is het tegenwoordig dan niet:
dat nummer?
oh ja, dat is een goeie clip!

tuurlijk werd er vroeger rotzooi gemaakt (al is wat jij rotzooi noemt geen rotzooi voor een ander, maar dat terzijde), maar je hoort nog steeds muziek van jaren 50 tot jaren 80
ik denk dat de jaren 90 en eerst jaren van dit decennia muzikale dieptepunten zijn (waarbij er ook uitzonderingen zijn, maar globaal genomen dan, net als jaren 60 en 70) er over 20 jaar toch echt niet als gouwe ouwe gedraaid gaat worden!

ik vind persoonlijk "globaal dus" de muziek uit de jaren 90 en jaren 2000-2005 absoluut het dieptepunt, waarbij de luisteraar te snel tevreden is (luisteraar bedoel ik de koper) en er dus geen eisen meer gesteld worden op muzikaal gebied, maar meer op uiterlijk (barbies; bepaalt geen Diana Ross, die kon/kan gewoon echt goed zingen) en kleding (hip-hop).
inderdaad stonden vroeger ook Partridge Family en Donny Osmond in de hitlijsten, zij zijn dan de uitzonderingen, waarbij uiterlijk belangrijker is dan de muziek, tegenwoordig is precies het omgekeerde het geval en zijn degene die dus echt muziek maken en de lijsten halen, de uitzondering
en het gaat mij niet om de hitlijsten, absoluut niet, maar wel om het waarom ze die niet halen en dus ook zelden gedraaid worden.

Natuurlijk is uiterlijk van alle tijden, alleen klonk toen de muziek alleen uit de jukebox, nu op TMF, MTV, The Box en pc!!!

Van alle duizenden plaatjes die er in de jaren 50 tot 80 werden gemaakt, wordt tegenwoordig een zeer beperkt aantal nog gedraaid als gouwe ouwe. Of denk je dat de oudere plaatjes die je nu nog op de radio hoort het volledige muzikale aanbod van die tijd betreffen?

En ik denk dat dat onzin is. Ook voor wat de jaren 90 betreft en het begin van deze eeuw, zal er een beperkte selectie de status gouwe ouwe gaan verdienen.

Dat klopt een klein beetje voor wat betreft de mainstream muziek. Persoonlijk vind ik de jaren 90 en het begin van deze eeuw best opwindend. Er mag veel, er kan van alles, alleen moet je dan de hitlijsten wel links laten liggen (hoewel er natuurlijk altijd wel weer aardige hitjes zijn, zoals in alle tijden). Maar dat geldt ook voor de jaren daarvoor. Het gros van wat in de jaren 70 in de hitlijsten stond, kon je maar het best links laten liggen. Voor de spannender muziek moest je de echte 'albumbands' kopen.

dat is juist precies wat ik bedoel
mijn interesseren de lijsten niet, helemaal niet, maar wat er in staat is wel dat wat je op de radio hoort, dat was vroeger ook zo en zal altijd zo blijven.

de beste muziek wordt nu gemaakt, vind ik grotendeels ook, alleen moet je (net als wij van MuMe) wel een hele grote muziekliefhebber zijn om die te ontdekken, het wordt simpelweg niet gedraaid, omdat het bij het grote publiek niet interessant is!

daarom werd er toen dus globaal betere muziek gemaakt, want toen was de top 40 niet alleen interessanter, maar ook veel meer variatie.
toen stond Queen bij Status Quo bij BZN bij Roxy Music bij John Travolta bij Teach Inn bij Supertramp bij Neil Diamond bij Rubettes bij Luv bij David Bowie bij Rod Stewart bij Fleetwood Mac bij.........

alles valt nu toch onder de noemer Europop, het is toch een grote brei
vind je iets mooi, vind je alles mooi (bijna toch?)

dat is wat ik bedoel

Ik begrijp wel wat je bedoelt, maar om even te checken heb ik de top 40 van deze week er maar eens bijgepakt. En wat zie je? Shakira bij U2 bij Mariah Carey bij Coldplay bij Albert West bij The Black Eyed Peas bij Kelly Clarkson bij Green Day...

Wat je trouwens toen zag, en wat volgens mij nog steeds zo is, is dat de 'betere' acts in de top 40 stonden met liedjes die heel wat minder interessant waren dan het merendeel van de nummers op het betreffende album. Uitzonderingen daargelaten, uiteraard.

En ook toen moest je voor de meest interessante muziek niet bij de radio zijn maar zelf op onderzoek uitgaan.

Edit:Howel ik moet toegeven dat de publieke omroep in de jaren 70 wel aardige programma's had, waarin ook de betere muziek werd gedraaid. Maar goed, daar heb je nu Kink voor.

Voor mij als Metal/rock liefhebber gaat mijn voorkeu uit naar (eind) jaren 80 en (begin) Jaren 90. Ook daarvoor en daarna werden erg sterke platen gemaakt maar vooral in de jaren 80 met platen als 'Reign In Blood', 'Coma Of Souls' maar ook klassiekers als 'Appetite for Destruction' en Master Of 'Puppets'. Ook de jaren negentig bracht haar pareltjes voort: 'Machine Head met Burn My eyes' Pantera met 'Vulgar Display Of Power' type o negative met 'Bloody Kisses' en ga zo maar door.

Over het feit dat de muziek liefhebber nu veek visueler is ingesteld vind ik komplete onzin, in de jaren 60 waren er ook al 'Video stars' toen moesten de artiesten er ook al hot en sexie uitzien, ik ken geen enkele zangeres met het figuur van Jorritsma, of zanger met het uiterlijk van Balkenende. Ook toen werden artiesten al gebruikt om nieuwe mode te promoten en moesten ze er dus goed uitzien.

Mama's en Papa's ; een behoorlijk dikke mama
Janis Joplin
Jimi Hendrix
Bob Dylan
Stones
Animals
Kinks
Troggs
Small Faces
Pretty Things
Vicky, Demis, Neil Young, Freddy Mercury, G. O'Sullivan, Mud, Sweet,
Carpenters, Buddy Holly, Donna Summer, Bowie, Fleetwood Mac, Supertramp, Aretha Franklin, Shoes

allemaal "hitmakers" die verbleken naast Jorritsma en B. (geintje)
hoeveel namen wil je meer

maar waarschijnlijk moet ik beter vervangen door leuker
toen was het leuker om muziekliefhebber te zijn en naar de radio te luisteren dan nu
vorige week op het werk de top 40 op zaterdag geluisterd, echt om te janken, meen ik serieus

ik weet ook zeker dat de overgrote meerderheid muziekkopers de muziek van laten we zeggen Nick Cave, Tom Waits, Bonnie "Prince" Billy, Neil Young, Muse, Tool (ik noem deze omdat ze "terecht" bij MuMe zeer populair zijn) niet kennen en de radio speelt in op wat de muziekkopers wel kennen en dus ook mooi vinden.
vraag op je werk aan een willekeurige collega naar muziek van Nick Cave of Tom Waits; het zal je zwaar tegenvallen!

Nogmaals: Een belangrijk onderdeel daarvan is leeftijd. Vroeger werden singles gekocht door een redelijke dwarsdoorsnede van de bevolking. Tegenwoording bijna alleen nog door kinderen. Bij kinderen is het plaatje relatief belangrijker. Leg een albumverkooplijst uit 1972 naast een uit 2005 en het verschil is vele malen kleiner. Tool haalt de top 10 van de albumlijsten, Muse ook, elk album van Cave of Waits staat in die lijst. Commerciele radio denkt in doelgroepen. Dus mikken ze de muziek die enigszins anders is van de playlist en zitten ze allemaal in dezelfde (want grootste) doelgroep te vissen, gevolg: eenheidsworst op de radio, terwijl er vroeger 1 popstation was voor alle doelgroepen. Hilversum 3 draaide van alles, van BZN tot Led Zeppelin. En elke omroep vertegenwoordigde haar eigen doelgroep.

Overigens verandert smaak in uiterlijk ook. In je lijstje namen staan er meerderen die juist door hun uiterlijk ook idolen werden. Dat we dat met de blik van nu ons nauwelijks meer kunnen voorstellen doet daar niks aan af. Tussen bijvoorbeeld de vroege Sweet en Justin Timberlake zit in die zin ook totaal geen verschil. Je kunt de ene leuker vinden dan de andere. De een zorgt misschien voor jeugdsentiment en de andere niet. maar bij beiden speelt uiterlijk een essentiele rol en en waren producers uitermate belangrijk bij het bepalen van het geluid.

Die vind ik lang niet allemaal lelijk (niet zo lelijl als Jorritsma ), maar goed verschil van smaak, maar waar het mij om ging is dat het toen niet minder om uiterlijk ging als nu, ook toen werden er televisie beelden uitgezonden, denk je dat Marlin Monro ook zo verschrikkelijk populair was geweest als ze 150 kilo was geweest en een gezicht als een zak aardappelen had gehad, het zelde geld voor James Dean (hoewel dat geen zanger was).



Ik werk in een CD winkel, dus ik denk dat de meeste van mijn collega's wel met die namen bekend zijn. ha ha

Marilyn Monroe was een filmster
Debbie Reynolds scoorde met Tammy (ook een filmster)
Tab Hunter met Young love, idem dito, het gaat niet om de uitzonderingen
de uitzonderingen van nu zijn juist dat wat wij goed vinden, toch?

en jij in een platenzaak, mazzelpik
bij ons kennen ze ze niet, g.domme

Het is ook meer als het lijkt, een heel klein kut winkeltje op een nieuwbouw klote winkelcentrum, maar goed het is wel goedkoop cd's kopen of kopieren.

wacht even, dat bedoelde ik niet
ik bedoelde dat ze bij ons op het werk N. Cave of T. Waits niet kennen, dus kun je daarover niet discussieren, zoals jij in een cd-zaak met jouw collega's

Ah ok, dat is inderdaad ook waar, er ligt een vrij brede muziekale smaak bij ons in de winkel, als hetr maar geen dance of trance o.i.d. is.

lol, weer zo'n brede die het hele electronic genre uitsluit

Niet het gehele electroniesche genre, hoewel wel het grootste deel, ik kan niet erg lang naar Trance en Hardstyle en dar soort muziek luisteren, maar een artiest als Jean Michele Jarre kan ik best waarderen, niet dat ik er een groot fan van ben, maar apart is het wel en ik kan er best naar luisteren.

Ik heb de berichten over radiozenders even een eigen topic gegeven: Muziek > Algemeen > Radiozenders

Handen af van Disco Duck graag, ijzersterke beat!

Zo, ik zal dit topic eens nieuw leven inblazen

Voor mij als liefhebber van 'het hardere werk' is het voorkeurstijdperk ongetwijfeld eind jaren '80/begin jaren '90 (1987-1993), toen bands zoals Metallica en Guns n' Roses meerdere malen de Nederlandse hitlijsten wisten te bereiken en ook bands als Faith No More, Extreme, Def Leppard en Iron Maiden hoogtijdagen beleefden.

Toen rock en metal nog dominerend waren en bands als Alice in Chains en Pearl Jam rockmuziek de injectie gaven die het nodig had. Zo'n tijd komt er denk ik nooit meer.

Er waren destijds zo enorm veel bands die uitstekende platen maakten, maar in de stortvloed van goede releases niet eens opgemerkt werden door het grote publiek.

Begin jaren '90 volgde ik de top-40 intensief op tv en radio. Ik keer er iedere keer weer naar uit. Met de top-40 van tegenwoordig zou ik het nog geen 10 minuten uit kunnen houden Tegenwoordig is het namelijk bijna allemaal rotzooi naar mijn mening, wat goed is breekt niet door en het dieptepunt lijkt nu toch wel te zijn bereikt...

Laat ik dit aloude topic weer in het leven roepen.

Goede muziek is van alle tijden, ik beluister zowel muziek uit de jaren '50 als van 2009 maar als ik een favoriete periode moet kiezen is dat de tweede helft van de jaren '60 omdat de popmuziek in die periode zich het meest ontwikkelde en heel wat favoriete artiesten van mij die periode opereerden (the Beatles, Rolling Stones, the Doors, Bob Dylan, the Kinks, Jimi Hendrix, the Who ...).

Op terug te komen op de top-40 : ik volg de hitlijsten sinds 1972, vanaf de jaren '90 wel minder en ik heb/ken de meeste hits vanaf 1965 (wanneer de top-40 werd ingevoerd). Goede muziek moet je hoe langer hoe minder via de hitlijsten gaan zoeken. Crap is er altijd in de top-40 geweest maar de hoeveelheid daarin wordt hoe langer hoe groter naarmate de jaren vorderen.

Uiterlijk en imago zijn steeds belangrijk geweest, ook bij bv. The Beatles, the Stones en the Doors. Maar deze artiesten waren vernieuwend en origineel en brachten sterke songs voor de eeuwigheid. Bij de meeste huidige top-40-acts draait het ENKEL rond de verpakking en imago en is hun 'muziek' erg vergankelijk.

Als dit waar zou zijn, waarom wordt OK Computer van Radiohead vaak als beste album genoemd? En waarom staat Nevermind van Nirvana bij velen hoog op t lijstje? Net als de jaren 60 en 70 hebben de jaren 90 ook zo hun miskleunen gehad, maar om te zeggen dat het muzikale dieptepunten waren? Misschien muzikaal mindere tijden, maar toch zeker geen dieptepunten.

Ik zit niet vast aan n bepaald tijdperk. Mijn voorkeuren gaan wisselend uit naar het psychedelische van de jaren 60/begin 70 (Doors, Grateful Dead, Quicksilver Messenger Service), als naar de wave stroming in de jaren 80 (Joy Division, the Cure, Depeche mode) maar ook naar het alternatievere gitaargeluid/britpop/indie van de afgelopen 15 jaar (Radiohead, White Stripes, Blur). En alles wat er tussen zit natuurlijk. Alleen met de opkomst van soul en disco dan wel het zwaar symfonische in de jaren 70 heb ik niet veel. Komt misschien nog wel. Ooit.

De jaren 90 zijn voor mij een hoogtepunt geweest.

Welke 'punten' waren er dan zo ' hoog' in die negentiger jaren Gallow?

Zie top10, maar ook daarbuiten vind ik dat geen één decennia slecht werk heeft voortgebracht. Qua hoogtepunten kaart ik dan toch de jaren '60 en '90 aan.

Zie verder ook Fugazi, Neurosis, Death, Kyuss, Slint, Neutral Milk Hotel, Slowdive, Low etc.

En natuurlijk was het het gouden tijdperk van de emo violence.

De jaren '90 waren inderdaad goed (tweede piek en nasleep van de 80s Japanoise scene, opkomst van de betere emo/screamo, opkomst en piek van de Drag City-type alt. roots/country (Oldham bovenal), VGM-klassiekers (Biohazard 2, Chrono Trigger/Cross, FFVI etc.), Tzadik... wat niet!), volledig met Gallow eens.

Daarnaast vormt het afgelopen decennium voor mij een hoogtepunt; veel verstokte muziekliefhebbers mogen dan klagen dat er weinig meer gebeurt en dat alles al eens (beter) gedaan is, maar niets is natuurlijk minder waar. Niet geheel onbegrijpelijk zijn 7 van mijn top-10 platen dan ook van 2000 of later.

Bongripper in je top 10 !!

Voor deze oude bal is het vlug uitgemaakt.

Lang leve de sixties, voor mij de meest avontuurlijke en magnifieke periode uit de rockgeschiedenis.
Verder vond ik die zotte seventies met glamrock en bijhorende plateauzolen en olifantenpijpen (dat laatste is géén werkwoord, maar een zelfstandig naamwoord) echt wel maf maar leuk.
De seventies brachten ons ook symfonische rock, later zou dit progrock genoem worden.

De eighties vind ik lang niet slecht, maar toch wat overroepen door deze die zich beperken tot die tijd, gewoon omdat ze toen jong waren en helaas niet teruggrijpen naar muziek van voor hun tijd, want omdat ze helaas die sixties (èn fifties!) niet kennen, vinden ze die eighties het summum... voor mij niet dus! Een vruchtbaar muzikaal decennium, maar lang geen sixties.

En na de eighties ben ik de "oudjes" wel blijven volgen, maar eigenlijk, behalve grote bands die in de nineties het licht zagen, zoals Oasis en Radiohead, ben ik stilaan de trappers om nog een béétje te kunnen of zelfs willen volgen, kwijtgeraakt... en hoe langer hoe minder erg ben ik dat gaan vinden
.
Ik denk, om popmuziek te volgen, dat er voor iedereen toch ergens een "verzadigingspunt" zit aan te komen. Of je dat nu wil of niet.

Lang leve de sixties, er mogen nog duizen sixties-revivals komen, voor mij toch!

Kan me iemand zeggen wat boeiend is aan de jaren 90 en 00?

Als je zo'n krappe smaak hebt als jij vast weinig...

Techno, HipHop, IDM, Ambient, onder meer.. Maar als bijna enkel metal aan je besteed is, zal het wel minder zijn misschien.

´00 is misschien wel het boeiendste decennium. Misschien wordt daar pas in der loop der jaren waardering voor uitgesproken, misschien pas over 20 jaar. Ik snap dat het moeilijk is zoiets nu al te te zeggen - het jaar '2010 is amper begonnen - hetzelfde als iets een klassieker noemen, terwijl pas een maand jong is. Maar de mogelijkheden zijn minder beperkt dan ooit. Een tijdperk waarin ook bijna geen duidelijk stroming is aan te wijzen en dat zegt veel.

'00 is ook mijn duidelijke favoriet. Wat boomkat zegt is treffend, veel soorten muziek hebben - en dat komt denk ik goeddeels door het internettijdperk - een enorme vrijheid gekregen en zijn niet goed meer in te delen. Bovendien komen onbekende albums in minder toegankelijke stijlen momenteel veel gemakkelijker aan het licht.