Over nummers als Sexual Healing en Let's Get It On zou je kunnen zeggen dat ze smooth zijn. Ze zijn ook met die bedoeling gemaakt. Het gaat over liefde en dan past een smooth geluid erbij. Je moet ervan houden.

Maar het album What's Going On smooth? Nee, daar kan ik niet bij. Voor dit album trok Marvin een half orkest aan volgens mij. Instrumenten als saxofoon, tamboerijn, trompet, harp, piano, veel soorten percussie. Deze rijkheid aan instrumenten maakt het album heel puur. Je krijgt het gevoel dat het album live bij jou wordt opgevoerd en het klinkt dus allesbehalve overgeproduceerd en smooth. Elk instrument voel je gewoon je stereo uitstromen. Bijvoorbeeld dat instrument waarmee ze beginnen op Right On, hemels dat gevoel dat je daarbij krijgt.
Dat Marvin Gaye's stem smooth zou zijn zou kunnen, hij zingt heel zuiver. Maar daarmee raakt hij bij mij juist de gevoelige snaar. Ondanks zijn zuivere stem heeft 1000x meer emotie in zijn stem dan Birdy. De combinatie van de schitterende stem en de rijke instrumentatie, de lekkere tikjes overal in elk nummer maken dit album schitterend en het lijkt live voor je opgevoerd te worden. De afwisseling is ook zeer groot, elk nummer voelt weer anders aan, bijvoorbeeld het titelnummer is vrij bombastisch, itt Flyin High en Wholy Holy, die kenmerken zich door de minieme instrumentatie. Toch wordt er van deze nummers een geheel gemaakt, elk nummer sluit naadloos aan op het vorige nummer, zelfs het eerste nummer sluit aan op het laatste nummer. Vandaar dat dit album wel eens de perfecte cirkel wordt genoemd.

Nu weet je wat ik ervan vindt, nu hoef je het daar natuurlijk niet mee eens te zijn. Maar ik beleef dit album blijkbaar heel anders dan jou.
Misschien doen meer luisterbeurten wonderen. De eerste 7 luisterbeurten was het voor mij eigenlijk alleen het titelnummer dat ik sterk vond. Nu na meer luisterbeurten luister ik naar de plaat die ik hierboven heb beschreven, een album die vaak een tijdelijke waarde is in mijn top 10. Hij komt en gaat.
Antony & the Johnsons vond jij verschrikkelijk, nou ik kan je zeggen dat ik dat eerst ook even gehad heb. Maar ook bij die man is het zaak om vaker te luisteren. Van het ene moment slaat de grafstem om in misschien wel de mooiste stem in muziekwonderland. Het is voor mij de emotievolste stem die ik ken. Ik hoop dat je mijn advies opvolgt, want als je deze 2 albums niet snapt mis je echt heel heel heel erg veel.

'Intergalactic planetary, planetary intergalactic' (herhaal)

Geen dank.

Ik ben echt 1000 nummers lang heel dom geweest. Ze staan op musicmeter van 1 naar 2000. Dus ik elke keer als ik een bericht maak die nummers andersom ranken, nu bedenk ik me dat je met excel die nummers met een druk op de knop in de goede volgorde hebt staan.

Ik ging eerst jouw of LucM's bericht quoten en dan jullie tekst en cijfers weghalen.

Bedoel je niet Tiny Tears? Dat is inderdaad een prachtig nummer!

970 ♫ [0907] Sam Cooke - Chain Gang (1960)
Sam Cooke is een inderdaad een heel grote in de soul en zowat de aartsvader. De ultieme werkkampsong dat mij altijd bijblijft, beslist één van zijn beste nummers.
Cijfer: 9,5

969 ♫ [-------] Led Zeppelin - Rock And Roll (1971)
Rock'n roll maar dan met veel vaart, scheurende gitaren en krijsende hoge zang, dit is rock'n roll in het kwadraat.
Cijfer: 9

968 ♫ [1440] Cocteau Twins - Five Ten Fiftyfold (1983)
De vrouwelijke ijle vocalen passen goed in dit sfeervol nummer met veel galm. Misschien dat de echo wat teveel overheerst maar voor de rest is dat een fraai nummer in de tijdgeest.
Cijfer: 7,5

967 ♫ [0507] The Kinks - Dead End Street (1966)
The Kinks beschouw ik ook als één van mijn favoriete bands in de jaren '60 en ook dit nummer is voor mij een topsong. Klinkt vrolijk maar heeft een wat melancholieke, lome ondertoon.
Cijfer: 9

966 ♫ [0237] The Smiths - You Just Haven't Earned It Yet, Baby (1987)
Ook The Smiths stonden vaak garant voor pakkende popliedjes, aanstekelijk maar met melancholieke ondertoon en dan is er natuurlijk de geweldige zang en gitaarsound.
Cijfer: 9

965 ♫ [0456] The Clash - Spanish Bombs (1979)
London Calling was hun gevarieerd meesterwerk, dit is één van de vele sterke songs daaruit. De nonchalante zang past goed bij het vrij simpele nummer dat wel vrolijk en aanstekelijk klinkt wat in schril contrast staat met het onderwerp.
Cijfer: 8,5

964 ♫ [0651] Sly & The Family Stone - Family Affair (1971)
Een nummer dat ik steeds meer weet te waarderen, dit klinkt meer relaxt en broeierig dan hun vorige nummers maar heeft een apart ritme en donkere zang.
Cijfer: 8

963 ♫ [0744] Black - Wonderful Life (1987)
Weliswaar een ééndagsvlieg maar dan met een nummer die bijblijft, schitterende melancholie en tevens hoopgevend.
Cijfer: 8,5

962 ♫ [-------] Madonna - Frozen (1998)
Madonna piekte in 1998 met Ray of Light, dit vind ik één van haar mooiste songs waarin ze beter dan ooit zingt. Ondanks de vermeende plagiaat krijgt dit een hoog cijfer van mij.
Cijfer: 8,5

961 ♫ [1040] The The - Heartland (1986)
Degelijke song, vooral tekstueel met vrij originele arrangementen zoals de piano in het midden. Maar melodisch en vocaal spreekt het mij minder aan.
Cijfer: 6,5

Ja, die bedoel ik inderdaad, ik ben qua titel in de war met No Tears van Tuxedomoon. Overigens ook een mooie ontdekking want dat nummer en album zet ik regelmatig op.

950 ♫ [1686] Art Of Noise - Moments In Love (1983)

Ik wist niet dat zulke electronic muziek al in de jaren '80 werd gemaakt. Dit is de electronic muziek waar ik het meest van houd. Minimaal, met een stevige drumbeat en verder een prachtige melodie. Hier kan ik helemaal rustig van worden bij wegdromen. Er zijn een aantal variaties in de stukken, zo begint er na 3 minuten een andere melodie en gaat de zanger, die een zeer hoge stem heeft, zingen. Zijn wat ijzige stem past perfect in het nummer en is daarmee een mooie toevoeging. Voor sommigen zou dit saai worden, ik ben inmiddels het nummer helemaal ingezogen. Ik kan er geen genoeg van krijgen. Die 10 minuten waren zo voorbij.

Cijfer: 9,5

949 ♫ [-------] Jeff Buckley - Last Goodbye (1994)

De muziek van Jeff Buckley is in de ladder niet heel goed vertegenwoordigd, wat toch wel raar is gezien zijn nummer 5-positie in de album top 250 en vooral gewoon de kwaliteit van de nummers. Last Goodbye is naast heel mooi gezongen, want dat kan Jeff als de beste, ook een knappe compositie waar een best rauw geluid wordt gegoten in een mooi popliedje. Vooral het refrein is erg mooi.

Cijfer: 8,8

Last Goodbye

948 ♫ [1147] Billy Idol - Eyes Without A Face (1984)

Dit nummer van Billy Idol ken ik niet. Het is een aardig jaren '80 liedje. Maar ik vind het helemaal verkeerd geproduceerd. Die zang is namelijk best wel mooi, vooral het refrein is goed. Alleen met de productie eronder kan ik niet zoveel, die is namelijk nogal oppervlakkig, en die elektrische gitaar die er ook nog even inkomt vind ik al helemaal niks.

Cijfer: 6,5

947 ♫ [0612] Édith Piaf - Non, Je Ne Regrette Rien (1960)

Alles aan deze klassieker is charmant. De stem van de zangeres is erg fijn, als ze uithaalt komt er zo'n klein beetje valse stem opzetten, wat ik mooi vind. De instrumentatie draagt bij aan de sfeer en versterkt de zang op de nodige momenten. Dit is een klassieker pur sang, wat mij betreft terecht.

Cijfer: 8

946 ♫ [0882] New Order - The Perfect Kiss (1985)

New Order komt hier met een vrij hoekig new wave nummer op de proppen. De beat staat me een beetje tegen, die beat gaat bijna het hele nummer door dus eigenlijk kan het nummer nooit meer echt goed worden. Gelukkig is er na het zangstukje reden tot genieten. Dan wordt die beat opeens heel erg lekker, met vooral die fijne percussie. Eigenlijk valt het na nog een keer luisteren reuze mee, geen hoogvlieger, doch lekker.

Cijfer: 7,3

945 ♫ [0314] Johnny Cash - Ring Of Fire (1963)

Dit keer geen akoestisch nummer, maar een zeer vrolijk en rijk geinstrumenteerd nummer. Het is allemaal lekker catchy en het zou me niet verbazen als dit Johnny Cash grootste hit is geweest. Het is in ieder geval een fraai nummer en ook lekker anders dan ik van hem gewend ben. Het pakt goed uit.

Cijfer: 8,5

944 ♫ [1623] Bloc Party - Banquet (2005)

Een heel album ken ik niet heel goed en het was de keer dat ik het luisterde ook teveel van het goede voor mij. De hitjes zijn daarentegen heel goed. Banquet en Helicopter zijn topnummers. De strakke riffjes zorgen voor een goede basis. Dat riffje in dit nummer is namelijk briljant. Ze toveren ook een fijn refrein tevoorschijn waardoor dit gewoon een supersingle is en terecht zo hoog staat.

Cijfer: 9

943 ♫ [-------] The Waterboys - December (1983)

Dit nummer van de Waterboys valt me eigenlijk een beetje tegen. Normaal blinken zij ook uit door de mooie en afwisselende instrumenten die ze gebruiken. Hier doen ze daar niet echt hun best op. Het leunt dus een beetje op de zang, dat is het alsnog genietbaar, omdat ook de compositie aardig is. Maar ik heb hoge verwachtingen van Waterboys-nummers, die worden hier ingelost.

Cijfer: 6,5

942 ♫ [-------] Metallica - ...And Justice For All (1988)

Metal is zwaar ondervertegenwoordigd in onze top 2000. Het aantal metalnummers is volgens mij op twee handen de tellen tot nu toe. Metallica is gelukkig wel goed vertenwoordigd. Metallica zal nooit een favoriete band worden, maar ze hebben wel veel sterke nummers. Master of Puppets is best goed. Vooral een aantal nummers. Maar dit album moet ik wat vaker luisteren. Ook The Black Album vind ik zeer mooi. And Justice For All heb ik een paar keer geluisterd en is uiterst genietbaar. De klassieker One vinden we binnenkort terug. Dit titelnummer staat op 942. Het is een moddervet nummer, de riffs zijn bij vlagen geweldig, en ook kan je merken hoe goed de stem van de zanger is. Ik moet me weer eens gaan verdiepen in Metallica, dit klinkt heel goed.

Cijfer: 8

...And Justice For All

941 ♫ [-------] Madrugada - Norwegian Hammerworks Corp. (1999)

Dit spoken-word nummer van Madrugada komt nieuw binnen op 941. Geen slechte prestatie. De eerste 2 minuten zijn spoken word, daarna vervalt het nummer in stilte waarna je a capella zang hoort, waarna de instrumentatie weer erin komt. Het is een vrij gejaagd nummer wat me wel bevalt. Maar ik heb ze wel beter gehoord van Madrugada.

Cijfer: 7,8

Vooral het album Ride The Lightning dan eens zeker checken, je weet wel het album met prachtige Fade To Black. Andere toppers op dat album zijn For Whom The Bell Tolls, Creeping Death, Fight Fire With Fire en The Call Of Ktulu (mijn nominatie voor de editie van volgend jaar)

Ok, bedankt. Ik ga het zeker eens proberen. Maar eerst ga ik Master of Puppets en ...And Justice For All weer eens opzetten.

Godver, dit moet ik eigenlijk helemaal niet gaan doen, heb nu al bijna geen tijd. Al in maanden geen fatsoenlijke recensie geschreven, loop tweeduizend nummers achter bij Reijersens lijst, moet ook nodig mijn R.E.M. lijstje een keer afronden...

Het kriebelt toch iets te veel. En ik heb zo vaak commentaar op de mening van anderen dat ik mijn nek ook maar eens moet uitsteken. En ik zever gewoon graag een eind raak. Nou ja. Geen garanties en we zien wel waar we uitkomen.

2000 ♫ [1912] Andrew Bird - A Nervous Tic Motion Of The Head To The Left (2005)

Oké, jeetje mina. Ik kende dit nummer nog niet, en eerlijk gezegd had ik hier een soort singer/songwriters-suffigheid verwacht. De grappige en vage psychotische kledder die hier over me uitgeflatst werd was dus wel een positieve verrassing. Toch kreeg ik na een minuut of drie het idee dat er iets te lang in het luchtledige doorgeijld werd, maar zeker een nummer dat ik vaker zou willen horen.

Cijfer: 7,1

1999 ♫ [1249] New Model Army - Vagabonds (1989)

Vervangend linkje evt voor Marcel

Guitig nummer, het gedragen begin met viool is een goede vondst, en zorgt ervoor dat je meteen met je vuist in de lucht wil gaan en met je voeten op de grond wil gaan stampen op het moment dat de band inzet. Helaas blijft dit een beetje voortdenderen in een postpunkgroove waar ik mijn aandacht altijd slecht bij kan houden. Supergezellig dus, maar het dringt niet echt diep tot me door.

Cijfer: 6,2

1998 ♫ [1243] Ray Charles - Come Rain Or Come Shine (1959)

De gladde strijkers zijn een beetje incongruent met de rauwe stem van Ray Charles, ik moet zeggen dat ik zelf toch meer heb met een wat minder ‘geproduceerd’ geluid. Hier wordt duidelijk volop voor de romantiek gegaan. Het zal hem geen windeieren hebben gelegd. Redelijk geslaagde glijballade, maar ik vraag me toch af of er geen interessantere opnames van The Genius uit die periode waren die een plek in deze lijst meer verdienden. Die stem blijft wel puur goud, natuurlijk.

Cijfer: 7,3

1997 ♫ [1166] Les Negresses Vertes - Zobi La Mouche (1988) [/quote]

Is dit leuk? Het is een soort ongein waar je, op het juiste moment en met het juiste alcoholpromillage, wel een goed feestje mee kan bouwen, maar om dit serieus aan te merken als een nominatie voor een toplijst die wordt samengesteld door muziekliefhebbers gaat me wel wat ver. Voor de variatie in ieder geval welkom.

Cijfer: 5,8

1996 ♫ [1399] Yes - Awaken (1977)

Het is soms een beetje karig voor niet- progliefhebbers (waar ik me toch wel toe moet rekenen) dat je in dit soort algemene songwedstrijden je zo om de dertig nummers door een progdraak van twaalf minuten of meer heen moet worstelen. Was er geen korter nummer om te nomineren, denk je dan weleens. Nou vooruit, ook progliefhebbers hebben rechten. En ik probeer onbevooroordeeld te zijn, dus eerlijk is eerlijk: op zich valt hier best naar te luisteren. Alleen het gladde keyboardgeluid en die schelle zang, daar ben ik na vier minuten dus wel helemaal klaar mee. En dan moet dat saaie ‘rinkel allemaal je belletjes, jongens!’-middenstuk nog beginnen. Mijn God.

Cijfer: 4,6

1995 ♫ [-------] Atmosphere - Always Coming Back Home To You (2003)

En hier ontmoeten we voor de eerste keer Slug, de rapper van Atmosphere. Uitstekende verhalenverteller die vaak een snaar weet te raken, maar soms ook gaat irriteren met zijn manische ‘betrokken sociaal werker/ waarom is mijn leven zo moehoeilijk’- intensiteit. In dit nummer houdt ie de grens goed in de gaten, en het op gitaar en sobere beat gebaseerde arrangement past goed bij zijn stijl als MC. In orde dus, hoewel ik er weinig bijzonders aan kan ontdekken verder. Ik moet wel bekennen dat nummers van Atmosphere bij mij vaak erg groeien als ik ze meerdere keren luister.

Cijfer: 6

1994 ♫ [1833] Frank Zappa - Cosmik Debris (1974)

Typisch zo’n artiest die door busladingen smaakvolle mensen wordt doodgeknuffeld, maar ik hoor meestal eigenlijk alleen een melige macho die vervelende intellectuele spelletjes speelt. Dat gezegd hebbende, ik beken: dit nummer is goed uit te houden. Lekker speelse groove met een oprecht soulvol refrein. Ik zal beloven aan de busladingen smaakvolle mensen om tijdens deze besprekingen een open mind te houden richting Zappa. En andere dingen.

Cijfer: 7,2

1993 ♫ [1613] Happy Mondays - Step On (1990)

De band die een eigen drugdealer in de gelederen had, en die ook conga’s liet spelen, of zoiets. Grappig. Of schandalig. Waarschijnlijk beiden. Verrassender is nog wel dat dit nummer ook nog de tand des tijds redelijk heeft overleefd als dancerock-hitje dat zowel swingt als een lekker scherp randje heeft. C-C-Call the cops!!!

Cijfer: 7,3

1992 ♫ [1930] Calexico - The Black Light (1998)

Calexico is altijd een goede sfeerband geweest, geen echte liedjesband. Op dat laatste bestaan uitzonderingen, maar daar is dit er geen van. Bijna vier minuten lang wordt er retespannend gecamoufleerd dat er geen klap gebeurt. Erg knap! Bovendien uitermate geschikt om bij de hand te hebben bij mijn eerstvolgende zonsondergang in de woestijn.

Cijfer: 6,7

1991 ♫ [0619] The Last Shadow Puppets - My Mistakes Were Made For You (2008)

Perfecte pastiche op Scott Walker/ Lee Hazlewood-terratorium door het duo Alex Turner/ Miles Kane. Werd bij het uitkomen vooral vergeleken met de meer energieke deuntjes van Turners Arctic Monkeys, maar verdient zeker een diepere beschouwing dan dat. Zowel qua tekst als qua melodie een erg bijzonder nummer. Alleen in die titel zit al meer betekenis en mysterie dan in de gemiddelde popplaat bij elkaar. Mag ie ietsje hoger volgend jaar?

Cijfer: 8,5

1990 ♫ [-------] Emmylou Harris - Boulder To Birmingham (1975)

Europeanen en country, het blijft een lastige combinatie. Hopelijk zal dat niet voorkomen dat we een aantal van dit soort pareltjes van het genre gaan tegenkomen in de ladder. Erg mooi liedje, pure melodie en gevoel, gedoseerd maar gezongen door Emmylou. Alleen de samenzang in het refrein vind ik wat vlakjes, maar dit is zo’n nummer dat eigenlijk al het negatieve commentaar dat ik kan bedenken overschaduwt.

Cijfer: 8,8

Hopen dat je niet snel op gaat geven, je eerste rijtje is alvast erg leuk om te lezen.

960 ♫ [1666] Beastie Boys - Intergalactic (1998)
Geweldige hiphop met agressieve raps en aanstekelijke beats, slim in elkaar gestoken en inderdaad ook wat rockgetint (Beastie Boys waren oorspronkelijk een punkband). Dit moet je luid afdraaien!
Cijfer: 9

959 ♫ [0406] The Jam - That's Entertainment (1981)
Een akoestisch nummer van The Jam maar ook hier kunnen ze rocken. Het klinkt oerbrits met prettige melodie. Leuk is ook de verwijzing naar The Beatles met die achteruit gespeelde gitaarsolo in het midden.
Cijfer: 9

958 ♫ [0816] Booker T. & The M.G.'s - Green Onions (1962)
1962 was het topjaar van de instrumentale hits en dit nummer is er één van. Briljant nummer waarbij de orgel een centrale rol speelt.
Cijfer: 9

957 ♫ [0859] Madrugada - Valley Of Deception (2008)
Een rockballad, even pakkend als donker dat zowat in het straatje van Nick Cave ligt. Wat ik vooral waardeer is het gruizige randje dat extra sfeer meegeeft.
Cijfer: 8,5

956 ♫ [0645] Nick Drake - River Man (1969)
Erg rustig gezongen maar met indringende stem, even rustgevend als melancholiek. De begeleiding met violen en natuurgeluiden is ronduit subliem en verhogen de spanning.
Cijfer: 9,5

955 ♫ [0674] Billie Holiday - Summertime (1936)
Een grote naam uit de jazzwereld en een zeer bekend en vaak gecoverd nummer, dit is wellicht het origineel. Natuurlijk klinkt dat nu gedateerd maar zang en melodie vind ik erg mooi.
Cijfer: 7,5

954 ♫ [0215] The Who - My Generation (1965)
Waanzinnig goed rock'n roll-nummer, opzwepend en energiek van toch één van de belangrijkste bands uit de 60's, vooral die drums van Keith Moon zijn spectaculair.
Cijfer: 9,5

953 ♫ [0647] Tindersticks - Blood (1993)
Klinkt als een luchtig en opgewekt deuntje maar heeft een duistere ondertoon. Romantisch en rustgevend met ingetogen maar niet emotieloze zang. Ook de arrangementen vind ik subliem en verhogen de sfeer nog.
Cijfer: 9

952 ♫ [1154] Them - Gloria (1967)
Nog een waanzinnig goed rock'n roll-nummer, dit is feestmuziek van de bovenste plank, lekker rauw en uitbundig vrolijk.
Cijfer: 9,5

951 ♫ [0947] Low - Words (1994)
Van het ene uiterste in het andere, nu weer een rustig, ingetogen en langzaam nummer, Low heeft zijn naam niet gestolen. De zang en instrumentatie zorgen voor een mysterieuze sfeer en daar hou ik van.
Cijfer: 8,5

thelion heeft een leuk spel verzonnen dat voortborduurt op de finale van de MuMeladder 2011. Achter de nummers van de finale gaan albums schuil. Maar welk album is nou het beste van de finale? Je lijst kan je per pm naar thelion sturen. En hier kan je het topic bezoeken: MuMe Ladder Finale Albums

Luc gaat lekker, een tiental met een gemiddelde van 8,9

En dan zeggen ze dat ik hoge cijfers geef

940 ♫ [0601] Magazine - Permafrost (1979)

Magazine was een van de vroegere wave-bands. Ze worden soms vergeleken met The Cure. Het nummer heeft een goede drumbeat. Daar worden soms van die heerlijke gitaarstukjes door heen gemixt. Soms is het een gierende gitaar, en soms komt er even een klein gitaarstukje doorheen. De instrumentatie is dik in orde. De zang is al even interessant. Het is ontzettend leuk gezongen. Vooral dit zinnetje: I will drug you and fuck you, geweldig hoe hij dat uitspreekt.

Cijfer: 8,5

939 ♫ [0476] Aretha Franklin - I Say A Little Prayer (1968)

Dit nummer staat meer niet op de top 500 plaats waar het hoort te staan. I Say a Little Prayer is het mooiste Aretha Franklin-nummer. Het is een topcombinatie van meidenpop uit de jaren '60 en de bezieling van de soul. Alles aan dit nummer is zalig. Aretha Franklin heeft vast ook mooie albums, welke albums raden jullie aan?

Cijfer: 9,3

938 ♫ [1560] Suede - Saturday Night (1996)

Dit nummer van Suede start meteen met de semi-dramatische zang die ik erg mooi vind. Een echte aantrekkingsfactor tot Suede. Het is een luchtig popnummer met een wat dramatische sfeer die het nummer overkoepeld. Ik mag dit sfeertje en de compositie van het nummer wel. Suede doet wat ik gewend ben in deze top 2000, goede nummers maken.

Cijfer: 8

937 ♫ [1581] Bob Marley & The Wailers - Could You Be Loved (1980)

Dit nummer van Marley is reggea in een iets hoger tempo. Dat zorgt voor een fijne drive, verder moet je niet al te veel denken bij dit nummer. Meedeinen op de melodie en het refrein meezingen is genoeg. Ik ben voldaan. Het had trouwens wel wat korter mogen duren, op gegeven moment weet je het wel.

Cijfer: 7,8

936 ♫ [0738] Dead Can Dance - Anywhere Out Of The World (1987)

Het openingsnummer is samen met een paar andere nummers van het album het enige wat ik tot nu toe geluisterd heb van deze band. Het hele album moet ik nog een keer luisteren, want dit is een nummer van de bovenste plank. Op de nummers die ik ken is Dead Can Dance meester in spanning opwekken. Het heeft een indrukwekkend melancholisch geluid en de zang is heel mooi. Ik hou van dit soort nummer, ik moet me grondig gaan verdiepen in deze band.

Cijfer: 8,8

935 ♫ [-------] Blondie - Denis (1978)

We moeten een hele tijd terug in de ladder voor haar vorige nummer, wat ik me nog herinner omdat het zo verschrikkelijk was. Dit nummer is een stuk leuker. Het is een mierzoet nummer, maar ik vind het erg leuk gezongen en het heeft een sympathiek refreintje. Het is een gezellige en vrolijke boel op dit nummer.

Cijfer: 8

934 ♫ [1069] Golden Earring - Radar Love (1973)

Zoals ik al had gezegd vind ik dit nummer erg goed. Dit is een ongelooflijk lekker track en het zit ingenieus in elkaar. De opbouw naar het refrein is zalig. Het begint met een fijne drumroffel, waarna de zang er in komt en direct een heerlijke slidegitaar. Dan bouwt het nummer zich nog verder op tot aan het fantastische refrein. Dat refrein is supersterk. Dan herhaalt zich het beschreven stuk nog een keer. Daarna is het tijd voor het instrumentale stuk. Niet alles is even sterk, maar ook hier zijn een paar topmomenten. Het is jammer dat het refrein niet nog een keer herhaald wordt, dat is toch een kritiekpunt. Voor de rest enkel lof.

Cijfer: 9,3

933 ♫ [0144] Nick Cave And The Bad Seeds - Into My Arms (1997)

Als je de clip van dit nummer ziet zie je een groots artiest staan, die in zijn nummers probeert jouw ziel binnen te dringen. Dat lukt vaak, althans, bij mij. Dit nummer is een mooie ballad leunend op de piano. Nick Cave zingt fantastisch, het refrein is hemels, zo mooi. Jammer dat deze zo gedaald is.

Cijfer: 9

932 ♫ [-------] The Prodigy - Firestarter (1997)

The Prodigy miste ik een beetje in de lijst. Het zijn de grootheden van de dancemuziek dus is het niet minder dan logisch dat zij er met meerdere nummers in horen te staan. Zeker als ze erin staan met zulke moddervette nummers als Firestarter. De hoekige en geflipte dancemuziek van The Prodigy is apart en zeer goed. Het hele nummer is ontzettend pakkend en het klinkt zo scherp als een mes. Firestarter is een klassenummer.

Cijfer: 8,5

931 ♫ [1633] They Might Be Giants - Birdhouse In Your Soul (1990)

Jammer dat dit mooie rijtje wat matig wordt afgesloten. Net als Denis ook lekker vrolijk, maar dit nummer klinkt zielloos en is oninteressant. Ik kan niks leuks ontdekken in het nummer en ondanks dat het makkelijk wegluistert beloon ik het met een onvoldoende.

Cijfer: 5

Dus je dacht, ik geef die 5 op het einde?

Maar bij dit tiental kan ik dat zeker snappen, prachtig tiental. En bij Into My Arms zou ik zeker een 9 overhebben voor die megadaling.

1240 ♫ [1175] Thelonious Monster - Body And Soul (1994)
Daar had ik me dus eerst gewaagd aan het jazz-nummer van de semi-gelijknamige artiest. Schreeuwende gitaren en eigenlijk alles wat een echt rocknummer behoort te hebben. Geen overdaad aan rare loopjes of overdreven zang. Nu is dit wel een beetje erg middenweg als het gaat om de zang (vooral dat refrein), maar dat mag de pret niet drukken. Het was lang geleden sinds we weer eens gillende gitaren hadden.

Cijfer: 7,3

Het nummer staat op Beautiful Mess en komt dus uit 1992. Ook is de titel met een vraagteken.

1239 ♫ [0659] Van Morrison - Tupelo Honey (1971)
Van het gelijknamige album en we hebben hier één van zijn mooiste nummers (die ik ken dan, uiteraard). Hij is hier duidelijker al meer richting latere nummers als Have I Told You Lately. Deze gouden middenweg, zo stel ik mij dat voor, gaat mij zeker bevallen. Een man waar ik (zeer onterecht) nooit echt werk van heb gemaakt, want hij heeft wel een aantal prachtige nummers gemaakt.

Cijfer: 8,1

1238 ♫ [1092] The Shadows - Apache (1960)
Eén van die vele inspirerende bands uit de 60’s. Naar het schijnt de inspirator van de beste gitarist. Maar ook van o.a. Gilmour, ome Neil en slowhand. Vaak vind ik dit soort bands niet interessant, omdat het oubollige er zo uitspringt, maar bij Apache heb ik dat nooit. Ik zag gelijk Clint Eastwood voor me in zijn zoveelste westermeesterwerk. Staat ook hoog in de Top 2000, dus daar ken ik hem van. Geef mij overigens maar wel de theme van Deer Hunter. Deze is een beetje eentonig.

Cijfer: 6,1

1237 ♫ [0715] Dead Can Dance - Persephone (The Gathering Of Flowers) (1987)
Dead Can Dance is voor mij een one of a kind-band. Of ze dat echt zijn, weet ik niet, maar het was een aantal maanden terug een complete nieuwe ervaring. Hoewel het nu absoluut niet de tijd is om dit soort muziek te luisteren (’s avonds veel beter), is het nog steeds een bijzondere ervaring. Leunend op de schoonheid van muziek krijgt hun twee nummer ook een mooi cijfer.

Cijfer: 7,3

Persephone

1236 ♫ [-------] De La Soul - Eye Know (1989)
Hipperdehop zoals ik het het liefste hoor, maar dit nummer doet mij weinig. Heeft een flow die best OK is, maar ik ben niet op zoek naar OK-nummer, ik wil die toppers. Die nummers die mij even een paar minuten wegtrekken van waar ik ben.

Cijfer: 5,5

1235 ♫ [-------] David Bowie - The Bewlay Brothers (1971)
De afsluiter van het door mij (nog?) onbegrepen meesterwerk. Ik zie dat ik Song for Bob Dylan als tweede favoriet heb aangevinkt, maar deze mag er ook zijn. Rustig, maar niet vervelend. Simpel, maar niet saai. Misschien is Hunky Dory typisch zo’n geval waarbij de som der delen behoorlijk minder is dan de delen afzonderlijk. Ik zie dat ‘ie ook alweer uit de top 250 is.

Cijfer: 6,9

1234 ♫ [-------] Salt-N-Pepa - Push It (1987)
Mja, of ik hier vrolijk van word? Bij vlagen. Typische jaren ’80-kitsch. Veel drukte en gedateerde bliepjes. Het is niet slecht, maar echt genieten kan ik hier niet van. Vraag me wel af hoe dit hier op 1234 is gekomen. Had ik eerder al wat gezegd over jeugdsentiment? Ik kan me dus echt niet voorstellen dat iemand van mijn leeftijd hier nu naar luistert en met droge ogen kan beweren dat hij dit geweldig vindt.

Cijfer: 5,0

Push It stond al op het album Hot, Cool & Vicious en komt dus uit 1986.

1233 ♫ [1289] Sly & The Family Stone - Stand! (1969)
Van de drukke voorganger, naar de funky soul van Sly. Hoewel ze niet kunnen tippen aan artiest als James Brown, Curtis en Stevie, zitten zij zeker in de categorie eronder. Met Stand! als één van hun beste nummers. Vooral die laatste minuut, wanneer de echte funkbass om de hoek komt kijken. Daar hoor je de klasse van deze band.

Cijfer: 6,4

1232 ♫ [1021] Bob Dylan - Don't Think Twice, It's All right (1963)
Een aantal maanden geleden, kwamen er twee Dylan-adepten bij DWDD. Er werd hen de vraag gesteld met welk album een leek moet beginnen. Zij antwoordden met dit album. De sukkel die ik was, was ik al begonnen met Highway 61 (waar overigens wel het meesterwerk Desolation Row op staat). Dit klinkt inderdaad luchtiger dan wat ik gewend ben. Hier kan ik best aan verknocht raken, ja.

Cijfer: 6,7

Don't Think Twice, It's All Right

1231 ♫ [1467] Van Morrison - Cyprus Avenue (1968)
Waar de vorige 2 van Astral Weeks toch nog te lang duurde, hebben we hier toch wel een prachtig nummer te pakken. Folk van de hoogste plank. Jammer genoeg is dit zo’n moment dat je de woorden kwijt bent.

Cijfer: 7,4

Best wel raar eigenlijk, dat het hoogste nummer van zo’n gewaardeerd album nog niet eens bij de beste 1000 staat. Over een nummer of 500 komen we hem gelukkig weer tegen.

950 ♫ [1686] Art Of Noise - Moments In Love (1983)
Een elektronisch nummer dat ik wel op een avond wil draaien. Het is vrij simpel qua melodie en opbouw maar wel sfeervol.
Cijfer: 7,5

949 ♫ [-------] Jeff Buckley - Last Goodbye (1994)
Net als zijn vader is hij gezegend met een mooie en soepele stem. Prima productie ook, helder maar met een rauw randje.
Cijfer: 8,5

948 ♫ [1147] Billy Idol - Eyes Without A Face (1984)
Dit vind ik één van de mooiste nummers van Billy Idol, natuurlijk in een jaren '80-productie met synths maar die passen uiteindelijk goed bij zijn donkere stem. Dat gitaarstuk waarin hij wat rapt zorgt voor afwisseling.
Cijfer: 8

947 ♫ [0612] Édith Piaf - Non, Je Ne Regrette Rien (1960)
Onvergetelijk nummer van legendarische Parijse chansonnière, beslist één van de grootste Franstalige klassiekers en terecht in de lijst.
Cijfer: 9

946 ♫ [0882] New Order - The Perfect Kiss (1985)
Eén van hun mindere nummers, mij steekt die hoekige beat ook een beetje tegen. Ik heb de indruk dat New Order wat teveel in dit nummer wil stoppen maar uiteindelijk blijft er weinig van hangen.
Cijfer: 5,5

945 ♫ [0314] Johnny Cash - Ring Of Fire (1963)
Zeker één van zijn bekendste en ook vrolijkste nummers, die blazers kleuren het nummer en geven het nog extra zonnige sfeer.
Cijfer: 9

944 ♫ [1623] Bloc Party - Banquet (2005)
De nummers uit hun debuut vind ik duidelijk de beste. Zeer sterke riffs, baslijnen en drums, dit nummer rockt en swingt zoals het moet.
Cijfer: 9

943 ♫ [-------] The Waterboys - December (1983)
Die gitaarsound vind ik geweldig maar voor de rest spreekt dit nummer mij minder aan dan hun meeste andere songs, vocaal en productioneel komt het niet geheel uit de verf.
Cijfer: 6,5

942 ♫ [-------] Metallica - ...And Justice For All (1988)
De productie had wat levendiger gemogen maar de vette riffs zijn geweldig en maken veel goed, ook erg afwisselend.
Cijfer: 8

941 ♫ [-------] Madrugada - Norwegian Hammerworks Corp. (1999)
Een nummer met spoken word dat ik aanvankelijk aardig vond maar na een tijd slaat de verveling toe. De gitaarriffs zijn mij ook te weinig verrassend, ik heb beter gehoord van Madrugada.
Cijfer: 5

Bedankt voor je aanmoediging Roeland. Ironisch genoeg dwingen de omstandigheden me te beginnen met peuren in een kloof tussen onze beider smaken...

1989 ♫ [-------] Slint - Nosferatu Man (1991)
Spiderland van Slint is een cd die ik vooral heb gekocht omdat hij nogal hoog scoorde bij mensen met een gelijkaardige smaak op Musicmeter, dus ik denk dat ik bij deze toch maar 9 euro aan cdWow heb overgemaakt om het recht te hebben een paar keer te zeggen dat ik er geen klap aan vindt. Ik ben eerlijk gezegd altijd lichtelijk verbaasd als ik lees dat andere mensen bijna huilbuien krijgen van deze slecht uitgewerkte piepkraakrock. De emotie gaat in ieder geval aan mij voorbij. De drums in dit nummer zijn wel erg goed, daarom geen al te laag cijfer.
Ik waarschuw trouwens bij deze alvast de postrockfans op dit forum dat hun waardering voor mijn smaak niet bijzonder zal stijgen door mijn deelname aan dit topic.
Cijfer: 4,9

1988 ♫ [1908] The Fall - Cruiser's Creek (1985)
Verdomme, hé, de eerste twee van vandaag zijn meteen allebei van bands die ik niet trek, maar waar je eigenlijk nooit iets slechts over mag zeggen zonder allerlei verantwoorde zeikerds over je heen te krijgen. Van The Fall heb ik een aantal keer wat proberen te beluisteren, maar ik vind het maar lauwe muziek, en die Mark E Smith is dus echt de meest onbeschofte maniak die ze ooit in een geluidsstudio hebben losgelaten.
Zo gaat ie lekker, zou je zeggen, maar wat schetst mijn verbazing? Dit nummer bevalt me zowaar wel. Lekker lamlendig Brits punknummertje met genoeg energie en variatie om vier minuten te blijven boeien.
Ik zei al eerder dat ik een open mind zou houden. Zo leert men nog eens wat zeg!
Cijfer: 7,2

1987 ♫ [-------] Noah And The Whale - The First Days Of Spring (2009)
Van de generatie Engelse bands die net doen alsof ze twee eeuwen terug leven. Die jongen vind ik niet de best zingende of de meest overtuigende pseudo-troubadour, maar het bandje kan spelen en laat zich niet te veel door een genre of purisme beperken. Dit nummer is rete-intelligent in elkaar gezet en bouwt fantastisch een schemerige sfeer op, maar het dreutelt wel allemaal een minuut of drie te lang door en een echt liedje kan ik er niet in ontdekken.
Cijfer: 6

1986 ♫ [1462] Ray Lamontagne - Trouble (2004)
Zanger van de categorie: ‘kan het telefoonboek nog wel oplezen en dan mensen laten smelten met zijn stem.’ Bij sommige nummers heb ik wel het idee dat het ook niet veel meer is dan dat, een acrobatische oefening in soulvolle heesheid. Hier geldt dat in ieder geval wel: wat is dit eigenlijk voor nikserig liedje? Die slijmerige strijkertjes vind ik ook niet bijzonder geslaagd. Maar ja, die stem he? Die vergeef je bijna alles.
Cijfer: 5,8

1985 ♫ [1603] The Skatalites - Guns Of Navarone (1967)
Met ska als genre heb ik niet zo veel, maar voor dit soort feestnummers met blazers die met veel gevoel er lekker op losscheuren mag je me altijd wakkermaken! Lekker!
Cijfer: 7,9

1984 ♫ [0686] Jimi Hendrix - Machine Gun (1970)
In de late jaren zestig kwamen veel weldenkende muzikanten onder vuur te liggen van extreemlinkse types, en voelden zich gedwongen om politiek geladen muziek te maken die eigenlijk niet echt bij ze paste of waar ze helemaal geen verstand van hadden. Lennon is een bekend voorbeeld, Hendrix een andere. De ex-militair gaat in een politiek bewuste funkband spelen en maakt dit soort halfgeslaagde protestnummers. Geef mij the Experience maar, eerlijk gezegd (stiekem is de lelieblanke Mitch Mitchell een veel geschiktere drummer voor Hendrix dan de coole brother Buddy Miles), maar over het spel op deze track is verder niet zoveel negatiefs te zeggen, natuurlijk.
Cijfer: 6,8

1983 ♫ [0754] Heather Nova - Island (1994)
Sterk aan PJ Harvey verwant nummer van een zangeres die ik, eerlijk gezegd, vooral van naam ken. Beetje lastig nummer om over te oordelen, dit soort ‘kind van de elementen’-sfeertjes, daar moet je tegen kunnen, en ik kan moeilijk beslissen of ik dit integer of geforceerd vind. Laat ik mevrouw Nova het voordeel van de twijfel geven, al ben ik niet direct diep onder de indruk.
Cijfer: 6,3

1982 ♫ [-------] Angus & Julia Stone - I'm Not Yours (2010)
Aha, een van de grote hypes van 2010. In die tijd heeft oppervlakkige beluistering mij niet kunnen overtuigen, maar als dit representatief is voor de kwaliteit van hun werk, dan heb ik blijkbaar niet goed zitten opletten. Bij deze hoop ik dat ze vaker gaan langskomen. Tijdloze en vlekkeloze pop waar je vast wel wat negatiefs over kan zeggen, maar waarom zou je het willen? Nee, er worden geen nieuwe paden ingeslagen of nieuwe hoofdstukken van de popgeschiedenis geschreven. En nou mond dicht en luisteren.
Cijfer: 8,8

1981 ♫ [1330] The Chemical Brothers - Hey Boy Hey Girl (1999)
Track die toendertijd de radio en dansvloeren een paar weken helemaal overnam, maar net zo snel alweer gruwelijk begon te vervelen. Nou, laat ik voor mezelf spreken, ik heb de track toen op single gekocht en die ligt toch alweer enige tijd onbeluisterd cd-rot te vergaren ergens onderop een stapel. De Chemical Brothers zijn geniaal in het vinden van een goede hook of een lekker knallende beat, maar het gebeurd maar weinig dat ze het op de lange baan interessant weten te houden. Krappe voldoende, dit.
Cijfer: 5,5

Stilletjes huilend om Sander's cijfer voor Slint dan maar weer de draad oppakken.

1340 ♫ [1851] Harmonium - Histoires Sans Paroles (1975)

Ik heb voor het beginnen aan dit topic eigenlijk nooit geweten dat zoveel progrock zo middeleeuws wilde klinken, terwijl in ieder geval de meerderheid van de nummers qua sfeer ergens tussen het jaar 1200 en 1300 klinkt – in de intro’s althans. Maar laat ik voor de rest niet flauw doen, deze vijftieneneenhalve, grotendeels instrumentale minuten zijn bij elkaar dan weer wel de beste proggert die ik tot nu toe ben tegengekomen met hun bevreemdende melodieën, ijzersterke door de fluiten opgewekte sfeer die nu eindelijk eens totaal niet lachwekkend klinkt en verrassende wendingen. Voor de verandering eens echt spannende progrock, die voor de gehele speelduur interessant blijft, vooral door het in de prachtige tweede gedeelte erg prominente piano en het – kan ik dat eindelijk ook weer eens zeggen – verbluffend mooie fluitspel. Zal hier wel eens naar op zoek gaan, tegen mijn verwachtingen in ronduit fantastisch, hoewel mijn zuurpruimerige ik me toch nog even beveelt om te zeggen dat het einde wel een beetje abrupt is.
Cijfer: 9,4

1339 ♫ [1252] Blur - No Distance Left To Run (1999)

Volgens de Youtubers een verschrikkelijk deprimerend post-breakupnummer, maar hoewel het breakup-gedeelte bij lezen van de tekst redelijk moeilijk te ontkennen is, is dit nou niet echt een nummer waar ik spontaan in zes lagen kleding chocolavretend op mijn bed ga liggen snikken, eigenlijk. Juist een erg prettig ontstressnummer, dat volgens mij op zijn best klinkt na lange, uitputtende en saaie dagen – momenten zoals nu – om je lekker in rustmodus te wiegen. Werkt best goed eigenlijk.
Cijfer: 7,7

1338 ♫ [1815] The Impressions - People Get Ready (1965)

Nog een nummer dat me weet te overtuigen in een gebied dat me redelijk vaak niet zo veel doet, erger nog; aan de ‘praise the lordah’-moraal die ik zo nu en dan in nummers ontdek heb ik stiekem een verschrikkelijke schurfthekel, vooral omdat meer dan driekwart totaal ongemeend en daardoor heel geniepig en achterbaks klinkt (muzikaal ongerelateerde traumatische ervaring). Maar hier lijken de harten van de zangers wel vervuld van een liefhebbende kracht, die me toch wel genoeg overtuigt zachtjes mee te wiegen met de kalmerende blazers en uiteraard geweldige stemmen. Sfeer misschien iets te knus, maar dat boeit niet.
Cijfer: 7,9

1337 ♫ [0701] Elbow & The BBC Concert Orchestra - The Fix (Live @ Abbey Road '09) (2009)

Gekke ik die bij de eerste tien luisterbeurten een jaartje geleden niet eens merkte dat dit een duet was; het grootste pluspunt van dit liedje is juist de mooie afwisseling tussen de lage bromstem van Richard Hawley en de hogere, maar toch wel charmantere hemelstem van Garvey. Voor de rest wel één van de mindere pareltjes op The Seldom Seen Kid vanwege de wat vlakkere sfeer, die hier tegen de bedoelingen in ook niet echt hersteld wordt, met zijn bijna lelijke koor. Enige speciale toevoeging is dan ook de prachtige partij van strijkers, die het niveau weer ongeveer naar dat van het origineel brengt; zeker niet onprettig om naar te luisteren, maar wel matig naar de maatstaven van deze redelijk geweldige band.
Cijfer: 6,8

1336 ♫ [0921] Doves - There Goes The Fear (2002)

Dit werk van de voor zover ik van ze gehoord heb toch wel wat overgewaardeerde band is wat meer op een catchy refrein gericht en dat merk ik ook wel, maar het is allemaal zo verschrikkelijk saai… Ik kan zelfs tijdens het luisteren geen enkele opmerkelijke dan wel prettige factor opnoemen en het proberen laat ik ook maar even achterwege. Ratelende saaiheid, vermomd in een indielaagje.
Cijfer: 4

1335 ♫ [0998] Björk - Army Of Me (1995)

Ik heb hard gezocht, maar ook op de albumpagina is er niets te vinden over hoe matig de compositie van dit nummer is; ben ik toch de enige, want couplet en refrein lijken wel totaal willekeurig bij elkaar gegrepen te zijn en klinken totaal niet. Ik kan, mezelf toch wel een Björkliefhebber noemende, naast de best geinige jaren-90 macho-sfeer (redelijk duidelijk dat schattige Debut-Björk van haar image afwilde) totaal niets wat me aantrekt vinden in dit nummer. Blijkbaar toch echt te mechanisch en/of ongrijpbaar voor me, dan maar terug naar andere overdonderende nummers op Post of voor het gemak gewoon alles van de albums Vespertine en Homogenic.
Cijfer: 4,2

1334 ♫ [-------] The Sisters Of Mercy - Marian (Version) (1985)

Neehee, zeg nou niet dat jullie dit echt goed vinden! Dit is toch pure, ongemeende en bovenal zwaar mislukte sfeerschepperij met die lachwekkende grafstem en saaie compositie, dit komt toch niet eens in de buurt van Joy Division?! Ik kan me niet voorstellen dat de makers hiervan niet stiekem in hun vuistje lachen om het feit dat er mensen zijn die hun verschrikkelijk slappe, geforceerd donkere kutmuziek echt goed vinden. Nee, ik verklaar je niet voor gek als je dit goed vindt, maar ik smeek hierbij toch echt om een uitleg hoe dit in hemelsnaam serieus of, erger nog, met bewondering geluisterd kan worden.
Cijfer: 1 dan maar weer.

1333 ♫ [1312] The Psychedelic Furs - Pretty In Pink (1981)

Of alles klinkt als muziek rechtstreeks uit de hemel na voorgaand nummer, of dit is daadwerkelijk gewoon een fijn, pretentieloos popnummertje. De nadruk ligt op de gitaren, maar de zanger weet ook nog wel wat eigen ruimte te creëren met zijn misschien niet heel erg opvallende, maar door zijn gebrek aan gebreken ook wel weer prettige stem. Fijn orgeltje als kers op de taart en hoi is weer blij.
Cijfer: 6,5

1332 ♫ [0860] The Supremes - Stop In The Name Of Love (1965)

Ook al heb ik het gevoel dat driekwart van het nummer uit het refrein bestaat en ook al ontbreekt het allemaal wel heel erg aan durf, om nog maar te zwijgen over de plotselinge, onnodige fade-out en het weinig revolutionaire, zoete soulsfeertje, ik word hier blij van en dat is toch het belangrijkste.
Cijfer: 7

1331 ♫ [0499] Blur - End Of A Century (1994)

Uptempo issie wel en ook aan prettige melodieën ontbreekt het hier niet, maar een beetje vlak komt hij wel over, hoe hard er ook op de drums gestampt wordt. Geen onvoldoende want het stemgeluid Damon Albarn, maar ik ken beter van deze band.
Cijfer: 5,9

940 ♫ [0601] Magazine - Permafrost (1979)
Destijds volgde ik de new wave maar Magazine was grotendeels aan mij voorbij gegaan. Gekenmerkt door een wat loom ritme met de drums (iets te) sterk op de voorgrond, de zang doet mij aan Lou Reed denken. Verder een best interessante combinatie van gitaren en riffs. Dit krijgt een ruime voldoende van mij.
Cijfer: 7

939 ♫ [0476] Aretha Franklin - I Say A Little Prayer (1968)
Net als Snoeperd vind ik dat ook het beste nummer van Aretha Franklin. Geweldig, haar soul in combinatie met het gospelkoor, de melodie en de piano-intro.
Cijfer: 9,5

938 ♫ [1560] Suede - Saturday Night (1996)
Suede komen wij vaak tegen in de MuMe-ladder. Inderdaad wat melodramatisch gezongen maar wel een erg mooie popballad.
Cijfer: 8,5

937 ♫ [1581] Bob Marley & The Wailers - Could You Be Loved (1980)
Een wat sneller reggae-ritme, overigens verkort op single uitgebracht (dit is de albumversie). Niet de beste van Bob Marley maar zijn stem en zijn sound heeft mij nog nooit verveeld.
Cijfer: 8

936 ♫ [0738] Dead Can Dance - Anywhere Out Of The World (1987)
Australische band met een apart geluid, het komt mij plechtstatig over. Dit is meer klassiek dan pop met een donkere, middeleeuwse sfeer en zou ik enkel 's avonds laat draaien maar dan komt dit nummer echt goed tot zijn recht.
Cijfer: 8,5

935 ♫ [-------] Blondie - Denis (1978)
Dit nummer straalt veel levensvreugde uit met prima zang en fantastische drums. Eigenlijk een cover van Randy & the Rainbows uit 1963 maar dat doet niets af van de klasse van Blondie.
Cijfer: 9

934 ♫ [1069] Golden Earring - Radar Love (1973)
Hun bekendste hitsingle maar zeker niet het enige topnummer van Golden Earring. In ieder geval schitterend opgebouwd, zeer ingenieus en tijdloos. Wellicht de ultieme car-song en één van de grootste Nederpopklassiekers.
Cijfer: 9,5

933 ♫ [0144] Nick Cave And The Bad Seeds - Into My Arms (1997)
Nick Cave is een grootmeester in donkere en romantische ballads. Met enkel zang en piano weet hij de luisteraar in vervoering te brengen.
Cijfer: 9

932 ♫ [-------] The Prodigy - Firestarter (1997)
Eén van de belangrijkste elektronische dance-acts in de jaren '90. Gejaagd en hoekig met inventieve beats en ook grappig, het lijkt mij de punky vorm van dance.
Cijfer: 8

931 ♫ [1633] They Might Be Giants - Birdhouse In Your Soul (1990)
Lange tijd niet meer gehoord, best aardig en vrolijk nummer - luchtig en simpel met een snufje elektronica - maar niet echt opzienbarend.
Cijfer: 6,5

Wow! Dat wist ik dan weer niet.

Ik heb bijna de puf niet meer om te reageren. Volgens mij schrijf je dit alleen maar omdat Sisters of Mercy de muziek van Joy Division kopieerd. 
Ik weet niet of jij extra goede oren hebt, maar blijkbaar kan jij meer in een nummer horen dan ik. Waar ik een goede gevoelige Joy Division kopie hoor doe jij de zang af als superemotieloos. Bravo hoor, dat jij dat allemaal kan horen.
Je bent ook erg goed in overdrijven en ergeren.

Ook is je stukje op de meest verschrikkelijke manier geschreven. Echt op zo'n manier van: ik vind het slecht en eigenlijk kan het niet anders dan dat jij het ook slecht moet vinden.

Ik lees je stukjes vrijwel altijd met plezier. Maar hier is dat het tegenovergestelde

En je hebt niet eens gereageerd op m'n betoog over Gaye

Als ik eerlijk ben vind ik dat nummer van The Sisters of Mercy ook niet goed. Doen naar mijn mening wat Joy Division doet maar dan veel minder goed. Vind de zang ook behoorlijk storend, soms zelfs vreselijk irritant. Zou van mij een 4 krijgen. Stellen dat het ongelooflijk is dat mensen dit goed vinden vind ik ook nogal overdreven en eigenlijk nogal vervelend naar de liefhebbers van dit nummer toe.

Sorry, ik had het bericht natuurlijk gezien maar besloot om eerst even m'n tiental te posten en toen te gaan eten en toen nog wat huishoudelijke taakjes... Ik ben een uitstelkoning.

Inderdaad, we beleven de nummers heel anders. Natuurlijk hoor ik wel dat er een rijke variatie aan instrumenten in het album verwerkt zijn, maar dat is voor mij niet een voorwaarde voor goede muziek; jij kan nog zo genieten van een instrument waar een nummer mee begint, om de één of andere reden doe ik dat niet - en die reden probeer ik te beschrijven, maar muziek blijft een gevoelskwestie, sorry voor de dooddoener.

Misschien verhogen wat luisterbeurten meer mijn waardering voor dat album van meneer Gaye, of dat album, en ik zal binnenkort ongetwijfeld met jouw beschrijving ernaast nog even echt het proberen te grijpen; ik vind muziek niet voor m'n lol niet erg goed. Bij Hegarty en co. heb ik dat jammer genoeg wel al vaak genoeg gedaan en ik heb het na een stuk of tien luisterbeurten kort na elkaar maar opgegeven, een beschrijving bij het album zal nog wel volgen. Sorry, maar om het kort te zeggen krijg ik verschrikkelijk negatieve rillingen van zijn stem - zoals ik al heb gezegd - en de nogal kitschy instrumentatie en teksten doen me ook niet heel erg veel. Ik kan niet alle muziek goed vinden.

Veel van Blondie's hits zijn covers, geloof ik. Naast Denis ook Hanging on the Telephone, I'm Gonna Love You Too en The Tide if High, voor zover ik weet.

Yup, alles wat ze zelf schreven was niet goed genoeg om als single uitgebracht te worden