Idem voor electronic, maar daar ben ik ook al over opgehouden.. Blij dat Gridlock het gehaald heeft in de top40!

Wat een non-match trouwens...

Dit soort lijstjes zijn altijd gemiddeld. Dus het zal het voor niemand echt een match zijn, er van uit gaande dat de meeste mensen een voorkeur hebben voor een bepaald genre. Het is zinloos om te klagen over albums/artiesten die missen.

Hoezo - je hoeft een genre toch niet per se te waarderen om te begrijpen dat een album een plaats verdient. Ik heb aan bloedhekel aan de blanke jankmuziek van Radiohead, maar snap heus wel dat anderen dat waarderen. Dat er dan zoveel van die emo-softies zijn, verbaast me dan weer wel

Hetzelfde geldt mutatis mutandis voor Muse, Coldplay en GYBE. Je zou denken dat er ondertussen meer ruimte in de mind van mume users was voor electronic en hiphop, omdat imho meer in overeenkomst met de Zeitgeist is dan genoemde bands.

Zo'n top lijst blijft een gemiddelde. Gemiddelden zijn altijd een beetje suf en saai En om nou muse, coldplay en GYBE in een groep te gooien...

Ik had in in mijn 90s lijst 4 of 5 hip hop albums en enkele electronica albums. In de 00s zijn er naar mijn smaak minder indrukwekkende hip hop albums uitgekomen. Maar dat is uiteraard mijn eigen mening en geen feit.

"Indrukwekkend" is een persoonlijke notie. Vwb die bands onder één noemer vegen (geef die de naam "boring", om mijn part): voor mij geldt dat iig voor Coldplay na het tweede album (zelf-herhalend), Muse vind ik brallerige meuk en GYBE vind ik uitermate pretentieuze, navelstaarderige meuk.

In de 00s debuteerde iig Kanye West en wat je van hem ook mag vinden - die verdient iig een plaats in de lijst, net als de wat meer tekstvaardige/-gedreven hiphop zoals Atmosphere.

In de nillies zagen we ook the return of the singer/songwriter, de revival van electro, de komst van de 'leukige' indiebands en de komst van dubstep en de komst van de 'incomplete' bandjes zoals White Stripes, Beach House, Blood Red Shoes - ook dat wil je terugvinden. De lijst an sich lijkt mij minimaal zo braaf als een vergelijkbare OORlijst - ik denk mogelijk nog braver.

Het volk heeft gesproken. Wat jij er wel of niet in vindt horen is volledig subjectief Het is duidelijk ook niet mijn lijst maar ik vind de White Stripes dan weer helemaal niks en GYBE geweldig, dus zo blijven we altijd bezig.

In mijn top30 (van de nillies), ook hier te vinden, zul je The White Stripes ook niet vinden, maar ze hebben iig een ontwikkeling in gang gezet die ook breder is aangeslagen.

GYBE is - imo - zeg maar een soort muzikale Die Leiden des jungen Werthers voor de hedendaagse emo-gedreven (post-)adolescent. Ik vind het relatief introverte muziek - en as such een waardige tegenhanger van de hedonistische, relatief narcistische danscultuur. Beide delen het escapisme - en da's dan weer neo-romantsich

Ook zeker niet mijn lijstje, vind 'm ondanks een paar sterke albums tamelijk nietszeggend en veilig. Te weinig country & roots en zelfs geen enkele metalplaat! Jullie zijn toch niet bang voor distortion?

Ik zou Ryan Binghams Mescalito of Epitaph van Necrophagist zo ruilen tegen deze hele lijst.

Nee, maar je hoort mij evenmin klagen. Ik stel slechts vast dat heavy progressive rock vorig decennium een grotere rol van betekenis speelde dan deze lijst met (te) hoog Kink FM-gehalte doet vermoeden.

Vervang decennium door eeuw en ik beaam je post ten volle

Mooi gedaan chevy93.

Ik vind dat er een aantal mooie platen tussen staan (Gridlock - ook al had ik die zelf niet eens in mijn top 50, Burial, Nils Frahm). Echter naarmate de top richting hoogtepunt begint te komen vind ik het jammer, Coldplay, Keane, Radiohead's 'Kid A', Arctic Monkeys..

Uiteraard wel enigszins te voorspellen, zo gaat dat nou eenmaal met mainstream, dus zal ik mijn ogen vooral laten focussen op de interessantere, minder voorspelbare albums die erin staan.

Het is de alternatieve mainstream dat de klok slaat in de lijst; een Kink FM-chocoladetaart taart met een laagje 3FM-Bastogne. In de jaren '90 leverde dat voor mij nog aansprekende artiesten op, tijdens de 00's nauwelijks. Zou het dankzij of ondanks de forummers zijn dat de lijst er zo uitziet?

Nee, want die lieten het deze editie (grotendeels) afweten.

Sigur Rós op 3, Kid A op 6, Third op 10, Ys op 16. Sorry hoor, maar hoeveel toplijsten, zeker die democratisch tot stand komen, hebben zulke unieke albums zo hoog staan?

Los van of het jouw muziek is, het resultaat is zeer divers met een licht overwicht voor indiepop, maar dat er in een lijst samengesteld door 100+ man nog altijd plaats is voor artiesten als GYBE, Gridlock en Nils Frahm lijkt me behoorlijk prijswaardig.

Jij noemt een Blood Red Shoes... nog geen 300 stemmen en een gemiddelde van 3,70*. Dat is dus toplijstwaardig materiaal volgens jou?
Jij noemt een Beach House... die braken pas door in de 10s en Bloom eindigde vorig jaar op plek 30, Teen Dream zelfs op plek 11.
Ook Dhr. Kanye was vorig jaar op 7 te vinden in diezelfde editie. Hier eindigt hij op 86, wat nog steeds erg goed is, in my humble opinion.

En hoeveel grote country- en/of roots-artiesten zijn er geweest in de 00s? Namedropping kunnen we allemaal. Zo kan ik ook zeggen dat er te weinig soul in zitten en dan José James - The Dreamer (2008) noemen.

Hetzelfde geldt in mindere mate voor metal, hoeveel grote metal-artiesten zijn er in de 00s geweest behoudens Opeth? Er zijn welgeteld 17 metal-albums uit de 00s die 300 of meer stemmen hebben. Waaronder wat niet heel hoog gewaardeerde artiesten, zoals Within Temptation en Limp Bizkit.

Sjef, wees gerust: de lijst an sich is redelijk gevarieerd en ik trek het werk dat JIJ erin gestoken hebt niet in twijfel; je hebt al zoveel veren gehad dat die van mij niet meer past. Het ging me om het user-karakter van mume generiek - zeg maar de GGD alhier; we laten ons graag voorstaan her op onze muzikale, verfijnde smaak en 'wij van MuMe' beschouwen onszelf regelmnatig als een soort muzikaal gidsbaken voor de rest van de wereld - welnu dat valt nogal tegen, blijkt in de praktijk.

Ik erken volledig de impact van Sigur Ros (hun albums kan ik wel waarderen, al is het stemmingsafhankelijk) en Radiohead - al vind ik dat redelijk irritante blanke jankmuziek voor emo's (luddevudde, slechte-rapportcijfers, proeftijd niet doorgekomen, auto dure reparatie, cd's gestolen etc). Waar het mij om gaat is dat "indie" - vroeger las ik altijd de ad's van indielabels in NME, MM etc en daar haalde ik aardig wat pareltjes uit. Tegenwoordig is indie niet meer zo indie - het wordt steeds meer een stramien dat dreigt net zo gereguleerd te zijn als metal, om een voorbeeld te noemen. Indie is niet meer onafhankelijk, innovatief en creatief.

Op sommige 'grotere' labels kom ik meer innovativiteit tegen dan bij veel indielabels. Bella Union zou een aardige uitzondering kunnen zijn en - binnen andere genres - Hyperdub en Kompakt. 4AD is als label lang niet meer zo creatief en bijzonder als destijds, maar ook daar vind je een aantal interessante acts zoals bijv Grimes en Zomby.

Misschien moet je tav de door mij genoemde namen niet puur afgaan op commerciële successen, maar ook naar de start van een trend durven kijken.

allemaal leuk en aardig, maar dit blijft een best of lijst. en zoals ook bij ieder best of album (ligt natuurlijk ook aan de grootte van oeuvre ed) komt de ggd bovendrijven. en die is zelden vernieuwend.

en vernieuwing en creativiteit zijn zo interpretabel. ik vind veel acts op het astmatic kitty-label vernieuwend. waarom eigenlijk. omdat het een ietwat bizar karakter heeft? is crossoveren nog vernieuwend?

feit blijft dat als je de echte uitdagingen zoekt, je in de periferie moet zijn. dus albums die weinig genoemd worden. die ben ik nu zo'n beetje aan t nalopen en er zit veel moois tussen!

Ik ben een liefhebber van Sigur Rós, ja, maar bv. Takk... vind ik dan weer overschat. Ook aan hun doorbraakplaat beleef ik minder plezier dan eerst. Als ik het over Radiohead heb, haal ik meer plezier uit Amnesiac dan uit Kid A en In Rainbows, maar ik snap dat het niet denkbaar is dat die beter gaat scoren.

Jij noemt nu Sigur Rós en Radiohead, maar ik heb ook Joanna Newsom en Third (die je voor het gemaak maar even niet quote?) genoemd en die vind ik ronduit irritant. Dus die "wij van WC-eend"-opmerking is ook onjuist.

Je hoeft mij de les niet te lezen over Kotler. Waar jij het over hebt is trouwens de Adoptiecurve van Rogers (of iets later: Moore) en niet de PLC van Kotler (Introduction stage, growth stage, maturity stage, decline stage en laggards).

Afijn, leuk dat jij Beach House ontdekt hebt, voordat ze doorbraken, maar dat is niet relevant. De 00s-albums zijn gewoon kansloos om hier ook maar enigszins goed te scoren en dat was mijn punt.

Onderstaande metal-artiesten heb ik hoog zitten, timmerden stuk voor stuk stevig aan de weg tijdens de 00's, maar schopten geen deuk in een pakje boter in onze Top 40.

-Iron Maiden
-Dream Theater
-Tool
-Ayreon
-Riverside
-Pain of Salvation
-Symphony X

Tja... hadden die hun creatieve hoogtepunt niet 10 (Dream Theater) tot 20 (Iron Maiden) jaar eerder, hadden ze geen ál te groot nichegehalte (Ayreon, Pain of Salvation, Symphony X), waren ze niet volkomen onorigineel (Riverside) of sloegen ze ergens rond plek 25 wél een deuk in een pakje boter (Tool)?

Voor mij ook de enige optie. Zo'n lijst is een mooie gids om uit te zoeken wat ik alsnog luisterwaardig vind en vooral welke albums niet in mijn straatje passen. Met hippe jonge (indie)mainstream hou ik me niet meer bezig. Te plat en potsierlijk voor deze ouwe vos. Er zijn prijzenswaardiger alternatieven die dan komen bovendrijven. Daar doe ik het mee. Tot groot genoegen, elk decenium weer.

En dat is het kadootje van de deelnemers in het algemeen en Chevy in het bijzonder aan ons.
Thanks!

Dit is precies jouw probleem: je bent alleen geïnteresseerde in grote, populaire bands en doet constant alsof dat een voorwaarde moet zijn.

Bij een toplijst lijkt me dat wel een vereiste. Als je niet populair of bekend bent dan kennen weinig personen je muziek en onbekend maakt onbemind.

Voor mij hebben al deze artiesten tijdens de 00's één of meerdere toppers uitgebracht. Dat de twee eerstgenoemden al eerder een grote staat van dienst opbouwden, staat daar los van. Een band als The Mars Volta, geen metal, wèl heavy, had niet een ál te groot nichegehalte, was volkomen origineel, maar is in de Top 40 ook nergens te bekennen. Als er één groep uit mijn niche Muse, Porcupine Tree en Tool in de lijst had moeten vergezellen, zijn zij het. Niets is echter minder waar.

Blijkbaar vinden de meeste mensen die mee hebben gedaan de albums niet goed genoeg om het in hun top lijst te zetten en daarom staat het terecht niet in de eind lijst. Dat maakt de muziek verder niet minder goed. Zo werkt een top lijst samengesteld uit individuele lijsten nou eenmaal.

Blijkbaar. Toch bezorg ik enkele van mijn favoriete artiesten graag wat gratis reclame in dit topic.

De eerste associatie die dan bij mij opkomt is King of Spam - de tweede is dat je sneller een nieuwe user-identiteit aanneemt dan een slang een nieuwe huid en de derde dat de consistentie - zeg maar de rode lijn - daarin is het onvermoeibare geloof in 'de aanhouder wint'; dat laatste dan wel afgewogen tegen de notie dat metalo's een staalplaat voor hun hoofd hebben maar wie zit daar bij proggo's een klepje in dat opengaat

Ja, de selectie is hier nog veel strikter dan bij het WK voetbal:
Niet goed genoeg, dan haal je de top gewoon niet

De man met de meest progressieve schrijfstijl van MuMe geeft duiding.



Ik had Iron Maiden, Dream Theater en Ayreon anders op de respectievelijke posities 5, 3 en 2 verwacht.