http://copiousnotes.typepad.com/weblog/images/2007/03/17/rem.jpg
Nu er zoveel mooie top-zoveels van diverse artiesten aan de gang zijn of al geweest zijn, mag ook iedereens favoriete Athens, GA-bandje niet ontbreken. Of althans die van mij en Luigi
Wat mij betreft gaat de liefde nog wel wat dieper dan dat. Hoewel ik vaak verkondig (hier en elders) dat The Smiths mijn favoriete band aller tijden is, gebiedt de eerlijkheid te zeggen dat in mijn 'formative years' - in mijn geval de periode 1986-1988 - ik twee favorieten had, The Smiths en R.E.M. Aangezien die eerste er al vrij snel de brui aan gaven had R.E.M. zeker in 1988 het alleenrecht Het was ook een van de eerste bands die ik live zag, op Pinkpop 1989, een ondanks de entourage zeer indrukwekkend concert.

Waarom een top 200? Ten eerste omdat een groep met een carrière van 30 jaar dat wel verdient en ten tweede omdat het ons de gelegenheid geeft ook de wat minder gebaande paden te betreden. Zo viel er zeker van de periode na 2000 ook voor mij nog het nodige te (her-)ontdekken.

Talk About The Passion, niet alleen 1 van de eerste en mooiste nummers van R.E.M. , maar ook een mooie gelegenheid om een top 200 te maken van deze legendarische band (die helaas niet meer bestaat). Maar wat blijft is een schat aan diverse en mooie muziek, die ik nog steeds heel veel draai. Ik ben ingestapt bij Automatic For The People en heb de albums daarna ook gekocht. Uiteraard kende ik al wel de grote hits van daarvoor. Na New Adventures in HiFi ben ik tijdelijk afgehaakt (minder kwaliteit/andere muzieksmaak) maar later heb ik alle eerdere albums en latere albums heel veel beluisterd en ben ze erg gaan waarderen, de een meer dan de ander, maar dat is normaal. Genoeg om te kunnen zeggen dat dit 1 van mijn favoriete bands allertijden is. Een top 200 maken viel nog niet mee, maar t is toch gelukt. Genoeg gezever, nu praten over de echte passie, de muziek zelf

Ik ben benieuwd

200. Mine Smell Like Honey (Johan 180, Luigi 200)




De eerste single van het laatste album Collapse Into Now bracht helaas niet het gewenste succes. Toch is het een fijn popnummer, waarin ze op subtiele wijze terugverwijzen naar hun vroege 80s werk.

199. Femme Fatale (Johan 177)




Hoewel R.E.M. vaak in de jaren 80 gezien werd als troonopvolgers van The Byrds maakten ze op hun B-sides-album Dead Letter Office duidelijk dat er toch zeker EEN groep was die nog meer invloed op ze had. Liefst drie VU-covers stonden er op dat album, waarvan ik Femme Fatale de meest breekbaar mooie vind.

198. Hollow Man (Luigi 179, Johan 197)




De 2e single van het album Accelerate, geproduceerd door Jacknife Lee. Na een aantal rustiger, electronische albums kwam dit album uit dat weer wat moest rocken, zoals in hun gloriedagen. Nu dat doet het ook. Deze korte single begint rustig maar komt met een stevige drive van een refrein op de proppen. Ik denk dat
anderen deze misschien hoger verwacht hadden.

Een ambitieus project

200 songs is inderdaad heel ambitieus, maar REM heeft wel een hele mooie uitgebreide collectie mooie songs... dus het kan wel. Op 199 Femme Fatale: veel te laag, veel te laag (ja, dat heb je met een top 200, dan kunnen zaken écht véél te laag staan...). Prachtig nummer, ik heb het ook via REM leren kennen, en dan pas bij The Velvet Underground uitgekomen.

Eens zien wat nog allemaal passeert... spannend !!!

197. Saturn Return (Luigi 173, Johan 198)




Een klein sferisch liedje is het laatste nummer van kant A van het album Reveal. Ik vind het zelf erg mooi en verstild, tekst en muziek gaan goed samen. Het is 1 van Michael Stipe's favoriete nummers, een van de weinigen ook die hij recentelijk nog solo uitgevoerd heeft, bijvoorbeeld als voorprogramma van Patti Smith. Michael zelf over dit nummer: For me she's young and smart but has this temp job and a shit family life and literally finds something new in the sky that sets her off on a path of greatness.

Top 200 Dat wordt een heerlijk topic zo.

In de 90s was REM mijn favoriete band naast de Smashing Pumpkins, dus dit is nu al een van mijn favoriete topics van de site. En als je er over nadenkt is 200 helemaal zo onmogelijk niet.

Toevallig gisteren nog wat b-kanten geluisterd en viel me op dat ik toch niet altijd fan van hun covers ben, maar die van Femme Fatale is wel een mooie. Sowieso leuk om die weer eens terug te luisteren. Toen ik in de 90s fan was, kende ik al de originele nog niet (heb Femme Fatale leren kennen via REM, niet via VU).

196. Revolution (Luigi 170)




Wat Tourfilm was voor Green was Road Movie voor Monster, een documentaire-achtige film dat een verslag gaf over de Monster-tour.
Revolution is een track dat niet op een album verscheen, wel in deze film en op de Soundtrack van de bedenkelijke film Batman and Robin.
Dit is een redelijke rechttoe rechtaan rocker van de band, gewoon lekker, met politieke verwijzingen. Je kunt duidelijk elementen van Monster en New Adventures In HiFi erin horen.
Tijdens de Monster tour werden de meeste nummers van het te verschijnen album New Adventures In Hifi live opgenomen.

Wat een verschrikkelijke uitdaging! Fabuleus. Traditiegetrouw noem ik alvast 2 niet al te voor de hand liggende favorieten. Ditmaal Camera en Maps & Legends. Waar zullen ze staan?

Wie zal t zeggen

Opmerkelijk, al de derde (na mij en SirNoodle) bij wie dat geldt, terwijl het toch een van de bekendere originelen van door hen gecoverde songs is.

Er zullen nog een aantal covers volgen de komende weken en vrijwel zonder uitzondering van nummers waarnaar ik pas op zoek ging nadat ik de R.E.M.-versie leerde kennen.

Eerste keer dat ik Femme Fatale hoorde was in de Duran Duran versie

195. Pale Blue Eyes (Luigi 176, Johan 191)




Over VU-covers gesproken. Hier is er weer een, van het gelijknamige album van VU uit 1969. Lou Reed schreef dit nummer naar aanleiding van de "Hazel"- kleurige ogen van zijn eerste liefde (niet bepaald blauw dus).
R.E.M. coverde dit nummer en deze staat ook op Dead Letter Office. Hun versie is iets minder verstild, wat meer jangly en Michael's zang vind ik hier erg treurig, maar dat maakt het ook wel erg mooi eigenlijk.

Mooi, die oude filmpjes. Moet je Stipe nu zien

Ja he..nu is t n hobbit met een lange baard

194. Chorus and the Ring (Johan 165)




Reveal is samen met Around the Sun wel mijn minst geliefde R.E.M.-album, ook het album waar ik het minst bekend mee was. Ik moest het voor dit topic nog eens opzetten, omdat sommige nummers me niet meer voor de geest kwamen. Dat was een aangename hernieuwde kennismaking, want er staan toch wat verscholen juweeltjes op. Saturn Return hebben we al gezien, en ook Chorus and the Ring is er zo eentje. Prachtige mystieke tekst van Stipe, gedragen door licht psychedelische muziek die er perfect bij past. Mooie (her)ontdekking!

193. After Hours (Johan 164)




En zo belanden we alweer bij een VU-cover! Niet van Dead Letter Office dit keer, maar de B-Side van Losing My Religion. En ook het laatste nummer van de live-dvd Tourfilm van de Green-Tour van 1989 (daar is ook de video van). Het origineel is net als Pale Blue Eyes van het zelfgenaamde VU-album, gezongen door de geweldige Moe Tucker. Een qua tekst perfecte afsluiter van een album, en ook van een concert, zoals R.E.M. op de Green-Tour bewees.

If you close the door, the night could last forever
Keep the sunshine out and say hello to never
All the people are dancing and they're havin' such fun
I wish it could happen to me
But if you close the door, I'd never have to see the day again.

Wauw, hadden ze niet een hele VU-cover plaat kunnen maken... Wel fijne muziek weer. Ook deze 2 kende ik eerder dan de originele versies.

192. Mr Richards (Johan 163)




Na drie min of meer experimentele albums greep R.E.M. op Accelerate terug op het vroegere geluid. Een sterke comeback-plaat, al ontbreekt het wel aan echte toppers om de vergelijking met hun allerbeste albums te doorstaan. Mr. Richards is een mooie gedreven song, passioneel gezongen door Stipe, waarbij hij dan vice-president Dick Cheney op de hak neemt.

pay attention, pay attention

Tof! Dit ga ik volgen.

Er passeren al machtige nummers die ik een 'beetje' vergeten was... Revolution: heerlijk vuil, met die dromroffel ergens middenin. En dan After Hours: ook weer via REM ontdekt, in het begin wist ik niet eens dat het een cover was

De tracks van 'reveal' heb ik minder mee, omdat ik dat toch hun zwakste album vind. Maar da's ook goed dat ze zo laag passeren, het wordt alleen maar mooier dus.

Mag ik ook wat verborgen pareltjes suggereren/hopen dat ze in de top 200 voorbij komen:
- chance (dub): een echt niemendalletje vanop de everybody hurts-single, maar er zit zo'n tof orgelgeluid in
- kohoutek: vanop fables, een album die altijd verrassend uit de hoek komt
- discoverer: vanop het laatste album, heerlijk nummer

Dat had ik voor 'make me smile' en 'fame' (van Bowie): ook eerst gehoord via Duran Duran. Dat beinvloedt toch echt je luisterervaring, de volgorde waarin je een nummer ontdekt. De eerste versie die je hoort is bij mij toch meestal de basisversie als vergelijkingspunt.

Mooi om te horen
Bij mij is DD dus ook de basisversie..dus het was wel gek om later Nico te horen

191. She Just Wants To Be (Luigi 160)




En alweer een liedje van Reveal. Een van de langere nummers ook van het album. Tekstueel een beetje aanverwant aan Saturn Return, maar qua muziek wat meer uptempo. Een beetje rommelig is het wel, je krijgt het idee dat met iets meer aandacht dit een grote hit had kunnen worden. Maar het is nog steeds prettig om naar te luisteren, zeker het refrein.

plus 1

Ik kende van zowel Femme Fatale als After Hours de originele versies eerst. Maar dat is niet zo gek met een oudere broer die groot VU-fan is.

190. White Tornado (Johan 160)




In 1981 begon R.E.M. als recording band. Met Mitch Easter namen ze drie nummers op: Sitting Still, Radio Free Europe en dit White Tornado, dat als b-side zou fungeren van eerste single RFE.
Ik heb het altijd een fijn nummer gevonden. Een nummer dat klinkt zoals het heet. In amper 115 seconden raast het voorbij. Het is misschien wel hun meest a-typische song in deze lijst, met dat surf-gitaartje.
Het is te vinden op b-side compilatie Dead Letter Office.