Wat een zuurpruimen hierboven. Amai! gelukkig weet het gros van MuMe heel wat beter waar de lekkere mosterd in de jaren 70 te vinden was. En ja dat was (ook) bij de progressieve rock van o.a Pink Floyd, Supertramp en King Crimson. Ook erg gaaf dat Robert Wyatt - Rock Bottom op de deuren van de top 50 staat te bonken. Zo'n geniaal album dat een stuk meer liefde van het MuMe-publiek verdient. Maar goed, op naar de 80's! Over het geheel genomen een wat minder interessant decennium, waarin, desondanks, nog menig sterk album het levenslicht zag.

Oh sorry. Ik dacht dat je nog wat mocht na-praten over het eind resultaat en wat je daarvan vond.
My bad.
Dan sluit ik me maar aan bij het gros; Geweldige lijst!! En gelukkig maar vier zwarte artiesten in de top 100!!!

Ja hé, da's niet eerlijk hè Misterfool. Die knipoog heb je later toegevoegd. Of heb ik daar echt overheen gelezen?
Hoe dan ook, excuus als het "zuurpruimig" overkomt en ik vind die 4 platen van Pink Floyd in de top tien ook zeker niet slecht (allemaal voldoende) maar het is wel een beetje saai vind ik.
Hierbij laten?

Pff, reageer je net als ik het bericht weggehaald heb(om een lange discussie te voorkomen). Knipoog stond er overigens al toen ik het bericht plaatste. Dus het is allemaal een beetje een misverstand.

Edit:
Al "refrase" ik soms mijn berichten wel voor de leesbaarheid. Zo snel mogelijk na het plaatsen, dus het kan zijn dat je misschien net in die periode reageerde.

Helemaal juist - de verpunkte versie van Un bel di vedremo - generiek staat "take it away" voor laat de show maar beginnen.

Ho ho jong springpaard (van jumping to conclusions) - de drie die jij noemt, staan in mijn boek absoluut niet op 1 hoogte: Supertramp is melige, dreinerige hasj-muziek, Pink Floyd vergt wat sterkere geestverruimde middelen - het zou je overigens verbazen hoe lang en hoe vaak ik PF heb gehoord als begeleiding voor ellenlange nachtelijke gesprekken (Sinngebung des Sinnlosens) over het leven; the riddle as such was never solved.

Groot is de hoed die ik afneem voor Robert Fripp en kompanen - zelfs met de sterkste stimulantia kan een mensch dat muzikaal niveau niet bereiken. Robert Wyatt: bijzonder integer en sympathiek musicus.

Eerlijk gezegd vind ik PF wel wat hebben van IKEA: de massa winkelt er graag, men weet fijn in te schatten wat de klant/luisteraar wil - nergens is het echt verbluffend, op een bepaald punt ronduit 'corny', maar niemand die dat durft te zeggen, omdat iedereen er wel wat van in huis heeft. De ouwe psych PF had meer creativiteit dan PF na DSotM - wat een herhaling van zetten.

Overigens is mosterd niet te vinden, maar te halen (maar dat weet je pas boven de 49).

Ik denk dat je Supertramp een beetje onderschat. De muziek is weliswaar niet zo virtuoos als die van King Crimson of Wyatt, maar de composities en teksten zitten verdomd goed in elkaar. Zo heeft topic-organisator Chevy een heel mooie analyse van de thema's op 'Crime of the Century" gepost ( Supertramp - Crime of the Century (1974)) Dan kun je de muziek uiteraard nog steeds helemaal niks vinden, maar iets meer dan cannabis-muziek is het toch wel degelijk.

The Logical Song en School leiden imo tot vroegtijdige behoefte aan viagra dan wel goedkoop glaswerk (om kapot te smijten), het toppunt van witneuzenmuzak, met die vrezeenlijk saxsolo.

Laatst nog - vinylistisch - Close to the Edge (geheel) gedraaid en dat was meer mijn ding

Ook al heb ik DSotM en WYWH hoog zitten - ik kan me goed voorstellen dat sommige mensen het corny vinden. In het geval van Animals ben ik het echter geheel oneens, niettegenstaande ik kan begrijpen wanneer iemand de teksten geforceerd vindt overkomen (maar deze interpretatie is op haast iedere popceedee een om de hoek loerend gevaar). Animals barst echter bijna uit zijn voegen van de onderhuidse spanning. Wat een composities, wat een muzikale uppercut. Volgens mij hun allerbeste werk.

Eerst mij m'n aanvankelijke "n" ontnemen, vervolgens mij een uppercut willen toedienen en dan denken dat ik d'n pasgegroeide feelsohoveling niet de handschoen terugwerp. Animals is qua "verdichtung" het album dat mij het meeste last bezorgt, qua iconiciteit, textualiteit en inkadering; ik zou ook kunnen zeggen, in boerentaal: het aantal lagen.

Het begint al met de hoes: een mens zou denken, een construct, a figment van een artiest; fout - niets van dat al: Battersea Powerstation, een van de grootste bakstenen gebouwen ter wereld, monument van een gebouw (met veel art déco van binnen; ik ben er geweest), vele malen raadselachtiger dan een Eiffeltoren, Euromast of Atomium - mede dankzij de oorsprong. Dan is er de link met Orwell. En ik kan nog wel een paar frappante links noemen - maar ik ben niet van de exegese; ik geloof in het autonome creatieve artefact. Ik heb - ten tijde van de geboorte van de punk - Animals nooit begrepen; altijd gedacht dat als ik stil zou blijven zitten dat varken wel zou overwaaien, maar de fart in the air deed me erger vrezen. Animals is een enigma en dat punt wil ik je wel geven - en nou rap m'n "N" terug

Hoeveel spullen van IKEA heb jij eigenlijk?

Geen, ik ontwerp mijn meubeltjes bij voorkeur zelf. De heilzaamheid van handenarbeid (sjonge jonge die 2x 'heid' is lullig) wordt onderschat.

Je bent potverdikke of all people een vleesgeworden exegese
Al vind ik het vervolg...

wel eentje om in te kaderen.

Ik dacht de gong te horen, maar doe nog één tegenzet: hier in huis - een aantal boeken- en cd-kasten van IKEA - obv utiltiteit/prijs; verder enige lampen: functionaliteit - wel zelf aan de slag (in elkaar zetten).

Welnu welke (meer)waarde in termen van sociaal engagement bood Animals anno 1977 - de maat van de dag, wel te verstaan?

Zet de directheid van Looking thru Gary Gilmore's Eyes af tegen de indirectheid van Pigs (Three Different Ones) en je snapt wat ik bedoel.

De rush van het moment ....

Eenieder exegeert voor zichzelve; ik hou van context, maar zadel een ander nimmer met mijn duiding op; het kunstwerk ontstaat opnieuw in het hoofd van de individuele kijker/luisteraar.

Ja, die mocht er ook zeker wezen in 1977!

Je gaf hem voor het inkoppen, toch?

Ik had me eigenlijk niet in deze (vooral op smaak gestoelde) discussie willen mengen, maar hier wil ik toch wel even wat van zeggen. Zo zou je inderdaad kunnen vinden dat de oude Pink Floyd creatiever was (ikzelf vind het vooral slecht geproduceerd en matige nummers, maar enfin), maar dat het een herhalingsoefening zou worden waarbij Pink Floyd lopendebandwerk zou afleveren, is simpelweg onzin. Je zou kunnen zeggen dat Meddle een (verbeterde) herhalingsoefening is van Atom Heart Mother en dat Final Cut een tweede poging van The Wall is, maar kijkend naar hun hoogtijdagen (Dark Side of the Moon t/m The Wall) hadden ze niet verschillender kunnen zijn.

The Dark Side of the Moon snijdt brede universele thema's aan. Grotesk, meeslepend en pretentieus. Van breed ingestoken thematiek gingen ze naar Wish You Were Here, een kleinschalig, intiem album. Daar waar Dark Side of the Moon het (soms letterlijk) van de daken schreeuwt, is Wish You Were Here ingetogen. Emoties van de mens, het individuele staat centraal. Het verschil tussen deze twee albums had niet beter weergegeven kunnen worden dan de hoezen (zwart of wit).

Daarna krijgen we Animals, rauw en hard. De cleane sound is ingeruild voor een ietwat punkerige, gehoekte sound. De zang eerder als extra instrument dan als verhalenverteller. Echt een plaat met een verhaal, een doel. Je zou hooguit kunnen zeggen dat het voortbouwt op Money van DSotM.

Na de lange, uitgesponnen nummers van Animals komt The Wall. Een persoonlijke optuiging van Waters' levensverhaal. Een volledige conceptplaat (en niet losjes opgehangen aan een bepaald thema zoals eerder) met veelal korte popnummers. Het doet eerder denken aan rockopera Tommy van The Who dan aan Animals. Wederom het persoonlijke van Wish You Were Here, maar tegelijkertijd bombastisch gemaakt zoals dat 'hoort' bij dit soort rockopera's. Over het opgroeien in een post-WOII-tijdperk. Over vervreemding, vervreemding met zijn familie, vervreemding met de wereld. Je zou haast kunnen zeggen dat Wish You Were Here eigenlijk over de persoon in The Wall gaat.

Dus ja, je kunt het niets aan vinden (wat mij betreft zelfs "corny"), maar dit afdoen als voorgeprogrammeerde IKEA-muziek die volgens een handleiding in elkaar is geschroefd is gewoon ongenuanceerde quatsch.

Ik vind het vooral verdrietig dat Pink Floyd voor ons blijkbaar de muziek van de jaren '70 vertegenwoordigd. Bijkans ieder album in de top 50 is sterker dan de top twee van deze lijst.

The Dude zou het nochtans eens kunnen zijn met Edgar18 beste Misterfool.

Want die zet zonder enige twijfel Creedence op 1

The Dude had een hekel aan de Eagles, niet aan Pink Floyd. Gezien het feit dat de beste kerel hier en daar een pretsigaret leek te prefereren, lijkt het me zelfs waarschijnlijk dat hij PF hoog zou hebben zitten.

Bemerk 'zou het nochtans eens kunnen zijn'. Ik ben niet zeker van mijn stuk. Maar om een beetje gejen zit ik nooit verlegen. Al denk ik eerlijk gezegd dat hij PF moeilijkdoenerij vindt.

Geniaal, dat stuk waarin hij uit die taxi gegooid wordt omdat hij The Eagles niet kan horen. Wat een film.

Een erg mooie scene was dat, inderdaad .

Yup, meest overschatte band aller tijden.

Als je het over de Syd Barret jaren hebt, dan zou je zo waar wel eens gelijk kunnen hebben. The Piper at The Gates of Dawn is gewoonweg knullig. Sympathiek zeker, maar knullig. Dan deden Waters en Gilmour het toch een stuk beter.

Daar ben ik het niet mee eens, maar dat heb ik in de loop der jaren wel vaker gekondigd. Ik ben als tiener begonnen met de vier albums die hier in de top 10 staan, maar gaandeweg de jaren ben ik daar steeds minder aan gaan vinden. Wat mij betreft zijn de eerste singles van Pink Floyd en de daaropvolgende twee albums (Pipers en Saucer) hun belangrijkste werk, daarna verzopen ze gaandeweg in pretenties.

Had al bedacht voordat Sjef Afwasquatsch zijn post hier prutseleerde dat ik nog even wilde terug komen op mijn eerdere tekst om nuance én iets meer inhoud aan te brengen - dus even de keutel intrekken beste, prog-/mupu's.

Zelf heb ik jarenlang én constant afgegeven op de lijstjes van OOR, muziekmedium der Lage Landen; van die OOR-lijsten had ik steeds zo'n 40% fysiek in huis - als dat iets zegt. Desalniettemin - zoals ik al zei - vond ik die lijsten altijd vrij lafjes.

Welnu deze MuMe-lijst - en de users united van MuMe hebben hun stem laten gelden, volgens goed democratisch principe - is voor mijn gevoel beduidend conservatiever, omdat ie - nogmaals imo - onvoldoende recht doet aan de variëteit en veelzijdigheid die we in de muziek van dit decennium (en andere aantreffen). Ik vrees dat ik van deze top100 nog niet de 30% haal.

Mijn kernpunt: dit is een rockistisch gedomineerde lijst die onvoldoende recht doet aan de muzikale variëteit waarop muziekliefhebbers gesteld zijn.

Sjef Afwas leest mijn teksten onvoldoende en/of begrijpt ze niet om de IKEA-metafoor op waarde te kunnen schatten. Daarom nogmaals: in het contextperspectief van de tijd slaat een plaat als Animals volledig de maatschappelijke plank mis - het is escapistisch, goed gespeeld en geproduceerd, maar het album staat volledig *buiten* de actuele sociale context. Het is verlate, veredelde hippiemuziek voor the masses, op zoek naar het loungekussen voor de bank in serre, de sidetable voor de kleine speakers (hence IKEA). Nix gebruiksaanwijzing: dat is juist de makke van PF - de luisteraar wordt opgezadeld met een readymade concept, voorzien van context in itself, buiten de harde werkelijkheid. PF jaren 70 is muziek voor de escapist, niet voor de betrokken geëngageerde mens.

Terug naar het essentiële punt van de verscheidenheid: zou je obv de lijsten van 50s t/m 90s een gewogen tophonderd van de twintigste eeuw (1950 - 2000) dan zou ik wel eens willen zien hoe de lijst zich verhoudt tot een vergelijkbare van OOR (en die bestaat of althans bestond - en daarin stond What's Going On op 1).

De crux schuilt 'em hierin hoe voeg je de lijsten van 50s - 90s hier op een verantwoorde manier samen, rekening houdend met een sterk wisselend aantal participanten.

Wat is er mis met escapisme in muziek, en waarom zou geëngageerde muziek beter zijn?

Sterker nog: wat classificeert mij als escapist als ik PF jaren 70 waardeer?

Mij vallen mss niet veel andere zaken op in de eindlijst, maar de duidingen (én de supersterk en -diep bedachte metaforen) snijden voor mij geen hout.

Maar amusant is het, dus ga lekker door.

Dat is een binaire reductie van wat ik heb verwoord. Waar vind ik de opkomst van de funk terug - de eerste essentiële tekenen van de opkomst van de cross-over muziek - de brug tussen blank en zwart?

Het gaat gewoon om de tand des tijds ook muzikaal gereflecteerd te zien. De 70s waren - imho - écht niet uitsluitende de tijd van achterover hangende hipjes die 2 minuten de tijd namen om loom te zeggen "wow man, deze muziek gaat diep, heel diep" en vervolgens nog een hijs namen.

En er is niets mis met escapisme of hedonisme

Voor Mjuman:

A House Full of Pain: How the Greatest Punk Album of the '70s Was Made by Pink Floyd | Features | Cokemachineglow

Ik heb nergens gelezen dat het de bedoeling was van dit topic om alle stromingen of ontwikkelingen terug te vinden in de eindlijst.

Ik begrijp dat jij er pre-embyonaal bij was in da 70s om vervolgens met - een mij bekend artikel uit 2013 over iets van 35 jaar eerder- aan te komen zetten

trebremmit: vandaar ook mijn opmerking/suggestie om het met de OOR-lijst te vergelijken; itt wat velen denken zijn we hier niet zo bijzonder als we *conservatiever* zijn dan OOR.