9: Stardust-Music sounds better with you

Op 9 een nummer dat mede is geproduceerd door 1 van die bekende helft plus producer Alan Braxe.
Die helft, Thomas Bangalter en Braxe hebben het intro van het Chaka Khan nummer "Fate" vrijwel letterlijk overgenomen en er een eigen nummer omheengebouwd, dat mij nog steeds erg tijdloos in de oren klinkt. Het is ook een blauwdruk voor tig platen die allemaal de discotoer opgingen en ook die plok-plok-plok en erweer in vlieg-strategie gebruiken, waar we begin van dit millenium er heel veel van hadden. Op de zang hoor je de Franse zanger Benjamin Diamond. Het was wel een one off project, want na dit gingen zij elk hun eigen weg. Bangalter was klaar voor de tweede Daft Punk plaat Discovery, Benjamin Diamond had een korte carriere in de 00's uitgesmeerd over drie albums en Alan Braxe is nog steeds een veelgevraagd remixer. Soms samen met Fred Falke zorgde hij voor onder andere remixes van Jamiroquai, Alesha Dixon, Kelis en Justice.

Music sounds better with you was een groot deel van 1998 aanwezig. Het nummer kwam anoniem op gang en kreeg al snel veel airplay en was in de clubs snel een favoriet. De video verscheen pas in de zomer en zo werd de rek er nog ingezet want het nummer bleef tot ver in het jaar gedraaid worden, in Engeland stond het bijna 30 weken in de top 75 wat ongekend lang is daar (nog voor de streaming en downloadtijd). De clip is ook erg leuk gedaan met de chart countdown op het tv-tje.

Toen dit topic begon was Stardust een gedoodverfde top 3 plek maar ik heb al veel zitten schuiven en klooien dus uiteindelijk moet het met een negende plek tevreden zijn.

en om te schmieren weer een plaat die voor de hordes tegen de grond ging,
een topper uit 2002, met pijn in het hart (dit jaar) nog niet in de lijst

8: Basement Jaxx-Fly life

ja, die horen natuurlijk ook ergens in de lijst.
Met een enorme staat van dienst is het moeilijk kiezen welk nummer dus we gaan maar lekker terug naar de eerste echte hit.
Felix Buxton en Simon Ratcliffe hebben met Basement Jaxx een dance act opgezet die voor de lange duur is gegaan en ook live zich waar kan maken. Met 7 officiële albums onder de riem gaan ze een beetje gelijk op met de Chemical Brothers en Underworld die ook al sinds de mid 90's bezig zijn.
In de mid 90's laten de heren wat 12"s los op de scene waarbij het nummer Samba magic veel aandacht genereert voor hun drukke stijl van produktie, met veel Zuid-Amerikaans aandoend temperament en swing gecombineerd met op Amerikaanse leest gebaseerde house. Op een andere 12", EP3 staat het nummer Fly life, een heel erg druk nummer met een combi van stijlen, uitgewerkt naar een nummer waar ook een zangeres de bindingsfactor naar crossover geeft, zangeres Corrina Joseph en de rapper Glamma Kid mogen figureren op het nummer dat in 1997 dan een volwaardige release krijgt. Het nummer kan meteen mee op de speedgarage hype die dan heerst en Basement Jaxx's naam wordt veel bekender.
In 1999 verschijnt het album Remedy waar de single Red alert op staat. Dat nummer zorgt voor een nog veel grotere bekendheid en nu kunnen er echt hits gescoord worden. MTV draait de opvallende videos van het duo maar al te graag. De groep heeft een dikke vinger in pop maar blijft wel trouw aan hun originele roots. Voor elke hit verschijnen er ook non album tracks die weer meer teruggrijpen naar kale produkties die veel meer gericht op de dansvloer zijn.
Album Rooty verschijnt in 2001 met hits als Romeo en Where's your head at?, waarschijnlijk het nummer dat de meeste associatie met Basement Jaxx oproept als je vraagt, noem eens een nummer.
In 2003 volgt Kish Kash waar de singles Lucky star, Good luck en Plug it in vandaan komen, zo'n beetje de laatste echte grote commerciële succesperiode. Met een Singles collection wordt de grote succesperiode dan ook fijn afgesloten.
Nieuwe albums en singles gaan gewoon door maar de massa wordt niet meer zo bereikt als de millenium periode, een hoogtepunt voor de heren zelf is hun samenwerking met het Metropole orkest in 2011, een erg opmerkelijke actie.

Ik ben ze zelf eigenlijk ook uit het oog verloren rond 2006 want ik vond de singles Hush boy en Take me back to your house niet echt veel aan. Maar wel bewonderenswaardig hoelang ze het volhouden. De originaliteit en mengelmoes van stijlen zie ik nu een beetje terugkomen in een act als Major Lazer.

Overigens heeft het duo ook een hele keur aan sterke remixen geleverd voor o.a. Justin Timberlake, Roni Size, INXS, Pet Shop Boys en natuurlijk 4 my People van Missy Elliott.

7: Mylo-Drop the pressure

Van Brixton naar Schotland, dat is niet zo ver.
Eentje uit de categorie: je hoort de beginklanken en je weet meteen "oh die"

Deze Mylo oftewel Myles Mc Innes kwam in het vorige decennium op de proppen met het aanstekelijke Drop the pressure, een behoorlijk simpel nummer met een repeterend deuntje en instant earwurm effect. Dan nog even het F-woord erin en je weet dat het aandacht zal krijgen.

En aandacht kreeg het. Drop the pressure hoorde je in najaar 2004 overal, een festival favoriet en ook op de radio was het een dikke hit. Het nummer was de voorbode van het album Destroy rock'n'roll, een gevarieerd album waar diverse electronische stijlen op aan bod komen. Hij bracht het uit op het label Breastfed, dat hij mede oprichtte. Het album kreeg veel aandacht in 2004 van de media en leverde nog meer bekende singles op: In my arms (met de Kim Carnes sample), het titelnummer en Muscle car.
Het zorgde ook ervoor dat de remix verzoeken in hoog tempo binnenstroomden:
o.a. The Killers-Somebody told me, Freeform Five-No more conversations, Kylie Minogue-I believe in you en Audiobullys-Shot you down (bang bang)
Destroy rock 'n'roll is meteen het hoogtepunt want erg productief is de heer McInnes niet. Er verschenen enkele mix compilaties maar een volwaardige opvolger is er nog steeds niet.
Drop the pressure kreeg al snel een tweede leven in de vorm van een mash up van Drop the pressure vs Gloria Estefan en de Miami Sound machine-Doctor pressure in 2005.

Mylo houdt zich wel veel bezig met live optreden, dat is sinds het album wel een rode draad gebleven, hij speelde op heel veel festivals door heel Europa de afgelopen 13 jaar. Waarom het dan zolang duurt om met nieuw materiaal te komen??

Ah! Drop the Pressure. Geniaal nummer en mega-aanstekelijk natuurlijk

Lekker basslijntje ook

In de film Boy A zit een weergaloze scene waarin Andrew Garfield nogal spastisch danst op Mylo-Drop the pressure

en hebben we al een idee wat er nog komen gaat???

De topic titel gever zit bij de laatste 6 maar is het wel Around the world?
Er komt nog een "premier league" act en wie mij kent weet wat ik daarmee bedoel.

Zij zit er in ieder geval niet bij deze keer, wel nog steeds een heerlijk nummer, maar ook zij maakt clowns niet minder eng

misschien komt Barthezz - On the Move? dat is ook wel een anthem denk ik..

6: Inner City-Good life

When the good look in then it feels as good as a good life.
I want you to want me
I want the good life all night

Op naar de top 5 en even een cliffhanger wegnemen, de laatste keer dat we onder de jaren 90 duiken.
Het duo Kevin Saunderson en Paris Grey bewees in 1988 dat kille techno en pop hand in hand kunnen gaan en bracht met Big fun en Good life zeker voor die tijd vernieuwende dansmuziek naar het mainstream publiek. De strakke drumpatronen en de percussieriffjes van Good life voldeden precies aan wat de dansvloer nodig heeft en aangezien Europa erg open stond voor de house revolutie kon Inner City hier flink cashen. De tweede helft van de jaren 80 zag al hiphop crossover platen hun weg vinden naar nieuwe markten en ook de housemarkt begon open te liggen.
Kevin Saunderson komt natuurlijk uit Detroit, de bakermat van techno, waar ook Juan Atkins en Derrick May enorm aan hebben bijgedragen. Derrick May en Saunderson leerden elkaar kennen in hun jeugd en begonnen halverwege de jaren 80 samen te werken. Van Juan Atkins leerde Saunderson de kneepjes van produceren.
In 1987 werd Inner City opgericht. Kevin Saunderson was het muzikale brein, zangeres Paris Grey de beeldbepalende factor. Met Big fun werd de eerste chart hit gescoord, maar Good life ging daar rap overheen. Het hoge meezinggehalte en de positieve vibe die het nummer uitdraagt helpen daar zeker aan mee.
De groep bouwde een gestage discografie op en dook elke zoveel jaar wel een keer op met weer een hit, vaak aansluitend bij de tijdsgebonden stroming (bv Let it reign, 1991 rave, Do ya, 1994 garage).
1 van de zeer fraaie nummers die de groep uitbracht en een persoonlijke favoriet is Watcha gonna do with my lovin' uit 1989. Het nummer is een cover van Stephanie Mills. De Def club mix heb ik grijsgedraaid, het nummer stond niet op debuutalbum Paradise en was een tussenplaat tussen dat debuutalbum en het flauwe Fire uit 1990. Het verscheen wel op het remix album Paradise remixed, slimme marketing!

Maar Good life is voor mij de ultieme eerste track die opkomt als de naam Inner City valt.
Het nummer verschijnt geregeld in nieuwe versies en is zeker tijdloos gebleken.

Killertrack!

Qua song vind ik Good Life beter maar Big Fun heeft weer een beter intro. Wat meer in your face zeg maar. Je bent er gelijk en bij Good Life "pas" na de eerste gezongen zin. Maar goed, toppertje heur

Dit zou met afstand het beste nummer in je lijst zijn geweest. Vele malen beter dan de tracks van Inner City. Die op zichzelf ook niet verkeerd zijn, trouwens.

Southampton on top?

Eigenlijk moet dat maar ik blijf maar iets minder subjectief dan

5: Laurent Garnier-The man with the red face

Oftewel Frankrijk weer aan zet.
Laurent Garnier is vooral als DJ en organisator van clubavonden werkzaam geweest vanaf eind jaren 80, begin jaren 90. Vooral in de techno scene is Garnier een grote naam, wat begint in Engeland waar Garnier in de Manchester superclub Hacienda een stek krijgt. Dat is net in de periode dat de acid house explosie Europa bereikt. Het succes wat Garnier in Engeland heeft kan uiteraard ook in Frankrijk een vervolg krijgen en hij besluit terug in Parijs samen met een goede vriend in zee te gaan en in dienst te treden bij een soort multimediabedrijf met platenlabel . Dit gaat onder de vlag Fnac. Het is de bedoeling om uiteindelijk een nieuwe garde Franse acts te promoten hiermee en de eerste muzikale uitspattingen van hem als artiest beginnen op dit Fnac. Halverwege de jaren 90 vertrekt Laurent bij Fnac en begint met F-Communications een eigen label, samen met dezelfde vriend, Eric Morand.
Singles en het debuutalbum Shot in the dark verschijnen hier en in 1997 mag dan flink succes geoogst worden met de track Crispy bacon. Dat nummer verwerft internationale allure en zijn naam is tegen die tijd ook volledig gevestigd. Ook als remixer is hij gewild, onder andere nummers van Sven Vath, Moby en Felix da Housecat worden onder handen genomen.
De grote piek in de carriere is het album Unreasonable behaviour dat in 2000 verscheen.
Het technolabel dat aan hem geplakt zit wordt hier goed afgeschudt want op het album wordt vooral geexperimenteerd. Meer house en uitstapjes naar drum n bass en jazzier house.
De single The sound of the big babou gaat vooraf en laat nog wel een stevige technosound horen maar de keytrack op het album is het ruim 9 minuten durende The man with the red face.
Hier speelt een saxofoon de hoofdrol op een langzaam opbouwende geluidscollage waar de beat langzaam mee komt doen samen met toegevoegde claps en de enge synth de donkere toon aanvoert. In de derde minuut volgt dan het "thema"zelf waar dan op herhaling gegaan mee wordt. Het bouwt op naar een climax waar de saxofoon "losgaat" om dan uiteindelijk geleidelijk af te bouwen na wat "scheten en tuters" in de vijfde minuut. Het heeft iets film achtigs en zou bij een dodgy achtervolgingsscene kunnen passen, zo heb ik het altijd tenminste ervaren.
In 2011 heb ik een set van Garnier gezien op Bloc waar hij heel veel eigen werk draaide en iedereen wist dat deze ook zou komen, je hoorde heel sneaky al elementen en opeens was die saxofoon daar, het publiek werd toen compleet GEK.

Unreasonable behaviour werd opgevolgd door het ambitieuzere Cloud making machine waar ook downtempo en minder bpm aangedaan wordt. Garnier is nog steeds actief en gedurende de 00's zijn er nog meerdere albums verschenen. En in tegenstelling tot aan het begin van zijn carriere is Frankrijk een supergrote dancevesting geworden.

Heel jammer dat ook Hardwell het nodig vond om aan Red face te zitten met een verkrachte versie in 2013. Gewoon afblijven van classics!!!

Zeker een hele vette plaat!

Gisteren de officiele remixen nog eens geluisterd en het lijkt ook of degenen moeite hadden met wat ze konden doen, Funk D'Void maakt het meer lichtgewicht en houdt het thema in stand en Svek gaat de diepte in maar met veel te korte tijd dus dan bereik je het effect van het origineel ook niet.

de iconische Bollywood video

4: Underworld-Dark and long

Enorme paniek op de 4e plaats, want ze moesten echt wel in de lijst maar met welk nummer?
Aangezien ik Born slippy toch ietwat overrated vind mocht die het niet zijn. En onlangs weer vaak naar A hundred days off geluisterd wat als album alleen maar is gegroeid, maar die singles zijn ook weer niet super representatief. Het latere werk heb ik vooral langs me heen laten gaan.
Periode Beacoup fish heeft wel een super keytrack-Push upstairs-maar dat is een beetje een wel lekkere Born slippy. OK.

De band Underworld uit Wales begint ook als (rock) band in de jaren 80 onder de naam Freur en doet hun versie van new wave als een vijftal. In 1987 na 2 albums verdwijnt keyboard man John Warwicker en komt basgitarist Baz Allen erbij. Als deze combinatie gaat men verder onder de naam Underworld en worden weer 2 albums uitgebracht. Het blijkt al duidelijk dat twee mensen de vaste kern gaan blijven: zanger Karl Hyde en muzikant Rick Smith. In 1990 is de koek op voor het vijftal en gaat ieder zn eigen weg. Het Tomato project wordt opgericht waarin Hyde zijn artistieke ei kwijt kan. De muziek blijft echter borrelen en met de invasie van de house scene wil de groep daar ook wel iets mee. De DJ Darren Emerson wordt gevraagd om aan muzikale projecten mee te werken en na wat ge-experimenteer en releases onder andere namen wordt Underworld nieuw leven ingeblazen, de groep zal als drietal een soort rock en techno kruisbestuiving gaan uitproberen.
Dit nieuwe Underworld brengt het album dubnobasswithmyheadman uit dat door de pers jubelend wordt ontvangen. Het album heeft veel lange nummers doordrengt met een minimaal technosausje en flarden teksten die niet echt een songstructuur hebben maar vooral kreten (die ook vaak nergens op lijken te slaan Mmmmmm skyscraper i love you). Het album herbergt de klassieker Cowgirl en dus Dark and long dat stevig opbouwt en dan een heel mooi synth thema los laat op de luisteraar. Hier is Hyde's zang ook redelijk beperkt en is het vooral de muzikale uitbundigheid van het thema wat de aandacht trekt.

Met het opvolgende album Second toughest in the Infants wordt deze formule verder uitgebouwt.
De house en drum n bass invloeden zijn duidelijk hoorbaar en met Pearl's girl wordt nog een klassieker toegevoegd aan de collectie.
In 1996 als dit album verschijnt wordt de groep gevraagd of nummers gebruikt mogen worden voor de cult film Trainspotting. Dark and long is te horen in de film, maar een voormalig B-kantje zal de geschiedenis ingaan als het aller aller aller bekendste Underworld nummer.
Born slippy wordt gereleased met Trainspotting als achtergrond en het wordt een mega succes. Het nummer verschijnt als Born slippy NUXX en borduurt voort op de kruising rock/dance. Het lompe karakter van de beats vormt de fundering voor de Lager lager schreeuwen van Hyde. Een soort anthem voor hoe crossover dance midden jaren 90 is. De single die ik zelf kocht heeft een tweeluik doosje met de superlekkere Alex Reece remix van Banstyle daarop, die ik altijd veel meer heb gedraaid dan Born slippy NUXX zelf.
Underworld is nu volledig mainstream en MTV draait hun clips nu ook buiten de specialistische shows.
In 1999 verschijnt Beacoup fish, het laatste album waarbij DJ Darren Emerson nog meedoet.
De bekende formule wordt voortgezet maar alles is grootser en doordachter. Net als hun collega's van The Chemical Brothers zijn de clips nu echte kunstzinnige werkjes en Underworld maakt hun live reputatie nu ook meer dan waar, er volgt een tour Everything everything waarbij de discografie van de band tot dan toe groots wordt uitgepakt. De groep bewijst dat dance makkelijk op festivals en op de podia kan mee concurreren met de geijkte rockbands.

Met Two months off verschijnt in 2002 een nieuwe periode, de single is nu van Underworld als duo en voorbode van album A Hundred days off. Het is ook een soort einde aan een lange commercieel succesvolle periode.
Underworld gaat de rest van de 00's verder als duo en brengt in 2003 een eerste verzamelaar uit, waarop ook een nieuwe versie van Born slippy NUXX met dwingende piano die ik nog steeds beter vind dan het origineel
Er verschijnen nog enkele albums en in 2012 volgt een absolute kroon op het werk:
samen met regisseur Danny Boyle (van Trainspotting) mogen ze de muziek organiseren voor de Olympische Spelen van 2012 in London.
De heren Hyde en Smith zijn inmiddels al weer met enkele andere projecten bezig geweest, vorig jaar verscheen het album Barbara Barbara, we face a shining future.

Heel moeilijk dus om een nummer te kiezen, mijn favorieten zijn Push upstairs, King of snake, Dinosaur adventure 3D, Banstyle (Alex Reece remix).

Maar Dark and long heeft een beetje het dromerige van A Hundred days off als album geheel, een klein beetje Born slippy en het thema heeft gewoon iets kippevel achtigs, daarom deze dan:

Goeie keuze Mijn favoriet is het Rez / Cowgirl tweeluik op Everything, Everything.

Uiteraard Dirty Epic, wat anders? Of wacht, die staat natuurlijk gewoon op 1, zoals het hoort

Het was hier echt heel moeilijk.

ik wil Oich Oich nog even benadrukken, wat een heerlijk b-kantje, zit heel complex in elkaar, laag na laag wordt afgepeld

En met Underworld is de Premier League act die nog kwam ook geweest.
Oftewel, Groove Armada, Fatboy Slim of The Prodigy komt niet meer

3: Moloko-Sing it back

Op 3 weer een multi inzetbaar plaatje: of je nou midden in de nacht op Ibiza bent of in de auto of hem voorbij hoort komen op het werk of sportschool, op Sky radio, Q of Slam, Sing it back is genesteld in het collectieve dance geheugen.

Het duo Mark Brydon en Róisin Murphy uit Sheffield combineerde hun prive-relatie met hun muzikale carrière en toen die relatie ten einde liep in 2003 was Moloko ook over en uit.
Uiteindelijk zijn er vier studioalbums in deze periode verschenen waarbij Sing it back als een soort keerpunt in het succes gezien kan worden.
Met het album Do you like my tight sweater? begon de groep in 1995 met een mix van downtempo en triphop en pop, lichtelijk alternatief. De single Where is the what if the what is in why deed niet veel maar de opvolger Fun for me, in eerste instantie ook niet bijster succesvol, kreeg in de herkansing wel de nodige aandacht. De single is een goed visitekaartje voor het debuutalbum en de opvallende verschijning van zangeres Róisin bleef wel hangen. Van de performance maakt ze een heel theater stukje en lang voor Lady Gaga hulde zij zich al in erg opvallende kleding en attributen. Moloko kan de nummers goed naar een live podium tillen en kan daarna door naar het tweede album I am not a doctor. Hier wordt naast de triphop achtige nummers ook ge-experimenteerd met meer 4 to the floor elementen en drum n bass. De single The flipside moet het album trekken maar wederom is de grote sprong naar een meer mainstream publiek nog niet succesvol genoeg. De originele Sing it back wordt gereleased en buiten de dansscene lijkt ook dit weinig vruchten af te werpen, totdat de Duitse producer/DJ Boris Dlugosch zijn befaamde Musical mix hiervan maakt. Zijn Peppermint Jam labelmaatje Mousse T maakt ook nog een remix maar de Boris remix is degene die wij allemaal mee kunnen zingen en die Moloko op de wereldkaart heeft gezet.
Het nummer combineert funky gitaartjes, een makkelijk in het gehoor liggende groove en beat met de fijne vocalen van Róisin, een soort Chic gevoel 2K. De video doet ook 70's aan en dit disco monster bepaalde voor velen de soundtrack voor de zomer van 1999.
Het nummer was zo succesvol dat het op het 3e album, Things to make and do, ook een plekje veroverde. Bij het 3e album werd de pop injectie een stuk groter en de groep serveerde nog een anthem, The time is now.

In 2003 verschijnt dan het 4e album Statues dat iets meer ingehoudener is met meer lange midtempo nummers die live goed te vertalen zijn, en het moddervette Forever more is hier weer de echte club uitschieter.
Róisin Murphy gaat na de breuk solo verder en start goed met haar debuut Ruby blue en het daaropvolgende album Overpowered.
Vorig jaar verscheen album vier: Take her up to Monto en zij lijkt haar plek te hebben verworven, helaas wel in de marge, ik gun haar wel nog een wereld solo hit.
Maar Sing it back is dat natuurlijk al

Ja dit is gewoon zo'n nummer wat je nooit beu geluisterd wordt. Toffe track.

Geweldig nummer en een hele fijne artiest. Haar solowerk van de laatste jaren vind ik ook tof, al scoort ze daar lang geen hits meer mee. Maar deze bv is ook erg fijn: Róisín Murphy - Simulation [Original Mix] (HD) - YouTube

2: Frankie Knuckles presents Satoshi Tomiie ft. Robert Owens-Tears

We zijn bijna bij het eind en iemand die de naam housekoning verdient staat op de tweede plek.
Een driemansschap van grote namen die in 1989 een soulvolle classic op de clubs loslieten.

Tears is een gevoelig gezongen en tijdloze plaat met simpele effectieve baslijntjes en een steady tempo. Het tempo dat de meerderheid van Knuckles output en remixen altijd heeft behouden.

Frankie Knuckles begon na wat beginnersklusjes in The Warehouse in Chicago. De New Yorker mocht daar vanaf 1977 platen gaan draaien. Vooral het electronische kreeg aandacht en de Europese synthesizerplaatjes vonden gretig aftrek bij het begin voornamelijk gay-incrowd. Maar de draaikunsten van Knuckles zongen snel rond en The Warehouse werd steeds populairder bij het mainstream publiek. De plaatjes uit Knuckles eclectische keuze repertoire werden geclassificeerd als House, als afgeleide van The Warehouse.
Naarmate de technische ontwikkelingen vorderden qua apparatuur in de 80's begon Knuckles net zoals velen in de 90's en nu zich ook toe te leggen op het produceren van eigen nummers. Samen met gelijkgestemden als Derrick May en Ron Hardy legden zij de basis voor de Chicago house sound die ook in Europa doordrong en in de laatste jaren van de 80's ook bijdroeg aan de summer of love in de UK waar acid house explodeerde in 1988.
Singles uit het begin Your love en Baby wants to ride feat. Jamie Principle zijn club classics en in de jaren 90 scoorde Knuckles zelf een hitje met het blije The whistle song.
Berucht zijn de zeer uitgesponnen maar simpele Def mixes en Classic remixes die hij meestal samen met David Morales maakte. Heel bekende zijn de remixen voor Toni Braxton-Un-break my heart en Alison Limerick-Where love lives. Maar ook The Pet Shop Boys en Depeche Mode werden onder handen genomen.

Knuckles is in 2014 op slechts 59 jarige leeftijd overleden aan de gevolgen van diabetes 2, maar heeft een enorme erfenis muziek achtergelaten waar hele generaties producers en DJ's inspiratie uit kunnen opdoen.

Terecht dat Frankie Knuckles nog genoemd wordt. Wel een wat saai nummer van hem vind ik zelf.

En het kan haast niet anders dat we Daft Punk nog gaan krijgen.

misschien dat ik toch switch naar Twenty 4 Seven dan

Tot de ontknoping nog maar een plaat die de lijst ook had kunnen halen :
qua commercieel hitsucces toen absoluut veel meer van verwacht, zeker als je kijkt wat er de laatste jaren van hem verschijnt van veel povere kwaliteit naar mijn mening

Nou...als dat zou kunnen...I Can 't Stand It graag.

Volgens mij Poeha Are you dreaming?