Heal The World heb ik altijd een We Are The World Part II gevonden, pas sinds kort kan ik het beter waarderen.

- Chevy93
- sxesven
- deric raven
- madmadder
- Don Cappuccino
- Paap
- Misterfool
- stoepkrijt
- tip_of.yourstar
- Fathead
- itchy
~Slowgaze
-ThirdEyedCitizen

Leuk ja!

Interresant topic

Voorlopig hou ik het alleen bij lezen, wellicht dat ik later nog aanhaak als schrijver.......

Is het net als bij het programma ook de bedoeling om diepere en kritische vragen te stellen aan de Zomergast of zijn het alleen deze stukjes?

Interessante vraag. Elke user kan het nu zo diepgaand maken als hij/zij wil, maar als je min of meer uitgedaagd wordt om meer de diepte te zoeken? Nja, misschien iets voor een eventuele volgende ronde anders.

Vrijekeusfragment

Ik geloof dat ik het fragment leerde kennen dóór Zomergasten.

23 augustus, 1989.
600 kilometer lang, er wordt geschat tussen 1 en 2 miljoen mensen.
Een massale Project X, maar dan anders..




Helemaal van noord-Estland tot zuid-Litouwen. Allemaal hand-in-hand. Vanwege eenzelfde overtuiging: onafhankelijkheid. En het lukte, 6 maanden later werd Litouwen het eerste land dat onafhankelijk was van de Sovjet-Unie.

Het doet me denken aan hoe het ook kan. In plaats van op internet (Twitter, Facebook, blogs) oproepen tot haat, vaak verscholen achter een nickname waardoor je lekker kan schelden, kan je ook de straat op gaan en zoiets doen. Pim Fortuyn zei ooit in één van de mooiste emotionele uitbarstingen: Dit land is het zat! C’est Ça!
Hoe ver zouden de problemen in Nederland moeten reiken tot men in staat is een dergelijk protest op touw te zetten? Waarschijnlijk nooit, wij als Nederlanders hebben wel betere dingen te doen..

Zie ook de documentaire: The Singing Revolution.



"Imagine the scene in 'Casablanca' in which the French patrons sing 'La Marseillaise' in defiance of the Germans, then multiply its power by a factor of thousands, and you've only begun to imagine the force of 'The Singing Revolution'."

Laat ik in ieder geval voorop stellen dat het geen eenmansweg hoeft te zijn (zoals bv. de "Essentiële Reis"), maar dat iedereen vooral vragen moet stellen als hij daar behoefte aan heeft.

Langs de andere kant ben ik morgen op vakantie, dus veel tijd om te beantwoorden heb ik dan ook weer niet.

Nog 3 fragmenten te gaan. Vanavond het laatste muziekfragment en mijn album-/concertkeuze.

Nu: Het nummer dat iedereen moet kennen
Genoeg nummers die iedereen moet kennen. Alleen nummers als Stairway to Heaven, Paranoid Android en Sultans of Swing kent iedereen al, dus die hoef je niet te noemen.

Dan rest het volgende: kies ik alsof ik aan Nederland presenteer of hou ik het bij MuMe?
Omdat ik toch een beetje echt Zomergasten wil spelen, zou ik kiezen voor het eerste.

Er is één nummer dat ik aan iedereen wil laten horen en/of zien. Een nummer dat zo enorm goed in elkaar steekt en een nummer dat je, of je het nou goed vind of niet, nooit zal vergeten. Sigur Rós is een unieke band die het erg goed doet bij hippe jongelui op de site. Echter niet zonder reden.

Ik heb me altijd proberen te onthouden van het schrijven over de band, omdat ze hun eigen muziek soms niet eens in (normale) woorden kunnen vatten. De muziek laten spreken..




Het blijft TV, dus doe toch maar weer een live-versie met beeld.

Sigur Rós is een band die iedereen zou moeten kennen en Popplagid is inderdaad een nummer dat iedereen zou moeten kennen. Het jammere is dat veel mensen het niet kunnen of willen waarderen.

Geweldige compositie, heerlijke climax. Echt een nummer dat mensen kan raken, ook al weet het gros niet eens waar het over gaat of waar het voor staat. Muziek voor met de ogen dicht. Behalve als je bij zo'n concert bent, want ze maken er een mooi visueel spektakel van. (Deze keer in ieder geval. Of ze dat altijd doen weet ik niet, want ik ben er nog nooit bij geweest.)

Gewoon goed

Crossroads Festival (sinds 2004 elke 3 jaar) is een festival georganiseerd door Eric Clapton waar de gitaar centraal staat. Voor een gitaarliefhebber zoals ik is het dus heel erg genieten. Ik kan heel veel filmpjes kiezen, maar heb gekozen voor een mooie line-up.
Eric Clapton, B.B. King, Buddy Guy en Jimmy Vaughn.




Zoals het hele festival eigenlijk, subtiele blues waarbij de ene nog mooiere toonladders eruit gooit dan de andere. Het draait hier toch vooral om die juiste noot te raken. En dat gebeurt zeer regelmatig.

Afsluiting
Bij Zomergasten zie je achteraf altijd een film. Het is dan al veel te laat en na 3 uur lullen ben ik dan half in slaap, maar soms neem ik de film wel op, omdat die vaak wel interessant is. Een filmkeuze zou dan ook gemakkelijk zijn.

Een album kiezen is al moeilijker. Allereerst is luisteren iets anders dan kijken en gezien mijn voorliefde voor live-optredens wist ik al snel dat ik voor een concert zou gaan.

Een nieuw concert of juist gruizige, zwart-witopnames? Bekend, onbekend, lang, kort, één artiest, meerdere artiesten. Uiteindelijk kwam ik op een andere muzikale liefde van mij: Pink Floyd.

Pink Floyd leent zich bij uitstek voor een lateavondshow. Met veel lichtshows en audiovisueel simpelweg fantastisch. Een concert als P*U*L*S*E duurt iets te lang, een show als The Wall is toch matig qua opnames. Vandaar dat ik koos voor een concert dat jammerlijk niet op MuMe staat: Pompeii.

Vlak na de overgang van Syd naar David maakten ze Atom Heart Mother en Meddle, twee albums die perfect de overgang weergaven van psychedelisch naar progressief. Live in Pompeii geeft dit echter misschien nog wel beter weer.

De setting, de nummers, alles klopt aan deze.. collage.

WILFRIED: Goedenavond, welkom bij Zomergasten. Mijn zomergast van vandaag is sxesven. Sxesven, welkom.

SXESVEN: Dank je, Wilfried.

WILFRIED: Vreemde naam, sxesven. Van je ouders gekregen?

SXESVEN: Nee, haha, slechts pakweg de helft. Vierzevende om precies te zijn. De rest heb ik zelf toegevoegd.

WILFRIED: Sxe. Sexy? Een soort straattaal? Slang? Een soort LL Cool J, maar dan, ja, sxesven?

SXESVEN: Niets van dat, vrees ik. Het is niets meer dan een gangbare afkorting voor straight edge.

WILFRIED: Ik voel me toch een beetje out of my depth nu. Wat houdt dat precies in?

SXESVEN: Straight edge is een manier van leven die zijn oorsprong vindt in de hardcore punk. Dat was vroeger een vrij ranzige scene met een slecht imago. Wereldverbeteraars als Teen Idles en Minor Threat zagen dat liefst anders en introduceerden straight edge. Niet drinken, niet roken, geen drugsgebruik, geen promiscue sex. Toen ik er voor het eerst over las vond ik het direct inspirerend, die positive outlook. Ik koos ervoor, en ben er sindsdien trouw aan gebleven. Toch alweer bijna een jaartje of vijftien.

WILFRIED: Dat bepaalt dan toch voor een groot deel je identeit, denk ik? Als je de helft van je leven al zo’n ideologie aanhangt. En als die terugkomt in je naam.

SXESVEN: Schermnaam, maar inderdaad.

WILFRIED: Maar is dat zo?

SXESVEN: Tja, tot op zekere hoogte. De keuze die ik toen gemaakt heb beïnvloedt tot op de dag van vandaag mijn handelen. Het zit behoorlijk in mijn systeem. Maar bij die hardcore punk is het niet gebleven, verder. Al draag ik het nog steeds een warm hart toe.

WILFRIED: Gaan we er vandaag iets van zien?

SXESVEN: Niet eens.

WILFRIED: Wat wel? Laten we eens met je eerste fragment beginnen. Voor mij verder onbekend. Ik lees het en zie iets wat eerder op een toetsenbordongelukje lijkt. Hanatarash. Alsof je een peuter op je laptop laat rammen.

SXESVEN: Haha, ja, dan zit je er nog niet eens zover naast. Het roept nogal wat associaties op. Die van kliederende kleuters is wel een veel voorkomende. Het is een beetje vechten tegen de bierkaai met dit soort muziek, wat dat betreft. Vrije improvisatie is al een heet hangijzer - zelfs bij de meest begaafde improviserende jazzartiesten hoor je al genoeg dat het wel lijkt of ze een beetje door elkaar staan te tetteren. En dan is het resultaat nog niet eens zo amuzikaal en rommelig als dit. Ik snap het ook wel.

WILFRIED: Maar waarom gaan we het dan toch bekijken?

SXESVEN: Een aantal redenen. Natuurlijk omdat ik het fantastisch vind. Het is wat dat betreft slechts een prelude voor wat nog komen gaat, overigens. Een tipje van de sluier. Maar belangrijker is dat het net zoals straight edge mij nieuwe inzichten heeft verschaft. Het toont onbegrensde mogelijkheden. In de zin van: alles kunnen, alles kan. De extremen van jezelf opzoeken, en die van het medium, en die van de luisteraar. Daar geeft Eye Yamatsuka hier - op heel beknopte wijze - een ultiem voorbeeld van. Meer dan een microfoon heeft hij niet nodig om je in luttele seconden tot extase te brengen. Of je een schop voor de kont te geven natuurlijk. Het levert nogal eens verontwaardigde reacties op. Die troep. Wat moet dat? Belangrijkst echter: de esthetiek. Ik kijk hier met open mond naar. Ronduit geweldig.

WILFRIED: Ik ben nu heel benieuwd. We gaan kijken.




WILFRIED: Tja, ik snap wel wat je bedoelt. Het is allesbehalve conventioneel. Dat geschreeuw, die stuiptrekkingen. Ik zie er weinig in dat voor muziek door kan gaan. Het is meer een soort performance art.

SXESVEN: Zoiets heeft het ook wel. Veel artiesten die in deze niche werken bekommeren zich ook erg om de performance. Eye deed nog wel extremer. Gooide olievaten en hekwerken door de zaal. Brak hele podia af. Reed een concertzaal aan flarden met een bulldozer. Al suggereert performance art dat het een soort high brow gebeuren is. Dat is vaak allesbehalve zo. Soms is het zelfs uitgesproken low brow. Voor veel artiesten was en is dat ook juist de charme. Ergens balanceren tussen kunstig en vulgair. The Gerogerigegege was conceptueel vaak heel artistiek, maar ondertussen traden Juntaro en Gero 30 wel op in gay clubs waar Gero 30 zich en plein public aftrok terwijl Juntaro een drumcomputer aanzwengelde.

WILFRIED: Een kleine tragedie, bijna literair. Artiesten die enerzijds enorme aspiraties en misschien wel talenten hebben, maar die door een soort zelfdestructieve hang naar obscuriteit en vulgariteit niet echt erkenning krijgen.

SXESVEN: Ja, dat zeg je goed. Al weet ik niet of die erkenning überhaupt een streven is. Het vervreemden van lijkt vaak een doel op zich. Ik denk dat ze niet anders kunnen of willen. Maar nu hebben we het natuurlijk slechts over een niche in een niche.

WILFRIED: Want het gaat ook anders?

SXESVEN: Absoluut. Aan de andere kant van het spectrum vind je bijvoorbeeld Hijokaidan.

WILFRIED: Geen performance art?

SXESVEN: Dat weer wel, maar wel met een heel andere insteek. Althans. Het begon als een soort shock theatre, hoor, met gekots op het podium en emmers rotte vissen en je blaas legen. Ja, een feestje, als je de verhalen mag geloven. Beeld en geluid bestaat er evengoed van. Maar: dat alles was vóór een hoop personeelwisselingen. De line-up die halverwege jaren tachtig overbleef was heel anders. Heel bewust koos men voor de muziek, en liet de performances min of meer achterwege. En hoewel ze net zoveel - en vanaf eind jaren ‘80 zelfs nog meer - herrie maakten als veel generatiegenoten was hun insteek compleet anders. Ze waren niet obscuur en vulgair en zelfdestructief. Ze zetten hun noise in als een positieve kracht. Putten uit het leven met vrienden en familie, en die inspiratie dreef ze juist tot muzikale extremen. Heel wonderlijk.

WILFRIED: Interessant. Kun je daar iets dieper op ingaan?

SXESVEN: Een linkje ook goed?

WILFRIED: Natuurlijk.

SXESVEN: Alsjeblieft.

WILFRIED: Dankjewel. Goed, Hijokaidan dus. Ons volgende fragment?

SXESVEN: Dat klopt.




WILFRIED: Het blijft herrie in mijn oren.

SXESVEN: Dat is het ook.

WILFRIED: Luister jij eigenlijk alleen maar herrie heel de dag?

SXESVEN: Nee hoor, niet bepaald. Dat wordt weleens gedacht, maar mijn interesses reiken wel verder, en ook tot veel toegankelijkere gebieden.

WILFRIED: Zuid-Korea bijvoorbeeld.

SXESVEN: Haha, ja, daar noem je zoiets.

WILFRIED: Wat is de aantrekkingskracht? Is het oriëntalisme? We verkeren nu al een tijdje in Zuid-Oost Azië.

SXESVEN: Ik kan het niet ontkennen; het Verre Oosten oefent een ongrijpbare aantrekkingskracht op me uit. Dat uit zich in van alles. Japanse literatuur, Chinese cinema, Zuid-Koreaanse muziek, ik vind alle even interessant.

WILFRIED: Wat gebeurt er in Zuid-Korea zoal op muzikaal gebied?

SXESVEN: Van alles, natuurlijk; het gaat daar evengoed van zoete pop tot brute metal. Het voornaamste exportproduct is nu echter wel K-Pop. Voornamelijk groepjes aantrekkelijke meiden of jongens die hippe deuntjes zingen.

WILFRIED: Koreaanse Spice Girls en Take Thats?

SXESVEN: Daar zit wel iets in. Hoewel de talentencultuur daar veel extremer is. Meisjes en jongens worden al op jonge leeftijd gescout door grote corporaties die ze vervolgens klaarstomen om te debuteren in een nader te bepalen groepje. Krijgen ze les op speciale academies waar ze min of meer wonen. En komen er een paar jaar later uitrollen als klaargestoomde popsterretjes.

WILFRIED: Dus, voorgefabriceerde hap-slik-weg-muziek. Een redelijk vlakke cultuur, lijkt me.

SXESVEN: Hmm. Begrijp me niet verkeerd, het is zeker bedacht. Concepten worden er gedetailleerd uitgedacht, groepsleden nauwkeurig gecast, en aan songwriting branden de meeste sterretjes zich niet. Ook voor liedjes schrijven bestaan immers gespecialeerde divisies die dat veel beter kunnen. En toch. Het plezier en de charme van deze zangers en zangeressen is niet gespeeld. Het is oprecht plezier in het zingen, dansen, optreden. Genieten van alle heisa eromheen. Alle aandacht voor de fans. Wat dat betreft heeft die talentencultuur ook zijn voordelen. Ontsporende sterren maak je niet mee. Het langdurige klaarstoomproces zorgt er wel voor dat eenieder die uiteindelijk debuteert er ook geschikt voor is.

WILFRIED: Je noemde K-Pop zojuist het voornaamste exportproduct van Zuid-Korea. Dat betekent dat het de wereld aan het veroveren is, neem ik aan. Wat merken wij ervan?

SXESVEN: Nog niet al te veel, met een enkele internethype als uitzondering - Gangnam Style was immers ook K-Pop, als is PSY niet bepaald je typische K-Pop-ster. Je merkt echter dat K-Pop steeds meer voet aan de grond krijgt. Overal kom je fans tegen. Zo nu en dan klinkt er K-Pop op de radio. Een groep als Girls’ Generation maakt zich op voor een internationale tour. De Korean wave, zo heet de hele beweging.

WILFRIED: Beïnvloedt het ons?

SXESVEN: Daarvan zijn de eerste tekenen wel merkbaar. Een Amerikaanse act als Elite Gymnastics timmert stevig aan de weg en heeft K-Pop als één van haar belangrijkste inspiratiebronnen. Ze plakken mixtapes in elkaar met K-Pop-liedjes, verwerken allerhande Koreaanse invloeden in hun muziek en artwork. Dat levert interessante muziek op. Overigens is Elite Gymnastics in meer opzichten heel interessant.

WILFRIED: Ik heb daarover inderdaad iets gelezen. Hoe zo’n formatie een nieuwe invulling aan ‘het liedje’ geeft door eeuwig nieuwe versies uit te brengen, waardoor er eigenlijk nooit een definitieve versie bestaat. De song is dan niet langer van de artiest maar van de gemeenschap. Die ermee doet wat ze goed acht.

SXESVEN: Precies. Het is het ultieme exponent van de internetgeneratie. Neem een nummer als Here in Heaven. Oorspronkelijk verschenen als liedje op Ruin, als een door 90’s rave en breakbeat beïnvloede track. Vervolgens in lome ambientvorm op Ruin 2 als Here in Heaven 2. En daar stopte het niet. Andere artiesten maakten hun interpretaties, waarmee de nummers al gauw tot 7 opliepen. En, belangrijk, die versies verschenen ook gewoon allemaal op officiële Elite Gymnastics releases. Het waren geen officieuze covers of van minder belang zijnde remixes. Nee, ze stonden op gelijke voet met de eerste versie.

WILFRIED: Naar één zo’n versie gaan we luisteren.

SXESVEN: Dat klopt, die van Conrad Tao.




WILFRIED: Tja, dat bevalt mij direct een stuk beter. Niet obstinaat en hard. Maar wel wrang. Die tekst snijdt. Hartenzeer. Een mooi verpakte kleine tragedie. Een terugkerend thema, lijkt het.

SXESVEN: Daar kan ik wel inkomen.

WILFRIED: Uit zich dat ook elders? Film? We gaan even naar de scene kijken die je hebt uitgekozen. Een fragment uit Hana-bi, uit 1997, van Takeshi Kitano.




WILFRIED: Tragiek, zondermeer.

SXESVEN: Zeker, en gewelddadig. Hoewel Kitano’s werk veel gebalanceerder is. Zo ook deze film. Het kent genoeg tragische en gewelddadige momenten, maar ook hele mooie. Uiteindelijk is het haast een opbeurende film. Kitano speelt een ex-agent die op allerhande onwettige manieren geld aan probeert te komen om zijn aan kanker lijdende vrouw een laatste vakantie te bieden. Berooft een bank, steekt zich in de schulden bij yakuza. En dat alles omdat die ogenschijnlijk zo harde kerel alles voor zijn geliefden overheeft. Alles riskeert. Prachtig.

WILFRIED: Je favoriete regisseur, Kitano?

SXESVEN: Ik denk het wel. Zijn oeuvre is heel gevarieerd, natuurlijk. Platte humor in Getting Any?, een samuraifilm als Zatoichi, maar ook zo’n intens hartverwarmende film als Kikujiro. En natuurlijk de films als Sonatine en Hana-bi. Die bruut geweld en hartverscheurend mooie momenten afwisselen. Met altijd wel een belangrijke rol voor yakuza. Daarin blinkt Kitano wat mij betreft uit. En de muziek, natuurlijk.

WILFRIED: Jô Hisaishi. Zijn huiscomponist.

SXESVEN: Inderdaad. De muziek die hij voor Hana-bi schreef - hartverscheurend. Heel treurige, melancholische thema’s kan hij schrijven, terwijl hij tegelijkertijd ook uitblinkt in opgewektere of magischere muziek. Zoals voor Kitano’s Kikujiro. Zo’n compositie als Summer, die vreugde erin is echt onweerstaanbaar.

WILFRIED: En natuurlijk zijn werk voor Ghibli. Hij schreef de muziek voor nogal wat van hun films.

SXESVEN: Absoluut waar, en ook dat doet hij vaak méér dan adequaat. Alhoewel ik liever zijn werk voor Kitano hoor.

WILFRIED: En als de muziek ontbreekt?

SXESVEN: Ook dat kan interessante resultaten opleveren.

WILFRIED: We gaan even kijken.




WILFRIED: Ik geef toe: ik zit met open mond te kijken. Tegen alle verwachting in. Buffy the Vampire Slayer was naar mijn idee een heel campy aangelegenheid, maar ik zie hier toch iets heel anders.

SXESVEN: Ja, die misvatting is nogal hardnekkig, hoewel er - zeker in de eerdere seizoenen van de serie - ook wel behoorlijk wat campiness inzat. Maar dat is er met de loop van de jaren steeds meer uit verdwenen. Samen met Buffy groeide de serie op en werd volwassen. Dat leverde fantastische dingen op, zoals deze aflevering. Zonder meer één van de redenen dat Buffy tot mijn favoriete series behoort. Net zoals de musical-aflevering, Once More, With Feeling.

WILFRIED: Dat klinkt dan weer heel campy.

SXESVEN: Een beetje. Zo uit context wel. Maar ook daar is het meer dan een aflevering waarin iedereen toevallig zingt. Al is het ook gewoon belachelijk catchy, natuurlijk. Leuke liedjes. Hoe vreemd dat ook zo uit mijn mond komt vallen.

WILFRIED: Haha, tja. We drijven zo per ongelijk een beetje pop-territorium binnen. En dat na zo’n luidruchtige start. Net al Conrad Tao, en nu zelfs een naam die ik meteen al herkende. Björk.

SXESVEN: Fascinerend, toch?

WILFRIED: Ja. Voor mij wel een beetje popvrouw met grote stem uit de jaren ‘90. MTV-hits enzo.

SXESVEN: Hoewel het juist daarna zo interessant werd. De jaren ‘00 waren wat mij betreft haar hoogtijdagen. Waarin ze steeds meer tegen de grenzen van de pop aanschuurde. Knisperende electronica op Vespertine, stemacrobatiek op Medúlla. En dan zoiets als Drawing Restraint 9. Wat dan weer haast iedereen tegen de borst stuit. Zelf waardeer ik die drang om te experimenteren wel. Die heb ik zelf ook. Al bewonder ik ook ten zeerste haar kunde en talent om prachtige songs te schrijven, en die nog mooier te brengen.

WILFRIED: Hyperballad.




SXESVEN: Oorspronkelijk op Post, 1995, hier 14 jaar later op de tour in het kader van electronica meets koper-plaat Volta. Dat concept vertaalde zich overigens beter naar het podium dan naar plaat.

WILFRIED: Dat blijkt hier wel, ja. Magisch.

SXESVEN: En dat terwijl Bjork hier naar verluidt ziek als een hond op het podium stond.

WILFRIED: Daar merk je weinig van.

SXESVEN: Precies. Geweldige uitvoering van een geweldig nummer. Vooral met die geniale twist, waarin Hyperballad plots overvloeit in LFO’s Freak. En het stuiterende Pluto, dat erop volgt, vervolmaakt de boel wel.

WILFRIED: Een mooie bloemlezing zo, waarvoor dank. We sluiten af met een album. Wat is het geworden? Gaan we weer richting de herrie?

SXESVEN: Haha, nee. Daar blijven we vandaan. Al gaan we weer wel terug naar Azië. Lastig hoor, trouwens, om dan zo af te sluiten met een enkele plaat. Ik wilde eigenlijk een mixtape doen, maar goed, binnen de kaders blijven is ook wel weer een leuke uitdaging.

WILFRIED: Wat is het geworden?

SXESVEN: Geen 5*-plaat, in ieder geval, al schuurt ‘ie er dicht tegenaan. Een heel mooie plaat, sowieso, en een heel bijzondere voor mij persoonlijk omdat ‘ie me in november vorig jaar de nodige steun heeft geboden bij NaNoWriMo. In het kader van die challenge schreef ik mijn eerste novel, The Phantom Effigies. Erg trots op - een heel andere discipline dan de muziek en beeldende kunst waarin ik al veel langer actief in was. Hoewel ik altijd wel geschreven heb. Alleen nooit zo dat het leidde tot een werk dat ‘af’ was, tot op zekere hoogte. Met dank aan...

WILFRIED: Hurtbreak Wonderland. Ik zet mijn stoel even in de ligstand.

SXESVEN: Ik ook.

Met veel plezier gelezen en gekeken, Sven. Leuk gedaan!

Het kan nu alleen maar minder worden
Fantastische Zomergast. Leuk hoor

Wat een ontzettend leuk bericht sxesven Heb het met veel plezier gelezen. En volgens mij zou de VPRO een grootte fout begaan om je volgend jaar niet uit te nodigen om naar de studio te komen.

Jij hebt ook een grote* fout begaan GD

Gaaf ook dat je Wilfried hebt weten te strikken.

Sxesven
Geweldig!

Een interessant kijkje in de wereld van straight edge Sven

Ik heb het met plezier gelezen en heb genoten van de fragmenten. Hijokaidan heeft indruk gemaakt. Geen slechte indruk, dat moet ik toegeven. Ik moest er wel even goed voor gaan zitten, maar daarna kwam ik wel aardig in trance. Dan blijkt die muziek ineens veel muzikaler dan het op het eerste gehoor klinkt.

De filmscene heb ik ook met plezier bekeken, maar niet omdat ik het zo goed vond. Juist niet. Hollywood lacht zich toch stuk als ze dit zien? Slap acteerwerk, belachelijk veel bloed en geweld. Ik vind het best vermakelijk om eens te zien, maar een goede scene kan ik het niet noemen. Natuurlijk doet het uit zijn verband halen van één scene afbreuk aan de film en het verhaal, dus ik zal de film niet meteen afschrijven. Misschien is mijn kritiek wel erg voorbarig.
Ik denk dat het grotendeels met een cultuurverschil te maken heeft. Aziaten benaderen film heel anders dan wij. Hun idee van een goede film is vast heel anders dan het onze, of dat van een Indiër. Ik heb wel eens stukjes van een Bollywoodfilm gezien en dat vind ik ook lachwekkend.
Ach, ik zal maar niet te hard zijn. Ik ben nu eenmaal westers en hoewel ik opensta voor andere culturen vind ik het vaak moeilijk me daarin te verplaatsen. Dat merk ik ook met veel wereldmuziek.

Nogmaals: interessante fragmenten en uitleg! Bedankt! Hurtbreak Wonderland zal ik binnenkort eens beluisteren.

Toppresentatie

The Body, moet dat nou weer? Nou ben ik weer de hele dag emotioneel onstabiel. Fantastisch fragment. De rest ook allemaal prima en de uitwerking is leuk gedaan.

@stoepkrijt: Denk je niet dat t andersom is? Dat Azië zich rot lacht om al dat geforceerde, krampachtig realistische, neppe acteerwerk in Hollywood? Ja deze film is over the top, maar doet dat wel op een oprechte manier. Een manier die heel goed de emotie van de scene weet over te brengen en de gewenste reactie van de kijker in het midden laat. Persoonlijk weet ik bij Kitano vaak niet of ik nou moet lachen of huilen, dat lijkt me toch een knappe prestatie. Een Sion Sono vind ik daar trouwens nog beter in, maar daarover ben ik nog even stil.

Als er ergens ongeloofwaardig wordt geacteerd is het wel in Hollywood.

Ongetwijfeld. Het zijn twee verschillende werelden en ieder hebben ze een compleet eigen visie.

De manier van lopen, de stoere blikken van die twee agenten, het houterige slaan, het voorzichtige duiken (bang om zich te bezeren), de manier waarop die bovenste gast van de rest afglijdt. Het ziet er gewoon niet uit. Totaal onrealistisch. Hollywood is ook niet heilig en soms wordt daar inderdaad heel overdreven geacteerd, maar scenes als deze maken ze daar wel natuurgetrouwer. Realistischer zal ik niet zeggen (want daar weten ze pas echt wat over-the-top is), maar wel natuurlijker.
Persoonlijk geef ik daar de voorkeur aan, maar smaken verschillen.

Sven was een erg interessante zomergast. Ik heb met name genoten van Buffy en Björk. Zowel The Body als Voltaïc zijn nu al klassiekers.

Dit was een puike aflevering, kudos to sven!

- Chevy93
- sxesven
- deric raven
- madmadder
- Don Cappuccino
- Paap
- Misterfool
- stoepkrijt
- tip_of.yourstar
- Fathead
- itchy
~Slowgaze
-ThirdEyedCitizen
- Joy4ever

I'm in

Thanks bros

Frank legt 't mooi uit verder w.b. Kitano. Wil er zelf ook nog wel wat woorden aan wijten, alleen nu even geen tijd.

Also soz Frank, ik had hetzelfde tevens draai ik nu heel de tijd OMWF bij het verhuizen en klussen en elke keer word ik weer emotioneel bij when they pulled me out / of heaven (en dan zie ik altijd meteen die blik van Willow voor me ) en heel Standing en ook het meesterlijke stukje life's not a song / life isn't bliss / life is just this / it's living / and you'll get along / the pain that you feel / you only can heal / by living / you have to go on living / so one of us is living

Damn

precies. Laat maar weer horen hoe sterk die lyrics zijn (ook met betrekking tot de hele serie), want aan de uitwerking schort het nogal. Hoe vaker ik het zie/hoor, des te meer me opvalt hoeveel autotune is gebruikt. Bij Buffy, Dawn en Tara is dit begrijpelijk, aangezien het duidelijk is dat zij niet de techniek hebben om zo'n nummer te dragen. Toch, bij Spike wordt het ook duidelijk gebruikt en dat zorgt af en toe voor wat cringeworthy momentjes., vooral als duidelijk wordt dat hij zijn Amerikaanse zangstem opzet en dus niet echt als Spike meer klinkt. Grappig verder, James Marsters is een erg goede zanger normaal gesproken.

Maargoed, dat dus, tof.Deels offtopic verder, laten we t maar op Bunnies houden. It could Be Bunnies!