Koenr schreef:
Het zilver is deze maand voor Yves, onze favoriete, oncategoriseerbare duizendpoot. Dat betekent wel dat hij 1 stapje terug moet doen na zijn glorieuze overwinning afgelopen maand. Hij zal er niet minder om slapen denk ik.

2018 was al een redelijk succesvol jaar voor Yves, óók in deze competitie. Licking an Orchid werd 7e in de maandfinale, Noid mistte echter de maandfinale op basis van #1-noteringen. Ouch. Dat onrecht werd wel hersteld door de verovering van plekjes 10 én 20 in de jaarfinale van 2018, maar vlekkeloos is zijn track-record dus net niet.

2020 ziet er voorlopig nog rooskleuriger uit voor Sean Bowie. Vorige maand was er dus al die glorieuze overwinning en ook deze maand ging Yves voor de overwinning, althans, zo leek het. Maar uiteindelijk moest Yves genoegen nemen met de strijd om het zilver, een strijd die behoorlijk close was zoals jullie kunnen zien. Keresone behaalde exact evenveel punten als Tondo. 2x minder genoemd, maar wel 2x vaker op #1 gezet. Dat was dus nét genoeg voor de 2e plek deze maand. Maar Yves staat nog maar aan het begin van een glorieuze carrière, dat kan niet anders.

Yves zijn grootste voorbeeld is overigens Throbbing Gristle, ook al zo'n ongrijpbare act. Is er inmiddels al enige consensus bereikt over onder welk genre dit valt? Doet dat er nog toe? I can be anything / I can be what you need croont Bowie op Kerosone! Gender-fluid, genre-fluid, het maakt allemaal allang niet meer uit.

JoaMuse schreef:
meeslepend

arcade monkeys schreef:
Gospel for a New Century was een podiumkandidaat geweest, maar deze is ook heel goed. Als auteur van een van de beste albums van 2020 verdiende Yves Tumor zeker een plek in de finale

stoepkrijt schreef:
Prince is nergens ver weg, maar het zijn vooral de vrouwelijke vocalen die indruk op me maken. Intens en zwoel door elkaar heen, als een soort Meg Myers meets Emma Ruth Rundle. Muzikaal hoor ik eerst soul vibes die daarna worden aangevuld / overstemd door elektrische gitaren. Kerosene! Klinkt als één lang outro van 5 minuten, maar is muzikaal interessant genoeg om het gebrek aan structuur snel te doen vergeten.

dumb_helicopter schreef:
Aangenaam nummer zonder meer. Yves weet steeds een bepaalde eigen stijl te creëren, die er weinig in slaagt me te misvallen. Leuke gierende gitaren.

Titmeister schreef:
9 toppers en dan moet ik er dus eentje puntloos laten. Dat dat Yfke zou worden, had ik vooraf niet verwacht. Kwestie momentum beetje voorbij, maar desondanks nog steeds erg smooth.

jordidj1 schreef:
Yves is altijd in topvorm als het om singles gaat, de twee die in de jaarfinale van 2018 stonden waren ook bizar goed. Toch vind ik Gospel for a New Century flink beter dan Kerosene!, daarom helaas buiten de punten.

Koenr schreef:
panjoe schreef een paar dagen geleden "in totaal tel ik, naast Sabrina, tien vrouwen, acht mannen, en één Yves Tumor." en een rakere typering kan ik zo snel niet bedenken. Tijdens de maandfinale waar dit nummer 2e werd had ik het al over het gemak waarmee Sean Bowie's muziek zowel gender als genre bend. Dat hij Bowie heet - net als die andere beroemde kameleon - lijkt me dan ook geen toeval.

Ondanks mijn waardering voor Yves' muziek is er echter nog geen definitieve (emotionele) klik tussen ons tot stand gekomen. De muziek is echter eigenzinnig en ongrijpbaar genoeg om er steeds met liefde een extra luisterbeurt aan te wijden en ik vind het plekje in finale hier dan ook zeker verdiend. Ik ben heel benieuwd wat er nog in het vat zit de komende jaren.

Choconas schreef:
Interessantste single van Yves tot nog toe (al vind ik Gospel ook tof). Fraaie kruisbestuiving tussen hiphop en rock, met een geweldige bijdrage van Diana Gordon.

Teunnis schreef:
Yves Tumor leerde ik kennen toen hij op het programma van LGW stond. De luistersessies vooraf bleek de muziek nog wat ongrijpbaar, maar ik ging vol goede moed naar het optreden. Daar bleek het in een veel te kleine zaal te zijn, waardoor ik eerst twintig minuten buiten stond en daarna de rest van de tijd opgepropt achter in een zaaltje met het slechtste geluid dat ik ooit op een festival heb gehoord. Toch intrigeerde Yves me destijds met zijn optreden. Nu ben ik voorzichtig aan meer en meer fan aan het worden. Zo behoort Gospel for a New Country tot één van mijn favoriete singles van 2020. En er staan nog wel een paar betere nummers op het album, maar ook Kerosene! is prettig.

123poetertjes schreef:
Fietstocht des Oordeels - etappe 1: Yves Tumor - Kerosene!

Kerosene! Met een uitroepteken alsof Yves ook enthousiasme voor mijn Fietstocht uitstraalt. En die intro met een beetje zo’n donkere vibe en ook wel met nieuwsgierigheid naar wat nog komen gaat maakt het ook direct een fijne start. Ik voel me eventjes de Niek die voor zonsopkomst op zijn fietsje springt om naar weetikwaar te rijden. Behalve dat het nu laat in de middag is en de zon al urenlang de goed gevulde parkjes vlakbij mijn huis verlicht. Gister [Koningsdag] zat ik hier nog met een vriendinnetje van me (en nog wel duizend anderen ofzo), en ze zei nog dat ze het kjoel vond dat ik zulke duidelijke hobby’s had zoals muziek en naar random plekken fietsen. Wist zij veel dat ik een dag later even de dubbelcombo eruit gooi. Maar het is niet alleen genieten, een nummer van het jaar uitkiezen is ook een verantwoordelijke taak en daar ben ik me bewust van. Dus terwijl ik de smalle parkweggetjes goed tot me neem blijf ik uiteraard invested in de muziek op mijn steeds crappier wordende oortjes. Eventjes denk ik nog wel van: shiiiiit hier op deze plek had Pongo nu kunnen luisteren, maar goed, het is een mooie dag en ik heb er dan ook snel vrede mee. Ergens ben ik juist ook wel blij met Yves in de finale omdat het toch een in deze finale uniek geluid vertegenwoordigt. Maar toch, zoals ik wel vaker met Bowie heb (srsly, ik kwam er gister pas achter dat hen daadwerkelijk Bowie heet lol, hoe kon het ook anders?) vind ik het wel goed en spannend maar komt het nog steeds niet helemaal tot me binnen, zelfs al verzoekt hen in het nummer nog om acceptatie in welke vorm dat ook. Diana Gordon brengt nog de nodige dynamiek maar het mag allemaal niet echt baten. Als het klaar wees ik dat ik Kerosene! ga achterlaten hier. En daar heb ik vrede mee.

Koenr schreef:

Bicep, een Noord-Iers duo, bestaande uit jeugdvrienden Andrew Ferguson en Matthew McBriar, begon ooit als een waar nerdy-fanboy-project, enthousiast bloggend over nieuwe Dance-releases. Dat doen de heren overigens nog steeds zo te zien. Zelf muziek maken kwam iets later.

De meesten hier leerden Bicep waarschijnlijk kennen dankzij hun heerlijke In Yer Face remix. In 2016 was die track hier goed voor een 6e plek in de maandfinale. In 2017 volgde er een 11e plek voor Aura, en een 10e plek voor Glue 2 maanden later. Maar net als bij Disclosure wonnen ook deze heren aan momentum, en Glue wist het tot een 25ste plek te schoppen in het eindspel. Ze kwamen net een paar puntjes tekort om The National op hun plek te zetten.

Maar met Atlas, net een maandje oud, ging het heel vlot. In de eerste ronde moesten de heren new-age-koningin Smith nog voor zich dulden, maar daarna was er geen houden meer aan. De ene na de andere user uitte zijn lof voor deze track. In de finale werden maar liefs 18 noteringen en 57 punten bij elkaar verzameld. 18 lijstjes! Alle records kunnen de prullenbak in, als daar tenminste nog ruimte is naast Smith's gitaar en overige plannen. Het resultaat: 1 Gouden Plak, een tevreden yeahyeahyeah, een tevreden Johnny Marr, maar vooral, een tevreden Gretz.

Glue vind ik zelf nog steeds een heerlijke track, maar die eigenzinnige sound hoor ik in deze track niet zo doorklinken helaas. Het klinkt prima, maar dit is voor mij het anoniemste nummer in de finale. Jullie oordeelden echter anders, en de heren zullen maar wat tevreden zijn met deze gouden plak. Dat wordt een digitale caverave komende week. Niemand minder dan Johnny Marr is jullie host.

JoaMuse schreef:
lekker

arcade monkeys schreef:
Luistert lekker weg, maar ik ga er niet van op het puntje van mijn stoel zitten. Vrees dat ik toch een tikkeltje ben uitgeluisterd op deze.

stoepkrijt schreef:
Het debuutalbum van Bicep was een van de eerste complete electronic-albums die ik beluisterde. Dat was in een tijd dat mijn interesse voor alle soorten elektronische muziek flink begon aan te wakkeren. Dat album blijft voor mij een belangrijk referentiekader voor veel house of andere elektronische muziek.
Atlas was de vooruitgesnelde single van hun tweede album en overdonderde mij meteen: zwaar, duister, mysterieus, maar dansbaar. Of in één woord: badass. *insert smiley met zonnebril*

dumb_helicopter schreef:
Dé nachtclubbanger van 2020, mocht dat een normaal jaar geweest zijn. Het kan er al vrede mee hebben dat een niet-electronicadept zoals ik hier ook veel plezier aan beleefd heeft het afgelopen jaar. Spannend, meeslepend, mysterieuze zang. Apricots was ook goed, maar dit is nog een tikkeltje beter en heeft meer eeuwigheidswaarde. De enige echte topsong van deze finale.

Titmeister schreef:
Electronic-by-the-numbers wellicht, maar who cares, als de getallen zo goed met elkaar worden verbonden als de Noord-Ierse broers klaarspelen op deze track. Want in tegenstelling tot het leeuwendeel van hun nieuwe album, is dit wel een knaller van jewelste.

jordidj1 schreef:
Tot en met plek 11 scoren de nummers goed in mijn cijferboekje, Bicep kon vaak wel op puntjes bij mij rekenen, maar komt in dit geweld toch wat te kort. Blij vlagen een beetje te eentonig.

Koenr schreef:
Wel leuk hoor, dat Bicep, maar het is een beetje als kauwgom waar de smaak iets te snel van af is. Echt een hele chille voice-sample, maar de 5 min zijn te lang en zoals bij meerdere van hun nummers is het me allemaal te flimsy en te dun om echt te imponeren of beklijven. Prima middenmoot nummer, maar heeft niks in deze finale te zoeken. Dat had het in de maandfinale al niet.

Choconas schreef:
Typisch Bicepnummer, dat het uitstekend zou doen op de dansvloer.

Teunnis schreef:

Het kroonprinsenduo van de electronica kwam in 2020 met enkele singles die vooraf zouden moeten gaan aan het hoogtepunt van hun carrière: het tweede album als de definitieve troonopvolging. Het album zakte uiteindelijk als een pudding royaal in elkaar. Neemt niet weg dat de hype volledig terecht was, mede vanwege deze fantastische leadsingle. Op gebied van geluidstechniek behoort Bicep tot de beste van de huidige klas. Ze beschikken over een heerlijk palet aan klanken en op Atlas wordt dat ten volste benut.

123poetertjes schreef:
Fietstocht des Oordeels - etappe 8: Bicep - Atlas

Ik had het eigenlijk al een beetje opgegeven in Atlas maar nu ik zo door de Malpie heen fiets pogen de heren van Bicep toch nog zijn finaleplekje recht te doen. En ik moet zeggen, tot op zekere hoogte slagen ze daar nog best behoorlijk in. In een Fietstocht waarin Caribou, Jayda G en DJ Sabrina The Teenage DJ al voorbij zijn gekomen is het vierde dancenummer misschien een beetje overkill maar toch krijg ik hier weer net een iets andere dynamiek mee. Het pad door de Malpie is smal, echt voor fietsers gemaakt. Normaal gesproken ziet het hier zwart van de boomers maar nu is het etenstijd dus ze zijn allemaal thuis, lucky me. Ergens verwacht ik daarentegen dat ik na elke bocht plots een verborgen festivalweide aan zou kunnen treffen met een Noord-Iers hoofdprogramma. Daar heb ik nu in mijn introvertmodus helemaal geen zin in dus gelukkig blijft het vrijwel uitgestorven. Zo alleen wordt het best wel magisch en de vocal samples lijken zich ook telkens te vergapen aan de vergezichten die zich per bocht van een nieuwe kant laten zien. Punten gaat Atlas zeker niet halen in mijn lijstje maar ik ben al blij dat ik er toch nog een fraaie, haast ultieme feeling uit weet te halen. Dus Bicep, toch nog een welgemeend dankjewel. Jullie mogen blijven

Teunnis schreef:
BESTE TOP-2 OOIT!!!!1!1

ArthurDZ schreef:
Trots op mijn Cariboo Hebben we mooi voor elkaar gekregen,

JoaMuse schreef:


Spannend...

arcade monkeys schreef:

Arno en Titmeister kunnen bij deze gaan aanschuiven bij het gokkantoor om hun winst op te strijken, want voor hen was deze uitslag al een maand geleden geen verrassing meer.

Het is pas vorige week (bij de 50 beste nieuwe bands van 2020 volgens Stereogum) dat ik een beeld zag van deze band. Ik was zeer verbaasd over hoe nerdy ze er uit zagen. Ik had een foto vol ruige kettingrokers verwacht maar eigenlijk zouden ze alle 7 (want ja, uit zoveel leden bestaat dit collectief) qua looks zo bij Vampire Weekend kunnen aansluiten.

Hun muziek is niet gebonden aan conventies. Qua tempo zit er geen lijn in, qua tekst ook niet. Het lijkt allemaal alsof ze het ter plekke zitten uit te vinden (niet geheel toevallig, want improvisatie maakte zeker in hun begindagen een belangrijk deel uit van hun werkethiek). Het linkt allemaal wel wat naar Slint of The Fall, maar eigenlijk doen ze toch vooral hun eigen ding. Persoonlijk vind ik Science Fair misschien wel het beste dat ze al op ons loslieten. Zeker het tweede deel van dit nummer is echt overdonderend.

In 2021 komt hun debuutalbum eraan. We moeten ons niet blindstaren op de sound van eerdere song van het jaar toppers als Athen's France en Sunglasses. “We’ve Gone in a new direction and are writing with a new ethos” vertelde saxofonist Lewis Evans aan The Fader. Athen’s France en Sunglasses staan evenwel op dat nieuwe album, maar het zou dan om re-recordings gaan. Nog 64 nachtjes slapen en we weten hoe het zal klinken. Ik vermoed dat ik niet de enige ben in dit topic die zit af te tellen.

JoaMuse schreef:
nerveuzz

arcade monkeys schreef:
Hun beste nummer, tot die conclusie ben ik uiteindelijk gekomen. Ook een nummer dat mijn persoonlijke top 5 van 2020 haalde, dus heel blij om deze in de finale te zien. Ik weet niet goed wat er nog verder over deze band kan gezegd worden, maar in Science Fair komt alles wat hen zo goed maakt tezamen. Het mysterieuze, enigmatische, gejaagde, diabolische, gestoorde en extatische zitten hier allemaal bij elkaar verpakt. Zeker die laatste anderhalve minuut is puur genieten.

The Eraser schreef:
Vermits het leven niet altijd laidback en zaligmakend is, krijgt Black Country ook een plekje in mijn lijst. Science Fair klinkt ontzettend grimmig en opgefokt, maar explodeert pas echt in de laatste minuut met een ontsporende en dissonante outro.

stoepkrijt schreef:
Science Fair schuurt aan alle kanten en dat is ook precies de bedoeling. Het experimentele in de compositie spreekt me wel aan, de rauwheid van het geheel (muzikaal en vocaal) helaas een stukje minder.

dumb_helicopter schreef:
De nieuwe stroming van de Britse alternatieve postpunkbandjes is vooralsnog geen voltreffer geweest voor mij. Hoewel het interessant in elkaar zit en de noisy elementen me zeker aanspreken, mis ik het pure songgedeelte om een memorabelere indruk te kunnen wekken bij mij. Hierdoor geen blijver in mijn playlists.

Titmeister schreef:
Tsja, wat moet ik nou nog over dit zevental schrijven. Tot op grote hoogten gehypt, en terecht. De creativiteit die zijn tentoonspreiden in hun rockmuziek is redelijk ongeëvenaard. Science Fair is wat dat betreft signature BCNR. Zal het ze dan lukken om daarmee Song van het Jaar te worden?

jordidj1 schreef:
16 NOVEMBER MENSEN, 16 NOVEMBER.

hoi123 schreef:
Als ik nog één ding mag benoemen over deze band na de boekwerken die er op het internet over hen is volgeschreven is dat ik het ongelooflijk tof vind hoe BCNR atonaal gefreak weer cool heeft gemaakt – als dat het ooit was. Binnen een jaar zijn ze uitgegroeid tot één van de meest toonaangevende bands van het moment, zonder iets in te leveren aan gewaagde keuzes. Zo ook hier op Science Fair: het neurotische gitaarloopje, het samenspel tussen elektrische gitaar en sax, Isaac Wood die een complete nervous breakdown lijkt te hebben achter de microfoon – het is allemaal misschien wel eens eerder gedaan, maar bijna nooit zo pakkend en kundig.

Koenr schreef:
Weinig toe te voegen aan mijn stukje bij Sunglasses vorig jaar. Het blijft zoeken tussen alle generieke rock naar de bands die eigenzinnig genoeg zijn, maar met BCNR kregen we een goede kandidaat om lekker op te hypen de afgelopen 2 jaar. De Slint-invloeden die al duidelijk naar voren kwamen in de eerder singles, worden hier in de lyrics nog even extra dik onderstreept. Het kenmerkt de zelfspot van 1 van de beste bands van dit moment.

Choconas schreef:
Black Country, New Road kwam, zag en overwon de wereld in 2021 met het album For the First Time, maar in 2020 brachten ze natuurlijk al Science Fair uit. Zeer overtuigend nummer dat eigenlijk alleen maar beter is geworden en dat nu ook al furore maakt in de Witte Trui.

Teunnis schreef:

Black Country, New Road kwam eind 2020 met hun derde single. Ze bliezen me voor de derde keer op rij keihard omver en daarmee sloot ik ze definitief in de armen. Hoe het brede assortiment aan instrumenten op een hoop wordt gegooid en toch leidt tot een schitterende symbiose is echt ongekend. Roxy Music is een lachertje naast deze band. Ik denk dat ik kan zeggen dat ik niet meer had verwacht ooit nog zo'n goede nieuwe rockband te zien. What a time to be alive!

123poetertjes schreef:
Fietstocht des Oordeels - etappe 9: Black Country, New Road - Science Fair

Als een speels jeugdig hertje dartelen de openingsdrums van Science Fair over de nieuwe weg in het zwarte achterland dat de Malpie heet, mij nog eventjes in de veronderstelling latend dat er zometeen géén enorm muzikaal bloedbad volgt. Maar ik probeer daar niet in te trappen en ben al helemaal op m’n hoede. En vanaf deze hoede spot ik een blikje Freeway cola die iemand om een tak heen heeft gebonden. Wtf. Fokking Freeway ook, gadverdamme. Nee, naar hoef je bij de mannen en vrouwen van BCNR ook niet bij aan te komen, die blieven geen second best Coca Cola tribute act maar gaan in hun tweede finaledeelname gewoon voor de real deal. Science Fair is op z’n eigen manier bijna net zo geniaal en citeerbaar als Sunglasses en in tegenstelling tot z’n voorganger ook niet verneukt op het album terechtgekomen. Bonus. Ik pak het blikje en laat het waar ook al die namaakselbandjes thuishoren: in de prullenbak. De spot waar ik van plan ben zometeen te gaan zitten zie ik al, maar ik pak nog even een extra rondje mee. Ik weet welke kant ik op ga, het is Black Country out there. Black Country, Unpaved Road welteverstaan en mijn fiets begint langzaam te shaken, eerst intiem, dan steeds harder. En dan is er geen houden maar aan. Met plakkerige handen banjer ik door het bos maar ik heb het gevoel dat ik sneller moet IT’S BLACK COUNTRY OUT THERE. Isaac is losgeslagen wild en geeft me slaag na slaag, hij is extremely loud and incredibly close. Toch weet ik te ontkomen en slaak ik een zucht van verlichting wanneer mijn spot weer terug in het vizier komt. Tijd om eventjes te eten en te lezen. En even bij te komen, goeie genade zeg.

Teunnis schreef:

Its Charli, baby! Ha, wat een timing. Net wanneer ik weer eens een finale presenteer, wordt een persoonlijke favoriet en eigen nominatie (ruimschoots) de winnaar van de maand. Heerlijk! Ik zal proberen bondig te blijven terwijl ik jullie zo veel mogelijk achtergrondinformatie geef. Charlotte Emma Aitchison is hele lange tijd zoekende geweest. In 2008 - Charli was toen zestien - plaatste ze af en toe wat demo's op MySpace, waardoor ze een heel klein beetje opgepikt werd. In 2010 leverde dat haar een eerste contractje op. Over deze tijd zegt ze zelf het volgende: "I was still in school, I'd just come out of this weird rave scene, and I wasn't really sure what to make of that. And when I got signed I hated pop music; I wanted to make bad rap music." Een jaar later, in 2011, begon ze al op de radar van Pitchfork te komen. Maar ze bleef zoekende. Zo schreef ze het nummer I Love It, maar vond het eigenlijk maar niks. Een jaar later pakte Icona Pop het op en scoorde er een dikke hit mee (o.a. #1 in UK). Het leverde haar het eerste kleine beetje roem op, maar nog steeds had ze geen idee waar ze heen wilde. Ondanks dat werd haar debuutalbum begin 2013 toch redelijk ontvangen. Maar eigenlijk geen haan die er naar kraaide. Eind 2013 maakte ik pas kennis met haar, met de heerlijke oorwurm SuperLove. Ik dacht, dit wordt een knaller van een hit. Niet dus. Maar heel kort daarna kwam dan wel de echte doorbraak. Boom Clap werd in 2014 een megahit en niet veel later deed ze het dunnetjes over met Fancy. De wereld lag aan haar voeten, Charli was een popster in wording. Maar Charli deed eigenzinnig en ging samenwerken met Sophie. Je weet wel, Sophie van die rare muziek. Ze bracht de door Sophie geproduceerde EP, Vroom Vroom, uit. Een aardverschuiving vergeleken met haar recente hits. De reacties waren gemengd, maar stiekem begon haar carrière hier pas echt. Ze kreeg dankzij haar nieuwe gedurfde geluid een enorm fanatieke aanhang. Zelfs zo erg dat ze meerdere keren last had van fans (lees: enge stalkers) die haar thuis opzochten. In 2016 werd A. G. Cook - labelbaas van PC Music en goede vriend en muzikale broeder van Sophie - haar "creative director" en sindsdien zijn ze een twee-eenheid. En alles wat ze sindsdien aanraken veranderd in goud. Misschien niet de gouden hitparadesuccessen waar ze aan het begin van haar carrière heen leek te gaan, maar wel muzikaal goud. Charli kan niet meer zonder Cook en Cook kan niet meer zonder Charli. Twee geslaagde mixtapes, vele topsingles en twee fantastische albums verder en Charli en Cook zijn bezig PC Music naar grootse hoogten te brengen. De climax van een hele bijzonder twaalf maanden voor Charli en Cook kwam er op 12 september in de vorm van een digitaal "festival", alleen te streamen op Twitch. Het was typisch PC Music, maar dan wel op zijn allerbest. Een verwarrend optreden van Kero Kero Bonito, 100 Gecs met een set waarin ze hun teksten veranderde naar Ratatouille-verwijzing ("If a rat / In a hat / Could cook / Real good" ), Dorian Electra die creepy stond te doen in haar achtertuin, een bizar gebeuren van Fraxiom, een bijzonder geslaagd concept van digitaal moshpitten, de maestro himself met een schitterende versie van Oh Yeah en de ook door mij genomineerde Pumpkins-cover met een verbluffend mooie videoclip. En dan was er nog tijd voor een laatste artiest. Charli, de koningin van PC Music, mocht het bal afsluiten. En deed dat dus met wat nu de maandwinnaar is geworden. Een vernieuwde mix van albumafsluiter Visions, met daar nog aan vastgeplakt een compleet gestoorde tweede helft. Ze hebben niet ingehouden. Cook en co zijn met Appleville all-in gegaan en hebben wat mij betreft de inzet dubbel en dwars terugverdiend.

Afgelopen zaterdag was er opnieuw een livestream-event, dit keer volledig in Halloween-thema. Ik heb het helaas moeten missen en kan slechts fragmenten terug vinden. Jullie horen het van me als er weer zo'n parel tussenzit.

Charli. Forever.

JoaMuse schreef:
hyperpopparty

arcade monkeys schreef:
Ja, dit is heel leuk he. Anderen zullen dit wel beter kunnen uitleggen dan ik.

stoepkrijt schreef:
Die autotune schrok me eerst nog erg af. Sowieso is deze hele sound nogal weird en ik wist niet goed wat ik ermee aan moest. Inmiddels weet ik wel beter. Visions is retecatchy en na iedere overgang blijft die catchiness onverminderd hoog. Nog steeds heb ik de grootste moeite om dit liedje te omschrijven of om onder woorden te brengen waarom dit nou zo lekker is, dus dat laat ik maar gewoon aan de echte kenners en Charli-holics over.

dumb_helicopter schreef:
Hyperpop! Dat een steeds oudere knar in het jaar dat hij 30 wordt daar nog met geconfronteerd moet worden. Maar eerlijk: dit is eigenlijk echt wel leuk! Het helpt natuurlijk dat de reguliere single ook al best te pruimen was, maar de remix maakt er nog meer een echte stamper van zonder in de valkuil te vallen van volledig in overdrive te gaan zoals andere Hyperpopnummers soms voor hebben. De clip is ook best intrigerend natuurlijk.

Titmeister schreef:
Charli heeft het voor elkaar hoor; ze heeft deze scepticus weten te overtuigen van de genialiteit van de hyperpop/bumblegum bass uit de PC Music-stal. Zoals bij veel dingen gaat het om de juiste dosering. Hoe dit nummer ontspoort van een geautotunede pianoballade tot een soort happy hardcore-nummer, en ook weer terugkeert, is tamelijk geniaal. Een popklassieker in wording!

jordidj1 schreef:
Eigenlijk allesomvattend voor 2020. Er gebeurt veel, je wil van alles doen, maar op het eind van de rit sta je toch alleen in je woonkamer te dansen.

hoi123 schreef:
PC Music is een genre dat in al zijn post-ironische esthetiek even irritant kan zijn wanneer het in zijn verering van pop-clichés ook de songwriting overboord gooit, als geniaal wanneer dezelfde popclichés worden gebruikt om al geweldig pakkende muziek nóg over de top euforischer te maken. Dat laatste is een zeldzame kunst, volledig beheerst door SOPHIE (rust in vrede) en nu ook Charli. Deze remix van Visions is een absoluut anthem, inderdaad nog stukken beter dan het origineel, simpelweg door de vele gezichten van het nummer: van sentimentele popballad naar Underworld-achtige dance waar je hele velden vol mee kan krijgen, naar op hol geslagen vroege 00’s-pianotrance, naar glitchy industrieel gefreak, naar een gigantische synthwave-climax, en tot slot eigenlijk ook het liefste pianomelodietje van het jaar. Een soort muzikale encyclopedie van het PC-genre; bovendien een absolute banger.

Koenr schreef:
In retrospectief was het Charli die in 2020 het ultieme lockdown album op haar naam heeft geschreven en het uitzichtloze-quarantaine-gevoel beter dan wie dan ook wist op plaat wist te vangen. Alleen daarom staat ze al terecht in de finale hier. how i'm feeling now boorde bovendien een nieuwe lading liefhebbers aan, want ook ik was niet eerder zo enthousiast over haar werk. claws groeide al snel (samen met o.a. XS, Uwa en Plans) uit tot 1 van de popnummers van het jaar en hoewel Visions op het album eigenlijk een enigszins anonieme afsluiter was, mocht het in deze superieure Appleville versie enkele maanden later alsnog shinen.

Verder snap ik nog steeds niet goed hoe de andere songs uit het PC Music en Bubblegum Bass kamp het zo slecht doen in deze competitie, terwijl Visions hier op zo overweldigend veel steun kon rekenen. Zou het dan toch de lengte zijn? Stelletje verstokte proggers hier.

Zonder dollen, dit is een heerlijke, kleurrijke kauwgomballenstuiterplaat die in 8 min van ontroerend naar euforisch en weer terug gaat. PC Music is nog steeds 1 van de beste dingen die pop-muziek ooit is overkomen.

Choconas schreef:
Dit zal waarschijnlijk niet als een verrassing komen, maar deze Visions krijgt van mij een fikse onvoldoende, werkelijk geen idee wat dit over-de-top-autotunefiasco in de jaarfinale te zoeken heeft.

123poetertjes schreef:
Fietstocht des Oordeels - etappe 12: Charli XCX - Visions (Live at Appleville)

Hier heb ik al een keer eerder een stukje over geschreven, in de Charli-GH. Het eerste woord dat ik in die tekst gebruikte was ‘ik’; het tweede woord was ‘fiets’. Treffend, alsof ik toentertijd al wist dat Visions een paar maandjes later terug zou keren in deze setting. Deze appelgaardversie staat officieel natuurlijk niet op Spotify maar een tijdje terug heb ik haar illegaal gepindakaasd dus I’m oké. Om deze zonde goed te maken koop ik wel een keer een kaartje wanneer Charli in de buurt komt optreden, en haal ik how i’m feeling now een keertje op vinyl. Dat is toekomstmuziek tho: in het heden blijf ik helemaal wild van Visions, nog altijd even formidabel en relevant als toen ik hem voor het eerst hoorde. De spits van de Achelse Kluis doemt al op, het verste punt en tevens de eindbestemming van mijn Fietstocht. Toch voel ik me dichter bij huis dan ooit tevoren: dit is de ultieme thuisquarantainetune, de belichaming van het jaar 2020, en als jullie een klein beetje meewerken de beste jaarwinnaar die we hier ooit gehad hebben. De gedachte hieraan brengt me in partymodus en begin wild in het rond te zwaaien. Fok it, ik ben nu toch even alleen. Net als Charli, maar dan zonder zwembad. Maakt niet uit, ik heb op dit moment toch liever een fiets. Geheel in stijl zwaai ik ook mijn Fietstocht Des Oordeels uit, nu ik de oprijlaan van de abdij betreed. Daar waar België en Nederland samenkomen; een soort reallife weergave van dit fraaie topic. Ik lijk het bijna perfect getimed te hebben, al gaat Charli toch nog weer wat langer door dan je zou denken en dat is helemaal prima, ik heb alle tijd en Visions is nou eenmaal fantastisch episch. Dus ik dwarrel nog eventjes rond, maak een fotootje en wend me tot Sint-Benedictus, de beschermheilige van de Kluis. Ik verzoek hem mij een schone terugreis te wensen en bovenal bedank ik via hem graag het maffe, nare en prachtige twintigtwintig. Proost!

Teunnis schreef:

Op 12 september organiseerde A. G. Cook Appleville, een "tribute to live computer music", ter promotie van zijn (soort van debuut)album Apple. Ik kon er helaas niet live bij zijn - ik ben vergeten wat de reden was, maar ik weet nog wel dat het een hele goede reden was - dus ging ik de volgende dag snel zoeken of er al ergens beeldmateriaal was opgedoken. De bekende fora afstruinend kwam ik in eerste instantie nog niks tegen, maar plots dook er ergens op YouTube een privéfilmpje op waar het hele evenement van begin tot eind te zien was. Dat heb ik vervolgens verspreid over drie dagen zitten kijken en die dagen kon ik nergens anders meer aan denken. Ik heb meerdere fragmenten drie keer achter elkaar teruggespoeld, gewoon omdat het zó fascinerend. De derde dag - het voelde ook als de derde dag op het festival, zo kapot van alle late nachten - was het tijd voor het slotstuk en A. G. Cook zelf was de logische afsluiter. Dat was fenomenaal en met Pumpkins-cover Today een briljant einde aan een avontuur. De lichten dimden en ik wilde net afsluiten, stond er opeens "Next, Charli XCX". JAAAAAAAAAAA!!!!!! Ik herkende al gauw de klanken van mijn albumfavoriet Visions, maar zelfs in mijn stoutste dromen had ik nooit verwacht dat het zo fantastisch zou zijn. Het begint al goed met een Charli achter de piano met een swag van hier tot New York. Gewoon piano spelen terwijl je danst op de pianokruk. Zingen terwijl je een meter van de microfoon staat. En dan moet het nummer eigenlijk nog gaan beginnen. Ik weet nog dat ik al (thuis, in mijn eentje) in complete euforie uit mijn dak ging bij het moment dat ze in haar studiostoel rondspint met de camera. Naïeve jongen was ik toen nog. Want het nummer wordt pas echt next level Charli op het moment dat ze het zwembad in springt. Ik wist niet meer waar ik het hebben moest. Dit was en is nog steeds alles waar PC Music en de daaropvolgende hyperpopbeweging voor staat: het omarmen van het extreme binnen de popmuziek, het samenbrengen van experiment en conventie, voorbij de parodie stappen, etc. Het moment dat ik deze videoclip voor het eerst zag is een sleutelmoment geworden in mijn muziekbeleving, net zoals de eerste klanken van Sigur Rós en Kanye's kortfilm Runaway dat waren.

Voor wie Appleville nog eens in zijn geheel wilt beleven, hier de link: A.G. Cook's Appleville FULL STREAM (video + audio) - YouTube. Helaas is de link die ik zelf eerst gebruikte dood, en bij deze nieuwe link is het grootste gedeelte van Charli geknipt. Maar goed, dat stuk zullen de meesten ondertussen al vaak genoeg gezien c.q. gehoord hebben.

aerobag schreef:
2. Black Country, New Road - Science Fair (162 punten, 30 keer genoemd)