Waarom zou je die letters dan schrijven? Dat is eerder de vraag.

Pure aanstellerij.

Orthografie is enkel en alleen bedoeld om de uitwisselbaarheid in schrift te faciliteren. Eenieder die wel eens met een ooster-, noorder- of zuiderling heeft gesproken snapt waar ik op doel. Ik bedoel je kunt lieden uit die contreien toch niet verplichten om met een balk met led-ondertitels rond te lopen.

Wat een goed idee!

en : schrijf je een stukje en dan wil ik nog een woord verbeteren en dan druk ik op ‘verwijderen’. Maar goed, ik zal aankomende week wel een verslagje doen van mijn reis naar IJsland. K@tterdek@t@tk@t..

Ergens nu in een echt door God verlaten landschap in IJsland. In een huis ver weg van de bewoonde wereld. De zon schijnt maar het vriest flink buiten. En ergens ben ik aan het bijkomen van de afgelopen dagen. Maar ik ben nog niet thuis terwijl ik wel flink naar mijn vrouw, mijn bed en mijn huis verlang.

Aan het bijkomen van landschappen die hier worden beheerst door de kaken en malende tanden van de diepe winter. Mijn god, wat heb ik het koud gehad als ik bovenop een diep slapende vulkaan wandelde op een hoogte van zovele meters. De besneeuwde vulkaan omhoog beklimmen was al een koude tocht, de wandeling op de randen van de vulkaan was een uur en het afdalen van de vulkaan was bedreigend. Vooral mijn bijna bevroren voeten hadden het zwaar.

Over 100-tallen kilometers bevroren witte gravel wegen met ijzel gereden in een op zich wel veilige voelende 4 x 4 auto maar als je gaat glijden met je auto als je langs kliffen rijdt die 10-tallen meters steil naar beneden lopen dan is soms angst je enige vriend. De beukende Noordelijke Oceaan met haar koude sterke golven ergens rechtsonder van mij mogen niet mijn eindpunt zijn. En dan moet je nog vele kilometers tot een betere weg rijden. Stilte alom in de auto..

Een ander landschap vol sneeuw waar geen einde aan lijkt te komen. Duinen van sneeuw. Geen begroeiing. Alleen maar een sneeuwwoestijn die door de volle zon beschenen wordt. En -20 C als je even uit de auto stapt. Maar het waait zo hard. De koude knaagt aan je vingers, je gezicht, je ziel. En dat twee dagen lang. Geen einde lijkt er te komen aan de winter die hier de koning is. Een ware vorst.

Rijden over een bergpas. In de hoogte. Niemand anders op de weg. Auto’s die je op de kop naast de weg ziet liggen als grafstenen. En ik kijk er naar. Zwijgend. Niet denkend.

Bevroren watervallen, witbesneeuwde machtige fjorden, krakende ijsmeren, kruipende levende gletsjers, een walvis in de oceaan, heet water potten, de geur van zwavel, zelfs mijn drinkwater ruikt ernaar, je voorraad water bevroren in je fles, een zo sterke oceaan die speelt in de branding met blokken ijs en ook met haar golven dreunend knaagt aan de basalten muren van de kust, sneeuwbuien die als gordijnen over je heen gaan, de kraai die altijd maar weer zijn onheilspellend gekraai laat horen ergens vlak boven je, spelende zeehonden, stugge stille paarden, absolute stilte die pijn aan je oren doet, het Noorderlicht die de nacht magie geeft.

Maar ook altijd ‘s avonds de ontspanning. Bier (en regelmatig echt wel een paar teveel, hoe duur ze hier ook zijn, ik heb ze echt nodig om te ontspannen), downloads van House of the Dragons die ik elke avond echt opslurp, berichten van verlangen naar mijn vrouw als ik weer even wifi heb, een keer in een natuurlijk warm waterbron onder een sterrenhemel en uiteindelijk diepe slaap.

En muziek natuurlijk. Terwijl ik dit op schrijf luister ik naar Bon Ivers gelijknamige album. Script for a Jesters Tear van Marillion kwam voorbij, het album Sheer Heart Attack van Queen, Esti Dal met zijn winters klassieke nummers, Ten van Pearl Jam, en soms wat onverstaanbare IJslandse lokale zenders.

Wat doe ik hier zal je nu misschien denken. Waarom ben ik hier ? Waarom doorsta ik dit ? Is dit vakantie ?

Tussen alle regels van het bovenstaande hier beleef ik een avontuur, een road trip, absolute verwondering, zie en voel ik de kracht van de winter, van de natuur, van pure stilte. Ik kom mezelf tegen en leer mezelf kennen. En dat neem ik mee naar thuis, naar mijn gezin, naar mijn werk als docerend geograaf.

Maar om zomaar dadelijk een biertje as vrijdagavond te drinken met mijn goede vriend meesterdch is iets om werkelijk naar uit te zien. En om zondagavond de huid van mijn vrouw weer te voelen, haar geur te ruiken. Dat is waar ik naar verlang. Thuis is het mooiste en het belangrijkste wat er is..