Als je tiener/twintiger bent is het bijna vanzelfsprekend dat je met je tijd meeloopt. Maar ik vraag me regelmatig af of ik dat over 20 jaar nog steeds doe, of dat ik toch hoofdzakelijk blijf hangen in de goede oude 80's en 90's (en 00's) waar bijvoorbeeld Radiohead een fenomeen was... Zo zie je op MusicMeter dat bij verschillende 'minder jonge' users de 80's toch wel heilig zijn. Bij andere users zijn het slechts een paar jaren die opvallen (1992-1994 bijvoorbeeld ).

Wat zorgt er achteraf gezien voor wat je voorkeurstijdperk is? Die mooie herinneringen en wilde belevenissen? Jeugdliefdes? Het gevoel dat je toen het meest leefde? Dat je in die tijd de meeste raakvlakken had met trends uit die tijd? Dat je gelukkig of juist ongelukkig was? Of algemene interesse in muziek en het vermogen om dingen te leren luisteren? Combinaties van dit alles is natuurlijk ook mogelijk.

Wat kan meespelen is natuurlijk of er objectief gezien in bepaalde periodes betere muziek gemaakt dan in andere periodes. Je hoort op MusicMeter wel eens kreten van: "Dit is eén van de weinige goede albums uit de 80's". Zelf heb ik dat met de jaren 1987-1990, alsof het muzikaal gezien magere crisis-jaren waren. (Thanks to the Pixies dat we er weer uitgekomen zijn ). 1974-1976 is ook een beetje zo'n periode. De sixties en nineties zijn in mijn ogen het volle decennium enerverend geweest. En ook de 00's zijn so far so good...

Ik ben blij dat er anno 2004 mooie pop/rock gemaakt wordt en ik heb nog niet het gevoel dat de 80's of 90's beter waren. Ik hoop ook dat als er over 20 jaar nog steeds goede muziek wordt gemaakt, ik dan nog steeds 'bij' ben (zonder daar veel moeite voor hoeven te doen), en niet zoals mijn vader en vele andere vijftigers blijf 'hangen' in de jeugdmuziek. Hoe kijken jullie tegen dit alles aan? Wat ik vertel is een beetje de pop/rock kant van het verhaal. Bij electronica, hip-hop en metal ligt het misschien weer heel anders.

Over 20 jaar...
... kijken we terug naar muziek uit de 00's zoals we nu naar de 80's terugkijken.
... kijken we terug naar de 80's zoals we nu naar de 60's terugkijken.
... zijn we de 60's waarschijnlijk nog meer vergeten (60's pop is dan bejaardentehuismuziek) en kennen we zelf alleen nog The Beatles zoals we uit de 40's Hank Williams alleen nog maar kennen...

Dat ben ik niet met je eens. Door de vergrote overvloed aan informatie over muziek en de wijdere verspreiding ervan zal er veel minder muziek 'verloren' gaan.

Ik denk niet dat het zo verschuift dat we iedere keer dat een nieuwe generatie ontstaat een oudere generatie vergeten.

Het is waar dat bijvoorbeeld muziek van voor 1950 tegenwoordig veel vergeten is, maar dit komt mijns insziens niet door de nieuwe generaties. Eerder omdat vanaf laat jaren 50 een hele nieuwe cultuur rond de muziek is ontstaan die nu nog steeds bestaat.

'Verloren gaan' in de zin van de beschikbaarheid van oude muziek denk ik zelf ook niet hoor, mijn stelling is natuurlijk heel zwart op wit om zo deze beschouwing op gang te helpen, maar de interesse (onder de massa) zal zich wel verplaatsen. (Kun jij je voorstellen dat de TMF-Breezah-jeugd zich opeens veelvuldig in de 80's zal storten?) De interessegebieden zullen denk ik meer vanaf de WO-II worden uitgerekt in plaats van worden opgeschoven, en dan denk ik dat Nerd inderdaad gelijk heeft met dat de oorzaak het ontstaan van een popmuziek-cultuur is...

Die hoop deel ik met je dan. Kan het me ook moeilijk voorstellen dat ik zou blijven hangen in de muziek die ik nu goed vind.

Mijn drijfveer is toch het blijven zoeken naar nieuwe muziek, muziek die nieuwe dingen brengt, of ze op een andere manier brengt. Ik kan nog steeds appreciëren wat ik vroeger luisterde, maar de passie zit em toch steeds in het nieuwe materiaal. Blijkt ook wel uit m'n top 10, waar geen enkel album ouder dan 2000 inzit.

Mijn angst zat vooral in de omschakeling student-werk, gelukkig genoeg heb ik die transitie overleefd, en blijft er nog genoeg tijd over om me in de muziek te storten, iets waar ik niet zo zeker van was vooraf.

Over de vraag of de muziek van nu zal blijven hangen ... ik denk eerder dat het overaanbod een soort van vluchtigheid creeert, die ervoor zal zorgen dat de hedendaagse muziek een minder grote invloed zal hebben dat bijvoorbeeld muziek uit de jaren 60. Mij best, want ik hou verder ook niet zo van dat ge"vroeger was alles beter".

Ik denk dat voor veel mensen dat toch de tijd is dat ze een jaar of 14, 15, 16 zijn en hun eerste stappen doen in de muziek buiten de top 40. Alles is dan nieuw en dingen klinken heel speciaal. Ik kan nu ook heel erg genieten van nieuwe ontdekkingen, maar ik denk dan wel van 'dat lijkt daar op en daar op'. Echt vernieuwende dingen hoor je niet meer en dat is volgens mij wel anders dan als je 15 bent en voor het eerst The Smashing Pumpkins hoort.

Wat ook scheelt is dat de meeste mensen rond die leeftijd nog geen enorme platencollecties hebben, waardoor ze albums helemaal stuk draaien. Ik kan me herinneren dat ik toen nieuwe Cds soms wel 10 keer achter elkaar draaide. Of weken achter elkaar. Dan raken ze vanzelf wel dermate verankerd in je geheugen. Bij nieuwe platen is dat toch anders, voor mijn gevoel. Natuurlijk heb ik nog steeds wel platen die ik stuk draai, maar ook een boel die ik wel goed vind, maar eigenlijk zelden opzet. Die draai ik net zo lief, maar als het erop aankomt zijn mijn voorkeursplaten toch wel diegene waarmee ik aanraking kwam met de 'echte' muziek.



Daar geloof ik eigenlijk niet zo in. Misschien dat er mindere jaren zijn, maar hele periodes... Er is zoveel muziek dat er elk jaar wel mooie dingen uitkomen. Misschien is het andersom wel zo dat sommige perioden interessanter zijn voor mensen met een wat specifiekere smaak. Fusionfans zullen wellicht veel begin jaren '70 spul in huis hebben, mensen die dol zijn op triphop hebben dat weer meer met de late jaren '90.



Over dat eerste: ik denk dat uiteindelijk elk decennium wel op zichzelf zal staan.
Over dat tweede: idem.
Over dat derde: daar geloof ik niet zo in. misschien is het zo voor de basale muziekliefhebber die alleen maar naar de radio luistert, maar veel van die muziek is toch wel goed bewaard gebleven. natuurlijk sterven wel de mensen die die periode bewust hebben meegemaakt (en dus veel kennen) uit, maar liefhebbers blijven altijd bestaan.

Goede discussie Jonnie.

Grappig. Ik heb dat een beetje gehad met school-studeren. Je ziet ook wel vaak dat mensen tot hun 18de/20ste muziek wel leuk vinden, maar daarna toch andere interesses krijgen. Ik ben blij dat ik dat niet had. Ik had overigens wel een beetje waar jij bang voor was. Vorig jaar heb ik een jaar gewerkt en relatief minder nieuwe muziek ontdekt, omdat ik daar niet echt tijd voor had. Ik luisterde nog met veel plezier de dingen die ik al kende, maar echt heel actief op zoek gaan naar nieuwe muziek doe ik pas sinds ik weer studeer.



Dat is wel een goede opmerking. Desalniettemin denk ik dat uiteindelijk de meeste mensen alleen nog maar de hele grote namen uit de jaren '60 echt zullen onthouden. Zoals nu eigenlijk ook al het geval is.... The Beatles kent iedereen nog wel, maar vraag je een beetje jongere naar The Monkees en ik vrees dat ze daar nog nooit van gehoord zullen hebben (terwijl dat toen toch ook een erg populaire band was).

Tja momenteel absoluut de jaren '90 en '00. Heb ook wel een zwak voor die surfrock en hippiebandjes uit de 60's en 70's, maar m'n voorkeur gaat absoluut uit naar het modernere werk. Hecht iig veel minder waarde aan de muziekgeschiedenis dan dat ik dat bij film doe, grappig eigenlijk.

Inderdaad een leuke discussie. Zonder diep op de voorgaande (persoonlijke) berichten in te gaan schuift in mijn geval mijn muziekbeleving toch met de jaren mee, en blijven er onderweg 'totems' van artiesten/albums staan. Pas veel later kun je albums en artiesten wegzetten als betekenisvol op de lange termijn of als een kortstondige bevlieging.

Muzikaal gezien ben ik een kind van de nineties (>14, zeg maar), en waaide ik eigenlijk met elke wind die ietsje onder de mainstream lag mee. Pas nu merk ik wat er uit die tijd is blijven hangen. LFO wel, Wee Papa Girl Rappers niet. Nirvana wel, Faith No More niet. Terwijl ik in die tijd al dit soort bands zij aan zij luisterde, en er evenzo enthousiast over was. Geen idee dus hoe ik over tien jaar de jaren '00 ga beoordelen.

Hip-hop van '86 tot '91.

Ik zit nu zo'n dik jaar in een muziekdip. Voor het eerst in mijn leven eigenlijk. Ik heb even veel minder behoefte aan nieuwe muziek. Ik hoop wel dat die behoefte enigszins terugkomt.

De popgeschiedenis bezien, ben ik heel erg een kind van de 90's (net als Yak). Verder boeit de periode 77-82 me bovengemiddeld.

Nieuwe muziek en Joep? Nee niet echt. Het voordeel met mijn muziek hoekje is naar mijn idee dat van elke jaar of het nu uit 1935 is of 1999 het is volstaat allemaal. Neem het jaar 2004, ik ken nu missschien een stuk of 20 nieuwe dingen van filmmuziek en dat is toch niet zo veel. Waar ik ook praktisch nooit last van heb is het principe hype. Allerlei mensen reviewen erop los met nieuwe dingen, terwijl ik liever iets ouders voor laat gaan en later wel zie of dat nieuwe wat is op een veel later termijn. Neem ook van die uitverkoop dingen, er zijn mensen (en dat is op zich neit erg) die muziek al snel oud noemen, maar dat is mij op een manier enkel maar voordelig. Tussen veel van die rommelbakken liggen vaak ''oude'' filmscores van laten we zeggen eind jaren 80 bijvoorbeeld en voor weinig. Als ik iets als Gone With the Wind van Max Steiner op zet krijg ik weer dat gevoel, die gedachte dat het mij allemaal niks boeit.

Ik heb geen echte voorkeursperiode, goede muziek is van alle tijden en ik ben ook niet bang dat er in de toekomst geen goede muziek meer gemaakt zal worden. De muziek uit de tijd dat ik dingen buiten de hitparade begon te ontdekken zal altijd wel een speciaal plekje blijven houden. Periodes die er iets uitspringen wat mij betreft:

- tweede helft jaren '60 (opkomst psychedelische muziek, volwassenwording van de popmuziek met meer ruimte voor experimenten).

- eind jaren '70/begin jaren '80 (hoogtijdagen van postpunk, gothic en new wave, waar thans weer veel op teruggegrepen wordt)

- begin jaren '90 (shoegaze en opkomst Britpop)

Dat begrip heb ik al vaker ergens zien staan maar wat is het nu precies?

Dit heb ik erover geschreven bij het album Going blank again van Ride:

De term shoegazer (schoenstaarder) is ontleend aan het feit dat de muzikanten die binnen dit genre opereren veel gebruik maken van effectapparatuur voor de gitaar. Die apparatuur bedienen ze met hun voeten. Tijdens het spelen moeten ze vaak naar beneden kijken om te zien of ze hun effectpedalen wel goed bedienen. Daar komt de term vandaan.

Het is dus muziek met een zwaar overstuurd gitaargeluid, die veelal gecombineerd wordt met (sixties)pop.

Dit schrijft allmusic erover:

Shoegaze is a genre of late '80s and early '90s British indie rock, named after the bands' motionless performing style, where they stood on stage and stared at the floor while they played. But shoegaze wasn't about visuals, it was about pure sound. The sound of the music was overwhelmingly loud, with long, droning riffs, waves of distortion, and cascades of feedback. Vocals and melodies disappeared into the walls of guitars, creating a wash of sound where no instrument was distinguishable from the other.

Ok, bedankt.

Dom dat ze er bij Allmusic niks over effectpedalen in geïntegreerd hebben terwijl dat er duidelijk wel inhoort.

Dat wordt geimpliceerd in die omschrijving, en welke rock gebruikt nou geen effectpedalen.

In de jaren ´80 kreeg ik muziekles op de middelbare school waar ik een enorme hekel aan had, want in die tijd vond ik de muziek vreselijk verschrikkelijk afschuwelijk (serieus) !

Pas toen ik in ´89 de muziek van Vangelis en Jarre ontdekte (volgens mij zijn deze artiesten nooit in de lessen behandeld geweest ?!), liep ik pas warm voor "synthesizermuziek". Vanuit deze hoek ontwikkelde ik me ook naar "new age" en "klassieke muziek" en sinds een aantal jaren uiteraard de "trance" met mijn favorieten Tiesto enzo.

Het mooie aan mijn instrumentale smaak is, dat het lekker tijdloos is. Ik denk dat als ik 40 of 50 ben, dat ik dan zelfs nog naar Vangelis, Jarre, Tiesto en Pulsedriver luister.........

Ben het niet met je eens. Ja, de jongeren kijken er misschien zo naar, maar als die ouder worden 'ontdekken' ze andere muziek. Zo is het ook met mij gegaan. Ik ben geboren in 1981. De tijd waarin ik mijn jeugdherinneringen had, is halverwege de jaren negentig. En weet je nog waar 'we' toen naar luisterden? Happy Hardcore en Gangsta Rap was toen je van het. Ook ik luisterde er toentertijd naar, op zoek naar mezelf. Pas toen ik een jaar of 19 was heb ik 'oudere muziek' (her)ontdekt. Dan begin je met muziek die je ouders vaak draaiden, die je nog kunt herinneren uit je vroegste kinderjaren (jaren tachtig muziek in mijn geval). En dat bouw je op die manier uit. Ik denk dat dat zo gaat met het merendeel van de mensen.

Er zijn maar weinig mensen van mijn generatie die nu nog steeds luisteren naar DJ Paul Elstak en Charly Lownoise als je begrijpt wat ik bedoel... Met het volwassen worden krijg je over het algemeen een meer 'gedistingeerde' muzieksmaak. Mijn vriend is net zo oud als ik en hij houdt van de muziek uit het begin van de jaren zeventig, ikzelf hou van muziek van begin jaren tachtig, een vriend van mij (ook 24) is wild van The Beatles. Niemand is 'blijven hangen' in zijn de muziek waar hij in zijn jeugd naar luisterde. Natuurlijk heb je er bepaalde herinneringen aan, maar niet veel mensen zullen het dagelijks opzetten. Muzieksmaken evolueren. It's an ongoing process...

Ik luister pas echt muziek sinds 2003, daarvoor was het alleen maar top40-achtige muziek met misschien een paar uitzonderingen. Pas sinds 2003 ben ik andere soorten muziek gaan ontdekken, luisteren en waarderen. Er ging bv. een hele nieuwe wereld voor me open toen ik voor het eerst een Pink Floyd plaat van m'n vader opzette, ergens begin 2004.

Verder merk ik dat ik elk jaar meer 'nieuwe' oude muziek ontdek, ik ga ook steeds meer muziek van m'n vader waarderen, Genesis, Pink Floyd etc. Zo heb ik inmiddels best al wat platen beluisterd die gemaakt zijn toen ik nog niet geboren was. Ik vind het nog steeds een beetje raar om te luisteren naar/stemmen op iets dat al werd gemaakt toen ik nog niet bestond.
Andersom vind ik het dan weer geweldig dat hij mijn muziek ook weet te waarderen, van Radiohead tot Iron & Wine. Hij heeft eigenlijk de afgelopen 15 jaren niet echt meer nieuwe muziek ontdekt en nu doet hij dat weer via mij, en dat vindt hij ook geweldig

Inmiddels vind ik muziek van alle tijden wel mooi, alleen de jaren '00 springen er wel uit omdat ik daar nou eenmaal in opgroei.

Aan de andere kant heb ik een hekel aan de jaren '00 omdat je bijna niks via de tv of radio kan ontdekken (meer dan de helft van de bandjes waar ik naar luister ken ik via internet) en vanwege de Breezah-jeugd/hip-hop hype van tegenwoordig.
Hoevaak komt er nou een onbekend bandje voorbij op tv? Met als dieptepunt TMF, hun slogan zegt het al, altijd hits.
Maar misschien was dit in de jaren '90 en daarvoor ook wel, dat weet ik niet.

Dit is waarschijnlijk het langste bericht dat ik tot nu toe hier geschreven heb, ik probeer m'n internetverlegenheid weg te werken.

Leuk dat je een wisselwerking hebt met je pa. De mijne luistert via ons netwerk af en toe wel iets van mijn mp3 collectie, maar dan blijft ie toch redelijk veilig bij Led Zeppelin ofzo.

Nee wat dat betreft is TMF het ergste wat het er is. Die hebben gewoon 40 of 50 clips die ze de hele week door draaien. Ik heb wel eens het idee dat een clip pas op TMF mag als het een hit is. En soms zelfs dat niet eens, goede rock komt maar zelden en oude clips kun je vrij snel vergeten.

Jammergenoeg is The Box nu gewoon verdwenen, daar was altijd een hoop goede muziek op. Veel nieuwe clips, veel oude en soms ook wel de hits maar niet echt storend veel. Nu is het alleen maar series en nederhop en zo. Compleet verkracht door MTV Nederland. Een zender die overigens de naam MUSIC Television niet eens zou mogen dragen omdat er nooit geen muziek op is maar alleen maar idiote series.

Ach het is al een oude truc. De muziekindustrie draagt de jongeren op deze manier op om de singles en albums te kopen die zij willen verkopen. En ze komen er helaas nog steeds mee weg. Het is zelfs erger geworden met al die ringtones erbij. Mensen die denken dat de CD Single markt op zijn gat ligt moeten het maar eens omrekenen naar ringtones, daar word je gewoon bang van.

Haha... mijn pa luistert trance cd's en Keane in de auto... leent ie van mijn broertje! Dus ook ouderen staan open voor jongere muziek, net zoals dat andersom het geval is!

Dat is inderdaad heel erg, overal zie je wel kindjes patsen met hun ringtones. Die Crazy Frog is het allerergste, te irritant.

En over MTV, die zenden soms tenminste nog goede/redelijke muziek uit, daar zie je nog wel eens System of a Down of Interpol langskomen, die zie je op TMF al helemaal niet meer.
Maar die series zijn inderdaad vervelend, de meesten hebben niks met muziek te maken en niet meer dan 10% ervan is het kijken waard.



Mijn vader luistert nu Radiohead, Grandaddy, Super Furry Animals, Röyksopp, Mark Lanegan enz. Daarvoor luisterde hij al jaren lang niet maar naar nieuwe muziek, hij kocht alleen nieuwe cd's van oude bekenden (Joe Cocker, Nick Cave and the Bad Seeds, Peter Gabriel)

Een echte voorkeurperiode heb ik niet. Hoewel veel albums die ik hoog waardeer van halverwege jaren zestig tot halverwege jaren zeventig komen. Ik denk dat er in elk decenia goede albums gemaakt zijn hoewel ik zelf de jaren 80 niet hoog heb zitten.

In de toekomst zullen er wel bands vergeten worden vrees ik. Zeker van de jaren 60. De Stones en de Beatles kent iedere jongere (en zeker van naam) maar The Kinks/Monkees enz.. zijn toch minder bekend. Toch zal die muziek vast en zeker opgepakt worden, maar dan in mindere mate.

The Buggles scoorden in 1979 een hit, getiteld: video killed the radiostar
en hoeveel gelijk ze kregen.

waarschijnlijk zal daarom de muziek van de jaren 50, 60 en begin jaren 70 voor altijd blijven, artiesten waren sterren voor radio en/of platen en moesten dus zorgen dat ze aansprekelijke muziek maakten, niks anders (en vooral als zodanig herinnert worden, niemand weet nu hoe The Coasters eruit zagen, maar iedereen kent Yakety Yak, ga ik maar van uit)

tegenwoordig (eigenlijk al heel erg lang) gaat het veel meer om alles wat eromheen- of bij hoort (uiterlijk vooral, shockering, rare danspasjes, kleding en weet ik het wat voor flauwekul allemaal).

allicht scoren Britney, Kylie en andere barbies, maar ik weet toch zeker als het lied en stem voor 100% hetzelfde zou zijn en de artieste heet Caterina Keyl (en ziet er ook zo uit) geen schijn van kans.
en terecht
of toch niet
nee, tuurlijk niet

ik denk dat Justin Timberlake het kon schudden als hij op Freddy Mercury anno 1975 zou lijken.
Gelukkig wordt er nog goeie muziek genoeg gemaakt, je moet er alleen naar op zoek.
vroeger (ja, daar gaan we dan) werd de goeie muziek gewoon volop vertegenwoordigt in desbetreffende lijstjes (Top 40 o.a.) en stonden de barbies minirokjes te showen
zie je het al voor je: Janis Joplin "I'm not a girl, not yet a woman"
fuck off
muziek maken, muziek maken, muziek maken
verder geen flauwekul
net als Coldplay, Radiohead, Muse, of Sparklehorse, Bonnie Billy, Cave en Waits; er zijn er nog genoeg, gelukkig!
favoriete periode:

persoonlijk jazz jaren 40-50'
'55-'59 : B. Holly, Presley, Vincent, JL Lewis, Burnette
'63-'69 : Br. Invasie, Motown, Dylan e.v.v.v.v.v.v.v.a.
jaren 70: ongekende varieteit
anno nu: genoeg, maar wel:




muziek maken, geen flauwekul

Helemaal ongelijk heb je natuurlijk niet, maar je overdrijft wel een beetje. Fixatie op uiterlijk is al bijna net zo oud als popmuziek zelf. Diana Ross had ook niet in The Supremes gezeten als ze eruit had gezien als een zwarte Catherine Keijl. Elvis was nooit zo populair geworden als hij 1956 al op hetzelfde gewicht was als in 1976. In het begin van de jaren 70 stonden Donny Osmond en The Partridge Family ook hoog in de hitlijsten. Dat er meer andere bands doorheen kwamen komt ook doordat je toen nog singleskopers had die ouder waren dan 16. Uiteindelijk had Janis Joplin ook maar twee top 40 hitjes en die kwamen bovendien pas na haar dood.

Uiterlijk is belangrijker geworden in de loop der jaren, dat ben ik met je eens. Maar het is niet een kwestie van toen niet en nu veel.

Nou, in het begin van de jaren 70 werd er ook een hoop rotzooi gemaakt hoor. Commerciele troep is iets van alle tijden, ben ik bang. Maar commerciele troep is ook gedoemd om snel in de vergetelheid te geraken, vandaar dat niemand die zooi uit de jaren 70 nog kent. Gelukkig maar. Maar ik kan het me nog herinneren. Kung Fu Fighting, Disco Duck, Pappie Ik Zie Tranen in Je Ogen, en dan zwijgen we nog maar over Nederlandse bands als Ferrari en Catapult. Brrrr.

Het lijkt me sterk dat je in die andere decennia dergelijke troep niet had. Zoals gezegd, wegwerpmuziek is van alle tijden.