Hij zet het wel aan. Maar hij kan dan ook een heleboel met zijn stem, zo zul je zien als je zijn discografie doorneemt.

Hij klinkt desondanks ook in interviews uitzonderlijk gaaf

Hij zet het denk ik gedeeltelijk aan, hij heeft zijn stem ook mee. Ik hoef het niet te proberen.

Vrijekeusfragment




Iedere zomer bezoek ik met mijn ouders wel een museum. Dit jaar was het Van Abbemuseum in Eindhoven aan de beurt. Er was een tentoonstelling genaamd Black Or White die zeer visueel ingesteld was. Het waren vooral tekenfilms die ontzettend mooi gemaakt waren. Veel zijn er niet te vinden op het internet, maar een is online volledig te bekijken. Hij is niet te embedden, dus hier is de link:

Philippe Grammaticopoulos : "Le Régulateur", 2004

Philippe Grammaticopoulos is een Franse animator die geboren werd in 1970. Zijn manier van animeren is vrij kaal maar toch voelt het groots aan. Le Régulateur gaat over een familie uit Frankrijk die een kind willen hebben. Ze gaan naar een wetenschapper om het perfecte kind te maken. De maakbaarheid van het leven wordt hier tentoon gesteld op een enge en mechanische manier. De muziek draagt hier ook aan bij.

Morgen nog een album om de boel af te sluiten.

Het afsluitende album: Badend in de zon met een ijzige sfeer




Spotify

Degene die geen Spotify hebben kunnen op de hoes klikken. Een roze hoes met witte letters erop, hebben we hier te maken met een indieplaat? Schijn bedriegt nadat de eerste tonen uit je speakers zijn komen knallen.

Deafheaven vond ik een van de meest veelbelovende bands van 2011 op het debuutalbum Roads To Judah. Met Sunbather zijn ze bij mij op een plateau gekomen waar weinigen mogen staan. Na 45 luisterbeurten durf ik te zeggen dat het album een genreoverschrijdend meesterwerk is dat behoort tot het beste wat ik ooit heb gehoord.

Dream House was de eerste track die ik op 1 mei hoorde en die heeft zowat heel de avond aan gestaan toen. Ik werd overdonderd door de drummende wervelwind genaamd Daniel Tracy in combinatie met de harde maar ook hele warme gitaren waarvan de melodieën als zonnestralen op de muziek vallen. En de vocalen van George Clarke zijn extreem krachtig, het doet me heel erg aan screamo denken. Het eind is zowat een catharsis, alles kwam bij mij los tijdens het luisteren van dit nummer. Er komt een muur van geluid op je af die tegelijk eigenlijk zo fragiel en gevoelig is. Die dualiteit is bijna zeldzaam, het eerder genoemde Cult Of Luna kan dit ook zo goed.

Ook zitten er drie interludes tussen de lange tracks. Deze geven het album vorm op een fantastische manier. Irresistible is een prachtige track op zichzelf met akoestische gitaar en piano. Ik beluisterde het een keer toen de zon op kwam, dat was een heel mooi moment. Please Remember en Windows zijn allebei tracks die Godspeed You! Black Emperor had kunnen maken.

Het titelnummer laat de screamoinvloeden nog wat beter doorschemeren, dit nummer voelt veel melancholischer aan dan de rest. Vertigo is mijn favoriete nummer van het album en dat zegt heel veel. De track begint heel mysterieus met klein gitaarspel waarover Daniel Tracy zeer ingenieuze drumpartijen speelt. Na een aantal minuten barst de boel op een onwaarschijnlijk mooie manier open. De gitaren golven en de drums leggen daar een donderende lawine onder. Als ik ooit de top van een hoge berg zou bereiken is dit het nummer wat ik zou opzetten. Je bent de koning van de wereld en niks kan je nog iets doen.

Bij The Pecan Tree wordt de roze nevel nog wat sterker, hier is de shoegaze heel goed te horen en tegelijk is de black metal en post-rock heel sterk aanwezig. Alsof Immortal, My Bloody Valentine en Mogwai besluiten samen te werken. Aan het eind komt de piano tevoorschijn en het nummer vaagt weg. Dat wil je eigenlijk niet, ik wil meer. Aan de andere kant heeft het ook iets heel moois.

Dit album heeft een emotionele kracht op mij. Het is extreem gedetailleerd en gevoelig. Sunbather is een muzikale reis van een uur die zeker niet alleen maar metalliefhebbers behaagt. Dat bewijst de score op Musicmeter wel. In oktober ga ik de band live zien en daar kijk ik echt naar uit.

Tof album ja, al ben ik er ook weer niet zo verliefd op als sommigen. Leuke stukjes, Don

Ook dit topic heeft het potentieel users wat meer binnen een context te plaatsen, altijd mooi. Who's next? Als er wéér niemand durft, wil ik het wel proberen. Ik zou het overigens allemaal in één bericht doen.

Grappige tekeningen. Sowieso hou ik wel van dat soort tekeningen.

Heb je wel eens Peur(s) du Noir (2007) - MovieMeter.nl gezien?

P.S. Goh, Deafheaven, wie had dat verwacht?

Wil best wel meedoen met dit topic, maar alleen als ik door iemand anders geïnterviewd zal worden

Maandag wil ik mijn eerste stukje plaatsen. Eigenlijk is Paap_Floyd nog eerst, maar die heeft deze week niks geplaatst. Ik doe het wel rustig aan. Beter goede stukjes, dan snel en overhaast wat in elkaar flansen. Het kan zijn dat ik het niet in een week afkrijg. Ik verwacht maximaal een paar dagen uitloop te hebben.

Oh ben ik aan de beurt? Ik ben net terug van vakantie. Je mag wel even voor hoor ja

Muziekfragment dat mijn muzikale leven heeft veranderd:

-
Het is moeilijk een muziekstuk te vinden dat mijn muzikale leven heeft veranderd. Mijn muzieksmaak veranderd continue. Veel dingen waar ik vroeger van gruwelde, zet ik nu met veel plezier op en omgekeerd. Toch zijn er twee ijkpunten in mijn muziekgeschiedenis. De eerste was toen ik, middels Pink Floyd, fan werd van prog en de tweede was toen ik de muziek van dit genie ontdekte.
-
John Coltrane is iets van een held voor mij geworden. Ik kan er nog steeds niet bij hoe hij rete-technische muziek zo vanzelfsprekend en emotioneel kon laten klinken. Zijn muziek heeft zo veel persoonlijkheid dat het me haast overdonderd.
-
Het levensverhaal van deze muzikant is ook nog eens heel bijzonder. Na jarenlang drugsverslaafd te zijn, kickte hij coldturkey af. De afkickverschijnselen waren zo heftig dat hij weken geen muziek kon maken. In deze periode kreeg hij een goddelijke ingeving dat hij, vrij vertaald, een soort heilige moest worden met zijn muziek. Hoewel ik zijn religie niet deel, bewonder ik de intensiteit waarmee hij zich op zijn levensdoel heeft gestord. Deze man speelde bijna elk moment van de dag.
-
Eigenlijk doet één fragment geen eer aan deze jazz-legende. Zijn oeuvre is een welhaast onuitputtelijke bron van genialiteit en heeft als zodanig mijn muzikale leven veranderd. Dit is de muzikant die mij de schoonheid van jazz heeft laten inzien. Ik heb uiteindelijk gekozen voor dit fragment.
-



Dit stuk heeft een bijzondere doch treurige geschiedenis. Het nummer is gebaseerd op een toespraak van Martin Luther King die hij schreef naar aanleiding op de racistische moord op vier zwartje meisjes in Birmingham,Alabama. Coltrane heeft de manier waarom King de woorden uitsprak als leidraad genomen voor deze compositie.
-
Tegelijkertijd laat deze clip iets zien wat ik soms wel eens mis in de huidige muziekscene. Wat je hier ziet zijn een stel muzikanten die hun instrument perfect beheersen en ook nog eens foutloos op elkaar zijn ingespeeld. Er wordt een muzikaal verhaal verteld zonder opsmuk, zonder een hele show erom heen. Nee, de schoonheid van hun muziek is het enige wat John Coltrane en zijn jazzquartet nodig hebben om het publieke te imponeren.

Muziek stuk dat, Luke. Bij het-woorden gebruik je altijd dat, bij de-woorden die.

Er stond eerst "muziek die mijn muzikale leven heeft veranderd", vandaar de fout .
Meestal haal ik in de eerste 10/15 minuten na het plaatsen van een stukje tekst er nog wat spel- en stijlfouten uit.

Ja, als mijn favoriete bands toch eens zoveel uit zouden brengen als Coltrane. 40 jaar en 108 albums! Een haast onuitputtelijke bron, ja.

Coltrane

Ik herken wat je zegt heel erg, Luke. Mooi fragment heb je ook uitgekozen.

Filmfragment:


Ik ben naast muziekliefhebber ook een enorme liefhebber van films. Ik ben echter een stuk minder kritisch bij cinema. Ik kijk net zo lief een bombastische actiefilm van Micheal Bay als een hersenkraker van David Lynch. Toch probeer ik ook bij films mijn horizon steeds meer te verbreden. Een filmstijl waar ik de laatste tijd steeds meer in geïnteresseerd raak is contemplatieve cinema.
-
Veel moderne films hebben een duidelijke verhaallijn, vaak ook nog eens geassisteerd door een verstelstem. In wezen wordt je als kijker aan het handje vastgehouden. Contemplatieve cinema laat veel meer aan de verbeelding van de kijker over. Er is een veel grotere rol weggelegd voor symboliek. Karakters wijden niet eindeloos uit over hun motivaties, die kan slechts uit hun acties worden gedestilleerd.
-
Dat vind ik gelijk het mooie van deze filmstijl: je wordt als kijker enorm volwassen genomen. Contemplatieve films moeten voor het volle effect vaak ook meerdere keren worden bekeken. De betekenis van sommige scene’s zit verborgen onder schijnbare details. Het langzame tempo dat dit soort cinema heeft, zal niet voor iedereen een genot zijn.
-
Hoewel ik zeker niet met alle contemplatieve grootmachten kennis heb gemaakt, heb ik op dit moment een lichte voorkeur voor twee regisseurs: Bergman en Tarkovsky. Het probleem met deze regisseurs is dat het lastig is om 1 scene uit hun films te pakken die hun stijl goed naar voren laat komen.
-
Voor Tarkovsky pak ik de droomscene uit Stalker. Stalker is misschien wel de meest bekende film van deze grootmeester. Drie mannen- een cynische natuurkundige, een depressieve schrijver en een welhaast evangelische gids- gaan op zoek naar een kamer in de verboden zone. Deze kamer zou je meest diepste verlangens in vervulling doen gaan. De film heeft een subtiele apocalyptische en religieuze ondertoon. Deze komen het best naar voren in deze prachtige, beklemmende droomscene
-


-
Voor Bergman pak ik de openingscene uit Persona. Persona gaat over een jonge naïeve zuster die de zorg krijgt over een actrice die weigert te praten. In eerste oogopslag heeft deze scene niks met de rest van de film van doen. Waar de openingsscene in slaagt is de kijker te vervreemden. In wezen wordt je als publiek in dezelfde situatie geplaatst als de hoofdpersonen van de film.
-


-
Oh wacht! Ik mocht maar 1 filmscene kiezen. Ach ja, foutje moet kunnen nietwaar . Enne, ik mag ook nog eens korenbloem bedanken voor het tippen van Tarkovsky. Het was net het zetje wat ik nodig had.

Ik zal waarschijnlijk donderdagavond pas weer wat plaatsen. Ik wordt vandaag namelijk verkozen als penningmeester in mijn studentenbestuur.

Dan ben je inderdaad morgenavond pas weer uit je roest ontwaakt. Vooruit

Contemplatief. Weer een woord geleerd.

Zelf vind ik films met weinig narratief enorm indrukwekkend, maar kunnen tegelijk enorm saai zijn. Waarmee je met Stalker precies de kant raakt die me totaal niets doet (of deed, lang geleden..). Met Persona (en Bergman in het algemeen) juist de andere kant, die me juist veel doet. Hoewel Bergman dan misschien weer iemand is die juist door heel veel dialoog een knappe film neer weet te zetten.

Zou ik bv. The Fountain (2006) - MovieMeter.nl ook kunnen noemen?

Klinkt als een democratische verkiezing

Toch niet het studentenbestuur van de Faculteit der Letteren, hoop ik.

Ach, ik ben er inmiddels wel aan gewend dat ik niet 's werelds beste gevoel voor taal en spelling heb.

De ALV waarop het duidelijk werd dat ik daadwerkelijk de penningmeester van mijn vereniging zou worden, ligt al weer een paar maanden achter mij. De ALV die een paar uur geleden is afgelopen, was vooral het moment waarop het oude bestuur stopte en wij daadwerkelijk konden beginnen.

chevy93: The fountain moet ik nog eens bekijken, maar als Pi en Requiem for a dream een goede indicatie zijn, neem ik het op als een enorme aanrader.

- Chevy93
- sxesven
- deric raven
- madmadder
- Don Cappuccino
- Paap
- Misterfool
- stoepkrijt
- tip_of.yourstar
- Fathead
- itchy
~Slowgaze
-ThirdEyedCitizen
- Joy4ever
-Omsk
- niels94
- gli|-t0_ch

Jongeren in opstand: Krautrock

Zoals ik al eerder vandaag schreef, ik ben verkozen als penningmeester bij mijn Europese studentenvereniging. Hierdoor heb het afgelopen jaar veel jongeren ontmoet die zich wèl interesseren voor wat er gebeurt in de wereld. Daarnaast ben ik veel meer interesse gekregen voor wat er zich in de rest Europa afspeelt. Zo heb ik afgelopen week nog een zeer leuke discussie gehad over de situatie in Albanië, dat nu definitief geen lid wordt van de EU .Als ik een ding geleerd heb, is dat een groep actieve mensen, en met name jongeren, verdomd veel kan bereiken en dan bedoel ik niet alleen op maatschappelijk vlak.
-
Als iets de kracht van een kleine groep actieve jongeren bewijst, is het de krautrockbeweging in Duitsland. Eind jaren 70 werden deze duitse jongeren nog steeds dagelijks geconfronteerd met het oorlogsverleden van hun land. Zij zochten naar een nieuw elan. Deels werd dit gevonden in oude folkmuziek, deels in de net ontwikkelde synthesizer. De onderstaande band vond haar inspiratie echter in de ruimte.
-




De band, amon duul 2 is voortgekomen uit een commune van uiterste linkse jongeren. Politiek gezien niet mijn pakkie aan. De jongeren van deze commune speelden allemaal samen muziek ongeacht of men wel of niet konden spelen. Dat klinkt al weer een heel stuk beter Humor heeft de band dan ook nog eens. Phallus dei is namelijk latijn voor god’s lul.
-
Ik vind dit zo’n mooi fragment omdat je hier een groep jongeren ziet die breken met de norm en daar zelfs succes mee zouden krijgen. Ik hou zelf wel van dat “out of the box denken. Ik denk wel eens, in een van mijn bombastischere momenten, als wij jongeren nou dezelfde inventiviteit ten toon zouden spreiden als deze krautrockers, hoeveel problemen zouden wij wel niet op kunnen lossen.

Vrije keuze: Wake up mister freeman, Wake up & Smell the Ashes

-
Videogames zijn tegenwoordig het ondergeschoven kindje van de artistieke wereld. Nog veel te vaak heerst het beeld dat games enkel kinderspel zijn. De afgelopen 10 jaar is de gamewereld echter volwassen geworden. Videogames hebben steeds betere verhaallijnen en kunnen unieke morele keuzes aan de spelers voorleggen.
-
De meest briljante games zijn tegenwoordig te vinden in de Indie-scene. Waar de grote studio’s vaak al 5 jaar lang grofweg dezelfde games verkopen- slechts met betere graphics- , vernieuwen indie-games echt. Het was lastig om een indie-game te kiezen die ik het allermooist vind. Ik heb gekozen voor Braid. Mensen die het spel nog niet gespeeld hebben en het wel zouden willen, zou ik willen vragen om nu te stoppen met lezen.
-
De game zet je al vanaf het begin op het verkeerde been. Je zou nooit verwachten dat achter het spel een goed verhaal zit. Braid refereert vaak aan Mario; zo dien je ook hier je ook hier een prinses te redden van een monster. De Gameplay is echter een stuk ingewikkelder. Dood gaan kun je niet, je kunt wel de tijd terugdraaien. Met dit mechanisme kunnen diverse puzzles worden opgelost.
-
Er zijn wel boekjes die het achtergrondverhaal uit de doeken doen, al zijn ze s redelijk cryptisch, maar hier kun je gewoon langs lopen. En waarom ook niet! Het spel rekent er haast op dat je het verhaal skipt. Slim, want het einde is hierdoor een des te grotere verrassing!
-



Als je het laatste level binnestapt, lijkt de prinses je te willen helpen. geen wonder natuurlijk, want jij probeert haar te redden. Als het hoofdpersoon dan eindelijk ontmoeten stopt de tijd. het blijkt dat het eindlevel zich achterstevoren heeft afgespeeld. De prinses helpt je niet, ze rent voor je weg en probeert je tegen te houden.
-
Ergo, je komt erachter dat het hoofdkarakter de slechterik van het spel is. Je bent als het ware een stalker. Daarnaast wordt er geïnsinueerd dat het hoofdkarakter een oedipoes-complex heeft. Verre van een onschuldige platformer dus. En dit is bovendien nog de meest gangbare interpretatie van het verhaal. Het spel is haast een David lynch-film die is vermomd als een platformer.

Ik volgde dit topic. Leuke stukjes, dus vandaar deze bump, we gaan toch niet stoppen!?

Hopelijk niet nee! Dus kom op Deric, madmadder, paap of andere ingeschrevenen

Zullen we dit nog eens opstarten?