Tja hoe leg je dat nu uit...smaak?

In mijn oren komt het nogal nietszeggend/duf/eentonig/saai over. Heb er werkelijk niets mee. Met die rillingen (heb het net toch maar weer even een klein deel beluisterd) valt het overigens inmiddels mee. In die in positief Maar ik hoor niet wat er nu zo speciaal aan dit nummer moet zijn, dat het hoog eindigt in dance lijsten.

Dank Poeha en leuk dat je er een paar uitgeplukt hebt.

Voor mij valt Plastic dreams onder "less is more" en dit nummer houdt de spanning vast zonder toeters en bellen, maar voor een ander kan dit zeker eentonig zijn

link bij nummer 31 werkt niet meer, hier alsnog:

18: The Beloved-The sun rising

Bij The Beloved zal de meerderheid denken aan "dat lied met die clip waar je geen tieten ziet" Sweet harmony. Dat was commercieel gezien ook het hoogtepunt en gelijk de grootste Europese hit in 1993.

Maar een aantal jaren ervoor liet de groep al van zich horen in thuisland Engeland.
De groep begon als een vierkoppige band in 1986 en ging aanvankelijk voor een gitaar geluid.
Dat resulteerde in het debuutalbum Where it is, een beetje een rommelig geheel en de groep leek hier nog zoekende. Onder invloed van de aankomende house revolutie gingen Jon Marsh (het enige permanente Beloved lid) en Steve Waddington voor album twee voor een meer electronische benadering. De andere twee leden, Guy Gausden en Tim Havard verdwenen door de achterdeur en zo konden Jon als excentrieke frontman en zanger en Steve lekker op de achtergrond, sleutelen aan een poppy en dansbaar geheel.
Album twee, Happiness, verscheen in 1990, dit leverde na een aarzelende start met single "Your love takes me higher" in "The sun rising" dan wel een eerste echte hit op.
Het nummer mengt pop met een sterke house en Balaeric invloed en is uitgegroeid tot een chill out classic, Ibiza anthem en early house classic. Het nummer heeft een lekker diepe baslijn en naast de zang van Jon Marsh trekt er een opera-achtige dame door het nummer, Emily van Evera, via een sample van het nummer "O Euchari", het heeft ook iets mysterieus over zich. De donkere clip past hier ook precies bij.
Nu was de weg vrij voor hits en met het nummer "Hello" zette de groep zich echt op de kaart, in Nederland deed dat niets maar in Engeland was het hun eerste top 20 hit. Ook "Your love takes me higher" mocht op herhaling en deed het in ronde 2 veel beter.
De groep bracht een remix album uit, "Blissed out" wat ook het einde van de samenwerking betekende tussen Jon en Steve.
Voor album drie, Conscience uit 1993, werkte Jon samen met zijn vrouw, Helena Randall en dat leverde de groep dus de grootste hit op, Sweet harmony. Daarna ebde het succes langzaam weg, er kwam nog een vierde album "X" in 1996 met de leuke single "Satellite" maar de groep scoorde nu een beetje in de marge. Jon Marsh DJ't tegenwoordig.

17: Tori Amos-Professional widow (Armand's Star Strunk Funkin' mix)

In de inleiding zei ik dat iedere act/artiest maar 1x mag meedoen, maar eigenlijk speel ik wel vals, dit is de 3e (en laatste) Armand van Helden remix in de lijst na C.J. Bolland en Sneaker Pimps.
De grootste hit voor Tori Myra Ellen Amos zal ongetwijfeld altijd deze killer remix uit 1996 blijven, totaal het tegenovergestelde van haar piano gedreven nummers die doorgaans ingetogener zijn, ondanks heftige teksten en uitspattingen.
Het origineel van Professional widow komt van het album Boys for Pele uit 1995, dat de singles Caught a lite sneeze, Talula en Hey Jupiter bevat. Een rauw en zompig nummer met gedreven vocalen en natuurlijk de piano. Vanaf de 1;34 krijgen we dan het bekende stukje dat Van Helden in de break laat terugkomen. De remix verscheen op de single Hey Jupiter en eerlijk gezegd weet ik ook niet of de platenmaatschappij wat zou volgen als strategie had. Voor de die hard Tori Amos fans zal het ongetwijfeld niet zijn wat zij verwachten van een B kant. De remix werd snel opgepikt en paste perfect binnen het speedgarage concept met de smerige baslijn. Het is 1 van de bekendste Armand van Helden remixen geworden en bracht Tori Amos in totaal andere segmenten van pop en dance liefhebbers. Het nummer kwam in Nederland op zichzelf niet erg hoog in de charts maar in Engeland werd dit een nummer 1. Het leverde ook anderen weer aandacht op met als bekendste erfgenaam de nieuwe versie van People hold on van Lisa Stansfield vs Tori Amos.
Wie de 12" of cd maxi heeft zal ook de MK remix kennen, die eigenlijk een beetje in de schaduw staat, maar zeer de moeite waard is. Grappig genoeg gebruikte Mark Kinchen heel andere vocale stukken voor zijn remix en zo krijg je een heel andere kijk op het nummer.
Ik ben ook benieuwd wat mevrouw zelf in die tijd hierover te melden had maar ik kan weinig vinden daarover. Het heeft haar platenmaatschappij in ieder geval flinke cash flow geleverd.

Overigens was Amos al eerder door de remix mangel gehaald in 1994, zeer de moeite waard van het beluisteren zijn de Carl Craig remixen van God.

16: Black Box-Ride on time

In 1989 kwam de bestverkochte single van het Verenigd Koninkrijk op naam van een trio DJ/producers van Italiaanse komaf. Daniele Davoli, Mirko Limoni en Valerio Semplici vormden eind jaren 80 de act Black Box. Hun italo-house vol met piano en catchy vocals bleek een succesvol concept dat in Europa gedurende 3 jaar steeds de charts wist te vinden. Voor het complete plaatje huurden ze het model Katrin Quinol in, zij figureerde als het gezicht van de groep. Saillaint detail; net als Milli Vanilli (en een hoop andere 90's acts) was Quinol letterlijk het gezicht want er werd vrolijk geplaybackt, terwijl de echte zangeres buiten beeld bleef.

Voor Ride on time speelt dit toch al want het nummer is opgebouwd rond samples van Loleatta Holloway's nummer Love sensation uit 1980. Een nummer dat elke zoveel jaar inspiratie oplevert voor anderen en in andere hoedanigheden terugkeert. (uit mijn hoofd kom ik nu alleen op Cevin Fisher's You got me burnin' up uit 1999)
Het nummer stond 6 weken bovenaan de Britse singleslijst en was daar samen met Back to life van Soul II Soul en Technotronic's Pump up the jam 1 van DE zomerhits.
Voor Black Box was dit de opening naar meer en er werd een album gereleased, Dreamland, waar maar liefst 7 singles van getrokken werden (op 9 nummers). Everybody everybody en Strike it up werden hier ook grote hits. Ook waagde men zich aan een cover van Fantasy van Earth, Wind & Fire.
Het gebruik van de sample van Loleatta Holloway zorgde wel voor financiële problemen want Holloway diende een deel van de royalties te krijgen voor ongevraagd gebruik van de sample in Ride on time.
Ride on time werd opnieuw ingezongen door M People's Heather Small. Ook de echte zangeres op andere nummers van Dreamland, Martha Wash, eiste haar deel op dus de Black Box mannetjes zijn wel een aanzienlijk deel kwijtgeraakt door onvoorbereide zaken. Uiteindelijk maakte dat weinig uit: Dreamland werd goud in het Verenigd Koninkrijk en ook in Amerika, niet echt bekend toen om zijn liefde voor dance.
Echt elk procentje is eruit geperst want er verscheen ook een remix album van Dreamland.

In 1995 begon de tweede Black Box periode: Positive vibration. In 1993 was er al een nieuwe single uitgebracht: "Rockin' to the music" maar die werd gematigd ontvangen.
Nu nam men geen risico en werd een professionele zangeres ingelijfd, Charvoni Woodson.
Het nummer Not anyone uit 1995 werd een bescheiden clubhit, maar de successen van de Dreamland periode werden niet gehaald.

Dreamland...blijft een heerlijk album. Alle tracks zijn op z'n minst goed te noemen. Ga het vanavond meteen weer eens opzetten.

Could you be dead?
You always were two steps ahead

15: Everything But The Girl-Missing (Todd Terry club remix)

Op 15 1 van de grootste hits van de jaren '90 met een erg lange houdbaarheid.
Het Britse duo Tracey Thorn en Ben Watt was al sinds de jaren '80 in de marge succesvol als het duo Everything But The Girl. Met bescheiden instrumentatie en jazzy invloeden zong Thorn tussen 1984 en 1994 acht albums vol met haar sombere stem. Fraaie nummers als Corcovado en Each and everyone. In 1988 mocht er eindelijk aan hitsucces geproefd worden maar dan wel met een cover van Rod Stewart, "I don't want to talk about it".

In 1994 bracht het echtpaar album 8 uit, Amplified heart. De single Missing werd uitgebracht maar volgde hetzelfde straatje van vele eerdere singles, werd niet opgepikt door de massa.
Totdat er een geniale zet werd gedaan door het nummer door te spelen aan super producer en remixer Todd Terry. Deze maakte er een toegankelijke doch zeer clubvriendelijke nieuwe versie van en toen was een hype geboren. Missing in de remix was 1 van DE zomerhits van 1995 en was te horen van winkelcentrum tot Ibiza en alles daartussen in. Vergeleken met vele andere remixhits die Terry heeft gedaan is er niet veel anders aan zijn gebruikelijke strategie voor EBTG gedaan, een strakke groove en frisse hi-hats en wat subtiele breakjes en hup, weer een hit erbij.
Missing heeft wel de supersterke combinatie van een lief liedje met een enorme scheut depressiviteit eroverheen gegooid wat dan door de clubbeats van Terry weer wordt opgevrolijkt.

Het was voor het duo meteen een ommekeer en zij gingen van softe gitaarpop heel goed geintegreerd over op electronica en dance. In 1996 verschijnt album Walking wounded waar vooral met drum 'n bass geflirt wordt. Ben Watt gaat DJ-en en blijkt een hele goede neus te hebben hiervoor. Zijn Lazy Dog clubavonden en verzamelalbums vinden gretig aftrek. Ook zijn eigen label Buzzin' Fly is voor deephouse fanaten een bekende naam. Op Walking wounded staat ook de nieuwe Missing, "Wrong" die ook de Todd Terry behandeling krijgt maar niet het hitsucces volgt.

In 1999 verschijnt van EBTG het laatste succesalbum, Temperamental, waarop nog meer richting club gedraaid wordt, hierop ook de zeer prettige single Five fathoms.
Ook Tracey Thorn floreert daarna nog lang in de house scene. Ze heeft flink wat 12"s uitgebracht in de 00's en ook een paar solo albums waaronder "Out of the woods" .
Een bijzondere tweede carriere voortgekomen uit experimenteerdrift, wat alleen maar toegejuicht kan worden.

14: Ultra Nate-Free

Uit 1997 komt een vrij tijdloos nummer van Ultra Nate.
De Amerikaanse dance diva was al bezig sinds begin jaren '90 en had al wat club classics op haar naam met It's over now en Joy.

Free verscheen in 1997 en werd gelijk haar grootste hit met een nummer 4 in Engeland, waar in Nederland de plaat slechts tot nummer 29 kwam in de top 40.
Het nummer kan eigenlijk in heel veel hokjes gezet worden: club, garage, eurodance, pop, soul en heeft daardoor een super inzetbaarheid. De bekende single versie werd geproduceerd door Mood II Swing, een Amerikaans producers duo dat qua produkties dicht in de buurt komt van Masters at Work door het gebruik van een warm geluid met echte instrumenten. In Free zitten ook subtiele gitaartjes verwerkt die het net dat extra geven. Dit duo remixte ook de act hierboven een jaar voor Ultra Nate, Everything But the Girl's Wrong.

Voor Ultra Nate was Free de opmaat voor haar derde album "Situation critical", haar eerste album voor Strictly Rhythm. In 1998 wordt de tweede single van dit album "Found a cure" ook een grote hit en het Chic achtige "New kind of medicine" verschijnt als derde single.

Na de 90's pikt ze af en toe een succes mee, van een niet al te geslaagde cover van de Pointer Sister's "Automatic" tot Stonebridge's "Freak on" waar Ferry Corsten een super remix van maakte.

In 2016 verscheen nog een single "Alive" dus we zullen haar vast weer een keer zien opduiken

13: Chemical Brothers-Hey boy, hey girl

Eentje uit de Premier League van dance acts die niet kan ontbreken in deze lijst.
Tom Rowlands en Ed Simons vermaken ons al meer dan 20 jaar (!!) als de chemische broertjes.
Mijn eerste kennismaking was overigens hun remix van The Prodigy's "Voodoo people" toen ze zich nog The Dust Brothers noemden.
In 1995 debuteren ze met Exit Planet Dust, een album dat gelijk een genre hokje uitstort op de muziekwereld: Big beat. Het album heeft een krachtig rockachtig geluid zonder rockband maar dan uit een doosje waarbij hiphop achtige beats en breaks het opnemen tegen vervormde synths en acid geluidjes. Ook op het debuut een actie die keer op keer terug zal keren: het inhuren van bekende vocalisten van vooral gitaarbands zoals op Life is sweet, Tim Burgess van The Charlatans.

2 jaar later volgt Dig your own hole wat vooral in de UK een gigantisch succes wordt met grote hits als Setting sun en Block rockin' beats. Ook brengen de heren Electronic battle weapon 12"s uit met nieuw werk of latere tracks in de embryo fase. Dat gaat de hele 90's en later door.

Eigenlijk bevallen de meeste periodes me wel en het is ook erg moeilijk om een keytrack te kiezen.
De Chemical Brothers weten steeds een erg sterke 1e single van een nieuwe periode te kiezen (Setting sun, Hey boy, hey girl, Galvanize). Ik heb alleen niks met de We are the night era, ik vond Do it again een teleurstelling en het album heb ik ook nooit echt kunnen waarderen.

Album 3-Surrender is wel favoriet, vooral omdat wanneer de mannen de house afslag nemen ze met heel sterk materiaal komen, zoals ook Out of control.
Hey boy, hey girl met zijn fantastische clip in het fantastische Natural History Museum in London (heel leuk die herkenbare plekken) gaat helemaal los. Het late 80's gevoel van de acid house, het grote zaal gebeuren en toch het eigengereide van de Chemicals zelf maken het een super club/festival en nachtstamper zonder plat of gemakzuchtig te worden, hun nummers staan altijd met een voet duidelijk in de clubscene. Vooral wanneer over de helft nog 1x opgebouwd wordt naar het zinderende slot krijg ik steeds kippevel.
Superstar DJ's....here we go

Ik weet nog wel dat Hey Boy Hey Girl uitkwam, dat was echt een sensatie toen. Op elk feestje waar we kwamen werd die meerdere keren gedraaid. Geweldig nummer nog altijd, al heb ik net iets meer met de singles van Dig Your Own Hole. Maar hier waren ze ook super. Daarna ben ik ze ook altijd leuk blijven vinden, al werd het kwalitatief wel iets minder.

mee eens herman. De singles van Dig your own hole waren alle drie enorm sterk en er werd ook zeer veel werk van de videos gemaakt. En ze staken ver boven de middenmoot uit door naast de gebruikelijke beats te piesen.

daarom ook heel verwonderlijk hoe TMF destijds Out of control zat te pushen in 1999, zeker geen nummer voor 538 adapten
En Star guitar staat ook op eenzame hoogte in het latere werk

Op de Nederlandse wiki lees ik dat er maar liefst 6 singles zijn verschenen van "Dig your own hole". Zelf ken ik er maar vier en dat wordt weer door de Engelstalige wiki bevestigd.

De albums Exit Planet Dust, Dig Your Own Hole en Surrender vind ik alle drie fantastisch. Er wordt ze wel eens verweten (zie bijvoorbeeld Allmusic.com) dat het album Surrender teveel lijkt op Dig your own hole maar ik hoor toch nog veel verschillen ondermeer dankzij "Hey boy, hey girl".

Overigens een fantastische lijst pureshores tot nog toe. Ik ben benieuwd naar "the last dozen dance anthems".

Er zijn er nog een paar als Electric Battle Weapon verschenen, maar die zou ik toch niet meetellen. Meestal zijn die net anders dan de uiteindelijke albumversies.

Overigens staat in de tekst op de Engelse Wikipedia weer dat er 5 singles zijn verschenen.

Geeft maar weer aan dat het niet echt een handige bron is...

Zo te zien was Where Do I Begin een promo-single, dus dan zou ik het op vier houden.

Edit: ah, maar The Private Psychedelic Reel was ook als limited edition uitgebracht.

Klopt, van The Private Psychedelic Reel heb ik een cd single met zwarte voorkant met witte letters. Beetje complex dat Dig your own hole tijdperk, we graven onszelf in met Wiki.

En Marzipaintree, 1 van die dozen wordt door de topic titel al verraden en die staat niet op 1

12: Chic-My forbidden lover

Ik moet toch wel wat aan legacy doen hier, want mensen als Michael Jackson, Madonna, Donna Summer, Prince vinden allemaal geen plekje in de lijst terwijl een hoop danceplaten schatplichtig zijn aan grote artiesten.

Met Chic wordt die onmetelijke bron van disco dan hier vertegenwoordigd.
De disco/funkband van Nile Rodgers en Bernard Edwards was bepalend voor de sound van populaire discoplaten uit Amerika gedurende de tweede helft van de jaren '70 en begin jaren '80.
Ze speelden het klaar om vet geproduceerde dansplaten te maken die gewoon via een band principe werden opgenomen. Met enorme klappers als Le Freak, Everybody dance en I want your love werden 70's dansvloeren volgetrokken. De combinatie van gelikt baswerk, funky gitaartjes en female vocals werkt prima.
Met Good times werkt ook een fundering gelegd voor een keur aan hiphopplaten die dat ritme gebruikten, de meest bekende natuurlijk Rapper's delight van The Sugarhill Gang
De mannen achter Chic fungeerden ook als producers. Hun sound klinkt door in vele grote hits van Sister Sledge, maar ook Madonna had Rodgers achter de knoppen bij haar Like a virgin album. Verder werkte Rodgers o.a. mee aan het album Notorious van Duran Duran en Let's dance van David Bowie.
In de mid jaren '80 werd nog een hit gescoord met You are beautiful en een opleving in de 90's met het album Chic-ism.
Gedurende de afgelopen 25 jaar zijn er tig platen geweest waar iets van Chic op doorklinkt door samples of jatwerk, ik noem oa: Modjo-Lady, Beverley Knight-Made it back, Spacedust-Let's get down, Big Bub-I need your love, Alcazar-Sexual guarantee en nog veel en veel meer.

Bernard Edwards overleed helaas in 1996.
Nile Rodgers is echter super actief, hij was recent nog te horen op het album Paper Gods van Duran Duran en uiteraard prominent aanwezig op Get lucky van Daft Punk.

Heel moeilijk weer om een keyplaat uit te kiezen, daarom kies ik voor My forbidden lover.
Heel vrolijk, simpel, zomers en verveelt mij nooit.

Nile Rodgers en Bernard Edwards

Grootheden en niets anders en dan is My Forbidden Lover ook nog eens van mijn favorieten.

Veel beter dan die meuk van Chemical Brothers...pardon my words
Uiteraard geen meuk, maar wel (veel) minder van belang dan het werk van N & B in de muziekhistorie.

Poeha ik heb bij het 1992 topic ook de twee singles van Chic-ism laten meedraaien. Lichtelijk meegegaan met de tijd maar toch typisch Chic. En met slimme remixes om de clubscene vast te houden

11: Disclosure-F for you

Ik heb bewondering voor aERodynamIC die gewoon in 2 weken zo een lijst van 100 Madonna tracks presenteert terwijl ik hier nog zit te slakken maar goed

De babies in de lijst!!
Als er dan toch naar recent moet worden gekeken dan pak ik de gebroeders Lawrence erbij.
Terwijl in de commerciele hits het tempo eruit gaat en we EDM en later de slome beats van Kygo en consorten in de jaren '10 recyclen zat er toch een jonge act in Engeland die gewoon doorstuurde op clubhouse en het beste wat de 00's te bieden hadden in de UK. Als je dat dan op een album volhoudt zonder in kaas of teveel herhaling te vallen dan is dat best knap. Settle heet dat album en dat settlede zich makkelijk in de album charts over Europa heen.
De jonge broertjes verkenden de markt eerst door wat losse 12"s te lanceren zoals Offline dexterity en Tenderly. Ook remixes voor Emeli Sande en Jessie Ware deden voorwerk.

In 2013 verschijnt de hitsingle Latch, een soulful dansnummer dat gelijk de carriere van Sam Smith een stroomversnelling geeft. Het nummer staat ontzettend lang in de Engelse top 100 en is de opmars voor nog veel meer succesnummers als White noise, F for you en You and me.
Het album combineert de housebeats graag met verschillende vocalisten waar naast Sam Smith ook o.a. Eliza Doolittle en Aluna George opduiken.
Een hoogtepunt is het tragere Help me lose my mind met London Grammar.

Het album wordt in 2015 opgevolgt door het iets geliktere Caracal, de naam is nu gevestigd en Lorde, The Weeknd, ze doen allemaal mee. De single Omen heeft opnieuw Sam Smith op de vocals en vind ik zelf wel 1 van de beste tracks van Caracal.

F for you haalt hier de lijst door de dwingende bas en de melodie zeer catchy maar toch met die 90's housefeel. Er verscheen later nog een versie met Mary J Blige maar ik heb liever het origineel.
De jongens zingen hier zelf vrolijk op, van alle markten thuis dus.

Heerlijk nummer, dat eerste album was destijds wel echt ook een grote hit. Weet nog dat ik een keer in de trein zat met Pitch-gangers en iedereen had het alleen maar over Disclosure.

Wel typisch een artiest die een jaartje extreem populair is, want met het tweede album was het wel redelijk over. Zelf vond ik de singles daarvan ook niet in de buurt komen van deze en White Noise en You and Me (mijn favorieten).

Ik ontdek dit nu pas. Ruim op tijd voor de ontknoping. Ik hoop nog wel op Alcatraz (Give me luv), Nightcrawlers (Push the feeling on (MK dub mix)) en toch op dat nummer van die clip waarin je geen tieten ziet. Of of of...

Geweldig album ja. Mijn favoriet is eigenlijk een bonustrack (What's in your head).

Dat geldt voor de meeste clips toch? ?

Maar ik gok dat je doelt op Sweet Harmony, al vind ik die wel wat mellow voor een "anthem".

Ja, je hebt misschien gelijk. Ik zag 'The sun rising' en toen dacht ik: "Ja leuk, maar 'Sweet harmony' is nog leuker". Hoe dan ook een prettig ontdeklijstje.

Dank Paap_Floyd, al is er maar 1 nummer wat je leert kennen is het al geslaagd (hoe cliche zin)

The Beloved was al geweest inderdaad of bedoelde jij Bastian-You've got my love met de swingende beklede tieten?

Ik zal de nummer 10 vanavond wel plaatsen. Eigenlijk kan er zo al een part 2 van deze serie komen met de suggesties die vallen

Daar gaan we dan met de top 10

Your voice will sink so please
Stay off my back, or I will attack
And you don't want that

10: Snap!-The power

Wat een drama die nummer 10. Dit blijkt een complete "beter goed gejat dan slecht verzonnen".

Snap! is de oervader van de Eurodance, bestaande uit 2 Duitse producenten Michael Münzing en Luca Anzilotti. De kassa mag gelijk gaan rinkelen in het voorjaar van 1990 wanneer de wereld kennismaakt met The power. Het zal het begin zijn van een succesperiode die een dikke 5 a 6 jaar duurt. Met harde beats, rap en een mee te zingen refrein en die overbekende riff nestelt The power zich meteen bovenaan de hitlijsten en verkoopt in Nederland meer dan 75.000 exemplaren.
Ook thuisland Duitsland, Engeland en Amerika gaan volledig plat.

The power is echter allesbehalve origineel, ik heb net alle "betrokkenen" nageluisterd en dan krijg je een soort woensdagavond detective plot:

1) de beat en de belletjes: die zijn van Mantronix: King of the beats vol.1, alleen lijken ze bij de The power wat voller aangezet en nog harder. Dat nummer van Mantronix heeft ook stukken die je hoort in Paid in full van Eric B & Rakim-Coldcut remix maar of Mantronix die van hen heeft of andersom weet ik niet. Ook William Orbit kent dit nummer goed want het nummer Rat-cut-a bottle van Bassomatic uit 1990 gebruikt ook stukken uit dit Mantronix nummer
2) de gil. Nou dat van Jocelyn Brown dat wisten we wel. Maar het nummer waar dat uit komt (" I've got the power" echt een stukje van maar een paar secondes) is weer een kraamkamer voor een hoop andere nummers. Het nummer van Jocelyn heet "Love's gonna get you" waarvan grote flarden zijn gekopieerd door Bizarre Inc-I'm gonna get you" uit 1992. Volgens comments op youtube zit ook de "Yeah" uit Moby's "Go" hierin.
En zelf ontdekte ik net dat een huppelplaatje uit 1992: Sophia-Running so hard, ook gewoon het nummer van Jocelyn is
3) de rap. Die is gedaan door Turbo B maar er zijn stukjes uit overgenomen van "Let The Words Flow" van Chill Rob G. Bij dat nummer hoor je ook de geluidjes uit Nomad's "(I wanna give you) devotion. En Chill Rob G heeft zelf ook weer een versie van The Power opgenomen.


De video is dus ook een facade want het meisje in de clip playbackt buiten het Jocelyn Brown gebeuren ook de zangeres Penny Ford die de verdere World power periode wel aanwezig is en ook echt zelf zingt. Maar die bleef ook niet lang.

In 1992 heeft Snap! een wellicht nog grotere wereldhit met Rhythm is a dancer en de groep heeft zeker voor inspiratie gezorgd voor tal van andere acts.

The power was trouwens wel een frustratie, een typisch fenomeen uit eind 1989 begin jaren '90 met de opkomst van de cdsingle, want ik kocht de cd maxi en de versie die ik van de radio kende stond daar helemaal niet op, maar wel een uitgebreidere 12" versie en dub. Maar dat terzijde

In het kader van de maandagblues en de week moet op gang komen, twee platen die de lijst niet hebben gehaald maar wel in de buurt kwamen.

Overigens zit ik er over te denken om deze lijst nog een keer te doen na afloop maar dan gericht op de 80's als daar animo voor is.