Je hebt deze over het hoofd gezien: Ome Henk - Ome Henk Slaat Wild Om Zich Heen (1994)

Het begin is er: het zaadje dat is geplant, heeft zijn werk gedaan: één (grotendeels) jazz-album in de lijst - praise the Lord, Graf wordt oud

Dat is toch heel geen jazz man!

What a lame excuse - je wordt gewoon oud en draait jazz voor je 60e

Krijg jij Misterfooliaanse neigingen? Die &*(&*^&*(&*sneuterdeuvel wil zelfs Talk Talk al binnenharken bij prog; Google maar eens op Erik Truffaz, toeteraar (net als Molvaer) een van de grote vernieuwers van de hedendaagse jazz, neemt ook ethnische, dance en bijv hiphop-elementen op in zijn muziek Erik Truffaz - Face a Face (2006) Je wil me niet vertellen dat elke album dan in een ander genre thuis zou horen

Wiki, I know zegt Erik Truffaz - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org : Erik Truffaz (Chêne-Bougeries, 3 April 1960 in Switzerland) is a French jazz trumpeter, infusing elements of hip hop, rock and roll and dance music into his compositions.
Ook Molvaer (ECM) crosst regelmatig over van jazz naar electronic en/of d&b.

Euh, tenzij je doelt op iets van rond 2008/09(toentertijd was ik schuldig aan het zijn van een overenthousiaste 16-jarige) , heb je de verkeerde voor je, Ik vind de laatste twee albums bij Post-rock horen. Wat een ander beestje is. Ook een wat lastig te gebruiken term, dat dan weer wel.

@GrafGantz Jazz is uiteraard nogal breed. In principe is het muziek op basis van improvisatie. Niet alle moderne jazz-muziek klinkt daarom archaïsch.

Ik heb een uitstekend (fotografisch) geheugen, vandaar. Postrock vind ik ook een betekenisloos containerbegrip - daar valt veel te veel onder om dat een zinvolle duiding te kunnen geven - van het hopeloze Neutral Milk Hotel (vreselijk vervelende muziek; dan ga je echt begrijpen waarom "cow tipping" vrijetijdsbesteding is in bijv Ohio of Minnesota) tot aan de gitaartapijten van Laymar, Baltic Fleet of Mogwai. En de IJslandse vrienden van Sigur Ros, niet te vergeten - zoek de rode draad

Ik heb nog nooit gehoord dat Neutral Milk Hotel onder post-rock zou vallen. Dat lijkt me ook sterk.

Verder hoor ik behoorlijk veel overeenkomsten tussen (bijvoorbeeld) Mogwai en Sigur Ros als ik eerlijk ben... Het is een beetje rommelig begrip, maar niet half zo rommelig als hier gesteld...

Maar zijn niet alle genres zo rommelig?

Met wat jij nog nooit hebt gehoord staat mijn platenkast boordevol; de grenzen van je eigen muzikale kennis en begrip zijn geen maatstaf. Daarom vind je mij ook zeer zelden bij hiphop - al vind ik het vroege spul wel wat hebben en van de o.m. nieuwere Atmosphere - Roots is veel meer dan hiho alleen, net als KW

Voor jouw special wil ik Neutral Milk Hotel dan wel BIP noemen: Boring Indie Postrock - keppem gekogt, maar wil er graag vanaf. Indie: nog zo'n vage typering trouwens. Post-indie-bode-rock lijkt mij trouwens ook wel wat

En a propos verwantschap horen tussen Sigur Ros en Mogwai - niets is onmogelijk, maar ik hoor het niet. Alletwee hebben ze wel wat met film, maar dat lijkt me niet te volstaan en alletwee hangen ze je de keel uit bij te lang of te veel horen

Als je Neutral Milk Hotel postrock gaat noemen is het begrip inderdaad al zijn betekenis kwijt, dat is vast de reden dat ik (tot nu) ook nog nooit iemand dat heb zien doen..

Je hele top10 staat trouwens vol BIP-platen Mjuman ... en mijne ook!

Mijn toptien zijn alleen 4AD-releases, muziek voor de fijnproever - maar dat hadden de jonge knurftmansen niet door bij de user10-ko

Ik vind NMH zo treurig, vervelende witmansenrock dat ik er gewoon niet langer over na wilde denken. Postpunk vind ik ook een hopeloze term, die eigenlijk alleen in tijd verankerd is.

Ik ben het qua opvattingen over postrock wel grotendeels met je eens hoor (alleen je inclusie van NMH niet)... Ik gebruik zelf de term eigenlijk alleen nog om af en toe een handzaam begrip te hebben voor die 13-in-een-dozijn (vaak) instrumentale opbouwplaten..

Maar laten we het niet te veel hebben over wat er nou wel en niet onder welke noemer valt, laten we het weer over mooie platen in mooie top10s hebben.. zoals Neutral Milk Hotel

.. en je mist The Birthday Party

Nieuwe thema top 10: punk. Hoewel er ook enkele onvervalste woeste ragbands tussenstaan (Minor Threat, Circle Jerks) valt denk ik mijn voorliefde voor de creatieve, eigenzinnige werken op.

1. Fugazi - Repeater (1990)
2. Minutemen - Double Nickels on the Dime (1984)
3. Hüsker Dü - Zen Arcade (1984)
4. Minor Threat - Minor Threat (1981)
5. Wire - Pink Flag (1977)
6. Wipers - Youth of America (1981)
7. Drive Like Jehu - Yank Crime (1994)
8. Rudimentary Peni - Death Church (1983)
9. Circle Jerks - Group Sex (1980)
10. Dead Kennedys - Fresh Fruit for Rotting Vegetables (1980)

Nieuwe top 10: progressive metal met volop ruimte voor creativiteit en eigenzinnigheid.

1. Dream Theater - Metropolis Part 2: Scenes from a Memory (1999)
2. Rainbow - Rising (1976)
3. Iron Maiden - Seventh Son of a Seventh Son (1988)
4. Metallica - Master of Puppets (1986)
5. Rush - A Farewell to Kings (1977)
6. Queensrÿche - Operation: Mindcrime (1988)
7. Fates Warning - Perfect Symmetry (1989)
8. Ayreon - The Human Equation (2004)
9. Symphony X - V - the New Mythology Suite (2000)
10. Opeth - Blackwater Park (2001)

Waar?

Niet genoeg classic rock.

Huh?

Sorry, classicprogrock bedoelde ik, m'n favoriete genre.

Ja, je top 10 staat er vol mee, met non-classicprogflop.

Nou, je smaak is er niet op vooruit gegaan... En ik vond je vroeger ook grappiger.

Neen en neen.

Graf is een grappige progger.

Je wijdt er zelfs een sippe smiley aan. Zit het je erg hoog?

Ja, behoorlijk.

Jij moet echt eens aan de progressive death metal. Erop en erover!

Hm, jij bent zeker pas kort hier Chrisiano, Arrie is toch wel de death metal dude hier op de site, sterker:
Arrie is voor de death metal wat Graf is voor de prog.

Ik ben hier inderdaad pas kort en op verzoek van Arrie al toe aan m'n tweede top 10 en m'n eerste top 11 (de hekkensluiter heeft m'n avatar). Ditmaal zogezegd een gevarieerde lijst. Van progressive metal naar het betere werk uit de hardrock en metal - een bonte verzameling progressieve en semi-progressieve artiesten zijn van de partij - waarbij de échte liefhebber z'n hart ophaalt. Kijk maar.

1. Dream Theater - Metropolis Part 2: Scenes from a Memory (1999)
2. Deep Purple - In Rock (1970)
Alternatieve titel: Deep Purple in Rock
3. Iron Maiden - Seventh Son of a Seventh Son (1988)
4. Led Zeppelin - Physical Graffiti (1975)
5. Metallica - Master of Puppets (1986)
6. Black Sabbath - Sabbath Bloody Sabbath (1973)
7. Queensrÿche - Operation: Mindcrime (1988)
8. Rush - A Farewell to Kings (1977)
9. Porcupine Tree - Fear of a Blank Planet (2007)
10. Opeth - Blackwater Park (2001)

Zo gevarieerd zie je ze inderdaad zelden.