Oh maar er gebeurt juist erg veel in het nummer. Vanaf seconde een zit ik aan mijn koptelefoon gekluisterd.

Ik weet niet, maar ik vind het bij Xanadu lijken of er totaal geen gevoel in is gelegd, dat kan aan mij liggen, misschien moet ik het nog wat kansen geven, maar de eerste keer vond ik het niks maar dan ook helemaal niks.

Helpt het als ik zeg dat de band me deed denken aan dat soort mensen en de luisteraars niet?

Als je er plezier aan beleeft, is het natuurlijk my loss. Ik zal de volgende nummers dus ook wel proberen, maar het is dus ook het sfeertje dat me een beetje dwars zit. Maar wie weet.

Daar kom ik weer met mijn achtergrondinformatie:

Xanadu is gebaseerd op een gedicht genaamd Kubla Kahn. Kubla Kahn wordt omgeschreven als een mythische plaats die kan zorgen voor onsterfelijkheid. Behoorlijk episch dus en de band doet het zoals alleen hun het kunnen.

Komt 2112 trouwens nog langs?

De mythische plaats is natuurlijk Xanadu; de stichter van die plek was Kublai Khan (een historische figuur, de kleinzoon van Dschenghis Khan). Een populair onderwerp in de popmuziek; ook Xanadu van Dave Dee, Dozy, Bicky Mick & Tich, Xanadu van Olivia Newton-John & ELO en Welcome to the pleasure dome van Frankie goes to Hollywood gaan hierover.

You Shook Me All Night Long Godallejezus wat is dat nummer heerlijk.

Daarnaast is Satisfaction van Otis Redding ook gewoon geweldig. Stomme Roeland

De eerste keer in mijn leven dat ik hoor (of lees) dat iemand Abba te bombastisch vindt, Otis Redding vlakke soul en Satisfaction van Rolling Stones niet kent. Ik kan niet zeggen dat ik mij hier verveel, ik heb al veel dingen gelezen op deze site waarbij ik mij de ogen moest uitwrijven maar dit slaat wel alles.

Ach ik kan me er allemaal wel om vermaken eigenlijk, zeker als er dan doodleuk een 10 neergeplempt wordt voor The Strokes die bijna neergezet worden als God in muziekland. Ik heb niet veel met termen als onderschat en overschat maar als er 1 album dan toch het etiketje overschat mag krijgen.... (hoe lekker ik het zelf ook vind). Ook Arctic Monkeys heel hoog in het vaandel hebben staan.... het rijmt bij mij ook niet echt maar blijft wel vermakelijk.

Als 1 ding extra onderstreept wordt dit topic is dat het aloude cliché 'over smaak valt niet te twisten' wel.

Ook zie je nog scherper wie jouw muzieksmaak deelt en wie niet. Jouw hoge beoordelingen worden neergesabeld en waar jij niks vindt dan weer bejubeld.

En zo hoort het ook. Toch?!

@LucM:
Of dat Prefab Sprout Sky Radio-muziek zou zijn.
Ik reageer maar niet eens meer op de berichten van hoi123, want daarvoor is het teveel, maar je valt inderdaad van de ene verbazing in de andere.

1560 ♫ [1828] Rush - Xanadu (1977)
Dit nummer heb ik meermaals beluisterd en mij kan het ook nauwelijks boeien (als progrockliefhebber). In de eerste minuten gebeurt er nauwelijks wat en die tempowisselingen komen mij te geforceerd over, het nummer komt mij niet over als een geheel. De zang kan ik ook niet serieus nemen.
Cijfer: 4

1559 ♫ [0972] Faithless - God Is A DJ (1998)
Dit nummer bezit ik ook in de lange versie en die vind ik nog wat beter. Dit dancenummer heeft een lekkere live-sfeer en die synthesizer blijft ongetwijfeld hangen. Hoewel ik dit niet zo vaak meer draai kan ik dit - alternatief of niet - oneindig veel meer waarderen dan die stompzinnige 'happy' hardcore die destijds de hitlijsten teisterde.
Cijfer: 7,5

1558 ♫ [1363] Soundgarden - The Day I Tried To Live (1994)
Werd eveneens onder 'grunge' geklasseerd net als iedere band uit Seattle destijds maar hun gemeenschappelijke kenmerk was dat hun rock donker klonk. Ik hoor hier wel invloeden van Led Zeppelin maar dit klinkt - zoals ik zei - een stuk somberder en vooral emotioneel.
Cijfer: 8

1557 ♫ [0579] The Romantics - What I Like About You (1980)
Eén van de 2 hits die the Romantics hier scoorden. Het klinkt simpel maar ook vrolijk en energiek en dit soort rock maakt een slechte dag weer goed. Opmerkelijk dat de drummer het nummer inzingt, een zeldzaamheid.
Cijfer: 8

1556 ♫ [1124] Alphaville - Sounds Like A Melody (1984)
Alphaville scoorde hier 3 hits (in hetzelfde jaar). Dit klinkt een beetje gedateerd door de manier waarop de synthesizers worden gebruikt. Maar het nummer mag ik zeker wel.
Cijfer: 7

1555 ♫ [1983] Buggles - Lenny (1982)
Deze band ken ik van de leuke hits Video Killed the Radio Star en (Living in) the Plastic Age. Dit hier vind ik niet in de buurt komen, ik mis de aanstekelijke gekte van voornoemde nummers, het klinkt ook veel minder vlot en blijft niet hangen.
Cijfer: 4

1554 ♫ [1695] Procol Harum - Grand Hotel (1973)
Iedereen kent Procol Harum natuurlijk van Whiter Shade of Pale maar ze hadden veel meer op hun conto zoals dit hier. Bombastisch met symfonie-orkest, dat wel maar ook sfeervol en knap gemusiceerd.
Cijfer: 8

1553 ♫ [0897] The Smashing Pumpkins - Porcelina Of The Vast Oceans (1995)
Begint erg rustig en dromerig en dan komt daar een stevige rockgitaar invallen. De nasale zang van Billy Corgan vind ik erg goed in dit nummer passen en geeft de sound nog meer eigenheid. Na meerdere luisterbeurten was ik ook gewonnen voor deze band en hun songs.
Cijfer: 8,5

1552 ♫ [0806] Oasis - Live Forever (1994)
Britpop met gitaarmuur en met veel branie gebracht ... maar dat is Oasis. In ieder geval zijn ze ook meester in pakkende poprefreinen wat dit nummer aantoont.
Cijfer: 8,5

1551 ♫ [1003] Nirvana - Heart-Shaped Box (1993)
Dit klinkt erg donker en emotioneel maar vooral oprecht. Kurt Cobijn voelt zich wanhopig, ik hoor hier al duidelijk dat hij het niet meer zag zitten.
Cijfer: 8,5

Hoe dan ook heeft dit topic zich ontpopt tot leukste topic om te volgen (bijna nog leuker dan de MUMe Ladder zelf ). Hulde aan de initiatiefnemer en aan de posters.

Keep up the good work!

Pff, heel leuk allemaal, maar het is niet alsof ik bij Otis Redding alleen maar vlakke soul neerzet, bij Prefab Sprout alleen maar Skyradiomuziek of bij Abba alleen maar bombastisch - vraag me overigens vooral bij de laatste twee af hoe je dat niet kunt vinden. Maar misschien helpt het als ik zeg dat ik het merendeel van dit soort nummers ook maar voor het eerst hoor. En ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar als ik nummers voor de eerste keer hoor, valt alles nog niet meteen op zijn plek. Ald ik Satisfaction nu nog 10 keer luister, vind ik het misschien wel een beter nummer en vallen de genoemde minpunten me minder op. Maar ja, ik kan dat gewoon niet bij iedere onvoldoende die ik geef doen.

Het werkt overigens niet echt bemoedigend om eigenlijk na iedere bespreking wel een of andere ontstelde smiley of reactie op een onvoldoende van mij te krijgen; het is niet alsof ik die onvoldoendes voor de lol uitdeel of de beschrijvingen maar gewoon willekeurig neerzet. Ik vind dat wat ik zeg echt. De door mij al te vaak gezegde dooddoener "smaken verschillen" dan maar weer, zodat de stroom aan de niet bepaald positieve reacties op mijn cijfers stopt. Ik heb eigenlijk niet zo'n zin om iedere onvoldoende nog voor een tweede keer te moeten verantwoorden.

Laat ik me dan nog maar een tweede keertje verantwoorden;

Abba heeft in dit nummer (!) een nogal bombastische productie, ja. Een veelvloed aan instrumenten - of zo lijkt het - zou ik best een bombastische productie willen noemen. Satisfaction van de Stones zal ik vast een paar keer op de radio hebben gehoord, maar ik heb er nog nooit actief naar geluisterd - ze staan overigens wel op mijn lijstje want Gimme Shelter is fenomenaal. Otis Redding noem ik overigens geen vlakke soul, dit nummer noem ik dat wel en daar geef ik genoeg argumenten voor - ook al helpt het misschien als ik zeg dat ik hier vlak qua emotie en niet qua gedurfdheid met instrumenten bedoel.

Arctic Monkeys is voor mij gewoon een - vooral op het eerste album - totaal 'onpretentieuze' band, die me keer op keer bijzonder vrolijk weet te maken met compositorisch erg goed in elkaar zittende nummers. Het speelplezier maar vooral de (positieve) emotie druipt er vanaf, en het helpt ook nog wel om ze live gezien te hebben met wat vrienden.

The Strokes vind ik zo goed om de reden die ik al genoemd heb en die bij Arctic Monkeys dus eigenlijk ook van toepassing is; totaal niet iets pretenderend, maar wel gewoon erg gemeend vrolijke muziek die ook nog eens een heel sterk en prettig sfeertje heeft. Daarnaast heb ik aan beide bands gewoon goede herinneringen - het zijn de enige twee die door én mij én mijn vriendengroep worden gewaardeerd en daardoor zijn er dus genoeg prettige associaties mee. Waarschijnlijk dus wat AC/DC door jeugdsentiment voor jullie is, zijn deze bands voor mij. En volgens mij ben je de eerste om toe te geven dat muziek echt niet altijd negatief emotioneel hoeft te zijn.

Dankuwel voor het compliment op het laatst, maar ja, Prefab Sprout. De gladde zanger, synths, drums maar ook de gelikte compositie maken dat SkyRadio-associaties inderdaad meteen mijn hoofd binnenglippen, ja. Raar..

Excuses voor als u wat spelfouten leest, om 7 uur driftig op de toetsjes van je iPhone slaan is niet perfect voor de spelling.

Tsja je krijgt al veel over je heen, maar hier moet ik toch ff op reageren: hoe kan je dit nou een matige compositie noemen? De muziek kan je niet boeien, je kan het pretentieus vinden of de zang matig, maar het is vrij ingenieus hoe hier van een sample van Górecki's 3e Symfonie een loungy triphopnummer is gemaakt. Maar aangezien jij de simpele, rammelige composities van The Strokes geniaal vind, kan ik denk beter concluderen dat als jij iets een matige compositie vind, het eigenlijk gewoon een sterke compositie is, maar jij daar niet van houdt


Bingo! Krijgen we weer het afgezaagde argument dat technische nummers gevoelloos zijn. Verzin eens wat nieuws. Alsof de gasten van Rush pure broodspelers zijn, die alleen maar zulke nummers maken omdat het moet Persoonlijk vind Rush eind jaren '70 tot de absolute wereldtop qua composities horen. De instrumentale passages zijn naadloos op elkaar ingespeeld en ondanks de gecompliceerde techniek en de hate-it-or-love-it zang van Geddy Lee, weten ze steeds een bepaalde sfeer neer te zetten.


Helaas niet, mss een idee voor volgend jaar? Van mij krijgt ie iig punten...

Precies wat ik dacht na al die berichten van gisteren.

Toch zei jij dit bij Africa:
Nu hoeft het ene niet met het andere te maken te hebben, maar wat is het nut van vermelden dat het "glad" en "netjes binnen de lijnen" (oftewel: technisch perfect) is?

Er is een verschil tussen glad en verfijnd. Ga anders maar eens een keer een weekje echt naar Sky Radio luisteren, dan hoor je dat bands als Prefab Sprout daar echt niet in het muzikale kader passen.


Zo'n lang en verzorgd bericht op een telefoon doe ik je sowieso niet na.

Ik vind dat je nu wel heel erg in de verdedigende houding schiet. Je weet zelf ook wel dat je behoorlijk uitdeelt en als dat gelardeerd wordt met bepaalde uitspraken is het niet raar dat je reacties kunt verwachten.
Ik zie zoveel besprekers persoonlijke favorieten afzeiken zoals jij dat ook doet. Dat is prima. Het is de opzet van dit topic anders heeft het geen enkele zin.

Als ik voor mezelf spreek: ik geloof niet dat ik jou ook maar enige keer van vervelend commentaar heb voorzien. Blijkbaar frons niet alleen ik hier en daar de wenkbrauwen bij met name bepaalde uitspraken van jou en ja, als al die users gaan reageren dan lijkt het alsof je een vracht commentaar krijgt.

Grappig dat je je eigen favorieten nu zo gaat lopen verdedigen. Hoef je toch ook niet te doen? Je hebt je mening; punt. Maar als je behoorlijk tegendraads stemt t.o.v. wat de grote gemene deler toch wel vindt dan moet je niet bang zijn opmerkingen te krijgen en dan vind ik het persoonlijk een beetje een zwaktebod als je dan een tweede keer gaat zitten uitleggen. Hoef je niet te doen.
Jij deelt hard uit, maakt bijzondere opmerkingen, en daar komen wel of niet reacties op. So be it. Dat is nu eenmaal MusicMeter. Ook dat is de lol van dit topic. Anders had je er met alle respect niet aan moeten beginnen en al helemaal niet als je zo 'bijzonder' te werk gaat hier en daar.

Nogmaals: mijn bewondering voor de deelnemers. Ik zou er zelf geen zin in hebben. Maar het moet geen reden zijn om daardoor iedereen die wil reageren de mond te snoeren (ik zeg hiermee trouwens niet dat dat jouw bedoeling is, laat ik daar duidelijk in zijn).

Daarbij was ik zeer helder: het zijn en blijven meningen. Ik denk dus echt dat je er nu even te zwaar aan tilt allemaal: gewoon lekker doorgaan met waar je mee bezig bent

Waar staat dat? Dat zegt hij helemaal niet. Hij zegt alleen dat hij dít nummer gevoelloos vind, nergens gebruikt hij een 'afgezaagd argument dat alle technische nummers gevoelloos zouden zijn'. Dit nummer boeit hem gewoon niet, zoals andere nummers jou niet boeien. Daarnaast zegt hij ook nog dat hij het misschien nog wat kansen moet geven, waarmee hij dus laat zien dat hij het niet eens direct afschrijft, dus ik begrijp niet waarom je hier zo'n toon moet aanslaan.

Omdat Sky Radio in dit topic zo vaak ter sprake komt heb ik regelmatig naar hun playlist gekeken. Daar draaien ze vooral recente hits en daarnaast overbekende hits van sinds ong. 1980. Geen albumwerk, geen jaren '60 of '70-hits, nauwelijks rock (of het moet een grote hit zijn geweest zoals bv . Summer of '69 van Bryan Adams), laat staan alternative. In Vlaanderen hebben wij een gelijkaardige zender: MNM (opvolger van radio Donna).

Allereerst; natuurlijk is het logisch dat er reacties op mijn beoordelingen komen. Ik geef zo toe dat ik niet echt weinig onvoldoendes geef en al helemaal niet in vergelijking met de andere besprekers.

Reacties op mij die om een antwoord vragen beantwoord ik gewoon; zwaktebod of niet. En voor de rest maakt het me bar weinig uit dat die reacties er zijn, meestal graag zelfs, maar de toon is echt niet altijd even bemoedigend. Uit sommige berichten - niet die van jou trouwens - is de ondertoon toch echt iets te kleinerend, of in ieder geval te veel alsof ik een of andere onvoorstelbaar zure pruim die willekeurig met bijvoeglijk naamwoorden en onvoldoendes smijt ben. En natuurlijk ook echt geen probleem en natuurlijk is die toon niet de bedoeling, maar na een tijdje kan ik een stekelige reactie dan even niet onderdrukken. Laat voor de rest maar komen hoor, die reacties, maar enigszins irritant zijn ze soms wel. Let wel; ik heb echt niks tegen reacties op mijn cijfers, maar mijn mening niet de hele tijd als bijna belachelijk bestempelen is wel fijn.

Over het verdedigen van de nummers die ik goed of slecht vind eigenlijk hetzelfde; als de reactie om een tegenreactie van mijn kant vraagt, vind ik het wel zo netjes om deze te beantwoorden, ook al is het een zwaktebod. Voor de derde keer om het in ieder geval duidelijk te maken dan, ( ) die verbaasde, depressieve, boze, wat dan ook-reacties zijn echt niet erg, maar de toon en doen alsof ik echt wereldschokkende feiten verkondig - iedereen zijn mening, toch? - kan soms wel wat op mijn gemoed werken.

Maar voor de rest zijn jullie allemaal hele lieve knullen (geen vrouwen in dit topic, toch?), hoor, en er komen dus ook genoeg erg leuke reacties - achtergrondinformatie is ook altijd leuk, Don - binnen. Ga zo door.

En laat ik mijn zwakteboden dan nog even eer aandoen door twee reacties. (Maar oké, ik zal minderen)

Tja, u noemt het verfijnd, ik noem het gelikt en ik ben echt niet de enige die dat vindt, als ik de andere besprekers mag geloven. En Sky Radio luister ik vaak genoeg met een familie die het als favoriete autozender heeft, en dit is muziek die me heel erg doet denken aan de oude, gelikte ballads die je daar wel eens tegenkomt.

Ik moet toegeven dat ik wat in mijn anti-enthousiasme was doorgeschoten; de compositie zou ik nu ook weer niet als 'nogal matig' beschrijven. Wel als enigszins matigjes, en dan vooral in verhouding met de geweldige compositie van Gabriël, die echt véél meer sfeer en emotie uitstraalt. En die laatste conclusie valt te trekken, ja.

Sky Radio lijkt mij vooral een hitradio (daar draaien ze o.a. Adele, Pink, Rihanna, Jessie J ...) al worden er inderdaad veel (bekende) ballads gedraaid. Prefab Sprout was geen hitgroep en past daar duidelijk niet in.

Over the Strokes, het was destijds (2001) inderdaad een verademing tussen die postgrunge en nu metal (rock zat toen in een diep dal), ik kan het enthousiasme van sommigen (en de pers) wel begrijpen. Maar echt baanbrekend was deze band nu ook weer niet (ligt in de lijn van Velvet Underground en 60's garagerock) al vind ik hun nummers uit het debuut stuk voor stuk wel goed.

The Strokes is ook gewoon jatwerk van bv. Lou Reed´s Coney Island Baby en de albums van Television. Wel een leuk bandje overigens, destijds was ik ook weg van het debuut.

Hoi123: Wat Prefab Sprout betreft: die verfijning hoor je er misschien niet direct aan af bij de eerste luisterbeurt, maar het zit er echt wel in. Gelikt impliceert dat er naderhand nog wat scherpe randjes vanaf zijn geveild of dingen wat zijn opgepoetst, maar volgens mij is dit gewoon hoe de band klinkt.

Ik zie je volgende rijtje wel weer tegemoet.

Ik refereer aan eerder door enkele hier (waaronder Snoeperd zelf) gegeven argumenten bij technische bands, zoals Rush, dat er geen gevoel in zit. Ook buiten dit topic valt dat verwijt regelmatig. In mijn ogen is het dus een afgezaagd argument. Ik weet ook niet waar je het vandaan haalt dat ik zeg dat Snoeperd alle technische nummers gevoelloos vindt. Dat heb ik nergens gezegd iig, dus kennelijk is dat idee gevormd door je eigen vrije interpretatie. Nogmaals, ik verwijs hier alleen naar het in mijn ogen te vaak gegeven argument van gevoelloosheid, terwijl de persoon in kwestie in mijn ogen een veel sterker argument zou geven als hij zou zeggen dat hij gewoon niet van technische nummers houdt. Dat mag van mij, zoals iedereen vrij is om bepaalde nummers goed of slecht te vinden. Ik vind alleen de gegeven argumentatie in dit geval zwak, en daar reageer ik op. Dus voortaan ff nadenken voordat je mij komt vertellen wat ik wel of niet mag doen...


Volgens mij is technisch perfect totaal wat anders dan glad en netjes binnen de lijnen. Toto en Rush zitten allebei technisch goed in elkaar, toch vind ik Toto glad en Rush niet... Glad betekent dat er productioneel zo aan geschaafd, dat alle rauwe randjes eraf zijn en het een steriel en radiovriendelijk geluid krijgt. Met netjes binnen de lijnen bedoel dat de compositie totaal niet spannend is en geen enkel risico neemt. Dit zijn 2 elementen van (voornamelijk) radiopopmuziek die ik ergerlijk vind en waardoor ik dus lage beoordelingen geef, vandaar dat ik ze dus vermeld bij het geven van mijn beoordelingen.

Aan de ene kant zeg je dat je nergens zegt dat Snoeperd alle technische nummers gevoelloos vind (ik meende overigens dat je dit wel bedoelde doordat je zei dat Snoeperd vind dat ''technische nummers gevoelloos zijn'', als je dat niet bedoelde, excuses), vervolgens geef je aan dat je het een zwak argument vind dat hij het gevoelloos vind (waarvan ik denk dat dat gewoon moet kunnen als hij dat vind, maar goed) en dat hij dan maar moet toegeven helemaal niet van technische nummers te houden. Hier ga je er dus vanuit dat hij geen enkel 'technisch nummer' goed vind (of de meeste), omdat hij er een paar als gevoelloos bestempeld (wat hij kennelijk vind, hij geeft toch ook maar zijn mening?). Ik vind dat laatste maar vreemd, hoezo zou hij niet van technische muziek houden omdat hij een paar nummers niet waardeert?

Maar goed, dit is een vrij zinloze discussie, ik reageerde zoals ik deed omdat ik vond (en vind) dat Snoeperd een prima mening geeft, hij luistert een nummer en ervaart het als gevoelloos. Hoe moet hij dat anders uitdrukken? Volgens mij is het namelijk onzin dat hij van geen enkel 'technisch' nummer (rare term eigenlijk ) houdt, zoals jij hier zegt.

1550 ♫ [0592] Deep Purple - Smoke On The Water (1972)

Ik heb nooit de neiging gehad om me te verdiepen in Deep Purple. Child in Time is een terechte klassieker en voelt ook zo aan. Maar echt zo mooi als vele anderen vind ik hem nou ook weer niet. Vandaar nooit verdiept. Dit ook overbekende nummer ken ik dus niet. Misschien moet ik me gaan schamen. Zeker als ik de kwaliteit hoor. Het nummer knalt meteen door mijn koptelefoon, het heeft een fantastische riff. De vocals zijn erg goed en het nummer heeft een alleraardigst refrein. Smoke on the Water is ook een geweldig nummer, ik ben benieuwd of Deep Purple er nog meer heeft. Dit nummer daalt wel veel te veel. Van 592 naar 1550, niet een al goede prestatie.

Cijfer: 8,8

Smoke on the Water

1549 ♫ [0498] The Velvet Underground - Sweet Jane (1970)

We gaan door met een andere grote band die vooral megasucces heeft bij het alternatieve publiek. Hun muziek is toch heel wat aparter dan bijvoorbeeld een Deep Purple. Hun debuutalbum heeft een prachtige experimentele inslag. Dit nummer eigenlijk niet. Dit nummer is een ijzersterk popnummer. Want dat konden ze ook wel, The Velvet Underground. Lou Reed liet het in zijn solocarriëre ook meermalig zien. Het nummer heeft een ontzettend fijne melodie en Lou Reed laat horen hoe je een goed popnummer moet inzingen. Geweldig!

Cijfer: 9

1548 ♫ [0427] Jacques Brel - Amsterdam (1964)

Twee grote bands gehad, we gaan nu door met de grootse Jacques Brel, Belgisch franszingende trots. Jacques Brel is een van mijn lievelings singer-songwriters. Hij weet me met elk nummer wel te raken. Met de een meer dan de andere. Dit is zo'n nummer dat echt hemels mooi is. Zijn franstalige zang betovert je meteen in het begint. Maar het beste moet nog komen. Als de piano invalt wordt het namelijk buitenaards mooi. De rest van het nummer zit je enkel nog in een roes waar je pas uit komt als het nummer is afgelopen.

Cijfer: 9,5

1547 ♫ [0602] Muse - Time Is Running Out (2003)

Over grote namen gesproken, Muse, samen met Coldplay het meest succesvol in de 00's. Het tweede album Absolution is de thuisbasis van dit nummer. De bekende nummers van Absolution ken ik wel een beetje, maar niet veel. Eigenlijk ken ik alleen het laatste en het album Origin of Symmetry. Time is Running Out is mij onbekend. Het nummer begint voor de verandering eens niet met bombast. Dat is speciaal te noemen. Het begint erg goed. En zo blijft het het hele nummer eigenlijk. Er zijn voor mij niet veel minpunten. Het rockt namelijk flink, de baslijn die soms bijna kaal tevoorschijn komt is fantastisch. De stem van de zanger is ook bij vlagen erg goed. Ik vind zijn stem soms niet al te best. Maar bij sommige passages kan hij wel fantastisch uit de hoek komen. Soms ook echter niet. Hier wel dus. Het enige wat ik echt mis is een goed refrein. Want na 1 luisterbeurt haal ik die er nog niet echt uit.

Cijfer: 8,5

1546 ♫ [0685] Fleetwood Mac - Landslide (1975)

Het prachtige popliedje Landslide van Fleetwood Mac komt nu al voorbij. Oei, die had ik nu nog niet verwacht.
Het is een liedje van Stevie Nicks volgens mij, het is een liedje met alleen haar op de gitaar en af en toe wat extra instrumentatie. Daardoor vind ik het nummer erg sympathiek. Het is schitterend op sommige momenten. Ik kende nog niet veel van Fleetwood Mac buiten Rumours. Maar dit nummer had ik al vrij snel ontdekt omdat het zo geweldig mooi is.

Cijfer: 9

Landslide
1545 ♫ [0481] Morrissey - First Of The Gang To Die (2004)

Morrissey is solo ook niet mis. Hij is nooit meer zo constant geweest als bij The Smiths. Maar heeft altijd garant gestaan voor heerlijke songs. Dit is mijn favoriet. Als het er al niet in stond had ik het zeker genomineerd vorig jaar. First of the Gang to Die is zo'n nummer dat meerdere geweldige stukken bevat. Het refrein is geweldig. Het lange refrein met een ontzettend geestige tekst is al briljant. Maar de coupletten zijn zeker even goed. Op gegeven moment zingt hij een stukje met zijn prachtige klaagzang, dat is het mooist van het hele nummer. Morrissey is een meester in songs en teksten schrijven. Meesterlijk..

Cijfer: 10

1544 ♫ [-------] Simple Minds - Love Song (1981)

Simple Minds is een band die een typisch jaren '80 geluid ademt. Dat wil bij een aantal nummers/bands nogal verkeerd uitpakken. Bij Simple Minds juist niet. Er is dan ook niet echt sprake van een kitscherig geluid. Het heeft namelijk een wat droger geluid dan een aantal jaren '80 nummers. Het nummer is van begin tot eind genieten met een goed refrein en rake instrumentatie.

Cijfer: 8,3

1543 ♫ [-------] A Flock Of Seagulls - Space Age Love Song (1982)

A Flock of Seagulls is de enige kleine jongen in dit rijtje. Ze staan in een rijtje met alleen maar grote namen. Dit bandje is een wat bescheidenere naam. Dit nummer is net als de vorige ook New Wave en kan zich prima met dat nummer meten. Het doet niks onder. Het heeft eigenlijk net als de vorige een fijne instrumentatie, eigenlijk nog wel beter. Het refrein vind ik ook erg goed, alleen de productie van het vorige nummer vind ik wat interessanter. Al met al krijgen Simple Minds en Flock Of Seagulls dezelfde beoordeling. Leuke binnenkomer.

Cijfer: 8,3


1542 ♫ [1172] Metallica - Enter Sandman (1991)

Enter Sandman is onwijs populair bij het commerciëlere publiek van Metallica. Bij de grote fans zal dit nooit een favoriet zijn en bij de Musicmeter luisteraars verwacht je dat ook niet. Toch heeft Enter Sandman het gewoon tot de lijst geschopt. Enter Sandman is dan ook gewoon een klasbak van een rock/metal nummer. De lange intro is classic. De vocals zijn uitzonderlijk goed. En vergeet zeker niet het toprefrein. Enter Sandman is een van de geweldige nummers van The Black Album.

Cijfer: 9,3

1541 ♫ [1115] Van Halen - Runnin' With The Devil (1980)

Dit wat commercieel getinte rijtje met zoveel grote bands wordt gepast afgesloten door Van Halen. Wat moet ik over deze klassieker zeggen, vraag ik me af? Het heeft alles om een megahit te zijn en populair te zijn bij het publiek van Musicmeter. Het heeft geen commerciële sound, maar wel een refrein uit duizenden, dat prachtige meerstemmige namelijk. Daar tussenin zingt en schreeuwt de zanger het nummer naar grote hoogtes.

Cijfer: 8,8

Ik kan ook niet gaan zeggen dat ik alle technische nummers slecht vind. Want sommige technische nummers vind ik heel erg goed. Alleen hier ontgaat mij het technische ( hoewel dat het er echt wel zal zijn hoor) en het gevoel. Dan blijft er voor mij niks over.

Meningen zijn meningen, maar het idee van dit topic is dat meningen onderbouwd worden. Snoeperd vind Rush niet goed (=mening), omdat hij het gevoelloos vindt (=mening die als argument wordt gebruikt). Zodoende vind ik het dus een zwakke argumentatie. Tevens heb ik die argumentatie al meerdere malen in dit topic voorbij heb zien komen en daaruit concludeer ik dat bepaalde mensen, in mijn ogen ten onrechte, het argument van gevoelloosheid aandragen bij 'technische' nummers (idd een rare term, maar het dekt de lading hierin). Om mijzelf nog maar eens te quoten:


Gevoelloos vind ik sowieso een vrij ambigue term, omdat het slaat op de maker en ik ga er voor het gemak van uit dat Snoeperd niet dagelijks bij de heren Lee, Peart en Lifeson op de koffie komt, en zodoende dus moeilijk kan oordelen over het gevoel dat zij in hun composities leggen. Verder kan je er lang of kort over discussiëren, maar het enige wat ik heb gedaan is een veelgebruikte, in mijn ogen twijfelachtige, argumentatie aangekaart.

Natuurlijk kan Snoeperd niet weten of het gevoelloos is of niet, maar hij kan best zeggen dat het nummer gevoelloos of emotioneel vlak op hem overkomt en ik neem aan dat dat ook is wat hij bedoelt.