panjoe schreef:

Nice. Ondanks dat hij dus 15e (!) heeft gestaan vind ik 33e best een hoge eindnotering. Dansen!

glimlicht schreef:
Lift Yr. Skinny Fists Like Antennas To Heaven. Zielen ontwaken, ogen openen en lichamen bewegen. Een nieuwe dag begint, de zon schijnt fel op het gezicht wanneer de biologische gordijnen opengaan. Handen rekken zich uit, rapen nog wat reserves energie bij elkaar om het net ontwaakte wezen te helpen richting het ritme van de dag. Mensen, dieren, insecten, planten. De zee, de zon, de wind, de aarde. Alles word in beweging gezet. Het leven begint. De eerste glimlach, de eerste traan, de eerste dans. Volmaakt en levendig. Vast in een stroomversnelling van emoties.

K00n schreef:
Dit album bevat eigenlijk een perfecte afwisseling tussen harde en zachte nummers. Matthew Bellamy is zonder enige twijfel een klank-, gitaar- en pianovirtuoos , maar onderschat ook zeker niet de prestaties van Dominic Howard en Chris Wolstenholme. Zonder hen was Matt Bellamy zichzelf niet en was Muse niet de band die het momenteel is.
Dit album is een rollercoaster van emoties voor mij, want Muse blijft nog altijd "epische virtuositeit met een zeer scherp kantje aan". Dat scherp en hard kantje is dan weer hoorbaar in nummers zoals "Stockholm syndrome", waar Muse laat zien dat ze een stevig stukje kunnen hardrocken.
De nummers zijn muzikaal zeer sterk en zelfs catchy, zoals bijvoorbeeld "Time is running out" en "Hysteria" en ook met dank aan Chris Wolsterholme's legendarische basintro's.
Daarnaast staan er enkele prachtige rustige nummers op zoals "Blackout" en "Rule by secrecy".
De virtuositeit van Bellamy is nog het best hoorbaar tijdens "Butterflies and hurricanes", waar hij zijn pianokwaliteiten laat zien. Ik geloof dat een stukje klassieke muziek van Beethoven is dat hij als intermezzo speelt. De grote klasse zit 'm dan in de overgang naar het einde van het nummer. Eén van de beste albums van de Muse en dan heb 'k het nog niet over The Resistance gehad.

Chameleon Day schreef:
Dit is een verfrissende release. Een kruising tussen trip-hop en jaren 80 wave. Knap dat deze band uit twee inmiddels toch wel uitgekauwde genres iets nieuws weet te creeren.

De nummers zijn voorzien van mooie sobere arrangementen waarmee een ietwat afstandelijke sfeer wordt neergezet. Diepe bas, eenvoudige gitaarlijntjes in de 'reverb' en dito drum(computer)werk. Fraaie samenzang ook tussen de heer en de dame, zij het dat de dame over aanmerkelijk betere zangkwaliteiten (soulvol) beschikt dan de heer. Toch stoort het verschil in zangkwaliteiten mij (vooralsnog) niet.

Het is ook een puntig album, dat niet te lang duurt en met een aantal nummers beneden de 3 minuten. Dit houdt de spanning er mooi in. De verveling krijgt geen kans om toe te slaan.

sebas schreef:
Zingende mannen met baarden. Dan moet ik altijd denken aan Fungus en Kaap’ren Varen. Maar met zeemansliederen heeft de muziek van Fleet Foxes weinig te maken.Ik denk eerder aan een kampvuur ergens in de bergen van Montana. Mannen met gitaren en mandolines, harmonieuze samenzang, hemelse koortjes, frivool getokkel. De muziek van Fleet Foxes heeft iets traditioneels. Hun liederen, want dat zijn het, klinken alsof ze al honderden jaren oud zijn. All time Classics uit het American Songbook. Of een best of van een stel minestrelen uit de middeleeuwen.
[...]
Niet alleen de fantastische vocals, ook de dromerige melodieën maken dit debuut onsterfelijk. Zoals bij Blue Ridge Mountains, waar liggen die eigenlijk? Want ik moet er keertje heen. Het debuutalbum van de Foxes verdient wat mij betreft nu al het stempel ‘legendarisch’.

En de Nederlandse folkrockers van Fungus moeten het afleggen, zowel qua zang als baard.

Rudi S schreef:
Oh maar dan is Slowgaze en zijn 3 punten top.

chevy93 schreef:

38. Gridlock - Formless (2003) | 56 punten | 10x genoemd
Nr. 1 van: fabblwaps, orbit | Aantal keer Top 5: 3 | Aantal keer Bottom 10: 4
2013: 99 | 2012: 87 | 2011: 67
Positie na [X] lijstjes: [33]: 46 | [70]: 44
(afbeelding)
Direct nog een volledig nieuwe binnenkomer. En daar waar Midlake vorig jaar al aanstalten maakte voor de Top 40 komt deze Formless (voor mij) volledig uit de lucht vallen. Het paseert onder andere eerder beter scorende albums als The Last Resort, Silent Shout en Endless Summer.

bikkel2 schreef:
Het is een aardige zit dit Marbles , want dit is een plaat die 100% focus vraagt . Maar in de juiste stemming is dit een fantastisch geheel . Er wordt flink uitgepakt met fraaie sounds , met name in de keyboards , maar mijneer Rothery laat ook weer flink van zich horen .
Maar bovenal , wat een fantastisch stel songs en wat een gedrevenheid . Progrock uit het boekje en de passie en beleving is groots . Dit verdient een 5 , geen twijfel over mogelijk .

Dn!S schreef:
Ik vind dit ook nog steeds de beste Monkeys plaat. Hier hoor ik een band met die nog evenveel inspiratie en energie heeft als op het debuut, maar deze energie veel beter weet te kanaliseren. Het debuut van deze band vind ik een echte hit & miss plaat. Er staat geweldig spul tussen, maar vaak slaan ze door in hun springerigheid. Op FWN vinden we nog steeds die heerlijke, gevatte teksten van Turner, gecombineerd met strak drumwerk, fijne riffs en afwisselende songs. Songs als Teddy Picker, Fluorescent Adolescent en 505 behoren tot de absolute top uit het oeuvre van deze band. Hier klopt alles. Na deze plaat ging de band experimenteren, met zeer interessante platen als resultaat. Het niveau van deze hebben ze vooralsnog niet meer weten te halen.

Louis2703 schreef:
Deadwing - Porcupine Tree (2005)

Deadwing is voor mij het eerste album van Porcupine Tree, een album dat is aangeraden door een van mijn vrienden. De afgelopen tijd maakte Porcupine Tree een enorme stijging aan populairiteit door. Dit kwam waarschijnlijk omdat dit jaar het nieuwe album van deze groep onder leiding van Steven Wilson is uitgekomen.
Fear Of A Blank Planet lijkt naar mijn mening in veel opzichten op dit album. De opbouw en het soort nummers is ongeveer hetzelfde.

Voor mij een zeer experimentele, maar zeer geslaagde uitstap naar de wat hardere vorm van Rock. Normaal houd ik me meer bezig met Pop/Rock/”Folk” en dat soort dingen, maar het werd nu tijd voor iets anders. Zoals ik al zei won Porcupine Tree bij ons op school een heel stuk aan populariteit. Ik dacht eerst altijd dat dit een soort muziek was dat dicht in de buurt kwam van Metal. Dat had ik dus fout.

Misterfool schreef:
Conclusie:Een belachelijk goed conceptalbum, elk nummer bouwt prima op en ook het album zelf heeft een grandioze opbouw. Het album switcht vaak tussen melancholieke,ambientachtige klanktapijten en alles vernietigende,metalen uitbarstingen. Steven Wilson´s onderkoelde Britse stem contrasteert heerlijk met de om zich heen slaande instrumentatie. De `mini´ epic van dit album: Anesthetize , is het duidelijke hoogtepunt,maar de overige nummers hoeven zeker niet onder te doen.Een moderne Klassieker,die zijn invloed al laat gelden

Jeanneman schreef:
Dit album is als een warme deken die je over je heen trekt als het buiten koud, guur en donker is. Heerlijk dus in de meest deprimerende maand van het jaar. Dat het de sfeer in huis bepaalt vind ik dan ook helemaal niet erg, maar juist een meerwaarde. Dit soort muziek is een van de weinige redenen om uit te kijken naar het korter worden van de dagen en het vallen van de herfstbladeren.

niels94 schreef:
Wintermusik van Nils Frahm begint ijskoud met de eerste tonen van Ambre. Ongekend mooie tonen. Ambre is een werkelijk prachtig pianostuk. Het is geen muziek waar je helemaal in opgaat, nee, dit is muziek die je naar andere plaatsen laat zweven. Gedachten vol melancholie, herinneringen van vroeger komen boven. Bambi in de sneeuw. Wat een rotfilm vond ik dat toch altijd. Of was dat eigenlijk gewoon omdat ik het zo zielig vond? Dergelijke gedachten komen in mij op. Van vroeger en van nu. Weinig vrolijke gedachten, hoewel je af en toe iets moois tegenkomt waarvan je een glimlach op je gezicht krijgt. Als er familieleden waren overleden om wie ik echt gaf moest ik nu waarschijnlijk huilen. Gelukkig is dat nog niet gebeurd. Ik weet echter dat het zal gaan gebeuren.

1996Customer schreef:
Dit album was niet mijn eerste kennismaking met Muse (die 'eer' komt toe aan Black Holes & Revelations). Het 2de album van Muse bouwt wat mij betreft zeker verder op de overvloedige aanwezigheid van de pathos op het eerste album. Maar dan wel op een goede manier.

Waar op Showbizz nog weinig ruimte is voor elektronica of piano is er hier wel degelijk sprake van meer klassieke instrumenten(al dan niet met een elektronische twist, zie Bliss en New Born).

Dat deze Origin Of Symmetry een hedendaagse klassieker is, en dat we er over dertig jaar nog steeds over zullen praten, daar durf ik gif op innemen. Want voor mij straalt het album gewoon het woord klassieker uit. Het Artwork, de titel, alles is perfect, en dan heb ik nog niets gezegd over de nummers.
[...]
Deze plaat bewijst toch wel dat Muse niet een afkooksel was van Radiohead zoals men ten tijden van Showbizz beweerde. Muse heeft zeker en vast zijn plaats verdiend in het rocklandschap. En ik ben er zeker van dat ze later hun plaats in de analen van de rockmuziek te danken zullen hebben aan dit meesterwerk.

Stijn_Slayer schreef:
Heb die Toolverering nooit zo begrepen. Goede band, goede muzikanten, maar toch relatief conventioneel

Co Jackso schreef:
Wat een album, wat een intensiteit. Het nummer Lioness heb ik al eerder gehoord, maar ik had nooit durven denken dat het gehele album zo’n hoog niveau zou kunnen behalen. Natuurlijk het is een loodzwaar en donker album, maar het is toch zeer genietbaar. Vergelijkbaar met Lioness is Black Crow, wat ook een zeer intens nummer is. Daaropvolgend is Tigress, die weliswaar korter is, maar ook veel indruk maakt. In feite gaat dit door tot het einde van het album. Back on Top en Baby Take a Look beschouwde ik in eerste instantie als de zwakkere nummers, maar ook die klinken nu geweldig. Dit album verdient de hoogste waardering, en hopelijk zie ik Jason Molina ooit nog live in actie.

Dikkop schreef:
Iets als dit heb ik nog nooit gehoord. Zeer vreemde, donkere sfeer.
Untrue beluister ik alleen 's nachts. Half wakker/ half slapend brengt deze plaat me in een soort van trance. Het lijkt alsof ik rondloop in een verlaten grootstad die ooit het centrum van de industriële wereld was. Het regent. Hier en daar nog flitsende lichten van neonborden, maar verder geen licht te zien. Groen van bomen en planten ontbreekt ook. Mensen zijn er niet meer. De gesampelde vocals geven me het gevoel dat ze er toch ooit zijn geweest. Het enige nummer waar iets van licht schijnt doorheen te komen is Shell of Light. Daar blijft het dan ook bij. Het einde van dat nummer doet me denken aan How to Dress Well, die ook een sfeer van eenzaamheid en vervreemding bij me te weeg brengt. Vrolijk word je hier niet van.

Ik heb het nogal moeilijk om deze plaat te beoordelen.
Nergens mee te vergelijken.
Wat positief is.

Martin Visser schreef:
Ondanks de orkesten, orgels en koperblazers is Neon bible gewoon een rockplaat. Alleen is de rock verbreed en verrijkt. Net als op Funeral heeft de muziek ook hier steeds een rauwrandje, alles klinkt in mineur. De zwalkende en ongrijpbare zang (van zowel Win Butler als Régine Chassagne) klinkt even zeurderig en jankend als we van het debuut gewend zijn. Het is juist de zang die de muziek een echt David Byrne-feel (je weet wel, de zanger van Talking Heads) geeft.

Neon bible zal ongetwijfeld een van de beste platen van dit jaar blijken te zijn. De band heeft een ongekende hoeveelheid gevoel in zijn donder en het knappe is nu juist dat dat ook overgebracht wordt. Als emotie muziek wordt ontstaat er iets moois. Dan wordt er niet gecomponeerd met de rekenmachine of de drumcomputer, maar dan stuurt het gevoel de muziek aan. Het lijkt wel of Arcade Fire patent heeft op die manier van musiceren. Gevoelens, emoties, twijfels, angsten worden één op één muziek. Dat levert een onvoorstelbare intense plaat op die de luisteraar wreed bij de lurven grijpt.

hoi123 schreef:
Het is 2001. De garagerock en postpunk zijn ernstig ingezakt.
Dan komen The Strokes. 4 jonge New-Yorkers met een nonchalante uitstraling.
De goede oude leren jassen zijn ook van de partij.
Wie zou ooit hebben gedacht dat zij voor zo'n grote revival zouden zorgen?

Julian Casablancas bezingt het leven in de stad, met een bandje die achter hem staat te spelen. Euforisch is hij, bijna dronken maakt hij door de telefoon zijn statement. Althans, zo lijkt het.
De productie is passend bij de band, nonchalant en lo-fi.
De drumpartijen zijn redelijk eenvoudig, de gitaren zijn repetitief en Casablancas
zaagt er maar doorheen.
En toch klinkt dit album zo lekker, zo zomers en zo vrolijk. This Is It is ongecompliceerd, gewoon genieten. Gepaster kan een albumtitel niet zijn.

Pak een koud drankje en Is This It en ga buiten zitten. De zomer is nog in volle gang.

trebremmit schreef:
Frahm vind ik vooral heel erg saai.

trebremmit schreef:
Frahm vind ik vooral heel erg saai.

chevy93 schreef:
39. Midlake - The Trials of Van Occupanther (2006)
Een van de negen nieuwe binnenkomers deze editie.

Koenr schreef:
En een half jaar later gooi ik hier toch het laatste halfje bij.

In het begin was ik nogal sceptisch. The Milk-Eyed Mender was heel erg mooi, maar met de toevoeging van flink wat orkestratie zag ik Joanna's muziek al snel in vervelend bombasme verzanden. Gelukkig bleek daar niks van waar en is de toevoeging van het orkest niet alleen subtiel genoeg, maar vooral érg sterk. Het geeft het album zelfs flink wat meerwaarde, iets waar ik vooraf bijna niet op durfde te hopen. Joanna heeft zich verder ontwikkeld en plaatst zich met deze plaat definitief buiten het ‘freak-folk’ hoekje. Het hele album staat vol prachtige muziek, en de composities lijken soms haast perfect.

Als ik echt een hoogtepunt van het album moet noemen, zou het de samenzang tussen Bill en Joanna aan het einde van Only Skin zijn. Denk je dat het haast niet meer mooier kan, komt Bill het nummer even naar een nog hoger niveau tillen.

Maar eigenlijk bestaat heel Ys gewoon uit pure pracht, en mag Joanna zich met dit album ook nog eens toevoegen aan het kleine rijtje artiesten waarvan de teksten me ook echt wat doen. Dat stukje in Emily waar ze aan het water zit hoort wat mij betreft tot de allermooiste teksten ooit geschreven. Onvoorstelbaar mooi.

wouter8 schreef:
Editors zijn een van mijn grote MuMe-ontdekkingen. Ik had er nog nooit van gehoord, totdat ik het album op de start-pagina van MuMe zag staan. Ik werd wel nieuwsgierig en probeerde het album.
Nu, twee jaar later, kan ik wel zeggen dat het wel een érg goed album is. Het heeft voor mij een nieuwe wereld aan bands geopend, bands die voor mijn gevoel meer naar het mainstream-genre liggen. En dat is ook wel eens fijn
De cd begint met Smokers Outside The Hospital Doors en wat een geweldige opener is dat toch. Sowieso de tekst:
The saddest thing that I'd ever seen
was smokers outside the hospital doors
doet toch een glimlach op het gezicht van deze niet-roker verschijnen.
Het 'koortje' aan het eind van het nummer, maakt het geheel iets bombastischer, maar echt storend is dat niet eigenlijk. Het past wel en komt de kracht van het nummer zeker ten goede.
Het album vervolgd met An En Has A Start en omdat ik de cd zo enorm vaak in de auto heb gedraaid, kan ik eigenlijk ook dit nummer weer moeiteloos meezingen. Het klinkt allemaal ook zo lekker en onbezonnen. Veel beter dan The Back Room, zonder enige twijfel. Het raast gewoon door en is allemaal zo enorm krachtig.

RockAround schreef:
Want Illinois, daar gaat deze plaat over: Sufjan Stevens schildert in een geheel eigen stijl de dorpjes, de steden, de inwoners en de (kritisch besproken) geschiedenis van deze staat met elk instrument dat hij kan vinden, een hemels koor en zijn eigen falsetstem, die nergens irritant klinkt (ga snel Thom Yorke eens wat bijles geven, Sufjan!) Nummers als Chicago, Jacksonville en The Man of Metropolis springen ertussenuit, zowel muzikaal als tekstueel, maar eigenlijk is deze plaat grandioos als zoemend, bruisend, ademend geheel. En of deze hedendaagse bard nu ooit de overige negenveertig staten zal bezingen of niet, dat maakt niet uit: dit geniale werk over Illinois pakken ze ons niet meer af.

stoepkrijt schreef:
Ik heb er volgens mij pas drie voorbij zien komen. Dat betekent dus dat er zes nieuwe binnenkomers bij de bovenste 16 staan! Dat is veel.
Eerlijk gezegd heb ik ook nog geen idee welke dat zouden kunnen zijn.