Uitstekend concert zelfs, de spelvreugde was opmerkelijk. En ik vond het eigenlijk wel een charmante zaal voor dit specifieke concert (Pepsi Stage), heb daar niet veel later ook nog Brian Wilson gezien tijdens z'n Smile tournee (al was dat met stoeltjes). Werd destijds geloof ik vooral gebruikt voor musicals, vond vooral het arena principe erg aangenaam, waar je ook stond in de zaal, je had altijd goed zicht op het podium.

Zelfs geen liefde voor The River?

The River is ook wel een goed nummer, maar The Garden is toch wel echt veruit favoriet hier, hoor.

@Marcel: (en je nieuwe eendje is echt te schattig trouwens)

Ja, hier ook hoor, maar die had je zelf al genoemd natuurlijk

810 ♫ [0316] Manic Street Preachers - If You Tolerate This Your Children Will Be Next (1998)

Deze band is een goede poprockband uit de jaren '00. Ze staan vaak in de top 2000. If You Tolerate This is misschien wel mijn favoriete nummer van ze. Er zit een fijne vibe in het nummer, die opgewekt wordt door de gitaren. De zuivere zang is goed en vooral het refreintje vind ik zeer bijzonder.

Cijfer: 8,8

If You Tolerate...

809 ♫ [0300] Franz Ferdinand - Take Me Out (2004)

Dan volgt nu een van de meest zalige nummers uit de zeroes. Franz Ferdinand scoorde met Take Me Out een wereldhit. Terecht, wie kan dit nummer nu niet onweerstaanbaar vinden? Het zit ook nog eens vernuftig in elkaar. De eerste minuut kondigt een rauw postpunk nummer aan, maar de band bedacht iets leuks. Na 1 minuut wordt het roer compleet omgegooid. Volledig vloeiend gebeurt dat. Dan hoor je een van de geniaalste riffjes die je ooit gehoord hebt. Het ratelt heerlijk. Het refreintje is super. Zo'n single moet destijds echt als een bom zijn ingeslagen.

Cijfer: 9,8

808 ♫ [-------] Kansas - Dust In The Wind (1977)

Dit nummer is ook hoog in de Radio 2 Top 2000 te vinden. Bij ons komt het dit jaar ook binnen. Dust In the Wind is een zeer gepassioneerd gezongen klassieker. Begeleid door de gitaar ademt dit nummer een soort somberheid uit. Ik heb het niet altijd op van die jaren '70 klassiekers maar dit is een mooie.

Cijfer: 8,3

Dust in the Wind

807 ♫ [-------] The Beatles - Tomorrow Never Knows (1966)

The Beatles op de experimentele tour hoort natuurlijk in onze lijst. Tomorrow Never Knows is een vrij chaotisch nummer met indiase invloeden. Het nummer moest bij mij even bezinken. Maar nu vind ik het een mooi nummer. Al hebben de Beatles nog een lijst aan betere nummers.

Cijfer: 7,8

806 ♫ [0513] The Beatles - In My Life (1965)

Dit echte popnummer van de Beatles vind ik fantastisch. In My Life is een van die dromerige topliedjes. De samenzangen klinken erg mooi en de gitaararrangementen zijn prachtig. Daarbij heeft het nummer ook nog een flinke dosis catchyheid.

Cijfer: 8,8

805 ♫ [0332] Soft Cell - Say Hello, Wave Goodbye (1991)

Dit nummer lijkt uit de jaren '80 te komen, maar komt van de jaren '90. Dit nummer is best leuk, het heeft een fijn beatje en een fraai refreintje. Maar echt memorabel vind ik het allemaal niet. Daarvoor vind ik het te vlak.

Cijfer: 7

804 ♫ [-------] Simple Minds - Promised You A Miracle (1982)

Simple Minds vind ik sinds kort een erg goede band. Someone Somewhere In Summertime is uitgegroeid tot een van mijn favoriete nummers. Er staat nog veel meer leuks op New Gold Dream, waaronder deze. De instrumentatie is altijd dik in orde bij Simple Minds, er worden geniale deuntjes uitgeperst. Daarnaast is de wat theatrale zang ook leuk om naar te luisteren.

Cijfer: 8,8

Promised You a Miracle

803 ♫ [0536] The Rolling Stones - Angie (1973)

Dit is de grootste klassieker van de Rolling Stones. Angie is een bloedstollend mooi nummer. De zanger zingt verschrikkelijk mooi. Prachtig gitaarspel ondersteunt de zang. En vooral hoe Angie wordt gezongen is fantastisch. Ik ken deze klassieker pas sinds kort. Maar het is nu al een van mijn Rolling Stones-favorieten. En dat zegt wat, want de Rolling Stones is ongetwijfeld een van de beste bands die op aarde heeft rondgelopen.

Cijfer: 9,3

802 ♫ [1084] Metallica - Fade To Black (1984)

Van Metallica ken ik veel te weinig, Master of Puppets ken ik een beetje en verder The Black Album, die niet overal even populair is. Metallica staat bij veel mensen bekend als beukmetal. Zo'n idee krijg je ook wel als je de Top 2000 a go go van vorige week zag. Het is in elk geval niet waar, Metallica kan je soms trakteren op geweldige opbouwen. Zo ook dit epos. Het bouwt prachtig op, het gitaarspel is fantastisch. De Metallica op Fade to Black is de Metallica die ik graag hoor. Mooi dat dit metalnummer dan ook zo hoog staat.

Cijfer: 8,5

801 ♫ [0301] U2 - One Tree Hill (1987)

U2 is met The Joshua Tree al 4 keer vertegenwoordigd en daar komt dit jaar vrijwel zeker Where the Streets Have No Name bij. One Tree Hill is dit jaar het laagstgenoteerd. De kwaliteit van The Joshua Tree ligt hoog. One Tree Hill is dan ook geen uitschieter. Maar wel een nummer dat het album heel prettig maakt. Het is een vrij rustig nummer. Het heeft een mooi refreintje. Dat is het hoogtepunt van het nummer. Van Bono moet je houden en hij zingt ook niet altijd even goed. Maar op The Joshua Tree en dit nummer heb ik zijn stemgeluid altijd erg gewaardeerd.

Cijfer: 8,3

Nummer is uit 1981.

Dan staat het er volgens mij verkeerd.

Daar lijkt het verdraaid veel op hè.

Het komt uit 1981 dus wel degelijk jaren '80 en 1991 klopt niet (zegt degene die het ooit genomineerd heeft).

edit: wat graf al zegt

En in lijn met de vorige commentaren: dit nummer komt uit 1998 en het artistieke zwaartepunt van de MSP zal voor velen toch wel in de jaren '90 liggen.

En een goede poprockband is toch ook een understatement van jewelste.

Opzich klopt het wel als de '91 remix genomineerd is maar dat lijkt me sterk als je het zelf was

Dan had er ook wel remix achter moeten staan

Het gaat om de gewone versie uit 1981 dus geen idee hoe dat jaartal daar terecht is gekomen: er staat zelfs 1981 in de clip vermeld.

Het zou wel kunnen dat deze clip ooit als begeleidend materiaal heeft gefungeerd en dan klopt het weer wel. Maar we hebben het toch over de 1981 voor alle duidelijkheid




Ik heb een pm naar Onweerwolf gestuurd om het jaartal in de 2012 editie aan te passen.

810 ♫ [0316] Manic Street Preachers - If You Tolerate This Your Children Will Be Next (1998)
Ook mijn favoriete Manics-song, geweldige zang en tekst, sterk en meezingbaar refrein en de gitaarsound mag niet vergeten worden.
Cijfer: 9,5

809 ♫ [0300] Franz Ferdinand - Take Me Out (2004)
Begint wat Strokes-achtig waarna het tempo wordt vertraagd. Dit nummer moet het vooral hebben van de prima gitaarriffs en de hoge meezingfactor.
Cijfer: 8

808 ♫ [-------] Kansas - Dust In The Wind (1977)
Kansas heb ik niet zo gevolgd, ik heb globaal minder met de tweede generatie progrockbands in de jaren '70 dan met de eerste. Dit vind ik - toegegeven - een erg mooie ballad, symfonisch maar ook een beetje folkgetint.
Cijfer: 8

807 ♫ [-------] The Beatles - Tomorrow Never Knows (1966)
Eén van de meest experimentele nummers van The Beatles, klinkt op het eerste gehoor chaotisch maar na meerdere beluisteringen is het een fascinerend werkstuk waarin je steeds meer in ontdekt. Destijds baanbrekend en nu nog apart.
Cijfer: 10

806 ♫ [0513] The Beatles - In My Life (1965)
Natuurlijk een stuk meer poppy maar ook daarin blonken The Beatles uit. Hun samenzang vind ik hier geweldig evenals de tekst en die versnelde piano is ook een goede vondst.
Cijfer: 9

805 ♫ [0332] Soft Cell - Say Hello, Wave Goodbye (1991)
Dit komt uit 1981, Soft Cell spreekt mij globaal minder aan dan de andere populaire synthipopbands als OMD, Depeche Mode of Ultravox. Op zich vind ik dat mooie en pakkende compositie maar de zang is wel vals en de synths wat cheesy, dit heeft nummer minder goed de tand des tijds doorstaan.
Cijfer: 6

804 ♫ [-------] Simple Minds - Promised You A Miracle (1982)
Toen zat Simple Minds op hun hoogtepunt, dit nummer betekende hun terechte doorbraak en klinkt nu nog steeds fris en verveelt nooit.
Cijfer: 9

803 ♫ [0536] The Rolling Stones - Angie (1973)
Zeker één van de bekendste Stones-nummers, pakkende ballad en prima gezongen. Maar hun beste zou ik dat ook weer niet noemen.
Cijfer: 8,5

802 ♫ [1084] Metallica - Fade To Black (1984)
Metallica was één van de belangrijkste metalbands in de jaren '80, dit is prima opgebouwd met sterke gitaarriffs, energiek en toch melodieus.
Cijfer: 9

801 ♫ [0301] U2 - One Tree Hill (1987)
Ook hier weer een aanstekelijke gitaarriff van The Edge, Bono zingt hier op zijn best en dit nummer is heerlijk zweverig en een tikkeltje mysterieus.
Cijfer: 9

Mijn top-10 nrs. 801-900:

1. dEUS - Nothing Really Ends (2001)
2. The Beatles - Tomorrow Never Knows (1966)
3. Fleet Foxes - Your Protector (2008)
4. Manic Street Preachers - If You Tolerate This Your Children Will Be Next (1998)
5. Herman's Hermits - No Milk Today (1966)
6. Electric Light Orchestra - Can't Get It Out Of My Head (1974)
7. Michael Jackson - Beat It (1982)
8. The Byrds - Goin' Back (1968)
9. Red Hot Chili Peppers - Californication (1999)
10. Oasis - Whatever (1994)

Bottom-5 (maar enkel Depeche Mode kreeg minder dan 5):

1. Depeche Mode - Wrong (2009)
2. The Sound - Missiles (1980)
3. Soundgarden - Jesus Christ Pose (1991)
4. Soft Cell - Say Hello, Wave Goodbye (1991)
5. Tim Buckley - Song To The Siren (1970)

Gemiddelde tot nu toe: 7,92

De Manics waren een fantastische rockband in de jaren '90. Hun muziek uit de jaren '00 mag niet eens in de schaduw staan van hun werk uit die tijd.

Op Your Love Alone Is Not Enough na dan. Dat is echt een killerplaat!

Da's wel een aardig nummer voor op de radio, maar meer ook niet wat mij betreft.

Dit zijn de 00s-nummers die ik nog wel okay vind:

The Masses Against the Classes
1985

Linkjes gefixed:

Manic Street Preachers - If You Tolerate This Your Children Will Be Next
Kansas - Dust In The Wind
Simple Minds - Promised You A Miracle

Jaartal gefixed:

Soft Cell - Say Hello, Wave Goodbye

1950 ♫ [1341] James Carr - The Dark End Of The Street (1966)

Ik heb het gevoel dat ik deze track al zo vaak ben tegengekomen in lijstjes van ‘onderbelichte klassiekers’ dat het nummer inmiddels wereldberoemd moet zijn. De Mumeladder is alvast gehaald. Aardige souldweiler, wel, al heb ik er nooit zulke warme gevoelens voor kunnen ontwikkelen als de meeste andere liefhebbers. Het arrangement had beter gekozen kunnen worden, vind ik, en het rijmschema heeft iets kinderachtigs, ondanks de duistere thematiek.

Cijfer: 7

1949 ♫ [1518] A Tribe Called Quest - Electric Relaxation (1993)

ATCC is dan weer vaste gast op andere lijstjes, namelijk die lijstjes die hiphoppers maken om andere mensen ervan te overtuigen dat heus niet alle hiphop alleen maar gaat over guns and bitches. Sowieso een beetje flauwe kritiek (net alsof in andere genres louter filosofische diepgang heerst), en we drukken hiermee de crew uit Queens ook wel een beetje te veel de intellectuele hoek in. Ze maken namelijk ook gewoon leuke feestnummers als dit, of beter gezegd, perfecte nummers om in de zomer te draaien als je met je vrienden ergens op een bankje zit. Relax yourself, settle down. Het is soms goed voor je. Een paar posts geleden had ik gevraagd om wat meer zonneschijn in de ladder, en kijk daar eens?

Cijfer: 8,8

1948 ♫ [1555] The Specials - Rat Race (1980)

Stijl hadden ze in die tijd. In The Specials zat waarschijnlijk ook wel genoeg muzikaliteit om niet teveel in de two tone valkuil van eentonigheid te stappen, plus, niet onbelangrijk: een goed gevoel voor een leuk refreintje. Dit liedje vind ik zelf niet echt eindlijstmateriaal, maar ik kan me voorstellen dat vooral als je hier zelf de beentjes in de lucht op hebt gegooid in de ruige jaren tachtig, je daar anders over denkt.
Alleen dat ‘tegen het klootjesvolk’-sentiment, daar ben ik wel lichtelijk allergisch voor. Zoek een baan, commies!

Cijfer: 6,1

1947 ♫ [-------] 65daysofstatic - Radio Protector (2005)

Ah ja, zo’n nummer. Om de acht maten een nieuwe roffel en de effectknop wat verder naar rechts. Postrock volgens het boekje, en wat dat betreft volkomen inwisselbaar. Al geef ik toe dat het intro mooi gevonden is, en dat de chaos van de laatste climax aardig overtuigt.

Cijfer: 6,6

1946 ♫ [0512] Coldplay - Amsterdam (2002)

Ik kan niet goed luisteren naar A Rush Of Blood To The Head van Coldplay. Steeds denk ik: als je dan zulke mooie liedjes kan schrijven, neem dan verdomme ook wat meer risico’s in plaats van een uur lang braaf binnen de lijntjes te kleuren. Maar eerlijk is eerlijk: als je liedjes kan schrijven als ‘Clocks’ of ‘The Scientist’, dan is het te begrijpen dat je kiest voor voetbalarena’s vol smachtende vrouwen.
‘Amsterdam’, daarentegen, heb ik nooit veel aan gevonden. Beetje goedkope variatie op klassieke mineurballades a la ‘Knocking On Heaven’s Door’, etc.

Cijfer: 5

1945 ♫ [1770] Sigur Rós - Fljótavík (2008)

Dit nummer kende ik niet echt, want na Ágætis Byrjun heb ik nooit meer echt de aandacht kunnen vinden om me voldoende te verdiepen in één van hun platen. Ik heb ook het gevoel dat hun kenmerkende ding (ook hier weet je meteen bij de eerste wollige toon: Sigur Rós) een beetje een trucje aan het worden is.
Maar wel een fijn trucje, zeker in dit jaargetijde is het moeilijk om hier weerstand tegen te bieden. Dit liedje is een vrij toegankelijke en compacte proeve van wat ze kunnen, en daarom geschikt om aan iemand te laten horen die een korte introductie wil over hoe deze band te werk gaat, en daarna de trein nog wil halen.

Cijfer: 7,5

1944 ♫ [1756] Blackfield - Pain (2004)

De populariteit van Steven Wilson gaat een beetje aan me voorbij, op een of andere manier komt zijn muziek meestal te klinisch of bedacht op me over om me echt te grijpen. Blackfield, zijn project met Aviv Geffen, straalt dan ook nog een ‘randje zwarte oogschaduw’-sfeertje uit dat ik slecht trek. Verder is puur muzikaal gezien met het nummer niet zo veel mis, volgens mij.

Cijfer: 5

1943 ♫ [1582] The Stone Roses - Sally Cinnamon (1987)

Eigenlijk net een beetje voor mijn tijd, die Stone Roses –hype. Het is een beetje moeilijk om met terugwerkende kracht te kunnen verklaren waarom dit zo insloeg in die tijd. Hoe moet je dit soort muziek omschrijven? Aandoenlijk? Lamlendig?
Op een of andere manier blijft het wel nog een flinke tijd in je hoofd rondzingen. Het soort muziek dat zich langzaamaan in je bewustzijn nestelt en dan waarschijnlijk op een dag ineens onmisbaar is? Zo ver is het in ieder geval nog niet, bij mij.

Cijfer: 6,2

1942 ♫ [0766] Suede - Pantomime Horse (1993)

Van het debuut van Suede, met Bernard Butler nog in de gelederen. Muziek die je het beste zou kunnen beschrijven als onbeschaamd, decadent zelfs, met een sterke hang naar zwierig drama en romantiek. Zeker in de jaren negentig een frisse afwisseling tussen alle ongeïnteresseerde generatie x-bandjes. De reden dat ik toch nooit Suedefan ben geworden hangt vooral samen met de wat hysterische, campy zang van Brett Anderson, en ook wel dat ik nooit zoveel gehad heb met dat hele volle, zwierige geluid (alsof je naar een soort hyperbowie zit te luisteren_.
Nu we een aantal jaar verder zijn moet ik wel bekennen dat ik dit soort muziek steeds beter ga verdragen, en aan dit mooi opgebouwde nummer te oordelen is dit misschien een band die nog een keer door de herkansing moet. Al vind ik die uithalen in de zang nog steeds een tikkeltje te hysterisch.

Cijfer: 7,4

1941 ♫ [-------] Mike Oldfield - Ommadawn (Part One) (1975)

Ik zit me nu te realiseren dat ‘prog’ op zich ook maar een betekenisloos woord is. Dit is alweer nauwelijks te vergelijken met de andere dingen onder die noemer die voorbij zijn gekomen. Oldfield lijkt vooral zijn mosterd te halen van traditionele folkstromingen, symfonische muziek, en een ‘back to nature’-benadering die op zijn minst een beetje truttig overkomt aan deze kant van de jaren zeventig.
Desondanks vind ik de rustigere stukken wel leuk (al valt het me mee dat er ook niet ergens wat dolfijnen gaan meezingen), zij het niet bijzonder pakkend. Zodra het gaspedaal wat wordt ingetrapt, en de toetsenlagen over elkaar heen gaan schuiven, vind ik het te veel kitsch worden, en wordt de kabbelende sfeer op een nogal irritante manier verstoord. En zo gaat het weer een minuut of tien door.
Maar goed, je kunt ook wel weer het zoveelste drie akkoorden gitaarliedje gaan maken, maar worden we daar gelukkiger van?
Twijfelgeval.

Cijfer: 5,6

Je zit er een aantal jaartjes naast beste Sander: klik

Hij's fijn

800 ♫ [1578] Buddy Holly - Peggy Sue (1957)

Dit kan best een van de kortste nummers uit de lijst, toen ik de dode link had gefixed was het nummer alweer voorbij. Gevolg is dat je hem nog wel een keer opzet. Maar ook dan weet hij niet te overtuigen. Het is aardige rock & roll uit de oude jaren, maar het doet me dit keer niks.

Cijfer: 5,8

Peggy Sue

799 ♫ [1047] The La's - There She Goes (1990)

Hij kwam voorbij in ladder 4 van de 2012-editie, daar werd al opgemerkt: categorie perfecte popliedjes. Ja, dat klopt. Het blijft eeuwig zonde dat The La's maar één album hebben uitgebracht. Dit nummer is hun klassieker, het komt van het prachtige titelloze album van ze. Het heeft een dromerige mooie melodie en ondanks dat het nummer niet zo veel om handen lijkt te hebben is het toch een topnummer. Het refrein is namelijk zo verschrikkelijk geniaal dat dit wel tot een van de mooiste popnummers ooit gerekend móet worden. There She Goes maakt een mooie en terechte stijging.

Cijfer: 9,8

798 ♫ [0795] Steve Harley & Cockney Rebel - Make Me Smile (Come Up And See Me) (1975)

Over mooie popliedjes gepsorken, Make Me Smile is ook een hele sterke. Ik kende dit jaren '70-nummer nog niet. Dit liedje bevalt goed. Het heeft een vleugje Roxy Music, mooie samenzangen en mondt dan uit in een mooie ratelende gitaarsolo. Vooral de samenzangen zijn vrij fantastisch. Als ze albums van niveau hebben ga ik dit zeker opzoeken.

Cijfer: 9

797 ♫ [-------] Outkast - Ms. Jackson (2001)

Nu volgt commercieel gezien een van de succesvolste hiphopnummers ooit. Ik ben ontzettend blij dat dit nummer binnenkomt op een zeer mooie positie. Dit nummer kent een onweerstaanbare onweerstaanbaarheid. Het refreintje zorgt hiervoor. Iedereen zingt het wel mee: I´m sorry Miss Jackson, oeeeh, I am for real, never meant to make your daughter cry. Maar naast het refrein heeft het nummer ook nog een mooie beat te bieden en bij vlagen fantastische raps. Er zitten een aantal belachelijk vette stukjes in het nummer verwerkt. Zoals het ´for ever´stukje en het ´same thing´ stukje.

Cijfer: 9,8

796 ♫ [-------] Frank Boeijen Groep - Kronenburg Park (1985)

Kronenburg Park is een van Neerlands grootste klassiekers. Ik als bijna-Nijmegenaar moet dit eigenlijk ook wel waarderen. Altijd als ik Kronenburg Park hoor wordt ik blij en zing ik luidkeels mee. Van de tekst snap ik de ballen eigenlijk niet van. Maar man, wat is dat refrein mooi. Een nummer dat natuurlijk niet mag ontbreken in de lijst en daarom komt het dit jaar ook binnen.

Cijfer: 9,3

795 ♫ [0785] Dire Straits - Private Investigations (1982)

Chevy zal wel als een aasgier aan komen stormen als ik dit nummer bespreek. Volgens mij zijn er niet veel grotere Dire Straits-fans op dit forum dan Chevy. Ik heb de echte genialiteit nooit helemaal begrepen. Ik vind het fijne relaxede muziek met vooral erg goed gitaarspel van Knopfler. Maar bij mij zou een album van Dire Straits denk ik nooit in de top 10 komen, daar heeft het te weinig voor te bieden. Dit nummer bijvoorbeeld, mooi gitaarspel hoor. Maar het heeft een soort van saaiheid om zich heen. Het nummer luistert fijn weg, maar overall is het toch saai. Geen spanning. Dire Straits heeft wat mij betreft één heel erg geniaal nummer gemaakt (Water of Love) maar die is helaas niet terug te vinden in de lijst.

Cijfer: 6

794 ♫ [0252] Mike Oldfield & Maggie Reilly - Moonlight Shadow (1983)

Met de eerste twee nummers van Mike Oldfield was je wel 40 minuten bezig. Nu ben je in 3 minuten klaar. Dit is dan ook een heel ander soort nummer. Moonlight Shadow is een ontzettend zoet popnummer. Ik hou er van. Dat zangeresje zingt prachtig. Met haar stem heeft ze een grote aantrekkingsfactor. De compositie is ook nog eens zeer krachtig. Dat zou wel eens de verdienste van Mike Oldfield geweest kunnen zijn.

Cijfer: 8,8

793 ♫ [1018] Roberta Flack - The First Time Ever I Saw Your Face (1972)

Als je de naam Roberta Flack ziet hoef je niet te raden van wie de nominatie komt. Dikke kans dat dat Arrie is. Zelf ken ik deze zangeres alleen van Killing Me Softly. Wat ik wel een aardig nummer vind maar niet geweldig. Dit nummer is namelijk een stuk beter. Dit is de diepere soul. Het heeft mooie pianobegeleiding en prachtig vioolspel. Roberta Flack heeft een zeer gevoelige stem waar ze mij meteen weet te raken. Ik ben met dit nummer benieuwd geworden naar het album.

Cijfer: 8,8

792 ♫ [0703] Genesis - Firth Of Fifth (1973)

Een heel album lang Genesis is me iets te lang. Maar één nummer gaat er in als zoete pap. Dan doel ik met name op de nummers Dancing With the Moonlit Kit en Firth of Fifth. Als ik het album luister geniet ik heel erg van deze nummers maar heb ik daarna al snel de neiging om het af te zetten.
Wat het nummer zo goed maakt? Het heeft ten eerste erg goed pianospel. In het begin van het nummer en een aantal pianosolo´s later in het nummer. Het heeft een soort meeslependheid waardoor Firth of Fifth erg boeiend is. De proggy sfeer doet denken aan de middeleeuwen. Dat vind ik vaak erg mooi om te horen. Bij Midlake ook bijvoorbeeld. Al is die band een stuk beter. In ieder geval, Genesis kan fantastische nummers maken. Dit epos behoort tot mijn favoriete epische nummers. Die solo op het einde is buitenaards.

Cijfer: 9

791 ♫ [1043] Iron Maiden - The Number Of The Beast (1982)

Dit nummer is het titelnummer van het meest beroemde album van de hardrock/metal band Iron Maiden. Dat album is terecht een klassieker. Ik luister het best regelmatig met veel plezier. Ik denk dat ook veel mensen deze muziek verafschuwen. Die duivelse teksten op harde gitaarriffs zijn niet voor iedereen weggelegd. Dit nummer rockt echt hard. Zo hoor ik metal en hard rock het liefst, niet te schreeuwig en niet te beukerig. Er zit nog wel enige melodie in. Maar er is ook genoeg ruimte voor meespringen en air-guitar spelen. En gelukkig is er ook ruimte voor een leuk refreintje. Volgend jaar ga ik misschien Children of the Damned nomineren, mijn ultieme Iron Maiden-nummer.

Cijfer: 8,5

Kronenburg Park gaat over hoeren. Zo, dat weet je dan ook weer

Of bedoel je dat je helemaal niet verstaat wat Frank Boeijen zingt? Dat probleem hebben wel meer mensen

Voor de volledigheid: mijn eerdere waarschuwing aan de progfans was niet omdat ik dacht dat alle prog volledig over één kam te scheren, wollig geneuzel was. Alleen veel eigenschappen die ik meestal niet zo fijn vind in popmuziek (lange nummers, ingewikkelde concepten, bombastische orkestraties, Grote Thema's) zijn juist de eigenschappen waarmee prog meestal wordt geïdentificeerd.
Afgaande op de grote verschillen tussen de dingen die ik hier tot nu toe hoorde die meestal in de proghoek worden geduwd, realiseerde ik me echter weer eens wat voor waardeloos ding het genre- of hokjesdenken wel is.

En nee, ik versta nooit een drol van Frank Boeijen, en heb ook nooit geweten dat Kronenburg Park over hoeren gaat. Daar ben ik wel even stil van, zeg...

Ik kan hem wel verstaan, maar ik snapte nooit waar het over ging, al heb ik me er ook nooit in verdiept.

Nope, dit nummer stond al in de ladder en daardoor heb ik haar begin 2011 ontdekt bij het spelen van de ladder. Geen idee wie het heeft genomineerd maar diegene ben ik erg dankbaar.

Overigens heb ik Killing Me Softly ook nooit zoveel aangevonden. Dus probeer zeker eens dat album, Joep.

Ja, dat ga ik zeker doen. Compared to What net een paar keer geluisterd en dat is al hetzelfde niveau. Dus ik ben wel benieuwd naar deze mevrouw. First Take lijkt me wel een goed instapper.

Het is trouwens wel te merken dat we hogerop komen. Als ik zo naar de nummers 800-701 kijk vrees ik dat ik weer veel hoge cijfers moet gaan geven.

Voor deze 10 kan ik enkel maar lof uitspreken!

800 ♫ [1578] Buddy Holly - Peggy Sue (1957)
Uniek rock'n roll-nummer vanwege de percussie en natuurlijk de karakteristieke nasale stem en dat rinkelend gitaartje in het midden.
Cijfer: 9

799 ♫ [1047] The La's - There She Goes (1990)
Wat mij betreft hoort dit ook in de categorie perfecte popliedjes. Erg charmant, erg vrolijk en onweerstaanbaar met prachtige stemmen en gitaarwerk.
Cijfer: 9,5

798 ♫ [0795] Steve Harley & Cockney Rebel - Make Me Smile (Come Up And See Me) (1975)
Sebastian was hun grootste hit, deze opvolger vind ik ook zeer de moeite waard. Luchtig popliedje met inderdaad Roxy Music-invloeden, achtergrondkoortjes, synths en vooral die mooie rinkelende gitaar in het midden.
Cijfer: 8,5

797 ♫ [-------] Outkast - Ms. Jackson (2001)
Ik ben zo geen hiphop-liefhebber maar dit nummer vind ik briljant: die baslijn, de raps en de tekst. Zeker één van de beste hiphop-nummers die in de hitlijsten heeft gestaan.
Cijfer: 8,5

796 ♫ [-------] Frank Boeijen Groep - Kronenburg Park (1985)
Wat mij betreft één van dé Nederpopklassiekers bij uitstek, het heeft één van de mooiste intro's ooit, ook geweldige tekst en refrein met subliem einde.
Cijfer: 10

795 ♫ [0785] Dire Straits - Private Investigations (1982)
De nummers van Dire Straits lijken op het eerste gehoor voort te kabbelen maar hebben wel degelijk een ingebouwde spanning. Zeer goed opgebouwd nummer, origineel, sfeervol met herkenbare gitaarsound van Mark Knopfler.
Cijfer: 9

794 ♫ [0252] Mike Oldfield & Maggie Reilly - Moonlight Shadow (1983)
Dit behoort ook tot de categorie perfecte popliedjes. Prachtige song inclusief de gitaarsolo van Mike Oldfield en de zang van Maggie Reilly, dit nummer was een verfrissing in de hete zomer van 1983.
Cijfer: 9,5

793 ♫ [1018] Roberta Flack - The First Time Ever I Saw Your Face (1972)
Softsoul die ik later wist te waarderen, mooie zwoele stem en dito begeleiding met name de piano en violen.
Cijfer: 9

792 ♫ [0703] Genesis - Firth Of Fifth (1973)
De eerste helft van de jaren '70 waren de hoogtijdagen van de progrock en ook Genesis. Meeslepend nummer met inderdaad een middeleeuws aandoende sfeer, er wordt vlot gewisseld van instrumentatie waarbij ik vooral die pianostukken briljant vind.
Cijfer: 9

791 ♫ [1043] Iron Maiden - The Number Of The Beast (1982)
The Number Of The Beast was één van de belangrijkste metal-albums in de jaren '80 en de titelsong is zowat hun staalkaart. Occulte teksten gekoppeld aan energieke riffs maar het klinkt tegelijk melodieus.
Cijfer: 9