Muziek / Toplijsten en favorieten / De MuMe Top 40 Editie #2: De 60s
0
Misterfool
geplaatst: 3 juni 2012, 16:15 uur
Tegenvallende posities van Coltrane en zappa. Gelukkig toch nog in de top 20.
0
geplaatst: 3 juni 2012, 16:19 uur
Dan vind ik Pet Sounds veel meer tegenvallen, al is het al beter dan vorige keer... Dat is toch een van de absolute topplaten van de jaren 60 (dacht ik 
).
).
0
geplaatst: 3 juni 2012, 16:21 uur
Van mij hadden, Bob, Led Zepplin en john wel in de top 10 mogen staan. Maar top 20 is ook niet slecht. vraag me af of mingus het gered heeft.
0
geplaatst: 3 juni 2012, 16:34 uur
Sowieso heeft Mingus het gered, volgens mij is die nog populairder dan Coltrane. Aan mij zal het niet liggen in elk geval, ik had hem op één 
Top bezig in elk geval, Chevy
Ik ga trouwens sowieso alle albums die in deze top 40 staan en ik nog niet ken eens proberen. Zijn er niet al te veel op zich, maar wel een aantal.
Top bezig in elk geval, Chevy
Ik ga trouwens sowieso alle albums die in deze top 40 staan en ik nog niet ken eens proberen. Zijn er niet al te veel op zich, maar wel een aantal.
0
geplaatst: 3 juni 2012, 16:35 uur
14. Bob Dylan - Highway 61 Revisited (1965) ( 138 punten) Nr. 1 van: jassn
Aantal keer genoemd: 26x / Positie vorig jaar: 19 ( 71 punten)
Hoewel je je af kunt vragen of iemand met een status als Bob Dylan niet beter verdient dan ‘slechts’ 14e, maar feit is gewoon dat hij heel wat goede albums achter zich heeft gelaten. Ook dit album kon op een halfje verhoging (andermaal naar 3,5*) rekenen. Doe mij overigens maar liever Ballad of a Thin Man en Desolation Row i.p.v. Like a Rolling Stone.
Like a Rolling Stone
13. The Beatles - Revolver (1966) ( 141 punten) Nr. 1 van: J.J. Wever, Leeds
Aantal keer genoemd: 27x / Positie vorig jaar: 12 ( 92 punten)
En met de bekendmaking van de nummer 13 weten we ook gelijk dat het dit jaar niet Revolver is, maar Abbey Road is het beste Beatles-album. Vorig jaar geen Beatles-album in de top 10 en dit jaar is er nog maar één kanshebber!
Eleanor Rigby
Aantal keer genoemd: 26x / Positie vorig jaar: 19 ( 71 punten)
Hoewel je je af kunt vragen of iemand met een status als Bob Dylan niet beter verdient dan ‘slechts’ 14e, maar feit is gewoon dat hij heel wat goede albums achter zich heeft gelaten. Ook dit album kon op een halfje verhoging (andermaal naar 3,5*) rekenen. Doe mij overigens maar liever Ballad of a Thin Man en Desolation Row i.p.v. Like a Rolling Stone.
Like a Rolling Stone
13. The Beatles - Revolver (1966) ( 141 punten) Nr. 1 van: J.J. Wever, Leeds
Aantal keer genoemd: 27x / Positie vorig jaar: 12 ( 92 punten)
En met de bekendmaking van de nummer 13 weten we ook gelijk dat het dit jaar niet Revolver is, maar Abbey Road is het beste Beatles-album. Vorig jaar geen Beatles-album in de top 10 en dit jaar is er nog maar één kanshebber!
El Ninjo schreef:
In het verlengde van Rubber Soul gingen the Beatles op dit album verder met het verkennen en registreren v/d grenzen en structuur v/d perfecte popsong.
Revolver staat vol met inhoudelijk mysterieuze, maar tot schoonheid omgevormde numers met zowel Lennon beauty's (She Said, She Said en Dr. Robert) als McCartney juweeltjes (For No One en natuurlijk het majesteuze Eleanor Rigby).
In het verlengde van Rubber Soul gingen the Beatles op dit album verder met het verkennen en registreren v/d grenzen en structuur v/d perfecte popsong.
Revolver staat vol met inhoudelijk mysterieuze, maar tot schoonheid omgevormde numers met zowel Lennon beauty's (She Said, She Said en Dr. Robert) als McCartney juweeltjes (For No One en natuurlijk het majesteuze Eleanor Rigby).
Eleanor Rigby
0
geplaatst: 3 juni 2012, 16:40 uur
Tsja, terecht lijkt me deze noteringen. Vooral die van Dylan. Op de plek van Revolver had ik namelijk liever Sgt. Pepper gezien die toch wel veel beter is.
Wil ook nog even melden dat ik erg blij ben met de notering van de Zombies met Oddessey & Oracle. Dat is namelijk een album van hetzelfde niveau als de Beatles, Kinks en Beach Boys-albums in deze lijst.
Wil ook nog even melden dat ik erg blij ben met de notering van de Zombies met Oddessey & Oracle. Dat is namelijk een album van hetzelfde niveau als de Beatles, Kinks en Beach Boys-albums in deze lijst.
0
geplaatst: 3 juni 2012, 17:05 uur
Ik hoop dat Forever Changes een mooie plaats in de top 10 heeft behaald!
0
geplaatst: 3 juni 2012, 17:31 uur
12. The Jimi Hendrix Experience - Electric Ladyland (1968) ( 149 punten) Nr. 1 van: Lying Mouth
Aantal keer genoemd: 29x / Positie vorig jaar: 13 ( 91 punten)
En wederom strand Jimi in het zicht van de top 10. Dit jaar qua puntenaantal al helemaal. Het album met de grote klassiekers All Along the Watchtower, Voodoo Child, maar zo te merken zijn dat zeker niet de enige prijsnummers van het album. Maar, zoals eerder gezegd, moet mijn ontdekkingsreis nog beginnen. Iemand die die ontdekkingsreis al wel heeft afgelegd is kaztor.
All Along the Watchtower
(en daarmee staat hij met zijn Dylan-cover toch maar hoger dan eender welk Dylan-album)
11. Leonard Cohen - Songs of Leonard Cohen (1967) ( 151 punten) Nr. 1 van: Slowgaze, DirkM Aantal keer genoemd: 29x / Positie vorig jaar: 14 ( 87 punten)
Leonard Cohen, hij heeft prachtige nummers gemaakt, maar op dit album verveelt zijn stem nogal gauw. Jullie dachten daar blijkbaar anders over. Overigens miste Leonard op een Chinees haartje na de top 10. Op basis van aantal keer genoemd, werd hij 11e in plaats van...??
Suzanne
De top 10 volgt later vanavond!
Aantal keer genoemd: 29x / Positie vorig jaar: 13 ( 91 punten)
En wederom strand Jimi in het zicht van de top 10. Dit jaar qua puntenaantal al helemaal. Het album met de grote klassiekers All Along the Watchtower, Voodoo Child, maar zo te merken zijn dat zeker niet de enige prijsnummers van het album. Maar, zoals eerder gezegd, moet mijn ontdekkingsreis nog beginnen. Iemand die die ontdekkingsreis al wel heeft afgelegd is kaztor.
kaztor schreef:
Buitengewoon meesterwerk van iemand die volgens mij al wist dat dit z'n laatste album zou worden. Hendrix gooit alles in de strijd om er een weergaloos festijn van te maken die nooit z'n magie zal verliezen.
Hoewel de altijd positieve Oldfart het daar niet mee eens was.Buitengewoon meesterwerk van iemand die volgens mij al wist dat dit z'n laatste album zou worden. Hendrix gooit alles in de strijd om er een weergaloos festijn van te maken die nooit z'n magie zal verliezen.
Oldfart schreef:
Bullshit; al zijn ziel en zaligheid gooide Hendrix hierna in het bouwen van zijn eigen studio en het zoeken naar nieuwe muzikale paden.
Bullshit; al zijn ziel en zaligheid gooide Hendrix hierna in het bouwen van zijn eigen studio en het zoeken naar nieuwe muzikale paden.
All Along the Watchtower
(en daarmee staat hij met zijn Dylan-cover toch maar hoger dan eender welk Dylan-album)
11. Leonard Cohen - Songs of Leonard Cohen (1967) ( 151 punten) Nr. 1 van: Slowgaze, DirkM Aantal keer genoemd: 29x / Positie vorig jaar: 14 ( 87 punten)
Leonard Cohen, hij heeft prachtige nummers gemaakt, maar op dit album verveelt zijn stem nogal gauw. Jullie dachten daar blijkbaar anders over. Overigens miste Leonard op een Chinees haartje na de top 10. Op basis van aantal keer genoemd, werd hij 11e in plaats van...??
levenvergeten schreef:
De mystieke teksten, in combinatie met de stem van Cohen zijn ongelooflijk ontroerend. De subtiele begeleiding, de koortjes en het donkere stemgeluid maakt alles nog mooier dan het is.
De laatste drie nummers behoren tot de mooiste nummers ooit geschreven.
De mystieke teksten, in combinatie met de stem van Cohen zijn ongelooflijk ontroerend. De subtiele begeleiding, de koortjes en het donkere stemgeluid maakt alles nog mooier dan het is.
De laatste drie nummers behoren tot de mooiste nummers ooit geschreven.
Suzanne
De top 10 volgt later vanavond!
Don Cappuccino schreef:
Ik hoop dat Forever Changes een mooie plaats in de top 10 heeft behaald!
Het antwoord daarop is dus ja! Net zoals The Beatles, die eindelijk hun welverdiende top 10-plek hebben.Ik hoop dat Forever Changes een mooie plaats in de top 10 heeft behaald!
0
geplaatst: 3 juni 2012, 17:57 uur
Mijn nummer 1 in de top 10 
Hoe kan je de stem van Cohen op een nummer als Suzanne nou saai noemen Chevy
Hoe kan je de stem van Cohen op een nummer als Suzanne nou saai noemen Chevy
0
geplaatst: 3 juni 2012, 18:48 uur
chevy93 schreef:
Leonard Cohen, hij heeft prachtige nummers gemaakt, maar op dit album verveelt zijn stem nogal gauw. Jullie dachten daar blijkbaar anders over.
Leonard Cohen, hij heeft prachtige nummers gemaakt, maar op dit album verveelt zijn stem nogal gauw. Jullie dachten daar blijkbaar anders over.
Le bon goût, c'est les autres.
0
geplaatst: 3 juni 2012, 19:59 uur
10. Van Morrison - Astral Weeks (1968) ( 151 punten) Nr. 1 van: Paalhaas, Koenr, woutorrmusic, heicro Aantal keer genoemd: 30x / Positie vorig jaar: 9 ( 106 punten)
Het voordeel van Van Morrison, King Crimson, Neil Young en zo’n beetje alle artiesten uit de top 10 is dat ze in de jaren ’60, maar één meesterwerk uitgebracht hebben. Stemmen gaan logischerwijs naar dat album en zijn niet verdeeld, zoals bij Bob Dylan, The Beatles en The Rolling Stones. Maar daar doen we Astral Weeks mee te kort, want het is wel gewoon een klassieker van niveau.
Astral Weeks
9. Charles Mingus - The Black Saint and the Sinner Lady (1963) ( 155 punten) Nr. 1 van: Lukk0, niels94, pet, kemm
Aantal keer genoemd: 26x / Positie vorig jaar: 6 ( 121 punten)
Na vorig jaar allesbehalve een verrassing dat deze zo hoog staat. Ik hoop nog altijd dat ik me ooit niet zal storen aan hoe onderstaande gebruiker het zo sterk verwoord.
Track C - Group Dancers
Het voordeel van Van Morrison, King Crimson, Neil Young en zo’n beetje alle artiesten uit de top 10 is dat ze in de jaren ’60, maar één meesterwerk uitgebracht hebben. Stemmen gaan logischerwijs naar dat album en zijn niet verdeeld, zoals bij Bob Dylan, The Beatles en The Rolling Stones. Maar daar doen we Astral Weeks mee te kort, want het is wel gewoon een klassieker van niveau.
James Douglas schreef:
Het leven in de stad is als met opzet je hoofd tegen een muur beuken.
Je raakt er zo in opgesloten dat je alle waanzin binnen enkele momenten als de norm gaat beschouwen. Je staat voornamelijk in rijen. Maar eigenlijk moet je de stad verlaten en in de bossen toevlucht zoeken. De wind in je gezicht voelen zonder uitlaatgassen te consumeren. Tussen de bomen een gemoedstoestand van rust of meditatie vangen. Nu ben ik iemand die waanzin bij eer en geweten wil ervaren en soms de confrontatie met die muur waar ik eerder aan refereerde soms nog te fluweel gaat vinden. Op een verkenningsjacht naar de aorta van het broeierige stadsgevoel. Maar op een gegeven moment is het genoeg. Het 'ik wil weg!' verlangen spreekt dan luider dan de honger voor onrust.
Een quote die incompleet is zonder de verklaring een paar zinnen verderop: Het leven in de stad is als met opzet je hoofd tegen een muur beuken.
Je raakt er zo in opgesloten dat je alle waanzin binnen enkele momenten als de norm gaat beschouwen. Je staat voornamelijk in rijen. Maar eigenlijk moet je de stad verlaten en in de bossen toevlucht zoeken. De wind in je gezicht voelen zonder uitlaatgassen te consumeren. Tussen de bomen een gemoedstoestand van rust of meditatie vangen. Nu ben ik iemand die waanzin bij eer en geweten wil ervaren en soms de confrontatie met die muur waar ik eerder aan refereerde soms nog te fluweel gaat vinden. Op een verkenningsjacht naar de aorta van het broeierige stadsgevoel. Maar op een gegeven moment is het genoeg. Het 'ik wil weg!' verlangen spreekt dan luider dan de honger voor onrust.
Astral Weeks is mijn zucht naar meditatie. Van Morrison openbaart zichzelf hier als een soort minstreel. Al zingend wegnemende de pijn.
Astral Weeks
9. Charles Mingus - The Black Saint and the Sinner Lady (1963) ( 155 punten) Nr. 1 van: Lukk0, niels94, pet, kemm
Aantal keer genoemd: 26x / Positie vorig jaar: 6 ( 121 punten)
Na vorig jaar allesbehalve een verrassing dat deze zo hoog staat. Ik hoop nog altijd dat ik me ooit niet zal storen aan hoe onderstaande gebruiker het zo sterk verwoord.
HammerHead schreef:
Het lijkt er op dat ik binnen de 10 platen al dé jazz-plaat heb ontdekt. Wat een geweldige veelzijdigheid, originaliteit, intensiteit, frivoliteit en genialiteit is hier te horen. Eigenlijk precies de zaken waar ik vroeger, toen ik voornamelijk "verse-chorus-verse"muziek luisterde, zo'n hekel aan had. Wat 10 jaar terug als geforceerde moeilijkdoenerij op mij was overgekomen, klinkt nu in hoge mate ongebonden en bevrijdend.
Het lijkt er op dat ik binnen de 10 platen al dé jazz-plaat heb ontdekt. Wat een geweldige veelzijdigheid, originaliteit, intensiteit, frivoliteit en genialiteit is hier te horen. Eigenlijk precies de zaken waar ik vroeger, toen ik voornamelijk "verse-chorus-verse"muziek luisterde, zo'n hekel aan had. Wat 10 jaar terug als geforceerde moeilijkdoenerij op mij was overgekomen, klinkt nu in hoge mate ongebonden en bevrijdend.
Track C - Group Dancers
0
geplaatst: 3 juni 2012, 20:16 uur
de top 14 begint al erg sterk, Jammer dat het niet Sgt, Peppers is geworden anders waren het één 4,5* geweest en de rest alleen maar 5*.
0
geplaatst: 3 juni 2012, 20:31 uur
8. Love - Forever Changes (1967) ( 156 punten) Nr. 1 van: Don Cappuccino, Snoeperd
Aantal keer genoemd: 30x / Positie vorig jaar: 4 ( 133 punten)
Vorig jaar nog nummer 4, maar daar kwam Love dit jaar geen moment bij in de buurt. Een vrolijk album met uitstekende composities en allemaal even uniek en harmonieus. Typisch groeialbum. Hoop ik dan.
Alone Again Or
7. Neil Young & Crazy Horse - Everybody Knows This Is Nowhere (1969) ( 159 punten) Nr. 1 van: lebowski
Aantal keer genoemd: 31x / Positie vorig jaar: 7 ( 114 punten)
Ik heb het een herkansing gegeven, maar deze nummers doen me vrij weinig. Van oeverloos gesoleer tot saaie stukken zang van ome Neil. Nee, pas in de jaren ’70 werd hij interessant voor mij. Wellicht zijn het zelfs de nummers tussen de “epische nummers” door die mij nog het meeste doen.
Edit: Op verzoek:
Down By the River
Aantal keer genoemd: 30x / Positie vorig jaar: 4 ( 133 punten)
Vorig jaar nog nummer 4, maar daar kwam Love dit jaar geen moment bij in de buurt. Een vrolijk album met uitstekende composities en allemaal even uniek en harmonieus. Typisch groeialbum. Hoop ik dan.
Lukas schreef:
Dit geeft Forever Changes een soort toegankelijkheid, zonder dat de nummers ook maar gaan vervelen. Dit maakt Forever Changes tijdloos en de schitterende luisterplaat die het is. Eigenlijk zijn dit kinderliedjes voor grote mensen, met een heel knap en vernuftig muzikaal jasje.
Dit geeft Forever Changes een soort toegankelijkheid, zonder dat de nummers ook maar gaan vervelen. Dit maakt Forever Changes tijdloos en de schitterende luisterplaat die het is. Eigenlijk zijn dit kinderliedjes voor grote mensen, met een heel knap en vernuftig muzikaal jasje.
Alone Again Or
7. Neil Young & Crazy Horse - Everybody Knows This Is Nowhere (1969) ( 159 punten) Nr. 1 van: lebowski
Aantal keer genoemd: 31x / Positie vorig jaar: 7 ( 114 punten)
Ik heb het een herkansing gegeven, maar deze nummers doen me vrij weinig. Van oeverloos gesoleer tot saaie stukken zang van ome Neil. Nee, pas in de jaren ’70 werd hij interessant voor mij. Wellicht zijn het zelfs de nummers tussen de “epische nummers” door die mij nog het meeste doen.
Roelof schreef:
Ik hoor degelijke rock met de randjes licht verbrand, ik hoor kuchende mensen aan een barbeque, ik hoor koortjes, lelijke koortjes, ik hoor ooh-la-la's, heel lijzige ooh-la-la's. Na het pasabelle maar niet bijster memorabele cinnamon girl komt dat hard aan. Ik mag toch bidden dat het niet Neil's eigen idee was, om zulks lelijke en tenenkrullende frutsels aan zijn liedje te hangen, dat in de eerste plaats toch al niet veel om het lijf had. Een lelijk liedje, een dood geboren kalf in zijn eigen slijk, een zwart verkoolde steak en een beetje smakeloos.
Ik hoor degelijke rock met de randjes licht verbrand, ik hoor kuchende mensen aan een barbeque, ik hoor koortjes, lelijke koortjes, ik hoor ooh-la-la's, heel lijzige ooh-la-la's. Na het pasabelle maar niet bijster memorabele cinnamon girl komt dat hard aan. Ik mag toch bidden dat het niet Neil's eigen idee was, om zulks lelijke en tenenkrullende frutsels aan zijn liedje te hangen, dat in de eerste plaats toch al niet veel om het lijf had. Een lelijk liedje, een dood geboren kalf in zijn eigen slijk, een zwart verkoolde steak en een beetje smakeloos.
Edit: Op verzoek:
devel-hunt schreef:
Waanzinnige goede lekkere en pure gevoelsplaat waar de instrumenten kraken en krassen en soms zelfs vals zijn. Young liet dit zo want als er iemand voor puur en echt gaat is hij het wel. plaat waar ik alleen maar vrolijk van kan worden, en nog voor zijn werk met Crosy, stills en Nash.
Waanzinnige goede lekkere en pure gevoelsplaat waar de instrumenten kraken en krassen en soms zelfs vals zijn. Young liet dit zo want als er iemand voor puur en echt gaat is hij het wel. plaat waar ik alleen maar vrolijk van kan worden, en nog voor zijn werk met Crosy, stills en Nash.
Down By the River
0
geplaatst: 3 juni 2012, 20:48 uur
even uit eigen werk dan maar: De 2e track Everybody Knows This is Nowhere, is een lievelingsnummer van mij, de prachtige zang die ijl en hoog gaat.
Het is van de mooiste liedjes over heimwee.
De lala koortjes passen mooi bij dit nummer.
Neil Young heeft nooit tussen de lijntjes gezongen en eigenlijk geldt dit ook voor zijn gitaarspel, ik vind beiden buitencategorie.
Het is van de mooiste liedjes over heimwee.
De lala koortjes passen mooi bij dit nummer.
Neil Young heeft nooit tussen de lijntjes gezongen en eigenlijk geldt dit ook voor zijn gitaarspel, ik vind beiden buitencategorie.
0
geplaatst: 3 juni 2012, 20:51 uur
Wat een negativiteit bij Everybody Knows, kan er niet ook een positief stukje bij, hij staat niet voor niets op 7.En het is geloof ik een quote van Roelof, Lennonlover heeft het album 4 sterren gegeven.
0
geplaatst: 3 juni 2012, 20:56 uur
Dwejkk_ schreef:
Wat een negativiteit bij Everybody Knows, kan er niet ook een positief stukje bij, hij staat niet voor niets op 7.
Zoiets? Wat een negativiteit bij Everybody Knows, kan er niet ook een positief stukje bij, hij staat niet voor niets op 7. devel-hunt schreef:
Waanzinnige goede lekkere en pure gevoelsplaat waar de instrumenten kraken en krassen en soms zelfs vals zijn. Young liet dit zo want als er iemand voor puur en echt gaat is hij het wel. plaat waar ik alleen maar vrolijk van kan worden, en nog voor zijn werk met Crosy, stills en Nash.
Die fout had ik overigens al hersteld, maar eigenlijk zie ik de berichten pas zodra ik de volgende update plaats. Maar het doet me deugt dat men zo intensief meedoet. Waanzinnige goede lekkere en pure gevoelsplaat waar de instrumenten kraken en krassen en soms zelfs vals zijn. Young liet dit zo want als er iemand voor puur en echt gaat is hij het wel. plaat waar ik alleen maar vrolijk van kan worden, en nog voor zijn werk met Crosy, stills en Nash.
0
geplaatst: 3 juni 2012, 20:58 uur
6. Pink Floyd - The Piper at the Gates of Dawn (1967) ( 162 punten) Nr. 1 van: Flipman
Aantal keer genoemd: 31x / Positie vorig jaar: 5 ( 125 punten)
Geen top 5 dit jaar. Gelukkig voor Syd ontdekte ik twee mensen die het album even uit de losse pols hadden genoteerd en The vergeten waren. Wederom een zeer invloedrijke plaat. Wat The Moody Blues voor de prog waren, waren de heren van The Floyd voor de psychedelica, of is dat erg kort door de bocht?
Astronomy Domine
5. Nick Drake - Five Leaves Left (1969) ( 167 punten) Nr. 1 van: Masimo, Dwejkk_, nico1616
Aantal keer genoemd: 33x / Positie vorig jaar: 8 ( 108 punten)
En Five Leaves Left was vanaf het begin al voorbestemd om in de top 5 te eindigen. Ging lang op met de nummer 4, maar die liep in de laatste paar lijstjes nog even uit. Ook Pink Floyd kwam uiteindelijk nog akelig dichtbij, maar Nick Drake bracht maar één album uit in de 60s. Zo stel ik me dan het verschil voor. Hoewel qua beleving totaal verschillend, vind ik ze allebei om niet naar huis te schrijven.
Day is Done
Aantal keer genoemd: 31x / Positie vorig jaar: 5 ( 125 punten)
Geen top 5 dit jaar. Gelukkig voor Syd ontdekte ik twee mensen die het album even uit de losse pols hadden genoteerd en The vergeten waren. Wederom een zeer invloedrijke plaat. Wat The Moody Blues voor de prog waren, waren de heren van The Floyd voor de psychedelica, of is dat erg kort door de bocht?
Protonos schreef:
Is dit een sprookjesachtig album? Jazeker, het type gestoorde sprookjes, fairytales on acid. Het talent spat van deze plaat af. Geweldige geluidsexperimenten afgewisseld door simpele liedjes met een freaky ondertoon. Heb er lang over gedaan om dit te waarderen, maar nu vind ik het een uiterst interessante en vermakelijke geluidstrip. De soloplaat van Syd Barett is ook aan te raden. Korte nummers met een psychedelisch sausje. De tekst van Bike is geniaal en hilarisch. Buitengewoon speciale plaat en bovendien belangrijk was voor de verdere ontwikkeling van de “Floyd Sound”.
Is dit een sprookjesachtig album? Jazeker, het type gestoorde sprookjes, fairytales on acid. Het talent spat van deze plaat af. Geweldige geluidsexperimenten afgewisseld door simpele liedjes met een freaky ondertoon. Heb er lang over gedaan om dit te waarderen, maar nu vind ik het een uiterst interessante en vermakelijke geluidstrip. De soloplaat van Syd Barett is ook aan te raden. Korte nummers met een psychedelisch sausje. De tekst van Bike is geniaal en hilarisch. Buitengewoon speciale plaat en bovendien belangrijk was voor de verdere ontwikkeling van de “Floyd Sound”.
Astronomy Domine
5. Nick Drake - Five Leaves Left (1969) ( 167 punten) Nr. 1 van: Masimo, Dwejkk_, nico1616
Aantal keer genoemd: 33x / Positie vorig jaar: 8 ( 108 punten)
En Five Leaves Left was vanaf het begin al voorbestemd om in de top 5 te eindigen. Ging lang op met de nummer 4, maar die liep in de laatste paar lijstjes nog even uit. Ook Pink Floyd kwam uiteindelijk nog akelig dichtbij, maar Nick Drake bracht maar één album uit in de 60s. Zo stel ik me dan het verschil voor. Hoewel qua beleving totaal verschillend, vind ik ze allebei om niet naar huis te schrijven.
thetinderstick schreef:
Het debuut van Nick Drake. Een tijdloos en eerlijk album dat ik het beste vind van zijn drie studioalbums. De belans tussen zijn zang en gitaar enerzijds en de overige instrumenten anderszijds is hier perfect. Pink Moon vind ik affentoe te kaal en Bryter Layter affentoe te druk. Hier hoor je mooie akoestische nummers met prachtige arrangementen van Robert Kirby. Nick Drake kan tegelijkertijd zwaar en luchtig klinken, en dat maakt dat je dit album eigenlijk altijd op kan zetten, bij iedere gemoedstoestand en alle jaargetijden.
Het debuut van Nick Drake. Een tijdloos en eerlijk album dat ik het beste vind van zijn drie studioalbums. De belans tussen zijn zang en gitaar enerzijds en de overige instrumenten anderszijds is hier perfect. Pink Moon vind ik affentoe te kaal en Bryter Layter affentoe te druk. Hier hoor je mooie akoestische nummers met prachtige arrangementen van Robert Kirby. Nick Drake kan tegelijkertijd zwaar en luchtig klinken, en dat maakt dat je dit album eigenlijk altijd op kan zetten, bij iedere gemoedstoestand en alle jaargetijden.
Day is Done
0
geplaatst: 3 juni 2012, 21:17 uur
4. The Beatles - Abbey Road (1969) ( 176 punten) Nr. 1 van: kobe bryant fan, Brunniepoo, Rogyros, uffing, dungeon, laxus11
Aantal keer genoemd: 32x / Positie vorig jaar: 15 ( 83 punten)
]
Na 3 albums die mij in ieder geval niet warm kunnen maken, is het dan eindelijk tijd voor Fab Four. Abbey Road stijgt maar liefst 11 plaatsen en komt op de positie waar we ze verwachten. Hun grote meesterwerk sprokkelde meer dan 2 keer zoveel punten bij elkaar als vorig jaar en kreeg ook de meeste nummer 1-noteringen (samen met VU&Nico). Een mooie prestatie. Overigens lang niet genoeg voor de top 3 (48 punten verschil).
Here Comes the Sun
Aantal keer genoemd: 32x / Positie vorig jaar: 15 ( 83 punten)
]Na 3 albums die mij in ieder geval niet warm kunnen maken, is het dan eindelijk tijd voor Fab Four. Abbey Road stijgt maar liefst 11 plaatsen en komt op de positie waar we ze verwachten. Hun grote meesterwerk sprokkelde meer dan 2 keer zoveel punten bij elkaar als vorig jaar en kreeg ook de meeste nummer 1-noteringen (samen met VU&Nico). Een mooie prestatie. Overigens lang niet genoeg voor de top 3 (48 punten verschil).
Misterfool schreef:
heerlijk die Veelzijdigheid, inventiviteit en goed gedoseerde bombast . De toevoeging van de Moog is zo godsgruwelijk goed gelukt dat het lijkt alsof de beatles deze synth al jaren in huis hebben. Er zijn wat momenten die me minder interesseren. Maar het niveau over het algemeen is gewoon belachelijk hoog. De beatles moeten haast wel gedacht hebben, voor onze laatste productie gaan we nog eenmaal imponeren. Klassieker van de bovenste plank(hoewel liever iets lager aangezien deze cd zovaak in de cd-speler gaat).
heerlijk die Veelzijdigheid, inventiviteit en goed gedoseerde bombast . De toevoeging van de Moog is zo godsgruwelijk goed gelukt dat het lijkt alsof de beatles deze synth al jaren in huis hebben. Er zijn wat momenten die me minder interesseren. Maar het niveau over het algemeen is gewoon belachelijk hoog. De beatles moeten haast wel gedacht hebben, voor onze laatste productie gaan we nog eenmaal imponeren. Klassieker van de bovenste plank(hoewel liever iets lager aangezien deze cd zovaak in de cd-speler gaat).
Here Comes the Sun
0
geplaatst: 3 juni 2012, 21:26 uur
De top 3 is dus hetzelfde als de vorige keer 
Jammer van de daling van Love.
Jammer van de daling van Love.
0
Misterfool
geplaatst: 3 juni 2012, 21:28 uur
King crimson in de top 3 
, al is abbey road eigenlijk wel een stukje beter dan In the court...
, al is abbey road eigenlijk wel een stukje beter dan In the court...
0
geplaatst: 3 juni 2012, 21:45 uur
3. King Crimson - In the Court of the Crimson King (1969) ( 224 punten) Nr. 1 van: Status Seeker, Noordpool Aantal keer genoemd: 40x / Positie vorig jaar: 3 ( 150 punten)
En dan volgt, net zoals vorig jaar, King Crimson op gepaste afstand (zeg maar gerust: een gepaste straatlengte afstand) van de nummer 4. Maar ook een straatlengte achterstand op de nummers 1 en 2. Een uniek meesterwerk dat zijn evenbeeld niet kent. Er is geen plaat die enigszins in de buurt komt van deze plaat en zal er ook nooit komen. Wat toch als ze een aantal jaartjes langer door waren gegaan in deze setting?
In The Court Of The Crimson King
En dan volgt, net zoals vorig jaar, King Crimson op gepaste afstand (zeg maar gerust: een gepaste straatlengte afstand) van de nummer 4. Maar ook een straatlengte achterstand op de nummers 1 en 2. Een uniek meesterwerk dat zijn evenbeeld niet kent. Er is geen plaat die enigszins in de buurt komt van deze plaat en zal er ook nooit komen. Wat toch als ze een aantal jaartjes langer door waren gegaan in deze setting?
James Douglas schreef:
Herfst, schierig weer met een verlaten zon en verkleurde bladeren. In die sfeer komt dit album het beste tot zijn recht. Ook ik was verbaast toen ik de eerste maal dit album tot mij nam. Op het oogstrelende 'gefreak' van de openingssong na heeft de kalmte de overhand op deze monumentale plaat. Al een tijd niet meer opgezet maar de herfst is in aantocht..
Herfst, schierig weer met een verlaten zon en verkleurde bladeren. In die sfeer komt dit album het beste tot zijn recht. Ook ik was verbaast toen ik de eerste maal dit album tot mij nam. Op het oogstrelende 'gefreak' van de openingssong na heeft de kalmte de overhand op deze monumentale plaat. Al een tijd niet meer opgezet maar de herfst is in aantocht..
In The Court Of The Crimson King
0
geplaatst: 3 juni 2012, 21:52 uur
Balen dat Cohen (mijn nr.1) de top 10 net heeft gemist voor Van Morrison. Wat mij betreft heeft eerste toch een stuk meer diepgang, hoewel laatste een wat unieker geluid weet neer te zetten. Emotioneel gezien kan Van Morrison alleen zeker niet op tegen een nummer als 'One Of Us Cannot Be Wrong':
An Eskimo showed me a movie he'd recently taken of you
The poor man could hardly stop shivering,
his lips and his fingers were blue
I suppose that he froze when the wind tore off your clothes
And I guess he just never got warm,
But you stand there so nice in your blizzard of ice
Oh please let me come into the storm
An Eskimo showed me a movie he'd recently taken of you
The poor man could hardly stop shivering,
his lips and his fingers were blue
I suppose that he froze when the wind tore off your clothes
And I guess he just never got warm,
But you stand there so nice in your blizzard of ice
Oh please let me come into the storm
0
Misterfool
geplaatst: 3 juni 2012, 21:53 uur
chevy93 schreef:
. Een uniek meesterwerk dat zijn evenbeeld niet kent. Er is geen plaat die enigszins in de buurt komt van deze plaat en zal er ook nooit komen. Wat toch als ze een aantal jaartjes langer door waren gegaan in deze setting?
. Een uniek meesterwerk dat zijn evenbeeld niet kent. Er is geen plaat die enigszins in de buurt komt van deze plaat en zal er ook nooit komen. Wat toch als ze een aantal jaartjes langer door waren gegaan in deze setting?
Dan hadden we nooit de 1973-1974 periode gehad, oftewel het hoogtepunt van KC
0
geplaatst: 3 juni 2012, 21:56 uur
Wel grappig dat Abbey Road vele malen hoger staat dan The Crimson King in de top 250, hier is het omgedraaid. Natuurlijk een geweldig album, ik begin Moonchild ook beter te vinden!
0
geplaatst: 3 juni 2012, 22:00 uur
2. The Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico (1967) ( 277 punten) Nr. 1 van: Raconteur, ArthurDZ, herman, DjFrankie, dazzler, k.grubs
Aantal keer genoemd: 48x / Positie vorig jaar: 1 ( 185 punten)
Ik heb er nooit een geheim van gemaakt dat ik dit een verschrikkelijk debuut vind. Ik zal jullie daar dan ook niet mee vervelen, maar gezien de overwinning van The Doors op zo’n beetje elk vlak, behalve de 60s-lijst, vorig jaar, is deze tweede plek meer dan terecht. En sowieso 277 punten? 100 punten voor op de nummer 4, 50 op de nummer 3. VU&Nico is gewoon de C. Ronaldo van de muziek. Weergaloos en zeer doeltreffend, maar pech voor hun was er net dit jaar eentje nog weergalozer en nog doeltreffender.
Voor die mensen:
1. The Doors - The Doors (1967) ( 317 punten) Nr. 1 van: IntoMusic, freddze, Streup, Ulfat-e-Zulmat, Cabeza Borradora
Aantal keer genoemd: 54x / Positie vorig jaar: 2 ( 177 punten)
Je kunt er lang of kort over discussiëren of het wel of niet terecht is, maar het is de hoogste niet-Beatlesplaat in de top 250, heeft het hoogste gemiddelde van de site van een 60s-album (en het tweede van de hele site). Het is eigenlijk het beste album.. dat niet van The Beatles is. Gelukkig voor The Doors maakten zij wat minder meesterwerken in de 60s waardoor zij met verve deze tweede editie winnen. Hoewel velen de banaan hadden verwacht, is The Doors eigenlijk geen moment in de problemen geweest. Al vrij vroeg was er een voorsprong van een punt of 20 op de banaan en deze is langzaam uitgebreid naar het uiteindelijke verschil van maar liefst 40 punten. En dat met ruim 100 punten meer dan het oude puntenrecord van 202 (Funeral bij de 00s).
Ditmaal kan ik dus wel afsluiten met de cliché woorden: THIS IS THE END!
The End
En dan bedank ik gelijk al deze deelnemers: aERodynamIC, Arrie, ArthurDZ, Ataloona, bart1989, BeatHoven, Bennerd, BrunniePoo, Cabeza Borradora, CannabisFristi, Casartelli, Chevy, ClassicRocker, Cornucopia, dazzler, DirkM, divert, DjFrankie, Don Cappuccino, Droombolus, Dungeon, Dwejkk_, Flipman, freaky, Freddze, GrafGantz, Guinness1980, Heartofsoul, heicro, Hendrik68, Herman, IntoMusic, J.J. Wever, Jassn, Jeroentjuhh, Jesse, Jori stes, k.grubs, Kemm, Kobe bryant fan, Koenr, Korenbloem, Kronos, Laxus11, Lebowski, Leeds, LucM, Lukk0, Lying Mouth, Masimo, Misterfool, Nico1616, Niels94, Noordpool, Oceanvolta, Orbit, Paalhaas, Papartis, Pauljojo, Pet, Raconteur, Remcodulac, Rhythm & Poetry, Ricardo, Rogyros, Rudi S, Sander14, Shinybeast, Slowgaze, SnelleSnake, Snoeperd, Status Seeker, Stijn_Slayer , Streup, Svendra, Teunnis, Thelion, Titmeister, Uffing, Ulfat-e-Zulmat, Vigil, Von Helsing, Woutorrmusic, Zephyr.
Op de naar de 70s! Dat topic zal ik morgen openen.
Aantal keer genoemd: 48x / Positie vorig jaar: 1 ( 185 punten)
Ik heb er nooit een geheim van gemaakt dat ik dit een verschrikkelijk debuut vind. Ik zal jullie daar dan ook niet mee vervelen, maar gezien de overwinning van The Doors op zo’n beetje elk vlak, behalve de 60s-lijst, vorig jaar, is deze tweede plek meer dan terecht. En sowieso 277 punten? 100 punten voor op de nummer 4, 50 op de nummer 3. VU&Nico is gewoon de C. Ronaldo van de muziek. Weergaloos en zeer doeltreffend, maar pech voor hun was er net dit jaar eentje nog weergalozer en nog doeltreffender.
fredpit schreef:
Voor al de oudere jongeren die het nog steeds erg boeiend vinden om oeverloos over de V.U. te discudingesen..........het is 2006!! Jullie zoons en dochters van 13 doen tegenwoordig al aan SM,Heroine en alle andere activiteiten die het leven aangenaam maken als je niks anders meer te doen hebt.
Voor de jongeren ......er is echt veel interessantere muziek gemaakt dan deze depridisk
Toen dit album net uit was kocht werkelijk niemand hem....waarom niet? omdat hij muzikaal gezien (zeker in 67)prut was.....ondertussen zijn we 40 jaar verder en is de inhoud prutter dan prut.
zo.....dat lucht op!! Nu ga ik eerst even een spuit zetten en m'n hond penetreren,en dat op de tonen van de laatste cd van Fransie Bauer........daspasechtvet
En zaten we nu allemaal op een weergaloze quote te wachten die dit prachtige album heel accuraat zou moeten beschrijven? Voor al de oudere jongeren die het nog steeds erg boeiend vinden om oeverloos over de V.U. te discudingesen..........het is 2006!! Jullie zoons en dochters van 13 doen tegenwoordig al aan SM,Heroine en alle andere activiteiten die het leven aangenaam maken als je niks anders meer te doen hebt.
Voor de jongeren ......er is echt veel interessantere muziek gemaakt dan deze depridisk
Toen dit album net uit was kocht werkelijk niemand hem....waarom niet? omdat hij muzikaal gezien (zeker in 67)prut was.....ondertussen zijn we 40 jaar verder en is de inhoud prutter dan prut.
zo.....dat lucht op!! Nu ga ik eerst even een spuit zetten en m'n hond penetreren,en dat op de tonen van de laatste cd van Fransie Bauer........daspasechtvet
Voor die mensen:
stevie schreef:
Heroïneshots, smerige gitaren en violen die je met bezwerende krachten trachten te versmachten, in kunstvorm gegoten door een collaboratie van proto-punkers, die voor het geval er een apocalyps aankomt, een tijdsbeeld vastleggen, dat voor het eventuele nageslacht,
reizigers uit het Andromedastelsel of archeologen uit de 25e eeuw even schokkend, verrassend, inventief en levensbevestigend is, zonder zijn eigen persoonlijkheid te verkopen als dezelfde zieke persoonlijkheden waarover de plaat zelf handelt.
Heroïneshots, smerige gitaren en violen die je met bezwerende krachten trachten te versmachten, in kunstvorm gegoten door een collaboratie van proto-punkers, die voor het geval er een apocalyps aankomt, een tijdsbeeld vastleggen, dat voor het eventuele nageslacht,
reizigers uit het Andromedastelsel of archeologen uit de 25e eeuw even schokkend, verrassend, inventief en levensbevestigend is, zonder zijn eigen persoonlijkheid te verkopen als dezelfde zieke persoonlijkheden waarover de plaat zelf handelt.
1. The Doors - The Doors (1967) ( 317 punten) Nr. 1 van: IntoMusic, freddze, Streup, Ulfat-e-Zulmat, Cabeza Borradora
Aantal keer genoemd: 54x / Positie vorig jaar: 2 ( 177 punten)
Je kunt er lang of kort over discussiëren of het wel of niet terecht is, maar het is de hoogste niet-Beatlesplaat in de top 250, heeft het hoogste gemiddelde van de site van een 60s-album (en het tweede van de hele site). Het is eigenlijk het beste album.. dat niet van The Beatles is. Gelukkig voor The Doors maakten zij wat minder meesterwerken in de 60s waardoor zij met verve deze tweede editie winnen. Hoewel velen de banaan hadden verwacht, is The Doors eigenlijk geen moment in de problemen geweest. Al vrij vroeg was er een voorsprong van een punt of 20 op de banaan en deze is langzaam uitgebreid naar het uiteindelijke verschil van maar liefst 40 punten. En dat met ruim 100 punten meer dan het oude puntenrecord van 202 (Funeral bij de 00s).
Ditmaal kan ik dus wel afsluiten met de cliché woorden: THIS IS THE END!
bikkel schreef:
Het zal een soort van lot geweest zijn, het tot stand komen van deze Amerikaanse groep. Een Jazzdrummer, een dromerige gitarist, de bedachtzame organist, en de geniale gek, die de looks en de guts had om de boel vocaal en theatraal op te zwepen.
En het klopt allemaal op dit album. Lichtzinnigheid is taboe,pschydelia is niet aan de orde, maar wel op orgel en gitaar leunende rockmuziek, die ritmisch de perfecte swing meekrijgen van
John Densmore.
Alles is fraai, maar het slotakkoord maakt dit album uiteindelijk legendarisch. Het epos The End. Een nummer dat door dichter Morisson naar een angstaanjagende sfeer wordt getild, een hilarisch dreigend stuk muziek met dito tekst.
Het zal een soort van lot geweest zijn, het tot stand komen van deze Amerikaanse groep. Een Jazzdrummer, een dromerige gitarist, de bedachtzame organist, en de geniale gek, die de looks en de guts had om de boel vocaal en theatraal op te zwepen.
En het klopt allemaal op dit album. Lichtzinnigheid is taboe,pschydelia is niet aan de orde, maar wel op orgel en gitaar leunende rockmuziek, die ritmisch de perfecte swing meekrijgen van
John Densmore.
Alles is fraai, maar het slotakkoord maakt dit album uiteindelijk legendarisch. Het epos The End. Een nummer dat door dichter Morisson naar een angstaanjagende sfeer wordt getild, een hilarisch dreigend stuk muziek met dito tekst.
The End
En dan bedank ik gelijk al deze deelnemers: aERodynamIC, Arrie, ArthurDZ, Ataloona, bart1989, BeatHoven, Bennerd, BrunniePoo, Cabeza Borradora, CannabisFristi, Casartelli, Chevy, ClassicRocker, Cornucopia, dazzler, DirkM, divert, DjFrankie, Don Cappuccino, Droombolus, Dungeon, Dwejkk_, Flipman, freaky, Freddze, GrafGantz, Guinness1980, Heartofsoul, heicro, Hendrik68, Herman, IntoMusic, J.J. Wever, Jassn, Jeroentjuhh, Jesse, Jori stes, k.grubs, Kemm, Kobe bryant fan, Koenr, Korenbloem, Kronos, Laxus11, Lebowski, Leeds, LucM, Lukk0, Lying Mouth, Masimo, Misterfool, Nico1616, Niels94, Noordpool, Oceanvolta, Orbit, Paalhaas, Papartis, Pauljojo, Pet, Raconteur, Remcodulac, Rhythm & Poetry, Ricardo, Rogyros, Rudi S, Sander14, Shinybeast, Slowgaze, SnelleSnake, Snoeperd, Status Seeker, Stijn_Slayer , Streup, Svendra, Teunnis, Thelion, Titmeister, Uffing, Ulfat-e-Zulmat, Vigil, Von Helsing, Woutorrmusic, Zephyr.
Op de naar de 70s! Dat topic zal ik morgen openen.
* denotes required fields.