Die medley was ook mijn kennismaking met het nummer (deze verzamelaar was er vroeg bij in mijn cd-collectie), maar ik heb toch meer met de studioversie (die ik >10 jaar later leerde kennen).

Mooi, daar staat-ie ook op, en Last Date ook, was me even ontschoten.
Heb die comp destijds links laten liggen omdat ik, als fan, al die nummers toch al had.

Jep, Last Date en ook het hier al gememoreerde White Tornado, dan hebben we meteen 2 van mijn 4 vinkjes bij dat album gehad. Duurde overigens ook tot vele jaren na de aanschaf voor ik het concept van die verzamelaar doorhad: telkens een A-kantje gevolgd door een B-kantje. Ja, een echte singlesman ben ik nooit geweest.

182. Voice of Harold (Johan 145)




Waarschijnlijk het meest hilarische nummer uit de R.E.M.-canon. Tijdens de opnames van Reckoning besluit Michael Stipe terwijl de band 7 Chinese Brothers inzet om de liner notes van een in de studio rondslingerend gospel-album voor te dragen. Gelukkig liep de tape mee en kon dit later als b-side van So Central Rain als ook op de heerlijke b-side compilatie Dead Letter Office uitgebracht worden.
Het betreft het album The Joy of Knowing Jesus van The Revelaires en gelukkig kan ik na al die jaren de liner notes ook nog eens op internet vinden.

https://img.discogs.com/GBxS_xXg9iq9E0kZ3y78v-vp7C8=/fit-in/600x529/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-5678147-1405806654-5674.jpeg.jpg

https://img.discogs.com/-vGg6mUdj1sntIYEhlSk-xhCs7c=/fit-in/600x620/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-5678147-1405806409-7829.jpeg.jpg

A must!

Machtig om die liner notes eens echt te zien (lang leve het internet !!!), en fantastisch nummer. Ik vind het eigenlijk beter dan 7 Chinese Bros, ik denk ook dat ik het eerder hoorde. Ik ben bij R.E.M. ingestapt ergens rond Document/Eponymous/Green, en toen als jong gastje met beperkt budget een CD gaan kopen was altijd een gebalanceerde keuze. Zodus als ik dan kon kiezen tussen reckoning of dead letter office, dan was dead letter office toch de betere kwantitatieve keuze, met 20 nummers (chronic town stond ook op de cd-versie)

Klopt, ook een van mijn eerste cd's ooit, DLO, en zeker is mijn waardering voor die plaat een stuk groter door de toevoeging van Chronic Town aan de cd toen.

7 Chinese Brothers vind ik nog wel iets beter, dus ik kan al verklappen dat we die nog gaan tegenkomen verderop in de lijst.

181. Disappear (Luigi 146)




De liedjes van Reveal vliegen je om de oren, dit is er weer een. Er zit een mooi verhaal vast aan dit nummer. Michael was goede vrienden met Thom Yorke (oa. geworden doordat Radiohead hun voorprogramma was tijdens de Monster-tour). Radiohead nam tijdens die tour ook live hun nummers op voor hun volgende album, iets wat R.E.M vervolgens besloot ook te doen. Maar goed, goede vrienden dus, en eind jaren 90 ging Yorke door depressieve periodes heen waardoor hij ook podiumvrees kreeg. Michael gaf als advies: Close the shutters and tell yourself that you're not here and this isn't happening to cope with this situation.
Hieruit is ook Radiohead's How To Disappear Completely ontstaan. Vervolgens inspireerde dat nummer Michael weer om Disappear te schrijven. Echter tijdens het schrijven ervan bekroop Michael het gevoel dat hij een beetje aan het pikken was van Thom waarop hij Thom belde, maar die belde niet terug waardoor Michael een beetje paniekerig werd. Uiteindelijk belde Thom Michael terug en stelde hem gerust door te zeggen dat het nummer gebaseerd was op een gesprek dat ze samen gevoerd hadden jaren geleden

Het nummer zelf vind ik erg mooi, thematisch natuurlijk gelinked aan het Radiohead-nummer, maar iedereen kan er natuurlijk iets anders in lezen. In ieder geval zingt Michael over een soort vacuum waar hij in zit en dat kun je goed horen aan de vocals. Voor mij doet het nummer denken aan jezelf kwijt zijn en overal zoeken en niet kunnen vinden, terwijl het al die tijd binnenin jezelf zat, maar zodra je dat bijna gevonden hebt alweer wegvliegt en je blijft zoeken. Erg mooi is het ook in de tekst verwerkt.

The only thing worth looking for
Is what you find inside
But that had not yet appeared
Lost invisible here...
Before I learned to see
The vanishing point appears.

There is a calm I haven't come to yet
I spent half my life figuring what comes next
I telescoped in, I finally win
I finally win the prize...
I looked for you everywhere
Tell me why you're here
I came to disappear.

Mooi nummer, Disappear, een van de betere van Reveal.

180. Bad Day (Johan 153, Luigi 194)




Bad Day stamt al uit 1985, toen R.E.M. het op de Reconstruction-tour ten gehore bracht. Het stond op de rol om voor Life's Rich Pageant opgenomen te worden, onder de naam P.S.A (Public Service Announcement), maar het nummer haalde de tracklist niet. In 2003 had R.E.M. voor de Warners-compilatie In Time twee nieuwe nummers nodig en besloten ze dit oude nummer (evenals All the Right Friends) nieuw leven in te blazen. En met succes, want het werd een van hun laatste echt grote hits (top 10 in de UK, nummer 1 zelfs in Spanje), mede dankzij de ludieke video wellicht. Ik vind het wel een leuk nummer, maar toch beduidend minder dan een soortgelijke song als It's the End of the Woeld As We Know It. Het origineel verscheen overigens drie jaar later ook op de IRS-compilatie And I Feel Fine...

En laat ik In Time nou net eergister voor een prikkie gekocht hebben
(Nog niet in mijn verzameling)
Chance (dub) staat er trouwens ook op

Mooi! Maar staat-ie ook in onze lijst? Chance, chance, chance, chance

179. New Orleans Instrumental No. 1 (Luigi 164, Johan 178)




Het eerste nummer van Automatic For The People is een Instrumental. Het is vernoemd naar de plaats waar het is opgenomen. Ik vind het zelf erg mooi en past ook goed bij de sfeer van de rest van de plaat. Ik ben sowieso wel van de Instrumentals. Depeche Mode gebruikt er ook vaak 1 of 2 per plaat om de overgangen van plaatdelen duidelijk te maken of als er sprake is van 2 totaal verschillende nummers de sfeer van het volgende nummer alvast een beetje te benaderen middels een Instrumental.
In het geval van dit nummer is het misschien een beetje anders. Dit is een mening van iemand anders op het Web waarin ik me wel goed kan vinden:

To best appreciate “New Orleans Instrumental No. 1,” all you have to do is make a playlist on your mp3 player that omits the song from Automatic For The People‘s running order, and then note just how abrupt the beginning of “Sweetness Follows” feels coming after “Everybody Hurts.” The two songs aren’t exactly jarring side by side — if anything, they are far too similar in tone — but there’s a feeling that we need some relatively quiet time between the two to collect our thoughts, or prepare ourselves for the grief of “Sweetness Follows.” The instrumental perfectly evokes the moment of shock and hollow disbelief that immediately accompanies loss, and serves as a fine prelude to the mourning in the subsequent song.

Mike Mills over dit nummer: That’s a groovy little thing. Peter had a volume pedal or some sort of weird guitar that made those noises. We were just messing around making sounds, and decided to throw that song together. That came out of the sound of that guitar – that’s what got that song going.

Zoals de titel doet vermoeden is er ook een New Orleans Instrumental No.2. Deze is wat meer laidback en heeft een zomerse easy-going sfeer. Deze is te vinden op de Automatic Box, een compilatie van oa. B-sides, rarities en covers, slechts uitgebracht in Duitsland, alsmede ook op de Man On The Moon single.

178. The Outsiders (Luigi 142, Johan 199)




Dit is het 2e nummer van het album Around The Sun. Ik vind het best een mooi nummer, het heeft een beetje een triphop-feel, en voelt een beetje als een single aan, maar daar is het niet goed genoeg voor, denk ik. Aan het eind draagt rapper Q-Tip aan het nummer bij middels een rap.
Live bracht Michael zelf de rap ten gehore en op de B-kant van de single Wanderlust is de versie te vinden waarop Michael de rap doet. De lyrics zijn niet eenduidig. Michael heeft slechts gezegd over dit nummer: A revolution that almost happened.
Er kunnen wel politieke verwijzingen in gevonden worden. Misschien als een soort massa Outsiders die samenkomen om iets te doen aan de huidige politieke situatie (Bush-administration). In ieder geval doet het mij denken aan de Occupy-beweging, helaas snel weer uit elkaar gevallen.

177. Zither (Luigi 140)




Het eerste nummer van New Adventures In Hifi dat langskomt, een van mijn favoriete albums van ze. Ik heb het zelf altijd wel mooi gevonden en ervaren als een rustpunt in het verder toch wel rockerige album. Om de een of andere reden heb ik lang gedacht dat dit nummer Binky The Doormat heette, maar zo heet het nummer ervoor. De titel van het nummer zou kunnen verwijzen naar een groep strijkinstrumenten, het is afgeleid van het woord citer. In ieder geval wordt er autoharp gespeeld op dit nummer.

Een mooie beschrijving op het Web:

Though “Zither” is somewhat unimpressive as an instrumental composition, its placement on New Adventures In Hi-Fi is crucial to the album’s sequence and conceptual conceit. Hi-Fi is R.E.M.’s most sprawling and eclectic album, and the one thing holding it together is the notion that it is a travelogue of sorts, recorded in fits and starts while they toured throughout the United States in 1995. The album sounds informal and raw, and by foregrounding the means of its creation, certain key themes are emphasized — a sense drift and dislocation; a hardened sentimentality; exploration and self-discovery. “Zither” is the one track that hammers home the “travelogue” concept. Whereas the other cuts imply a sense of movement from place to place, “Zither” is clearly intended to represent (literally and figuratively) a quiet moment of repose between destinations. Essentially, it is the time we kill at airports, hotel rooms, rest stops, diners, and gift shops. The music feels a bit zonked out and slightly bemused, and in the context of the sequence, it’s a welcome palette cleanser between the sexual crisis of “Binky The Doormat” and the stern, martial intro of “So Fast, So Numb".

Mooie beschouwing. Maar 't is ook mijn minst favoriete track op de nummer 4 uit mijn Top 10.

The Outsiders staat zo'n 170 nummers te laag.

Zelden tot nooit een pop/rock nummer gehoord waar de rap echt bij past en zelfs meerwaarde heeft.

176. Ghost Rider (Johan 138)




Zagen we eerder al Dark Globe in de lijst, nu ook tijd voor die andere b-side van Orange Crush en weer is het een cover. Dit maal een cover van Suicide's debuutplaat, en wel van het eerste nummer van die plaat, Ghost Rider.
Als 16-jarige, toen ik de cd-single van Orange Crush kocht, had ik uiteraard zou ik bijna zeggen, nog nooit van Suicide gehoord (en ook niet van Syd Barrett trouwens), maar ik vond deze covers geweldig. En ook nu ik 25 jaar later de originelen allang in mijn hart heb gesloten, blijven ze wat mij betreft overeind.

175. Just a Touch (Johan 152, Luigi 186)




Op 175 komen we het eerste nummer van Lifes Rich Pageant tegen. Een nummer dat overigens al dateert van 1980 en toen al tijdens de eerste gigs van de band in de 40 Watt Club in Athens ten gehore werd gebracht. Het is duidelijk een wat punkier nummer dan we van ze gewend zijn (ze lijken hier The Replacements wel...), maar wat het deelt met andere vroege songs is een nogal onverstaanbare tekst. Het is een ode aan Michael Stipe's grote idool Patti Smith. Hij kopieert hier haar voordracht, en citeert haar in de laatste regels: I'm so young, I'm so God damn young.
Ik vind de overgang, en vooral het contrast, tussen dit nummer en het daaropvolgende emotionele Swan Swan H. erg mooi! 'What noisy cats are we' krijgt dan ook een andere lading.

Deze had eigenlijk wel een stuk hoger gemogen, maar dat zal voor meer songs gaan gelden

174. Wanderlust (Luigi 145, Johan 190)




De 4e en laatste single van Around The Sun is een heel erg vrolijk liedje. Het haalde de 27e plek in de UK in de singleslijst. Voor mij doet de tekst denken aan iemand die een beetje vast zit en er op alle manieren probeert uit te breken en daarbij soms wat pech heeft, maar de moed niet op geeft. Blijvend op zoek gaan naar die "Wanderlust" wat zoiets is als een passie om te reizen en ontdekken, dit kan letterlijk en figuurlijk genomen worden. Dit nummer moet het vooral van de uitgelaten vocals van Michael hebben. Ik heb ergens gelezen op het Web dat iemand dit nummer een verre neef noemt van het nummer We Walk van het album Murmur. Ik kan me er wel in vinden, er zit een soortgelijke vrolijkheid in.

*voegt toe aan updates

173. Lotus (Luigi 133)




De 2e single van het album Up is het eerste nummer van dat album wat hier langs komt.
Up is een wat meer experimenteler album van R.E.M. , waarbij Lotus misschien wel een van de meest experimentele nummers is. Het is ook hun nummer dat het meest naar R & B neigt. Dit is het eerste album zonder Bill Berry, die ging zich toeleggen op het leven op de "Farm". Het is een nummer dat ik na meerdere keren gehoord te hebben beter heb leren waarderen. Dit album heb ik sowieso te lang links laten liggen, bij nader inzien vind ik het best een sterk album. Tekstueel zitten er in dit nummer verwijzingen naar Be Mine en It's The End Of The World As We Know It (And I Feel Fine).

Lotus is toch juist een van de toegankelijkere nummers? Ik hoor het experiment hier niet zo in, maar kan aan mij liggen. Prachtig album overigens Up, ben benieuwd wat er nog van langskomt. Walk Unafraid, Parakeet, allemaal prachtige nummers.

Ook wel opvallend dat deze bij Johan niet de top 200 haalt. Ben ook wel benieuwd over welke nummers jullie het uiteindelijk het meest oneens zijn.

Klopt, ik vind Up een prachtig album, maar dat geldt zeker niet voor de eerste twee nummers.
Die vind ik misschien wel de meest vervelende uit de R.E.M.-discografie.

Lotus vind ik veruit hun minste single, maar nu weet ik waar dat aan ligt, het r&b-gehalte
Er zal nog genoeg moois van Up voorbijkomen overigens.


Ja, ikzelf ook wel eigenlijk. Ik heb er nog niet echt naar gekeken, maar er zijn er wel een aantal waar er 100+plaatsen verschil is tussen beiden.

ja , complete mee eens , die beginnummers van Up , what were they thinking, Verder echt een prachtige REM plaat...

Ow ik vind het wel mooi die somberheid van Lotus en Suspicion, verder behoort UP niet tot mijn grootste album favorieten (al hoop ik wel dat At My Most Beautiful de Top 50 gaat halen) maar ik zal gelijk eens gaan draaien, het is wel lang geleden

Een r&b-gehalte zou ik Lotus ook niet meteen toegeschreven hebben, maar waarom ook niet. Stipe zet natuurlijk ook wel een wat vreemd stemmetje op. Opener Airportman werkt bij mij ook niet, de rest van Up is vrijwel allemaal even prachtig.

172. I Walked With a Zombie (Johan 128)




Opnieuw een mooie cover, en uit dezelfde periode als Dark Globe en Ghost Rider. Ditmaal echter geen b-side maar hun bijdrage aan het Roky Erickson tribute album Where the Pyramid Meets the Eye. Een uitstekend album en het bracht de toen nogal wat vergeten Roky Erickson terecht weer wat onder de aandacht. Het origineel komt van Roky's eerste solo-album uit 1980 en volgens mij ook zijn eerste album na het uiteenvallen van The 13th Floor Elevators.
Het is een ode aan de gelijknamige beroemde horrorfilm uit 1943.