1940. Genesis - Duke's Travels (1980)

Dit soort symfo trek ik slecht. Heel veel moeilijkdoenerij en klaarkomen op instrumenten zonder dat het nummer een bepaalde kant op werkt. Ik hoopte zelfs bijna dat Phil Collins zou beginnen te zingen.
Cijfer: 3+

1939. Low - In Metal (2001)

De serene slowcore van Low staat bij mij hoog in de favorietenlijst. En omdat dit Low ten voete uit en bijna op zijn best is, kan ik niet anders dan hier een hoog cijfer voor geven!
Cijfer: 9-

1938. The Mothers of Invention - Little House I Used To Live In (1969)

Zie Duke's Travels, maar dan nog veel erger. Wel minder cheesy gelukkig, maar ik merk dat hevig solerende prog me in de loop der jaren steeds meer gaat tegenstaan.
Cijfer: 3,5

1937. The Band - It Makes No Difference (1975)

Countrynummer dat prettig wegluistert, maar ook niet echt beklijft. Omdat ik gisteravond bij beluistering in slaap viel (ja echt!) twee keer geluisterd, maar is wel een beetje het ene oor in en het andere er weer uit.
Cijfer: 6,5

1936. Johnny Cash - God's Gonna Cut You Down (2006)

De vijfde American Recordings ken ik nog niet. Dit nummer is een stuk indringender dan dat van The Band. Swingend en dreigend zoals ook een 16 Horsepower dat kan.
Cijfer: 8

1935. Scott Matthew - White Horse (2009)

Toen ik dit hoorde, was mijn eerste reactie: even kijken of aERo hier 5* aan gegeven heeft. Maar in tegenstelling tot de op het oor redelijk aanverwante Antony trek ik dit dus wél. Ik heb niets tegen theater, maar Antony klinkt zo weeïg dat ik de emotie niet meer hoor. Dit is juist erg indringend en daarom een prachtige ontdekking!
Cijfer: 9

1934. Atmosphere - The Waitress (2008)

Dan weer wat bekends. De rijk gearrangeerde hiphop van Atmosphere staat erom bekend het goed te doen bij liefhebbers van andere genres. Zo ook bij mij.
Cijfer: 8,5

1933. Kashmir - Melpomene (2003)

Tijd geleden dat ik dit nummer nog eens gehoord heb. Kon me vooral herinneren dat het er nogal uit sprong op Zitilites, maar niet meer echt hoe het klonk. Nou, prachtig dus! Mooi opgebouwd popnummer.
Cijfer: 8,5

1932. Death Cab For Cutie - Crooked Teeth (2005)

Best een sympathiek geluid en een aardig riffje hier en daar, maar ik vind het verder eigenlijk een vrij matig liedje. Flauwtjes.
Cijfer: 6-

1931. Supersister - No Tree Will Grow (1971)

Kijk, zo kan het dus ook. Als progrock gewoon een soort van opbouw kent in plaats van allerlei uit de bocht gierende thema's om de boel ingewikkeld te maken, is het best een fijn genre.
Cijfer: 8

Mijn nominatie was de live versie, met orkest. Deze dus:
YouTube - Procol Harum - Conquistador (Live)

of deze:
YouTube - Procol Harum - Conquistador

840 ♫ [-------] Pet Shop Boys - Suburbia (1986)

De Pet Shop Boys zijn met dit nummer volledig nieuw in onze top 2000. Het vorige nummer met Dusty was niet veel bijzonders. Het kan alleen maar beter waarschijnlijk.
Suburbia opent wat chaotisch met allemaal achtergrondgeluiden. Even later verschijnt de beat. Dit nummer is zeer genietbaar. Er zit een fijne beatje achter en het refrein is leuk. Niet van heel hoog niveau, wel leuk.

Cijfer: 7,5

839 ♫ [0541] Fleetwood Mac - Albatross (1968)

Deze positie van Albatross is niet al te best. Ze hebben veel hoger gestaan door de jaren heen. Afijn, ze moeten het er maar mee doen.
De intro is erg mooi en met veel gevoel gespeeld. En toen was het dat. Toen was het nummer al afgelopen. Sorry hoor, maar dit nummer heeft wel heel weinig te bieden.

Cijfer: 5,3

838 ♫ [0838] Live - Lightning Crashes (1995)

Live staat in de top 250 en dat is meteen het enige wat ik van ze weet. Niet dat ik er niet benieuwd naar ben, maar ik weet gewoon totaal niet wat het inhoudt.
Daarom ben ik benieuwd, wat deze band te bieden heeft.
Het nummer start ingetogen. De zang klinkt gevoelig en bevalt me goed. Daarna volgen enkele mooie uitbarstingen. Ik vind de muziek wel wat weg hebben van Counting Crows. Gevoelig gitaarspel en een zanger die zeer veel emotie kan opwekken. Ik zet dit op mijn luisterlijst, want dit nummer is zeer goed. Jammer dat dit meteen de enige notatie van Live in de ladder was.
Lightning Crashes staat overigens op precies dezelfde positie als vorig jaar, de plek waar het op binnen kwam.

Cijfer: 9

837 ♫ [-------] Joe Jackson - A Slow Song (1982)

Mijn moeder was vroeger nogal fan van Joe Jackson zei ze, ik heb wat voor haar opgezocht en ik moet zeggen dat ik ook met veel plezier naar deze man kan luisteren. Night and Day is een ontzettend sterk popalbum waar dit nummer lang niet het beste is voor mij. Real Men, helaas niet in de ladder te vinden, is mijn favoriet. A Slow Song is een sterk pianonummer met een uitstekend refrein.

Cijfer: 8,5

836 ♫ [1036] Duran Duran - Rio (1982)

Ondanks de wat irritante melodie van Rio aan het begin ontpopt het nummer zich nog tot een leuk nummer. Als de gierende gitaar erbij komt is de melodie al een stuk genietbaarder. Over het refrein heb ik enkel lof. Dat refrein is namelijk ijzersterk en maakt Rio tot een nummer die ik met een ruim voldoende beoordeel.

Cijfer: 7,5

835 ♫ [1098] The Prodigy - No Good (Start The Dance) (1994)

Het beste wat ik ken van Prodigy is al geweest helaas. Maar nog een nummer van The Prodigy vind ik zeker niet erg.
Ik mag de organische sound van deze danceact graag. Het deuntje in dit nummer is vrij bekend. Het is een erg goed gevonden deuntje. De toevoeging van het zangeresje mag er zeker zijn. Ze heeft een fijn stemgeluid. Verder is dit nummer wat je van een dancenummer mag verwachen, erg lekker.

Cijfer: 8

834 ♫ [0945] Nirvana - The Man Who Sold The World (Unplugged) (1994)

The Man Who Sold the World is een prachtig stukje pure muziek. Van het Unplugged album van Nirvana druipt de emotie af. Kurt Cobain zingt hier fantastisch en ook de minder harde instrumentatie is erg mooi. Ik ben blij dat ze dit hebben uitgebracht. Mijn vader zei: Nirvana is niks, na het horen van Smells Like Teen Spirt. Veel te hard vond hij. Nu heb ik 'Unplugged' op zijn ipod gezet en vind hij het een erg mooie band. De wat kalere nummers komen emotioneel over. Dit nummer kent trouwens alsnog een heerlijke gitaarriff. Maar het is vooral Kurt Cobain die met zijn gevoelige stem de show steelt.

Cijfer: 9

833 ♫ [1134] Falco - Jeanny (1985)

Falco stijgt na vorig jaar op 1134 binnen te zijn gekomen door naar deze positie.
Het nummer komt uit de jaren '80 wat je vrij snel herkent. Het heeft een kraakheldere productie. Dat is niet ergerlijk. Integendeel. In de coupletten is de melodie prachtig. In het refrein komen er meer instrumenten bij en dat zorgt voor een mooi effect. Het refrein van Jeanny is heel fraai. Het is nu al een van de betere Duitse nummers die ik ken. Met Sonne sowieso het beste wat ik in de lijst ben tegengekomen. Al wordt er in dit nummer ook Engels gezongen.

Cijfer: 9,3

832 ♫ [0333] Otis Redding - I've Got Dreams To Remember (1968)

Dit nummer is een van zijn beste. Het nummer begint fantastisch. Het zet de toon van het nummer. Het is weer eens één brok emotie. En het nummer kent ook een prachtig refrein. Ik kan hier kort over zijn. Want verder dan fantastisch en prachtig kom ik toch niet.

Cijfer: 9,3

831 ♫ [1187] Wim Sonneveld - Het Dorp (1969)

Ik weet niet wie deze week Andere Tijden heeft gezien. Ze lieten beelden van dorpen in de jaren '40 '50 en '60 zien met af en toe wat commentaar. Dit was de soundtrack. Een ultieme soundtrack. Dit nummer straalt een mooie oubolligheid uit. En de tekst is schitterend. 'En langs het tuinpad van m'n vader', een heel mooi gezongen zin. Het is een van de mooie passages uit dit nummer. Terecht een klassieker en een van de mooiste Nederlandstalige nummers die ik ken.

Cijfer: 9,3

Alle wissen, daß wir zusammen sind ab heute,
jetzt hör ich sie! Sie kommen
Sie kommen, dich zu holen
Sie werden dich nicht finden
Niemand wird dich finden, du bist bei mir

Geweldig nummer, inderdaad.

840 ♫ [-------] Pet Shop Boys - Suburbia (1986)
Goede hitparadepop kan voor mij altijd en Pet Shop Boys was één van de betere hitleveranciers in de jaren '80. Hun sound is zeer herkenbaar en dit nummer steekt behoorlijk inventief in elkaar met aanstekelijk refrein.
Cijfer: 8

839 ♫ [0541] Fleetwood Mac - Albatross (1968)
Een apart instrumentaal nummer voor hun doen maar erg sfeervol dankzij de unieke en zeer effectieve gitaarklanken.
Cijfer: 9

838 ♫ [0838] Live - Lightning Crashes (1995)
In hun beginperiode vind ik Live nog goed te doen al beschouw ik dit niet als hun beste nummer uit Throwing Copper. Ik vind het meer weg hebben van R.E.M., wel een degelijke rockballad met veel passie.
Cijfer: 7,5

837 ♫ [-------] Joe Jackson - A Slow Song (1982)
Joe Jackson mag gerust wat vaker in de MuMe Top-2000 voorkomen. Schitterende pianoballad, niet te zoet, uitstekend vertolkt.
Cijfer: 9

836 ♫ [1036] Duran Duran - Rio (1982)
Een wat foute band maar zeker in hun beginperiode hadden ze toch een aantal sterke songs gebracht. Weliswaar een beetje glad en de stem van Simon Le Bon kan mij eens tegensteken maar dit is inventief en aanstekelijk genoeg om meer dan voldoende te krijgen.
Cijfer: 7

835 ♫ [1098] The Prodigy - No Good (Start The Dance) (1994)
Eén van de belangrijkste en meest vernieuwende dance-acts in de jaren '90. Die baslijnen en drums zijn geniaal, dit is dance die tevens rockt.
Cijfer: 8,5

834 ♫ [0945] Nirvana - The Man Who Sold The World (Unplugged) (1994)
Oorspronkelijk van David Bowie maar Nirvana heeft daar een eigen kale en emotionele versie van gemaakt, in dit geval overstijgt de cover het origineel.
Cijfer: 9,5

833 ♫ [1134] Falco - Jeanny (1985)
Dit ligt op de dunne scheidingslijn tussen theatrale kitsch en aangrijpende, emotionele ballad. Laat ik maar neigen naar het tweede, tenslotte mooie tekst en fraai refrein.
Cijfer: 7,5

832 ♫ [0333] Otis Redding - I've Got Dreams To Remember (1968)
Otis Redding vind ik één van de beste soulmannen ooit, unieke stem, diep en emotioneel en als het nummer zelf ook nog prachtig is kan ik niet minder geven dan ...
Cijfer: 9

831 ♫ [1187] Wim Sonneveld - Het Dorp (1969)
Oorspronkelijk van Jean Ferrat maar Wim Sonneveld heeft daar een prachtige Nederlandstalige versie van gemaakt.
Cijfer: 8,5

1980 ♫ [1939] Gram Parsons - $1000 Wedding (1974)
Maf detail, Gram Parsons is overleden een krappe anderhalve maand vóór zijn 27e verjaardag. Geen duizenden postume vermeldingen in ‘club van 27’ artikelen dus. Sommige mensen hebben ook altijd pech. Er is iets zeer aantrekkelijks aan de muziek van Parsons dat misschien niet meteen opvalt, een manier waarop hij de zalvende countrysnik weet te mengen met een soort popgevoel, op een manier die ik niet vaak eerder heb gehoord. Dit is een veel voedzamer nummer, dan je op het eerste gehoor denkt. Al is het voor mij geen Parsons-favoriet.

Cijfer: 7.7

1979 ♫ [1696] Animal Collective - Brother Sport (2009)

Hier kreeg ik bijna een epileptische aanval van, werd wel ietsje minder toen ik stopte met kijken naar de clip (ARGH!). Met de muziek alleen bleef het beperkt tot een lichte migraine. Dit is van die typische moderne indiemuziek waarbij er niet echt een genre gekozen wordt, sterker nog, beperkingen zijn voor mietjes, schijnbaar. Ergens hebben ze met dat laatste groot gelijk. De geschifte dynamische groove die dat oplevert heeft ook wel iets, maar het klinkt bij mij toch of het voor deze mannen belangrijker is om gedurfd en hip over te komen, dan om iets wezenlijks te communiceren. En die zanger is echt gewoon heel, heel slecht en irritant en niet leuk. En slecht.

Cijfer: 5

1978 ♫ [-------] Suzanne Vega - Knight Moves (1985)

Na Animal Collective is dit zo’n oase van rust (ben ik zo’n ouwe lul aan het worden?) dat ik geneigd ben om dit nummer te overwaarderen. Laat ik een beetje voorzichtig zijn in mijn waardering. Aangename en subtiele, tegen de Europese folktradities aanhangende ballad die, zoals ze in het Engels zeggen, doesn’t outstay its welcome

Cijfer: 7,1

1977 ♫ [-------] Jerry Lee Lewis - Great Balls Of Fire (1957)

Rock ‘n’ roll-cliché dat de tand des tijds en het boze oog van de politieke correctheid weet te overleven, vooral door de oprechte golf puberadrenaline en Lewis’ indrukwekkende pianoskills.

Cijfer: 7,6

1976 ♫ [-------] Wilco - Via Chicago (1999)

Een nominatie van mezelf, als ik me niet vergis. Summerteeth is de huwelijkscrisisplaat van Jeff Tweedy, en wat is een goed album over relatieproblemen zonder een goede murder ballad? Eentje die in dit geval begint met: ‘I dreamed about killing you again last night, and it felt alright to me’ en eindigt met ‘Searching for a home, searching for a home, via Chicago…’
Fucking grandioos, maar wel een beetje verkeerd genomineerd, want eigenlijk is de definitieve versie de liveversie zoals ze die spelen in de huidige bandopstelling, met een paar fijne explosies in het midden. Voor de geïnteresseerden: een aardige opname. Wilco is de beste liveband op aarde en Jeff Tweedy is de beste songschrijver van zijn generatie, naar mijn nederige oordeel.

Cijfer: 9,5

1975 ♫ [-------] The Allman Brothers Band - Ramblin' Man (1973)

Ik heb een groot zwak voor dit soort redneck-gitaarpop. Geef mij een paar flesjes bier en een cowboyhoed en ik kan zo inhaken op dit soort dingen. Jammer dat in dit geval de band een beetje mat speelt, voor mij hoort bij southern rock toch wel dat je je hoektanden wat meer laat zien en een paar lekker snerpende solo’s speelt. Maar ik snap dat je ook een keer op de radio gedraaid wil worden.

Cijfer: 7,1

1974 ♫ [1746] Lou Reed - Ecstasy (2000)

Ik word niet buitengewoon geil van de muziek van Lou Reed, eerlijk gezegd. Ik hoor dat geniale of baanbrekende niet zo,dat hijzelf en veel van zijn bewonderaars erin schijnen te horen. Dat gezegd hebbende, als hij zich niet buitengewoon onaangenaam gedraagt, niet probeert mooi te zingen of niet een uur lang feedback opneemt en het als Grote Kunst probeert te verkopen, is zijn werk meestal wel minstens een zesenhalfje waard. En verdraaid, kijk daar eens, kindertjes:

Cijfer: 6,5

1973 ♫ [1123] Mike Oldfield - Hergest Ridge, Part 1 (1974)

Aha, de progdraak van dit rijtje. Niet mijn genre, zoals we al hadden vastgesteld, van die Oldfield ken ik dan ook alleen dat ‘Tubular Bells’ (?)-deuntje dat altijd in dit soort lijstjes opduikt. Als lekker sprookjesachtig zweefmuziekje vind ik deze nog best wel goed in elkaar zitten, het is muzikaal en sfeervol. Die vocalen vind ik echt vreselijk, anders had het cijfer nog wel iets hoger kunnen uitvallen.

Cijfer: 6,3

1972 ♫ [1438] Tom Waits - Christmas Card From A Hooker In Minneapolis (1978)

Typische Waits-titel. Ik heb vrienden die bijna uitsluitend Tom Waits luisteren. Zelf ben ik, vrees ik, niet heterosexueel genoeg om op die manier met hem weg te lopen. En ik hou niet van whiskey en sigaren, scheelt ook wel. Beetje te theatrale artiest ook. Maar wel lekker rauw en innemend. Met zo één of twee nummers Tom Waits heb ik absoluut geen problemen. Mijn cijfer probeert dus ‘geen probleem mee’ weer te geven, met een paar bonusdecimalen omdat een nummer met deze titel begint met de woorden ‘Charlie I’m pregnant…’ Ik verslikte me bijna in mijn koffie. Tragikomische meesterzet, zeg ik.

Cijfer: 7,5

1971 ♫ [-------] Magazine - A Song From Under The Floorboards (1980)

Typisch zo’n cultbandje waar ik me nog nooit in heb verdiept. Ook omdat dit meer een soort waver-terrein is, een gebied waar ik me slechts zelden en alleen met stevige schoenen en diepe wadloopstokken in begeef. In dit geval vind ik het gitaargeluid van het nummer echt top, en dat is eigenlijk wat het liedje draagt. Die zanger lijkt de tijd een beetje vol te maken totdat ie zijn volgende biertje mag, wat niet irriteert maar ook niet bijzonder veel toevoegt. Maar dat zal ongetwijfeld wel weer een bedoeling hebben en de zeitgeist perfect uitbeelden enzo. Vergeef me mijn onwetendheid, waver-vriendjes. Zwarte broeken zijn top!

Cijfer: 7,8

Afgaande op je stukje bij AC vrees ik met grote vreze

Gatver, snel maar eens een midlife crisis regelen, dan.

Maar ik vrees dat het niets gaat worden tussen mij en Animal Collective. Sorry jongske.

Maar als je ze 'ook een hapje' hoort zingen kan het nummer toch al niet meer stuk?

Ja dus en ook nog eens mijn nominatie (hoe verrassend). In the End heeft de lijst nooit weten te halen helaas en voor komend jaar zet ik Abandoned in hopende dat hij langzaam wat meer erkenning krijgt. En waarom zijn mijn voordrachten toch altijd zo 'obvious'

1320 ♫ [1837] The Chameleons - On The Beach (1985)

Om onbekende redenen zijn de Chameleons één van de bands die ondanks hun nogal gedateerde 80’s-sound nog steeds wel weten te scoren bij mij. Ook dit nummer bevalt prima, met zijn dromerige sfeertje door het voor die tijd al helemaal aparte gitaargeluid en de sfeervolle synths. En hoewel de zanglijnen redelijk commercieel verantwoord zijn, nodigen ze wel uit tot meeneuriën – ook omdat de zanger niet verdrinkt in de typerende stortvloed aan pathos. Popliedje, maar dan net iets meer, zeg maar.
Cijfer: 7,4

1319 ♫ [-------] Tears For Fears - Shout (1984)

Over pathos gesproken...… Mechanische en ongeïnspireerde instrumentatie (hallo daar, onpassende gitaaraanranding), vocalen geforceerd emotioneel, bijpassende ik-weet-niet-hoe-ik-nummers-moet-beëindigen-fade-out en daar hebben we onze gigantische jaren-80-hit, die blijkbaar niet kan kiezen tussen gezellige stadionrefreintjes en synthgehuil. Totaal niet mijn muziek en ik kan hier dus bar weinig goeds aan opnoemen, behalve de – ik geef het toe – best degelijke tekst. Sorry.
Cijfer: 3,1

1318 ♫ [0726] Crowded House - Into Temptation (1989)

Wazda? Een Crowded House-nummer dat me niet ergert? Misschien is het door de afwezigheid van coole drumcomputers of geforceerde catchyness, maar ik vind dit best te pruimen. Ingetogen sfeertje, sympathieke zanger en genietbare melodieën; voor zover ik van deze band heb gehoord alledrie niet bepaald typerend. Vooruit, het heeft een te groot knuffelrockgehalte en echt gegrepen werd ik ook niet, maar het feit dat ik niet de neiging had om dingen te slaan door de zoetsappigheid maakt me al best blij.
Cijfer: 6,7

1317 ♫ [1627] Bill Withers - Lean On Me (1968)

Steeds meer soulnummers mogen zich de laatste tijd na herbeluistering bij het groepje goed tot redelijk briljant voegen bij mij, waaronder deze vanaf nu. Het simpele maar erg treffende pianoloopje legt de basis van een ietwat poppy maar erg meezingbaar soulnummer, dat qua emotie en sfeer misschien wat vlak overkomt, maar qua melodie een groot feest is met de ene heerlijke lijn na de andere. Ook deze weet me emotioneel dus niet echt te raken, maar herbeluistering komt zeker, al is het maar voor het geweldige outro.
Cijfer: 7,9

1316 ♫ [1371] Björk - Isobel (1995)

Blijkbaar ben ik deze vergeten of zoiets, want hoewel ik wist dat hij op Post stond, was ik de melodie van dit nummer vergeten. Hij zal wel gegroeid zijn dan, want gelukkig doet dit nummer niet mee aan de totale ongrijpbaarheid van veel nummers op het album; ik hoor gewoon weer een gruwelijk lekker popnummer met vooral geweldige strijkerspartijen en mooie, tribale percussie. Björk bewijst wederom dat haar creativiteit nauwelijks grenzen kent.
Cijfer: 9

1315 ♫ [0702] ABBA - Eagle (1977)

Zeggen dat ABBA, ook al is het maar op één nummer, kitschloos is, klinkt voor mij jammer genoeg nog steeds hetzelfde als zeggen dat Cannibal Corpse gevoelige liefdesliedjes maakt. Alles aan dit nummer straalt een vreselijk irritante gedateerdheid en vooral geliktheid uit, die me echt rillingen bezorgt. Niet fijn, en al helemaal niet als die vlakke stemmen van die Agnetha en Anni-Frid de correctheid nog even wat verhogen. Misschien is het omdat ik ze al best lang niet meer ben tegengekomen, maar ik kan weer volop chagrijnig worden van de verschrikkelijke vervelende muziek die deze Zweedse gezelligerds als geen ander kunnen maken
Cijfer: 2,3

1314 ♫ [-------] The National - Slow Show (2007)

Volgens mij één van hun meest bejubelde nummers en aan de muzikaliteit valt dit zeker te merken; interessante wendingen en doordachte lijnen zijn overal te horen. Jammer genoeg valt deze voor nu in het kamp van National-nummers die me totaal niet boeien, vooral omdat het – niet heel raar voor deze band – vervuld is van een soort zouteloosheid, die het wat onbevredigend maakt om het nummer af te luisteren. Kortom: vier minuten van rustig doorratelende wendingen die ik kwalitatief echt niet slecht kan noemen, maar me ook echt niet grijpen.
Cijfer: 5,2

1313 ♫ [1135] Placebo - The Bitter End (2003)

Behoort tot het rijtje nummers die me nog bijstaan van het ladderen; om de één of andere reden verdween tijdens het stemmen dit jaar negen tiende in Roeland’s donkere, diepe put van binnen vijf minuten vergeten nummers, meestal niet eens omdat ze slecht waren. Maar goed, deze viel waarschijnlijk op door zijn bezwete gejaagdheid, die het een redelijk perfect hardloopnummer maken (onthouden!). Toch laat het erg meeschreeuwbare refrein zien dat de catchyness niet uit het oog verloren wordt; nogmaals een erg geschikt stuiternummer dus.
Cijfer: 8

1312 ♫ [-------] Bill Withers - Harlem (1971)

Of het was gewoon heel erg koud in huize Hoi, of Bill Withers heeft daadwerkelijk de kracht om kippenvel bij hem op te roepen; geweldig hoe geduldig het nummer couplet voor couplet wordt opgebouwd, om in de laatste minuut echt op een festijn van strijkers en blazers uit te komen. Hese zang van Withers maakt het nummer compleet en tot nu toe tevens het eerste soulnummer dat me vanaf luisterbeurt één weet te raken. Ik moet het toegeven: dit is gewoon klasse die me echt blij maakt.
Cijfer: 9,4

1311 ♫ [1414] Bauhaus - Bela Lugosi's Dead (1979)

Trippy, maar ingetogen muziek die me laat op de avond wel iets te veel beklemt om me echt een fijne luisterervaring te bezorgen, maar klasse heeft het zeker; de ijzige percussie (jaja, ze bewijzen hier dat die twee woorden samengaan) blijft maar doorratelen en samen met de eveneens afstandelijke bass een sfeer die je niet helemaal gemakkelijk achterlaat in leven houdt. In een andere bui zal ik het ongetwijfeld nog eens luisteren, want ik ben nogmaals niet helemaal in de bui ervoor, maar toch wel indrukwekkend, dit.
Cijfer: 8,3

Een van hun mindere inderdaad

Ach, tegenover die 2 á 3 langere Yesnummers in de ladder staan dan 16 'flitsende' en korte deuntjes van een bandje als de Pixies. Staan we toch aardig quitte, me dunkt.

1930. Adele - Make You Feel My Love (2008)

Zelfs als niet-radioluisteraar moet je onder een enorme steen geleefd hebben om Adele te hebben ontlopen. Het is natuurlijk vrij veiligjes allemaal, maar haar nummers zijn best in orde. Deze is me wel iets te Norah Jones-muzakkerig; met Rolling in the Deep kan ik meer.
Cijfer: 6

1929. Travis - Turn (1999)

Hmm. Ik heb Travis nooit zo spannend gevonden, al is Why Does It Always Rain on Me wel een sympathiek nummer. Dit niet, want Turn is zelfs wel een beetje ergerniswekkend. Dat refrein vind ik eigenlijk gewoon lelijk.
Cijfer: 4

1928. Tenpole Tudor - Wunderbar (1981)

Een beetje een melig punknummertje, maar het heeft wel wat. Waarschijnlijk nog leuker als je dit in de tijdsgeest hoort. Zo voor mij is het leuk voor een feestje, maar behoort ook niet echt tot de betere punksingles.
Cijfer: 7-

1927. Bloc Party - Like Eating Glass (2005)

Sterk nummer van deze band waar ik verder niet zo verschrikkelijk mee heb. Gewoon degelijk knallende postpunk in een 2005-jasje. Je moet het alleen niet een heel album lang horen, want dat wordt wat vermoeiend.
Cijfer: 8+

1926. Theatre of Hate - Do You Believe in the West World (1982)

Nooit van gehoord, maar dit is een feestje hoor! Gooi Britse punk, Neil Young en wat Afrikaanse percussie in de blender en je krijgt ongeveer dit. Snel eens het album opsnorren.
Cijfer: 9-

1925. The Courteeners - The Opener (2010)

Een beetje een U2-kloon, maar dan met iets meer momenten waarbij het tempo even uit het nummer verdwijnt. Verder niet echt inspirerend en een beetje te bombastisch en lomp wat mij betreft. Gaat op de berg middelmatige Britse bandjes. Het outro is zelfs vrij verschrikkelijk.
Cijfer: 5-

1924. Toto - Africa (1982)

Tsja, daar is-ie dan. De band die altijd zo veel... eh... wisselende sentimenten oproept. Intussen heb ik dit nummer eigenlijk al jaren niet meer gehoord, dus ik besloot het eens helemaal en bloedserieus uit te luisteren. Conclusie: het intro en de coupletten zijn lang zo slecht niet. Het zou best een aardig harmonieus popliedje kunnen zijn, ware het niet dat het refrein wel héél erg cheesy is. Het ergste is de achtergrondzanglijn in het laatste refrein. Maar het kan erger, dat wel.
Cijfer: 5+

1923. Scott Walker - The Old Man's Back Again (Dedicated To The Neo-Stalinist Regime) (1969)

Deze plaat heb ik ooit wel eens geluisterd, maar dat staat me verder niet meer zo bij. Tijd voor een herontdekking wellicht, want dit is bijzonder fijne theaterpop. En wat plukt er toch steeds een lekkere bas in mijn linkeroor!
Cijfer: 9-

1922. The Meters - Funky Miracle (1969)

Nog meer goeds uit 1969: een aangenaam funktussendoortje. Niet echt muziek die ik snel uit mezelf opzet, maar dit kun je natuurlijk bijna niet slecht vinden...
Cijfer: 7+

1921. William Bell - I Forgot To Be Your Lover (1968)

Kijk, dit vind ik toch al een stuk pakkender dan de twee soulnummers die al eerder voorbij kwamen. Domweg omdat het een veel beter liedje is, als je het mij vraagt. Want zingen kunnen ze allemaal wel...
Cijfer: 8

Om de nominatie van dit jaar alvast onder de aandacht te brengen heb ik een niet moeilijk, doch erg sympathiek en leuk spelletje bedacht om deze nummers te beoordelen.

Het MuMeladder Nominaties Beoordeelspel

B. Dylan

Bob Dylan's versie

Veel beter te behappen dan nog steeds mijn laagst beoordeelde plaat van deze top 2000. Alles wat op 21 staat is 10x beter dan het gedrocht Make You Feel My Love.
De rauwe stem van Bob Dylan maakt het nummer een stuk beter, die hoge stem van Adele op dat nummer kan ik niet aanhoren.

830 ♫ [-------] Patti Smith Group - Because The Night (1978)

Dit nummer van Patti Smiths had ik gister al opgezet. Simpel weg omdat hij erg goed is. Ik ben erg blij met deze binnenkomer. Qua zang kan deze zangeres soms erg pittig uit de hoek komen, hier zingt ze vrij lieflijk. Het nummer geeft me een warm gevoel. De compositie is erg sterk, het refrein is schitterend.

Cijfer: 8,8

829 ♫ [0610] Marianne Faithfull - The Ballad Of Lucy Jordan (1979)

Ik had gehoopt op weer een goede singer-songwriter van vrouwelijke afkomst. Dat is het niet, dit een echte popzangeres. Een simpel en niet al te inhoudelijk popdeuntje wordt omgeven van zang die duidelijk beter is dan de melodie. De zang is namelijk erg goed en eigenlijk zou ik meteen meer willen horen van deze vrouw. Dit nummer is wel best goed, maar ik hoop eigenlijk dat ze nog beter heeft, haar stemgeluid is dik in orde in ieder geval.

Cijfer: 7,5

828 ♫ [1179] Beastie Boys - Sabotage (1994)

De geliefde hiphop/rock combinatie de Beach Boys komt voor de laatste keer zijn kunstje vertonen. Dit nummer is erg goed. Het scheurt heerlijk aan alle kanten. De rauwe raps, daar moet je maar van houden, het is een beetje Rage Against the Machine-achtig. Laat ik daar nou net heel erg van houden. Een rauwe hoekige beat en aggressieve raps, dit nummer ligt mij goed.

Cijfer: 8

Sabotage

827 ♫ [0504] Oasis - Whatever (1994)

Oasis staat altijd garant voor leuke meeblèr nummers, hun eerste albums zet ik altijd graag op. Dit nummer kwam niet uit op het debuut, maar werd als bonustrack toegevoegd. Het had niet misstaan op Definitely Maybe. Whatever is een uitstekend nummer met een fijne toevoeging van violen. Oasis was van 1994 t/m 1995 even de beste band ter wereld, elk liedje dat ze uitbrachten was raak.

Cijfer: 8,5

826 ♫ [0548] Coldplay - Clocks (2002)

Clocks, nummer 9 van de Radio 2 Top 2000. Clocks nummer 826 van de MuMe Top 2000. Clocks haalt in onze ladder de laagste positie in vijf jaar.
Je voelt aan alles dat dit een klassieker is. Die intro geeft je zo'n gevoel. Een fantastische pianointro. Alles wat daarna volgt is ook voortreffelijk. Vrij briljant popnummer hoor dat Clocks.

Cijfer: 8,8

Clocks

825 ♫ [-------] Dusty Springfield - You Don't Have To Say You Love Me (1966)

Dusty debuteert met dit nummer hoog in de lijst. Dit nummer van haar is een stuk beter dan die met de Pet Shop Boys. Vocaal is dit top in tegenstelling tot haar nummer met de Pet Shop Boys waar ze slecht zingt.
Dit is een nummer waarvan ze er velen heeft gemaakt. Heel Dusty in Memphis staat er vol van. Dit misschien iets te bombastische nummer qua blazers heeft hetzelfde (hoge) niveau.

Cijfer: 8,3

824 ♫ [0465] China Crisis - Wishful Thinking (1984)

Het is al lang geen crisis meer in China. Benieuwd of deze band niet al te gedateerd klinkt dus.
Echt gedateerd klinkt het niet. Maar het nummer is ontzettend saai. Het nummer kabbelt maar voort zonder ook maar ergens interessant te worden. Ook staan de vocalen me tegen, ze zijn me een beetje zeikerig.

Cijfer: 4,8

823 ♫ [0926] Tim Buckley - Song To The Siren (1970)

Tim Buckley's Lorca heb ik inmiddels beluisterd. Mooi album. Sowieso heb ik vrijwel enkel mooie nummers van deze man gehoord. Dit nummer blinkt uit in het sterke gitaarspel. En een paar fantastische uithalen van Tim Buckley. Ik heb beter van hem gehoord, maar dit is al erg goed.

Cijfer: 8

822 ♫ [1051] Pulp - Do You Remember The First Time (1994)

Pulp staat vaker genoteerd dan Oasis en Blur, de twee commercieel grootste succesbands uit de britpop. Bij ons zijn de rollen omgedraaid en staat Pulp op 1.
Pulp kent waarschijnlijk weinig vijanden. Het is mooie zoetgevooisde poprock die bij iedereen wel in de smaak valt. Zeker met een fraai refrein als deze kan een band als Pulp op veel goedkeuring rekenen. Ik vraag me af of Pulp nog iets gaat brengen in de ladder wat ik met een laag cijfer ga beoordelen. Nogmaals, fantastisch refrein.

Cijfer: 9

821 ♫ [0558] Michael Jackson - Beat It (1982)

Beat It van Michael Jackson is een van de grootste pophits ooit. De King of Pop staat maar 3x in onze lijst, eigenlijk te weinig. Maar dat is ook wel de charme van onze lijst waar gevestigde namen niet altijd op goede posities kunnen rekenen.
Dit nummer staat er heel terecht in. De intro is meesterlijk. En dan dat riffje, o, wat is dat een potje heerlijk. Het refrein is ook erg goed. Beat It is een topnummer.

Cijfer: 9

Dat wist ik inderdaad niet eens. Moet je nagaan dat ik er toch nog redelijk in geslaagd ben om onder mijn steen te blijven . Overigens heb ik bij de Dylanversie eerder dan bij Adele de neiging om hard weg te rennen...

Vind ik eerlijk gezegd ook, maar ik wil dit jaar niet meer te veel tegen Snoeperd ingaan, anders denkt ie dadelijk nog dat ik iets persoonlijks tegen hem heb ofzo. (terwijl ik het vaak best met hem eens ben maar dan reageer ik minder snel blijkbaar).

Ja, dat kan je wel aan Bruce overlaten

Ja, ik weet dat de tekst deels van Patti zelf is

1310 ♫ [0720] Grace Jones - La Vie En Rose (1977)

Gelukkig is de uitspraak van mevrouw Jones best goed in dit voor een groot deel Franstalige nummer, hoewel de articulatie stukken beter mag. Wel is de tekst nogal ongeïnspireerd (ja, ik weet dat ze die niet zelf heeft geschreven) en kabbelt dit popliedje zo ongelooflijk voort dat ik qua muziek totaal niets erover te melden heb. Jaren ’70-pop zoals ik het ken en daar is weinig mis mee. Ook weinig echt goeds aan.
Cijfer: 6,2

1309 ♫ [0675] New Order - Temptation (1982)

Niet dat het heel erg veel zegt of zo, maar ik vind dit toch wel de beste New Order die er tot nu toe is langsgekomen. De beat is vertrouwd mechanisch en dat is jammer, maar hij klinkt wel, niet onbelangrijk, catchy. Sluit goed aan op de eindelijk echt gepassioneerde zanger, die met zijn genietbare uithalen de zanglijnen tot het grootste pluspunt van het nummer maakt. Niet erg deprimerend, maar wel op zijn eigen manier opzwepend en vooral lekker pretentieloos kortom.
Cijfer: 7,5

1308 ♫ [0657] Radiohead - There There (2003)

Een erg hoekig nummer van Radiohoofd deze keer, met zijn aparte gitaargeluid dat in de coupletten in de eerste minuten samen met de percussie erg goed uitgewerkt wordt. Maar net als dit rond de tweeëneenhalfde minuut wat lang begint te duren, begint dan die opbouw naar één van hun meest fenomenale climaxen. Een heerlijke chaos van wanhopige uithalen van Yorke, de nog steeds aanwezige hoekige gitaren en rammende percussie – de bas wordt wat vergeteten. Wel blijft het allemaal een klein beetje vlak qua emotie en sfeer, maar met zo’n heerlijke gitaarlijn vergeet ik dat met liefde.
Cijfer: 8,2

1307 ♫ [1406] Nine Inch Nails - Hurt (1994)

Jammer, jammer, jammer. Het klinkt weer lekker zuurpruimerig, maar dit nummer zou minstens een vol punt hoger krijgen met een andere tekst. Onsympathiek en afgezaagd emogehuil (I hurt myself today/To see if I still feel ) wordt afgewisseld met ongeïnspireerde regels die tevens door de eerste de beste zelfbenoemde puberende poeet gemaakt konden worden (What have I become/My sweetest friend/Everyone I know/Goes away in the end). Maar het leukste komt nog: muzikaal klinkt dit zó overtuigend en emotioneel dat het me nog raakt ook; ik heb nog nooit iemand zo vervreemd van zichzelf en zo gemeend zo’n matige tekst op horen lepelen. Je zit als het ware in het lichaam van depressieve en verslaafde Reznor en de instrumentatie helpt daar ook bij: van het pijnlijke refrein, de fluisterende coupletten, de bonkende hoofdpijn in de vorm van valse gitaren en zware drums, de onheilspellende soundscape in de laatste minuut tot het verbitterde gefluister, op de tekst na is dit een ongekend meesterwerk. Moeilijk dus ook om hier een cijfer aan toe te kennen, maar ik ga toch maar voor een erg hoge.
Cijfer: 8,8

1306 ♫ [-------] Nick Drake - Fruit Tree (1970)

Zo moeilijk is het niet om hier een cijfer voor toe te kennen, maar het beschrijven waarom valt me zwaarder; wat me zo grijpt aan dit nummer en ook het album waar het vandaan komt, is de magnifieke herfstige sfeer en vooral de somberheid die er omheen hangt. En het gebeurt niet zo vaak, maar ik kan ook met geen mogelijkheid zeggen waar het van afhangt, aangezien Drake’s stem eigenlijk zo troostend als het maar kan is en de instrumentatie bijna hoopvol klinkt. Vooruit, de geweldige tekst is nogal zwartgallig, maar alleen dat doet het hem nooit bij mij. Ergens, tussen de prachtig in het nummer verweven strijkers en het – ik verval weer in superlatieven – verbluffend mooie gitaarloopje, schuilt een zwarte toon die me keer op keer weer een brok in mijn keel bezorgt. Prachtig, prachtig en nog eens prachtig.
Cijfer: 10

1305 ♫ [1126] Ride - Chrome Waves (1992)

Mja, ben nu wel ongeveer gewend aan wat deze band allemaal voor nummers kan maken en ik kan ze meestal ook best waarderen, maar heel veel verder dan dat gaat het niet. Meestal zijn het lekkere popliedjes verpakt in een lekkere laag noise en achtergrond zang. Zweverig sfeertje soms inbegrepen, hier zijn ze meer voor de catchyness gegaan en daardoor is die ook verloren gegaan. Degelijke middenmotor en c’est ça.
Cijfer: 7

1304 ♫ [1624] The Jesus And Mary Chain - Head On (1989)

Ook deze band staat bekend om zijn zweverige noise bij mij, maar ze hebben wel wat vaker nummers die aan dat kaliber ontsnappen (Just Like Honey ). Jammer genoeg werd er ook hier voor hitpotentie in de vorm van catchy refreintjes gekozen en vergaten ze daardoor dingen zoals sfeer en de afwezigheid van storend geyeahyeah. Wel lekker vrolijk, maar ik heb het gevoel dat ik deze sneller ben vergeten dan de voorganger.
Cijfer: 5,9

1303 ♫ [-------] The Smiths - Asleep (1985)

Eerste nummer van een legendeband die me niet kan boeien in deze ladder is meteen een mooie uitzondering. Oké, slaapverwekkend is het wel een beetje, maar volgens mij is dat ook wel de bedoeling van dit gruizige popliedje. Alles aan dit nummer straalt rust uit, van de troostende stem van Morrisey tot de heerlijke piano. Ik hoop dat ik me deze vanavond voor het slaapjes doen nog kan herinneren; perfect late-avond nummer dit.
Cijfer: 7,2, maar verwacht vanaf nu maar niet al te veel hoge cijfers voor deze band.

1302 ♫ [1133] Morrissey - Now My Heart Is Full (1994)

Kijk, dit is een beter voorbeeld van hoe ik deze band en zijn soloprojecten overwegend oersaai vind. Ik hoor een vlak popnummer met een nu redelijk vervelende Morrisey, dat ondanks de rammende drums extreem voortkabbelt. Weinig over te zeggen voor de rest, word hier gewoon niet blij van.
Cijfer: 4,8

1301 ♫ [1130] The Gathering - Strange Machines (1995)

Het moge duidelijk zijn: ik heb niet zo veel met de combinatie stoere gitaren en zangeresjes in witte jurken die zingen over in dit geval een vliegmachientje waarmee ze door de tijd kan reizen. Schattig, maar het pompeuze dat ze uitstraalt gaat erg slecht samen met de nogal stompzinnige quasi-duistere instrumentatie en na vier minuten kreeg ik weer zin om dingen te slaan. Volgende keer aub iets meer intellect en iets minder wanhopige duisternis.
Cijfer: 3

1920. Ali Farka Touré - Diaraby (1994)

Een zijstraatje van de moderne muziek dat ik nog nooit echt heb betreden. Dat moet ik maar eens gaan doen. Want dit is niet zo muf als ik 'westerse' blues meestal vind, maar juist erg verfrissend. Prachtig gitaargeluid!
Cijfer: 8,5

1919. Blondie - X Offender (1976)

Monumentale single van Blondie, vind ik. Een van de eerste echte new wavetracks eigenlijk, en een van de eerste vrouwelijke artiesten die als sekssymbool fungeerde. Dit is nog een van haar sterkste songs ook!
Cijfer: 9-

1918. Daniel Lanois - The Maker (1989)

Sfeervol nummertje dat op een of andere manier een perfect decemberlijstjessentiment oproept. Toch komt het ook nergens echt verder dan die aangename sfeer: daar is het me dan weer iets te eentonig voor.
Cijfer: 7-

1917. My Bloody Valentine - Soon (1991)

Op een of andere manier kom ik nooit echt in de wereld van My Bloody Valentine. Klinkt allesbehalve vervelend, maar ik hoor het geniale er ook nooit in. Het is een beetje zo dat Loveless een hypnotiserende werking zou moeten hebben, maar dat ik nooit in die hypnose komt. En e liedjes van Ride, Slowdive en Chapterhouse vind ik gewoon beter.
Cijfer: 7-

1916. Can - Halleluwah (1971)

We hebben weer een nummer van epische lengte te pakken. Ik vind Can een leuke, originele band. Maar grijp niet zo snel naar lange nummers. Vandaar dat ik van deze krautrockers vooral naar de eerste twee platen (ik reken Delay 1968 even als debuut) en Ege Bamyasi grijp. Maar deze 18 minuten durende jamsessie werkt voor mij ook wel en helpt me herinneren dat ik ook Tago Mago weer eens moet draaien.
Cijfer: 8+

1915. TC Matic - Elle Adore Le Noir (Pour Sortir Le Soir) (1985)

Van TC Matic ken ik eigenlijk alleen het uiterst prettige Oh La La La. Dit is wat minder postpunk en wat meer chanson. Aardig nummertje wel, maar de combinatie werkt voor mij toch ook niet helemaal. Vind dit ergens wat geforceerd.
Cijfer: 6+

1914. Animal Collective - Fireworks (2007)

Altijd weer een feestje als Animal Collective in dit soort overzichtjes terugkomt. Al had ik hier dan liever een ander nummer van Strawberry Jam gezien, want ik vind For Reverend Green en Peacebone nog veel pakkender. Dit vind ik niet een van hun beste tracks, en dat komt eigenlijk vooral omdat ik deze nooit plotseling in mijn hoofd heb.
Cijfer: 7,5

1913. The Decemberists - The Mariner's Revenge Song (2005)

In een eerlijke wereld was dit inmiddels een wijdverbreide Top2000-klassieker. Het is catchy én episch en heeft daarmee alles om door een groot publiek als allertijdenlijstjesmateriaal te worden beschouwd. Maar goed, men wil natuurlijk gewoon elk jaar weer Stairway to Heaven, Bohemian Rhapsody en November Rain horen. Ach ja...
Cijfer: 10-

1912. Yello - Bostich (1980)

Dat gaat voortvarend zo, want na Desire dient ook mijn tweede huizenhoge favoriet van deze prettig gestoorde Zwitsers zich aan. Standingatthemachineeverydayforallmylife IusedtodoitandIneeditit'stheonlythingiwantit'sjusta rush push cash. Wat een briljante dancetrack!
Cijfer: 10-

1911. Sonic Youth - Eric's Trip (1988)

Ook hier snap ik niet helemaal waarom juist dit nummer de ladder heeft gehaald. Een van de mindere tracks op Daydream Nation, als je het mij vraagt. Nou is dat natuurlijk wel een standaardwerk, maar als je toch ook uit Teenage Riot, Silver Rocket, Cross the Breeze, Hey Joni en The Sprawl kan kiezen, vind ik dit een vrij overbodige nominatie. Een aantal genoemde nummers komt ongetwijfeld nog terug...
Cijfer: 7

Beetje jammer om iemands oprechte emoties af te doen als "afgezaagd emogehuil". Wel eens van oprechte emoties gehoord? Of automutilatie. In plaats van meteen in de 'ik heb dit al 1000 keer eerder gehoord'-modus te springen kun je je ook afvragen waar teksten vandaan komen. Een beetje inlevingsvermogen mag wel hoor. Depri teksten onsympathiek noemen lijkt me ook een beetje raar... depressies zijn toch per definitie onsympathiek?

Welnee, je hebt hele vrolijke depressies.

Klopt! De zogenaamde manische depressies, waarbij er afgewisseld wordt.

Maar vrolijk is wat anders dan sympathiek. Een manische periode is dan misschien vrolijk, maar bepaald niet sympathiek... Ken mensen die hun halve leven verpest hebben door hele domme dingen te doen in een manie.

Maar depressieve mensen kunnen wel heel sympathiek zijn. En wie zegt dat het niet sympathiek kan zijn? Ken je depressie persoonlijk?

Ongepast vrolijk is dat eigenlijk, bijvoorbeeld op momenten dat het niet behoort vrolijk te zijn zoals een begrafenis. Ik vind sympathiek en onsympathiek wel niet echt goed passen in een depressiethema. Je kan onsympathieker overkomen in een depressie, maar dat is daar niet rechtevenredig met verbonden.

Even verderop in het stukje leest u dat ik hoe de tekst wordt opgelepeld moeilijk oprechter kan vinden. Jammer alleen dat de tekst gewoon erg cliché en volgens mij zelfs in die tijd al meerdere keren gedaan is; deze regeltjes voor de zoveelste keer herhalen is wel een beetje onsympathiek ja. En ik weet dat meneer Reznor best beter kan, want ik heb ondertussen wel wat meer nummers van 'm beluisterd en zelfs deze heeft nog wel zijn mooie lines.