Er zit idd een repetitieve wegfadende synth in die enigszins lijkt op een dergelijke synth die ook in Radio Gaga zit, maar verder hoor ik weinig overeenkomsten tussen beide nummers...

Het is inderdaad die synth. Misschien bewust en elementje gepakt, misschien toeval, maar verder een compleet ander nummer uiteraard.

Lijkt er inderdaad op, maar ik had die associatie tot nu toe nog niet.

Dat heb ik dan weer wel met Sad Music en Adamski's Killer

Shit ja, nu je het zegt, hoor ik hem ook...

1. Eartheater - Below The Clavicle
2. Isabella - Mnesia
3. clipping. - Say The Name
4. Armand Hammer - Dead Cars
5. Idles - Grounds

1. Isabella - Mnesia
2. Ivory - Dreamers
3. Idles - Grounds
4. DeFeKT & Extrawelt - Field Day
5. Jessica Winter - Sad Music

Geen erg bijzondere finale, met weinig uitschieters, maar ook geen grote draken. Naar mijn idee hadden Beverly Glenn-Copeland, Nubya Garcia, Klô Pelgag, Ariwo, Fat Trout Trailer Park of LAUREL de finale wel meer kleur gegeven en het niveau opgetild. Enfin, het is niet anders, hier moeten we het mee doen.

1. Eartheater - Below The Clavicle
2. Lalalar - Hiç Mutlu Olmam Daha İyi
3. Ela Minus - el cielo no es de nadie
4. Idles - Grounds
5. Armand Hammer - Dead Cars

6. Blue Hawaii - I Felt Love
7. Jessica Winter - Sad Music
8. DeFeKT & Extrawelt - Field Day
9. clipping. - Say The Name

10. Sufjan Stevens - Video Game
11. Isabella - Mnesia
12. Ivory - Dreamers

1. Sufjan Stevens - Video Game
2. Ivory - Dreamers
3. Isabella - Mnesia
4. Eartheater - Below The Clavicle
5. Jessica Winter - Sad Music

Nog een handjevol uren te gaan tot de deadline van 23:59 vanavond.

25 stemmen zijn geteld en is het spannend? jazeker, de top 6 ligt maar 7 puntjes uit elkaar.

Ik heb nog goede hoop op lijstjes van: Dance Lover, inquestos, Ploppesteksel, Snoeperd, stardust_be, wibro en jordidj1 als ie uitgeluisterd is

En ieder die zich er graag mee wilt bemoeien natuurlijk.


Ik heb minder goede hoop op lijstjes van: Arbeidsdeskundige

Doorgaans geen liefhebber van Suffe Jan, maar Video Game is goed te doen.

1. Sufjan Stevens - Video Game
2. DeFeKT & Extrawelt - Field Day
3. Blue Hawaii - I Felt Love
4. Ivory - Dreamers
5. Jessica Winter - Sad Music

Ik vind dit eigenlijk de minste finale sinds ik meespeel hier, gelukkig redt clipping. de meubelen nog

1. clipping. - Say The Name
2. Blue Hawaii - I Felt Love
3. Sufjan Stevens - Video Game
4. Ivory - Dreamers
5. Armand Hammer - Dead Cars

Volgens mij heb je te lang geluisterd.

Prachtige finale!

Als ik alle nummers pas voor de eerste keer zou horen nu, dan had Eartheater op #01 gestaan!

Grootste ontdekking; Jessica Winter, heb ik echt een zwak voor dit soort muziek. Zag de naam Georgia ook al vallen.....Isabella ook heerlijk eigenzinnig!

01. Lalalar - Hiç Mutlu Olmam Daha İyi (9,1)
02. Jessica Winter - Sad Music (9)
03. DeFeKT & Extrawelt - Field Day (9)
04. Isabella - Mnesia (8,9)
05. Clipping - Say the Name (8,8)

06. Eartheater - Below The Clavicle (8,5)
07. Ela Minus - el cielo no es de nadie (8,5)
08. Ivory - Dreamers (8,3)
09. Sufjan Stevens - Video Game (8)
10. Armand Hammer - Dead Cars (8)
11. Idles - Grounds (7,5)
12. Blue Hawaii - I Felt Love (7,5)

Potverdikkie, we liggen achter op schema. Zelf wel door Teunnis komen

De uitslag ligt bij de hondsdolle hoogvlieger hoi123, smachtend kijken we uit naar de presentatie

Achter de schermen zijn de automatische nomi's alweer uitgezocht, dus we kunnen direct weer doorstoten straks.

...En we beginnen! Dank aan de onderstaande 28 juryleden voor het meestemmen, en wederom speciale dank aan aerobag voor het opjutten van de jury en het verzamelen van de stemmen.

123poetertjes, aerobag, arcade monkeys, Arno, ArthurDZ, AstroStart, Choconas, Dance Lover, dumb_helicopter, Edgar18, Gretz, Gyzzz, herman, hoi123, jassn, Johnny Marr, jordidj1, Koenr, Masimo, Mausie, panjoe, Simon77,stoepkrijt, Teunnis, Titmeister, VladTheImpaler, wibro, yeahyeahyeah

12. DeFeKT & Extrawelt - Field Day (20 punten, 7 keer genoemd)
(genomineerd door yeahyeahyeah)



Hoewel DeFeKT volgens mij nog niet een erg grote naam is in het technolandschap (Titmeister, scheld me uit als ik het fout heb), draait deze dj toch al zo'n tien jaar mee in het genre. Zijn samenwerking met de Duitse technoveteranen van Extrawelt is een enigszins onverwachte, als ik obscure online technoblogs mag geloven. Waar de laatste groep namelijk al tijden bekend staat om hun ruimtelijke, melodieuze geluid dat hele festivalweides succesvol kan vullen, heeft de analoge synth-techno van de Ierse Matthew Flinnegan een stukken rauwer, onvriendelijker karakter. De decennia aan gemeenschappelijke opgetelde ervaring van de twee projecten heeft echter gezorgd voor een naadloze verbinding van hun geluiden op Field Day, een vakkundig opgebouwde track die tegelijkertijd dansbaar als nét schurend is. Binnen deze finale vond men het echter helaas geen sooper track, en eindigt deze samenwerking onderaan.

Nee, je hebt het niet fout. Ik kende hem niet voor deze track, hij heeft al wel wat producties op zijn naam staan, maar weinig daarvan is echt doorgedrongen. Extrawelt is natuurlijk wel een grote naam in hun dancescene, maar die vind ik sterker met hun eigen tracks. Field Day vind ik wel aardig, maar niet zo heel boeiend. Was ook wel verbaasd over de grote aanhang hier in de voorrondes...

11. Lalalar - Hiç Mutlu Olmam Daha İyi (23 punten, 7 keer genoemd)
(genomineerd door Edgar18, nummer 1 van: Dance Lover, Edgar18)



Eén jaar en vijf maanden geleden had ik de eer om het eerste nummer van Lalalar dat in de finale stond te presenteren, en ondertussen heeft de band zich ontpopt als een echte Song van het Jaar-favoriet. Van de zes singles die ze hebben uitgebracht, hebben drie vorig jaar de maandfinale gehaald, en Hiç Mutlu Olmam Daha İyi is dit jaar een nieuwe toevoeging aan deze groep. Het nummer beschrijft de hunkering naar negatieve gedachtes: "Het klinkt misschien een beetje egoïstisch, maar soms is alles wat ik wil van het leven om alleen te blijven, genoeg om te vergeten hoe ik moet spreken/Om volkomen ongelukkig te zijn", zo biecht zanger Ali Güclü ŞimŞek op in het eerste couplet. Aan hun succes buiten dit topic kan het niet liggen - sinds de release van Lalalar is de band enorm gegroeid in populariteit, met een miljoen streams voor de laatstgenoemde single, laaiende reviews in The Wire en een heus festivaloptreden vorige maand in Bulgarije (daar kan het blijkbaar gewoon </3). Misschien valt al deze miserie te verklaren doordat ze hun positie al aan zagen komen: deze keer heeft de band weinig potten weten te breken in de maandfinale.

10. IDLES - Grounds (27 punten, 9 keer genoemd)
(automatisch genomineerd via RYM, nummer 1 van: dumb_helicopter, Simon77, VladTheImpaler)



Wie denkt dat muzikale uitingen in steun van de Black Lives Matter-protesten alleen vanuit de hoek van de zwarte genres komen, heeft het fout. Grounds is een ondubbelzinnige middelvinger tegen racisme, en een ondubbelzinnige oproep tot solidariteit en zelfliefde. "We wanted to make the sound of our own hearts’ marching band, armed with a jack hammer and a smile", zei frontman Joe Talbot erover. Het is een kenmerkend statement voor de band, die de politieke roots van punk weer terugbrengen met hun duidelijke uitingen tegen iedere vorm van marginalisatie (en niet iedereen is het eens met de manier waarop ze dit doen, zo blijkt uit een blogpost van de leadzanger van Fat White Family). Ook het geluid is onmiskenbaar IDLES, met de lompe gitaarriffs en donderende percussie die we van ze gewend zijn. Politieke punk is niet dood!

9. Armand Hammer - Dead Cars (28 punten, 13 keer genoemd)
(genomineerd door hoi123, nummer 1 van mezelf en panjoe)



In 2003 werd een bouwvakker genaamd Antoine Yates door de politie opgepakt voor het houden van een tijger in zijn appartement in Harlem. In een verklaring gaf zijn broer aan dat Yates een dierentuin wilde maken in zijn appartement, om iets moois te creëren, aangezien alleen hij maar destructie en verval in zijn buurt zag. Het was de hoofdinspiratie voor het album Shrines van Billy Woods en Elucid, die samen Armand Hammer vormen. Op Dead Cars verkent het duo samen met RAP Ferreira op kenmerkend abstracte wijze de armoede en het verval waar zwarte gemeenschappen in opgroeien, in "streets where Siri noted coordinates and was too scared to speak". De beat is passend zwartgallig, en de passie waarmee Woods zijn woorden uitspuugt is zo vurig dat ik er met plezier nog hele alinea's aan had gewijd als dat niet mijn neutraliteit als finalepresentator in gevaar had gebracht. Net zoals in de anekdote van Yates schuilt er echter hoop en zingeving in het bleke landschap dat ze beschrijven, in de vorm van het licht dat in een vervallen baptistenkerk naar binnen schijnt. Een verwijzing naar religie of naar (zwart) gemeenschapsgevoel? Vechten jullie het maar uit. In deze finale werd het nummer relatief vaak genoemd voor zijn positie, maar was dit toch te weinig op hoge plaatsen om echt te stunten.

8. Ela Minus - el cielo no es de nadie (36 punten, 11 keer genoemd)
(genomineerd door Mausie, nummer 1 van: jassn)



Na de tweede positie voor they told us it was hard... in mei en de zevende positie voor megapunk in juli, heeft Ela Minus nu met el cielo no es de nadi haar bingokaart vol: ieder nummer van haar EP heeft het gehaald. Ook op dit nummer wordt een zwaar dansbare, stuwende beat gecombineerd met haar kenmerkende zwoele, geaspireerde vocalen, en wordt op deze manier de onzichtbare scheidslijn tussen clubmuziek en "echte liedjes" vervaagd. Het is dan ook een expliciete motivatie van de Colombiaanse artieste, die een diepe liefde voor clubcultuur uitdraagt, om deze factoren te combineren. Het nummer is geschreven als oproep om alledaagse kleine daden van liefde te waarderen. Dit blijkt onder andere uit de titel, een herinterpretatie van een Spaans liefdevol spreekwoord waarin men elkaar de hemel belooft. Dat kan echter niet, zegt Ela, de hemel is van niemand. Maar een kusje kan je wel geven.

Wisten jullie trouwens al dat ze vroeger hardcoredrummer was?

7. Isabella - Mnesia (37 punten, 15 keer genoemd)
(genomineerd door Arno, nummer 1 van 123poetertjes)

"

Isabella is kort voor Isabella Koen, schijnbaar een van Boston's grootste namen op het gebied van elektronische muziek, maar nog vrij mysterieus op het wereldwijde web - haar enige full-length interview is van het internet afgehaald. Haar muziek wordt omschreven als vervuld van "post techno, industrial scares" en "academic noise". Ik zou Mnesia persoonlijk eerder omschrijven als het muzikale (?) equivalent van nu eens een olietanker die op een havengebied invaart, dan weer van lekkend stoom dat uit Tsjernobyl ontsnapt. Je zou zeggen love/hate, maar met vijftien gebruikers die haar een of meerdere puntjes gunden staat ze op de gedeelde tweede plek qua noteringen. Helaas moet ze wel drie kandidaten met hetzelfde puntenaantal voor zich duiden, aangezien deze glitchy bromkolos alleen het allerfavorietste nummer is van de poet.

6. Blue Hawaii - I Felt Love (37 punten, 12 keer genoemd)
(genomineerd door yeahyeahyeah, nummer 1 van: herman, yeahyeahyeah)



Kennen we Braids nog, die in april met volgens sommigen (niet mij) het vrouwelijke equivalent van Sunglasses nét de maandfinale misten? Dezelfde zangeres horen we hier in I Found Love - Blue Hawaii is een tweede project waar de Canadese Raphaelle Standell-Preston achter zit, samen met een zekere Alex Kerby. In tegenstelling tot haar eerdere bijdrage aan dit topic is I Felt Love een heerlijk zonnig housepopliedje (ik besef nu dat Ela dus niet de enige is die dit kan), geschreven over de moeilijkheid van communicatie met een geliefde in een rumoerige omgeving. Naar hun eigen zeggen heeft het nummer een speciale betekenis gekregen in een post-coronawereld waarin we het achtergrondgeluid hebben kunnen wegfilteren en ons hebben kunnen focusen op wat echt belangrijk is in het leven. Mijn luie reet die in de afgelopen zes maanden nieuwe recordtijden aan ondersteboven op de bank liggen en net-niet-grappige sitcoms kijken heeft gezet kan hier niet aan relaten, maar jullie hopelijk wel. Door de dubbele nummeréénpositie kan dit zonnige liedje in ieder geval net op een plekje in het linkerrijtje rekenen.

Alex Kerby is haar ex-partner, wat de tekst van het nummer wel een extra bodem geeft. De best expliciete singlehoesjes vind ik in dit licht ook wel opvallend.

Mooie presentatie tot nu toe! Ben nu wel benieuwd geworden naar meer muziek van Isabella.

5. Ivory - Dreamers (37 punten, 12 keer genoemd)
(genomineerd door Titmeister, nummer 1 van: stoepkrijt, Teunnis,Titmeister)



Irritant dat toen ik begin deze maand deelde dat je Someone Like You van Adele kan zingen over dit liedje heen, ik niet wist dat ik de maandfinale zou gaan presenteren, anders had ik dat leuke feitje nog even opgespaard. Verder is er namelijk niet al te veel te vinden over Ivory, behalve dat we vergeten zijn de (IT) die onderdeel lijkt te zijn van zijn artiestennaam toe te voegen. Wat er wel is: dit aangename interview, afgenomen twee jaar voordat de Italiaanse Daniel Tagliaferri die achter dit project zit Dreamers uitbracht. Hierin geeft Tagliaferri aan dat zijn lievelingsdier een olifant is. Ook beschrijft hij zijn drive om betekenisvolle dancemuziek te maken, waarin verhalen worden verteld. Hoewel hij hierna meteen toegeeft dat dit niet een bijster originele drive is voor dj's, is het hem klaarblijkerlijk wel gelukt met Dreamers, het type dancetrack dat tegelijkertijd als euforisch of als melancholisch kan worden bestempeld. Het levert hem mild succes op in dit topic, met toch drie nummeréénposities.

edit: En belangrijk nieuws!! Over Hold Your Breath, zijn tweede single op Spotify, kan je Get Lucky meezingen, maar dan heel langzaam.

4. Eartheater - Below The Clavicle (37 punten, 11 keer genoemd)
(genomineerd door Ploppesteksel, nummer 1 van: aerobag, Choconas, Gyzzz, Johnny Marr, Masimo)



Mensen die net zoals ik een metalband hadden verwacht bij deze naam hadden het tegelijkertijd helemaal fout als een klein beetje goed. Want hoewel Below the Clavicle een harmonieus folknummer met een wijd scala aan orkestrale begeleiding is, is Trinity Vigorsky niet vies van een plechtige, extreme esthetiek, zo bewijst albumtitel Phoenix: Flames Are Dew Upon My Skin en bijbehorende albumhoes waar ze de titel kracht bijzet. De New Yorkse artieste heeft niet alleen een duidelijke artistieke visie op haar voorkomen, maar ook haar muziek. Tijdens het schrijven van het album had ze een fascinatie met de vorming van ondergronds gesteente. Dit heeft haar geïnspireerd om een nummer te schrijven over de vorming van een visie op een bepaalde situatie waar ze nog niet genoeg van afweet - het begrip van de situatie is nog een lump at the base, onder haar sleutelbeen. Het is het nummer dat in deze finale de love/hate-competitie zou winnen als die bestond: bungelend onderaan meerdere lijstjes, maar ook prijkend bovenaan vijf (!) lijstjes, scoort het nummer een mooie vierde plek.

3. Jessica Winter - Sad Music (45 punten, 16 keer genoemd)
(genomineerd door Gretz, nummer 1 van: Gretz, Mausie)



Ik snap dat velen van jullie verward zijn, maar nee, het is niet schrijver van christelijke young adult-boeken Jessica Winter die hier een bronzen medaille scoort. Over de Winter waar we hier dan wel te maken hebben is nog maar weinig duidelijk, aangezien de Londense muzikante pas vorig jaar haar entree heeft gemaakt in de muziekwereld. De connecties heeft ze in ieder geval al - ze heeft al getourd met Pumarosa en Death Grips, en op Sad Music horen we de saxofoon van Alex White van Fat White Family (terugkerende factor, merk ik). Het is de meest succesvolle single van haar dit jaar uitgebrachte debuut-EP, en is geschreven met cathartische doeleinden. "Sad Music was born out of a particularly bad day, and [is about] how music was a saviour at that time", zo zegt ze er zelf over, en dat blijkt: de mistroostige tekst staat in sterk contrast met de dansbare synth-gedreven beat. De About the Dancefloor van de competitie dit jaar, zo zei een wijs persoon voor mij, een goede vergelijking wat mij betreft - ik ben er zeker van dat we binnen en buiten deze competitie nog veel gaan verwachten van deze vrouw.

2. Sufjan Stevens - Video Game (45 punten, 12 keer genoemd)
(genomineerd door panjoe, nummer 1 van: arcade monkeys, AstroStart, wibro)



Het is een bewuste tegenstrijdigheid die aan Arcade Fire's laatste plaat doet denken: een nummer dat ageert tegen een maatschappij waarin men wanhopig zoekt naar validatie van anderen door middel van Het Internet, geeft Sufjan vorm met pakkende hooks, lieflijke synths en nota bene een viral Tiktokdanseres. Bestrijd de vijand met zijn eigen wapens, zo u wil. Toch is Video Game bovenal een beduidend positief liedje van 's werelds meest geliefde sad boy. Ondanks het scala aan dingen die Sufjan opnoemt niet te willen, geeft hij ook zijn missie mee: vrede met het maatschappelijke circus dat nou eenmaal bij roem komt kijken, en het zijn van zijn eigen believer en redeemer (een hint naar het bredere thema van verlies van geloof op The Ascension?). De vakjury heeft deze boodschap deze maand kunnen waarderen, en beloont Sufsuf met een ruime tweede plek - zijn tweede medaille dit jaar, en ik gok dat er nog wel een derde aan kan komen.

(tromgeroffel)