al wil ik nog wel een voorbehoud maken. Ik ben namelijk wel van mening dat rock als genre zeker niet dood of stilstaand is en in zo verre zet ik mijn vraagtekens of de theorie die mjuman aanhaalt wel op muziek en kunst in zijn algemeen van toepassing is.

Electronic en prog zijn mijn twee favoriete genres, in welk hokje hoor ik? In het hokje mensen dat niet in een hokje wil horen?


Ook daar ben ik niet van overtuigd. Misschien zijn er veel onbekende prog albums uit de boot gevallen. Om bij mezelf te blijven: slechts 1 van mijn 6 prog kandidaten heeft de top-40 gehaald.

Laat ik één helder voorbeeld geven: de ontwikkeling van house. Early adopters/innovators in 85/86, naar de UK in 86/87, we weten hoe het vandaar verlopen is.

Inmiddels weet zelfs de grootste laggard in Boerenkoolstronkeradeel wel wat house is en waar het gedraaid wordt. Als (sub)genre is het inmiddels net zo creatief en repititief als progrock en ligt het eigenlijk op de intensive care te lurken aan een infuus van verschillende bronnen, w.o. dubstep en verwerking/toepassing van natuurlijke en omgevingsgeluiden.



Had ik die kennis gehad, had ik me van de week (nav de vraag van de dag) niet aan Le Orme gewaagd - ik verkeerde in de waan te maken te hebben met een electro-maat (Boeoes Källstigen)


Gelukkig bestaat er nog rechtvaardigheid Je moest eens weten hoeveel van mijn kandidaten NIET de lijst hebben gehaald.

Tsja en dan ben ik toch weer het kritische jochie, die zich afvraagt of je dat allemaal zo makkelijk kan stellen. Ik ben totaal niet bekend met housemuziek, dus daar zal ik me maar niet over uitlaten. Maar toch als ik naar progrock kijk en zeker de ontwikkeling die het genre de laatste 20 jaar heeft doorgemaakt onder de invloed van metal en zelfs punk hier en daar(mars volta bijv) dan vraag ik me af of het genre wel aan de intensive care ligt te lurken. Dat terwijl Prog eind jaren 70 welhaast letterlijk doodverklaart is. Tegenwoordig zie ik toch redelijke bekendheid bij bands als Dream theater, terwijl die band de zelfde basis heeft als zeg maar eens een band als Yes en ELP alleen op een meer metalachtige manier ingevuld.

Het heeft mijn inziens ook heel veel te maken op wel niveau en op welk moment je naar een genre kijkt. Zo verwacht ik heust geen aardeverschuivende rockplaten meer. Maar dat wil niet zeggen dat rock stilstaat.

Haha, wat een schok moet dat zijn geweest. Het een sluit het andere niet uit; van mij mogen we electromaten blijven Overigens twijfelde ik tussen Le Orme en Dominik Eulberg, maar de echte klapper van 2011 moet nog komen.


Bij mij ook 16 van de 20 als ik me niet vergis. En van de 6 electronic albums enkel Geogaddi in de lijst.

Juist... en dat was, zo te lezen, je eerste progervaring sinds buurman bram in de jaren '70?

Zo te zien heb ik een hoop hypes gemist in de jaren '00... heb van de top 40 alleen Fleet Foxes in mijn lijstje staan

Ach Harm, jij niet alleen hoor

Nieuw persoonlijk record/dieptepunt: 15 albums van m'n top 20 zijn niet terug te vinden in de uiteindelijke top 40

Bij mij ook, al is dat geen diepterecord (in de 80's slechts 4 in de top 40). Mijn voorspelling klopte redelijk, al scoorden Interpol en Kid A slechter dan ik had verwacht. Ben wel blij verrast met de top 10-notering van Boxer. Overigens, met Marbles op 3 kunnen we toch duidelijk spreken van toeslaan door de progbende...

Wat betreft de electronic/progdiscussie: ik denk dat Mjuman daar wel een punt heeft: veel progliefhebbers noemen zichzelf progressief, maar horen het liefst een recycling van het symfo-geluid uit de 70's. Dan kom je idd uit bij bands in de hoek van Gazpacho en Riverside. Echter, er zijn ook talloze bands in het proggenre die wel een vernieuwend geluid laten horen. Porcupine Tree is daarin voor mij de belangrijkste, maar ook Archive, Pure Reason Revolution, the Mars Volta en tal van progmetalbands. Het genre doodverklaren lijkt me dus typisch een gevalletje met wens, vader en gedachten...

Wat betreft electronic kan ik Mjuman ook wel gelijk geven: veel electronic-liefhebbers zijn avonturiers, die graag op zoek gaan naar muziek die andere niet kennen/niet goed vinden. Dat maakt ze vaak ook wat snobistisch en autoritair. Daarnaast beseffen veel rock-liefhebbers het misschien niet, maar het genre is ontiegelijk breed (mss zelfs breder dan rock), en de indoctrinatie is er veel minder, waardoor er gewoon veel minder 'electronic-klassiekers' zijn. Het lijstje van orbit bevat bijvoorbeeld allemaal titels die min of meer als standaardwerken in het genre worden gezien, maar zelfs ik als liefhebber heb ze nog niet allemaal gehoord. Als ik kijk naar de top 40: alleen al in dit decennium zijn er zo al 20 electronic-albums die ik eerder in mijn top 20 zou zetten dan Geogaddi. En dan wordt, zoals herman al zei, de dance bv. nog niet eens in beschouwing genomen. Ik kan zo nog een lijstje opnoemen van essentiële dance-klassiekers uit de 00's, maar zelfs die zou geen juist beeld geven doordat veel dance-artiesten (bijna) alleen singles uitgeven...

Kortom, prog is vrij veilig afgeperkt subgenre met een reeks langverklaarde devoten, terwijl electronic zo breed en onoverzichtelijk is, dan het nooit echt mainstream zal worden...