In het kader van de lijstjes rage ga ik voor een classic dance anthems lijst .

Hierbij wil ik een lijst presenteren van essentiële, genre bepalende, crossover gegane, dansvloer vullende, instant herkenbare en classic dansnummers uit voornamelijk de periode eind jaren 80 tot in de 00's, naar mijn mening dus erg subjectief
Het is een soort anti reactie op de huidige charts die voor 90% uit dance bestaan, maar dan wel een soort 5e keer gebruikt theezakje versie. En de klassiekers van nu zijn naar mijn mening lang niet zo sterk als wat ik in mijn lijstje wil laten horen.
Vooral de trend van "tropical house" (wie bedenkt zo'n term) heeft bij het effect snel iets van jaren terug op te zetten. Het is niet zo dat het een "vroeger was alles beter" gevoel moet uitdragen. Maar ik ben wel een beetje getriggerd door het 1990/1991 topic dat we met een groep al een tijd doen.
Er gebeurt buiten de hitlijsten nog genoeg spannends vandaag de dag uiteraard op dance gebied.

Ik pretendeer zeer zeker niet dat dit een ultieme lijst is en zulk soort lijsten zijn op 10.000 manieren in te vullen. Grote namen komen ook snel bovendrijven.
Deze lijst is hoe ik er zelf naar kijk met mijn smaak en wat ik zelf tijdens het party-en heb gehoord en wil horen en daarom gelijk een middel tot discussie met liefhebbers. En zoals bij de A-ha, Simple Minds en Prince lijsten is bewezen, een tevens leuk raadgebeuren bij wat er nog kan komen of in de top zou kunnen staan.
Om mezelf een beetje te helpen mag elke act slechts 1x erin staan om de diversiviteit te vergroten.

Dus gaan jullie mee?

50: CJ Bolland-Sugar is sweeter (Armand's drum 'n bass remix)

Het concept valt bij nummer 50 al meteen uiteen, want hier is niet zozeer de originele artiest de held (en) maar de betreffende remixer.

CJ Bolland was vooral in de eerste helft van de jaren 90 een bekende naam op de technovloer. Deze Belgische DJ/Producer had een clubhit met Camargue in 1992 en scoorde ook met The Prophet (1997), een stevig werkje en It ain't gonna be me (1999), meer een richting Chemical Brothers track.
Blijkbaar is hij nog steeds heel actief bezig maar ik heb na 2000 niet echt meer op hem gelet.Hij heeft oa voor het befaamde R&S releases uitgebracht, maar Sugar is sweeter is uitgekomen op Full Frequency Range Recordings.

In 1996 kwam deze single Sugar is sweeter dus uit, een misschien poging tot pophit, het origineel sluit aan bij de lompe beats van The Chemical Brothers en een Fatboy Slim en het zogenaamde big beat genre.
Het nummer lijkt gebaseerd op een soort kinderrijmpje en heeft iets bezwerends over zich.De zang wordt verzorgd door de tevens Belgische Jade 4 U, die ik vooral herinner van
haar bijdrage aan Praga Khan's Injected with a poison.

Aan Armand van Helden de taak om er iets leuks van te maken en deze lijkt hier gelijk een soort substijl ontdekking uit te voeren. En hup-later wordt dit betiteld als speedgarage.
Een beetje een losse term waar je weinig mee kan, want er is zoveel aan te duiden als speedgarage, van grime tot 4 to the floor, base en talloze subgenres.
Maar laat vooral de Britse pers hierop los en zij verzinnen elke week een nieuwe stroming.
Het nummer is echter wel mooi uit elkaar getrokken en weer in elkaar geflatst, met een repeterend loopje bouwt het mooi op om na ongeveer 3 minuten de vocal erin te starten.
Het hysterische Sugaaaaaaaaaaarrrrrrrrrrr Daddddddddddddddddddddddddyyyyyyy in combinatie met de bizarre video heeft iets horror freaky achtigs over zich.
Op talloze garage verzamelaars kom je dit tegen waar het origineel eigenlijk weinig potten lijkt te hebben gebroken.

UK chart: 11e plaats
Remix tip: Felix-Stars (CJ Bolland remix)

Leuk! Ik ga dit wel volgen.

CJ Bolland is trouwens tegenwoordig als de helft van Magnus, een samenwerking met Tom Barman, zanger van dEUS.

thanks Arnout, het zal wel met horten en stoten gaan, met soms 3 in 1x en dan een week niks
beetje druk momenteel, ik hoop jouw commentaren ook te zien

Treffende metafoor, die van het gebruikte theezakje. Dat is ook ongeveer het gevoel wat 'tropical house' bij me oproept.

Leuk, ik ga dit volgen

Zal meeswingen. En alvast 2 persoonlijke favorieten noemen ( in aanmerking genomen dat ik niet zo veel met Dance heb): Loaded en Fool's Gold.

49: Gat Decor-Passion


Een rave hit uit 1992. Het combineert een beetje de rave sound van de early 90's met een Euro gevoel.
Maar over de volle 7 minuten gebeurt sowieso erg veel, een heerlijke opbouw naar het basloopje,
na 3,5 minuten komt de volle piano erin en dan na de 5e minuut een soort aftermath waarin we weer terug gaan naar de old school ravesound. Dit nummer bewijst voor mij tevens dat house wel degelijk warmte heeft en zonder zang makkelijk emoties kan oproepen.
Toch is er nog een vocal version in 1996 gereleased, een mash up met een nummer van Degrees of Motion-Do you want it right now.
Daarmee werd in Nederland bescheiden de tipparade gehaald.

Wiki vermeldt de namen achter Gat Decor: Simon Slater, Laurence Nelson-Boudville en Simon Hanson, namen die mij verder niet aan andere projecten doen denken.

Chart: NL-tipparade 1996 remix versie "Do you want it right now-edit"
UK-origineel 1992 plaats 29
1996 remix versie "Do you want it right now-edit" plaats 6

Passion heerlijke strings in dat nummer

48: Joy Orbison-Hyph Mngo

Op 48 het jongste nummer van de lijst, over hypes gesproken.
Dit is de laatste hype 12" die ik gekocht heb op vinyl destijds, bij Sister Ray in Berwick Street.
Dubstep was qua populariteit op het hoogtepunt, maar terwijl de jongens van het eerste uur juist andere genre kruisbestuivingen aangingen, waren de nieuwe producers al veel flirteriger, oa met het garage en house gedeelte iets terug te injecteren. Hyph Mngo werd heel veel gepusht in lijstjes en door bekende DJ's.

Hyph Mngo is een typisch voorbeeld van ge-experimenteer van scenes, het dubstep element is aanwezig maar de female vocal geeft het net dat iets meer toegankelijke. Verder gebeurt er niet veel, behalve dat het aanstekelijk werkt na het mooie intro.
Joy Orbison (leuk woordgrapje) debuteerde hiermee in 2009 en heeft een hele rits 12"s uitgebracht sindsdien.
En de dubstep allang verruimd voor een breed geluid, zoals te horen op Swims met zijn acid house achtige benadering.

47: Futureshock-On my mind

Een hoop producers/DJ teams draaien een tijd, dan maken ze een paar nummers en dan zit er vaak
1 klapper van een hit bij, er komt een album en daarna verdwijnen ze weer naar de achtergrond.
Het Futureshock duo remixte rond de eeuwwisseling een hele rits bekende artiesten:
Jamiroquai-Canned heat/Moby-Porcelain/Jennifer Lopez-Waiting for tonight/Chemical Brothers-Music; response om maar wat namen te noemen.
Daar gaven ze al een kleur van hun sausje in weg, stevige en progressieve klanken met een donker randje.
In 2003 verschijnt het album Phantom Theory waar 3 singles van getrokken worden.
Pride's paranoia met zijn Eric Prydz remix is een bekend nummer op de dansvloeren, verder Late at night maar de single die ze met zanger Ben Onono opnemen, On my mind, biedt echt een grote toegankelijkheid. De beats duidelijk gericht op de nachtelijke vloeren, maar de hoopgevende soulvolle strot van Onono geeft houvast aan de popdance fans.
On my mind heeft bij mij niet die anthem kracht van veel van zijn 90's vergelijkbare platen maar het verdient wel om opgerakeld te worden in deze lijst.

Chart: NL top 40 nummer 31
Remix tip: Moby-Porcelain (Futureshock instrumental)

Leuk topic! Ik lees en dans mee

46: Zero 7-Destiny (Photek remix)

Op 46 weer een samenwerkingsverband waarbij de uitkomst klasse is.

Zero 7 is het slome broertje van Air (ook qua releases) en kwam in 2001 met het broeierige Simple Things. Dat bevatte een keur aan singles waaronder Distractions en Destiny, met zang van de tot dan toe nog niet zo bekende Sia Furler. We weten allemaal dat die zich tegenwoordig niet druk hoeft te maken over de maandelijkse lasten als hofleverancier van lyrics voor o.a. Beyonce en Rihanna en een succesvolle eigen carriere.
Destiny verscheen in 2001 op single en belandde op talloze chill-out compilaties.
Maar voor de clubscene was het nummer zeker net zo interessant door deze Photek remix.
Net als bij Futureshock op 47 weer progressieve minimale klanken met een stevig tempo en de zang sluit naadloos aan.
Photek is een producer die vooral in de drum 'n bass scene actief was in de jaren 90 en een hele rits albums heeft uitgebracht tussen 1997 en 2012, op Discogs zie ik een release dit jaar voor Need for Speed. Ook talloze remixes voor o.a. Björk, Roni Size, Therapy? en dus Zero 7 zetten hem op de kaart. In 2000 met het album Solaris ging Photek een drastische koerswijziging aan door zich meer met (deep)house bezig te houden en deze remix geeft een mooi visitekaartje af.

Remix tip: Björk-I miss you (Photek remix)
Tip: Photek feat. Robert Owens-Mine to give
Different Gear ft. Sia-Drink to get drunk
Chart: UK no. 30 , Augustus 2001

Ontdek dit topic nu pas, ik ga het volgen!

45: Barbara Tucker-Beautiful people

De eerste Diva houseplaat in de lijst, daar zullen er nog wel meer van voorbijkomen,
deze Beautiful people uit 1994 is een fijne produktie van de Masters at Work die samen met
de Amerikaanse zangeres Barbara Tucker dit nummer opnamen. Tucker met haar gospel achtige vocalen maakt hier een feelgood anthem van, zelfs als de namen je niets zeggen zul je het stukje na 3 minuten herkennen, dit is ook gebruikt voor Harddrive-Deep inside.

Barbara Tucker heeft eigenlijk nooit geproefd aan echt megahitsucces, zoals bijv. Ce Ce Peniston, Crystal Waters en Ultra Nate. Het dichtst kwam ze met Most precious love samen met Blaze in 2005. Ze heeft wel wat kleine hits gescoord in de UK, maar in Nederland is ze onopgemerkt voorbijgegaan.
Beautiful people klinkt in mijn oren nog steeds niet gedateerd, met zulke topproducers mag je ook niet minder verwachten. Meer MAW zal nog in de lijst volgen dus over hen ga ik hier nog niet uitwijden

Chart: UK top 40 no 23 in 1994

44: Heller & Farley Project-Ultra flava

Clubhit uit 1995. Heller & Farley zijn de producers Pete Heller en Terry Farley alias Fire Island.
Ze brachten heel wat producties en remixes uit in de jaren 90 waaronder remixen voor Michael Jackson, Simply Red, New Order en Ultra Nate. Ook werkten ze samen onder het pseudoniem Roach Motel.
Als Fire Island haalden ze de UK charts met een cover van The Style Councils "Shout to the top" feat. Loleatta Holloway in 1998.
Ultra flava zwierf als instrumentaal nummer door de clubscene en was dermate populair dat de levensduur nog verder verlengd kon worden door er een vocal aan toe te voegen.
Ik kan niet vinden wie de zangeres is die de credits hoort te krijgen.
Zelf prefereer ik de Rhythm Masters remix maar de hitversie is ook prima.

Chart: UK no. 22 Feb 1996
NL-blijven steken in de tipparade
Remix tip: Simply Red-Money's too tight to mention (Fire Island Vox & Dub)

43: Spektrum-Kinda new (Tiefschwarz vocal/dub)

Op 43 een plaat die een groot deel van 2004 de ronde deed. Anno nu zou dit met gemak de top 40 moeten kunnen halen, maar in 2004 zaten we nog in de Idols en rnb na-weeën.
Kinda new is eigenlijk een erg poppy nummer dat door het Duitse Tiefschwarz drastisch werd verbouwd tot een clubby electroplaat. Halverwege de 00's werd er erg teruggegrepen naar 80's sounds en daar past dit prima bij. De sleazy vocal nodigt uit tot meebleren. Het bouwt op totdat de "We all live and die" ingezet wordt waarbij je moeilijk kan stilzitten.
In 2007 verscheen er een handvol nieuwe versies waaronder 1 van Dirty South, waardoor het nummer alsnog een hit werd, maar deze nieuwe versies zijn erg ondergeschikt aan de Tiefschwarz mixen naar mijn mening en vrij overbodig.
Voor Spektrum bleek het een cashcow die nooit overtroffen werd, hoewel zangeres Lola Olafisoye en haar band gewoon doorgingen met materiaal uitbrengen. Don't be shy kreeg nog de nodige aandacht




Chart: Uk no. 70 2004

Jaaa, dit was zo'n enorme klapper toen. Waren toen heel veel van dit soort 'vet geluid' platen met die handclaps, o.a. ook Washing Up van Thomas Andersson in een Tiga remix en Alter Ego - Rocker. Stuk voor stuk vet toen, maar dit was wel de beste.

42: Sander Kleinenberg-My lexicon

Rond de eeuwwisseling positioneerde Nederland zich internationaal ijzersterk met de populaire drie-eenheid Tiësto, Armin van Buuren en Ferry Corsten die met eigen werk, remixen en DJ activiteiten superpopulair werden op Ibiza en overal in Europa. Als 4e naam hobbelde vaak Sander Kleinenberg in dit rijtje, die eigenlijk niet zo in de spotlights stond en gewoon zijn eigen gang ging. Ook qua stijl week hij af van de popi-trance van die andere 3, door met een meer progressive en door techno beinvloed geluid te komen. Gedurende de jaren 90 bracht hij al flink wat werk uit, maar een echte knaller verscheen in 2000 met My lexicon. Neigend naar trance maar zonder de pompeuze geluidswal die je daar vaak bij krijgt. De clip is ook bijzonder mooi.
Van een vriend van me die in 2000 in Ibiza zat voor een week hoorde ik dat bij dit nummer het dak compleet eraf ging toen Pete Tong dit draaide, dat geloof ik best.
Kleinenberg bracht later in de 00's de zeer succesvolle This is... albums uit die zijn naam nog verder vestigden.
Op Wiki zie ik dat ie nog een remix voor Katy Perry onder het pseudoniem 5K heeft gemaakt dus echt een low profile van deze bescheiden man.

41: Felix-Don't you want me (Hooj mix)

Het eerste stuk zit er bijna op, met de top 40 voor de boeg valt nog net erbuiten deze klapper uit het najaar van 1992.
Felix is een nevenproject van o.a. topproducer Rollo die later in de jaren 90 furore zou maken met Faithless en tig andere acts gebruikte voor zijn releases. De "echte" Felix is de Britse DJ Francis Wright die een nummer bouwde rond een sample van het Amerikaanse groepje Jomanda en hun 1990 track "Don't you want my love". Het nummer haalde met gemak de meeste Europese charts en het succes werd nog eens dunnetjes overgedaan met de opvolger "It will make me crazy", in 1993 gevolgd door een mini-album met de voorbarige titel #1 en een derde single "Stars". Voor het Engelse label Deconstruction werd dit 1 van hun grootste successen, naast acts als M People en een tijdje Kylie Minogue.

Met Don't you want me is iets vreemds aan de hand, wat ik in een docu over DJ's en hun invloed op de popscene in de jaren 90 zag.
Voor die tijd was het normaal dat danceplaten een pre-carrière in de houseparty en clubscene doormaakten voordat ze aan de radio werden aangeboden en (vaak) in een vocal versie of sterk verbouwde remix voor het grote publiek verschenen. Don't you want me was er echter "opeens"en begon meteen als hit om daarna terug de clubs in te gaan (iets wat in de digitale en youtube tijd waarschijnlijk heel veel gebeurt maar voor die tijd heel ongebruikelijk was)

Het nummer heeft een ontzettend lange levensduur, zo klonk het een paar jaar terug door in Sweat van David Guetta ft. Snoop Dogg en Meck-Feels like home en ook 2 Unlimited's The edge of heaven (1998) lijkt eraan te lurken. Ook werd het ge-released in nieuwe versies in 1995 en 1996.

Charts: Nederland no.3
UK no. 6

Een van de allergrootste eurohouseklassiekers. Geinig dat het niet eerst warm heeft gedraaid in de clubs, kan me voorstellen dat dat toen wel normaal was

Die van Sander Kleinenberg kende ik nog niet. Ook niet helemaal mijn ding. Hij had trouwens jarenlang zijn studio hier om de hoek, in een fraai grachtenpand (en ik bedenk me dat Kraak en Smaak hun studio op dezelfde gracht hebben/hadden).

Een soort verkapte euro omdat er geen gezicht achter zit .
Eigenlijk vind ik It will make me crazy iets beter door de tijd heengekomen en nog steeds een briljante video hebben met die ijshockey outfits.

Je moet me even helpen Herman, over welke stad hebben we het, ik durf niet te gokken
Zijn single The fruit vind ik zelf dan weer helemaal niks.

Als je verkeerd gokt is Lugdunum in last natuurlijk.

40: Spiller-Groovejet (If this ain't love)

We trappen de top 40 af met een welbekende hit die in 2000 niet van de radio was af te branden.
Groovejet is een uiterst geniepige en slimme track die moeilijk in een hokje te stoppen is: disco, pop, house, soul, dance, het lift met allerlei stromingen mee en had daardoor ook een enorm airplaybereik, op sky radio val je er geen buil aan maar midden in de nacht op Ibiza is het nummer net zo effectief. Het origineel is van de soulzangeres Carol Williams (Love is you), leuk om ook even te beluisteren overigens.
Spiller is een Italiaanse DJ die al met dit nummer in 1999 kleine succesjes boekte. Zonder vocalen nog. Maar toen de Britse zangeres Sophie Ellis-Bextor erbij gehaald werd en het nummer voorzien werd van haar zang explodeerde het succes van de plaat. Het vlotte nummer haalde met gemak de 1e plaats in de UK en werd een dikke zomerhit in Europa.
Voor Sophie Ellis-Bextor was het gelijk een opstap in haar carrière, in 2002 was zij de dancepop koningin met grote hits als Murder on the dancefloor en Get over you, daarvoor modderde zij wat aan in de alternatieve hoek met haar band The Audience. Ze releaste een handvol albums en is een echte BB (bekende Britse) die met grote regelmaat opduikt in televisie programma's.
Van Spiller hebben we veel minder gehoord. Na Groovejet volgde nog een single, Cry baby die niet echt veel gedaan heeft bij het grote publiek. Maar hij is gewoon doorgegaan met platen uitbrengen. Wel zat hij nog achter een andere grote clubhit, "Spiller from Rio" van Laguna eind jaren 90.

Charts: NL nr. 13
UK nr. 1

Dit was destijds een van de weinige singles die ik nog gekocht heb, heerlijk nummer vond ik toen. En inmiddeis ook wel een evergreen geworden, hoor hem nog regelmatig op de radio.

39: African Dream-All the same family

In de jaren ’90 luisterde ik heel erg veel naar mix albums die op Rhythm Import uitkwamen.
1 van mijn favoriete reeksen was de Work serie, waar mensen als Erick E en Olav Basoski leuke mixalbums voor afleverden.
Jachtige en opzwepende clubhouse die ik associeer met clubs als de Roxy en Chemistry in Escape.

Op deel 3 staat het nummer van African Dream en dat was meteen een klapper. Een paar sampletjes en een drammende baslijn en veel meer gebeurt er eigenlijk ook niet.
Wie er achter schuil gaan weet ik niet, daar zou ik de cd even voor moeten opzoeken.

African Dream mag hier gelijk als vertegenwoordiger gelden voor andere lekkere clubplaatjes van Sil en Pancake.

38: Loefah-Goat stare

I must remind you the scanning is usually painful


Even wat "globe-trotting"in de lijst. Het moet er toch echt bij, dit dubstep anthem, uit de tijd dat het genre nog sudderde in de Londense underground.
Ik denk dat Goat stare een soort maatstaf is voor heel wat dubstep tracks halverwege de 00's.
Het ging echt nog om de lome trage onheilspellende beats en sfeerschepping en niet zozeer om synth gedreven melodie-en en riffjes die er later ook allemaal bijkwamen door mensen die met de stijl aan de haal gingen en het populaardiseerden (is dat een woord). Loefah, samen met Skream, Benga, Caspa en Mala toch 1 van de grote jongens van het eerste uur. Ik had deze periode ontzettend graag meegemaakt in de Londense partyscene, maar ik heb gelukkig wel wat feesten en het geweldige Blocfest meegemaakt in 2011, waar Loefah ook draaide, al was dat al een koerswijzigingsset met voornamelijk een hoop deephouse en UK garage.

Terug naar Goat Stare, een vrij simpel concept met een naar mijn mening nare futuristische vocal.
Nog steeds zie ik beelden van een donkere hal met overal trapjes en donkere hoeken waar mensen in een rij staan naar een andere ruimte en langs een medische post moeten waar deze vocalist zijn melding doet. Maar het gebeuk van die basedrum, dat komt aan.

Loefah releaste een hele reeks aantrekkelijke 12's op Digital Mystikz waar ik er een paar jaar terug een paar van heb kunnen bemachtigen via de Waaghals (stonden gewoon bij de 2e handsjes)
Ik wil hier ook de reeks Dubstep Allstars aanbevelen, een reeks mixalbums waar vele grootheden uit de early dubstep mixen voor hebben samengesteld, waar heel wat nummers uit Loefah's discografie op passeren.

WTF, het is gewoon al anderhalve maand bezig

37: Ken Ishii-Extra

Van Loefah naar Ken Ishii, het kan hier allemaal.

Van techno heb ik de ballen verstand, maar er kruisen toch af en toe nummers je pad, die altijd bijblijven.
De Japanse Ken Ishii heeft 2 nummers gemaakt die ik graag hoor nog steeds, Awakening uit 2003 en Extra uit 1995.
In die tijd nam ik altijd met de videorecorder MTV Party Zone op-wat toen volgens mij op donderdagavond nog kwam en waar je moeilijk voor kon opblijven met school de volgende dag. Dan fast forwarde ik altijd vlot door de 2 uur tape heen om te kijken of er wat interessants bij zat. Je had toen ook van die Studio K7 mixen en allerlei interessants en op 1 avond zat er een stukje cartoon in wat te lang duurde voor een commercial. Bleek dus de bizarre clip van Extra te zijn, uitgevoerd in manga met een hoop geweld en freakish gedoe, nog steeds een supervideo die weinig aan kracht heeft ingeboet. Het opgefokte nummer sluit naadloos bij de beelden aan en wanneer de synth aanzwelt na een paar minuten voel je de spanning oplopen. Het tempo ligt lekker hoog en het opgefokte lijkt in meer lagen te worden opgevoerd hoe verder het nummer vorderd. Ik zou eigenlijk ook nog wat dieper in de Jelly Tones periode willen graven, want door deze single heb ik eigenlijk niet de moeite genomen voor de eventuele andere releases ervoor en erna. Het nummer was wel veelvuldig op de clipzenders te zien, maar moeilijk verkrijgbaar-uiteindelijk heb ik de cd maxi wel te pakken gekregen gelukkig (bij Kroese in Nijmegen).
Het nummer zal voor het Belgische R&S wel een cashcow zijn geweest. Ik heb niet het idee dat Ishii een Japanse of Aziatische golfbeweging in de 90's heeft veroorzaakt, hij lijkt mij eerder een succes in de Westerse scene op het juiste moment. Misschien dat ik daar nog wat verder naar ga zoeken, wat de dance scene in Japan in de 90's inhield.





Op Discogs hebben een paar mensen een mooie bio geschreven over Ken Ishii dus daar kun je een hoop meer lezen over oa de Jelly Tones periode.

36: David Morales-Needin' U (original mistake)

En weer een grootmacht die ver voor de finish al sneuvelt.
David Morales is natuurlijk 1 van de big boys, die al decennia meedraait (letterlijk). Met eigen avonden op Ibiza, een vrij eigen sound en grootverdiener voor DJ appearances.
De Amerikaanse producer/DJ is vaste remixer van Mariah Carey en verbouwde ook nummers van Madonna, Michael Jackson, Janet Jackson, Jamiroquai, Deborah Cox, 2 in a Room en zo kan de lijst nog wel even doorgaan.
Zoals de meeste DJ's worden er ook plaatjes op eigen naam uitgebracht waarbij Needin' U toch wel 1 van de dikkere hits is. Het krediet hoeft overigens niet echt naar Morales zelf te gaan want het nummer leunt compleet op de platen van 2 anderen: het piano thema is overgenomen van Rare Pleasure-Let me down easy en de vocal sample is van The Chi-Lites-My first mistake, een soul plaat die uitmondt in een disco feest. Morales heeft de twee eigenlijk "ge-mashed-upped" en er een hippere housebeat onder gezet. Het was voor mij wel 1 van de jaarhits van 1998, in sept 1998 ging ik een weekje naar New York en Needin' U was het eerste nummer wat ik in het vliegtuig op de interne uitzending die ze daar om de 2 uur draaiden hoorde, dat is me altijd bijgebleven.
In 2001 werd het nummer nog een keer uitgebracht, maar nu met een volledige vocal van Juliet Roberts, wel leuk maar niet noodzakelijk.
Tegenwoordig is Morales niet meer zo hip, maar hij heeft zijn stempel zeker gedrukt op de mid 90's en daarom hoort hij wel in mijn lijst.

Chart: UK no. 8
2001 remix UK no. 11

Remix tip: Jamiroquai-Cosmic Girl (David Morales Classic mix)
Smoke City-Underwater love (Morales club mix)