We gaan in 2021 rustig verder waar we afgelopen jaar waren gebleven

https://i.vgy.me/3N3d7a.jpg

Als presentator van dienst wil ik alle 35 stemmers bedanken voor het meestemmen in deze laatste maandfinale van 2020, samen hebben we andermaal een record doen sneuvelen. Shout-out dus naar de vakjury van december 2020:

123poetertjes, aerobag, arcade monkeys, Arno, ArthurDZ, AstroStart, Cervantes, Choconas, Dance Lover, dumb_helicopter, Edgar18, Gretz, Gyzzz, hoi123, inquestos, JB7x, JoaMuse, Johnny Marr, jordidj1, Koenr, Masimo, Mausie, panjoe, pauljojo, Ploppesteksel, Poeha, Simon77, stardust_be, stoepkrijt, Teunnis, The Eraser, Titmeister, VladTheImpaler, wibro, yeahyeahyeah

Ik zal aanstonds met de presentatie aanvangen. Ik voorzie dat het een presentatie in etappes wordt, want een mens moet toch ook eten, slapen en aandacht besteden aan zijn partner, nietwaar? De ontknoping volgt, naar alle waarschijnlijkheid, in de loop van zondag.

12. Tame Impala - Is It True (32 punten, 12 keer genoemd)
(genomineerd door Arno, nummer 1 van: Arno, Poeha, Simon77)



Wat kunnen we nog zeggen over Tame Impala? Zonder meer één van de populairste en succesvolste artiesten van de laatste tien jaar, begonnen als een waanzinnige psychedelische rockband en anno 2020 een eenmanshitmachine in de persoon van Kevin Parker. Vijf jaar na het derde studioalbum Currents, met daarop de alternatieve megahit Let It Happen, bracht Tame Impala begin 2020 het album The Slow Rush uit. De plaat leverde nogal gemengde reacties op, ook hier op MusicMeter. Er lijkt grosso modo wat minder waardering te zijn voor The Slow Rush dan voor eerder werk, maar er staan nog steeds voldoende fans op de banken voor Kevin Parker. Het album dingt dan ook nog mee voor twee Jordy's, oftewel Musicmeter's eigen Grammy Awards: beste album in de categorie dance/electronic en mooiste hoes. Als er echter ook een categorie teleurstelling van het jaar was geweest, dan was Tame Impala waarschijnlijk een grote kanshebber geweest.

Eerlijk is eerlijk, The Slow Rush is ook mij tijdens de eerste luisterbeurten bepaald niet meegevallen en Is It True sprong er voor mij zeker niet uit. Maar gedurende deze maand is met name dit nummer toch wel gegroeid, een heerlijke discoknaller die lekker in je hoofd blijft hangen. Het nummer is overigens geschreven vanuit het perspectief van iemand die liefde buitensluit, uit angst voor wat de toekomst brengt. Het grootste gedeelte van dit nummer is opgenomen in een vakantiehuis in Malibu, dat is afgebrand door grootschalige bosbranden. Gelukkig kon Kevin Parker zijn laptop nog op tijd in veiligheid brengen. Kijk vooral ook naar de muziekvideo bij dit nummer, psychedelisch en retro zoals in de goeie ouwe begintijd.

Dan over tot de orde van de dag. Hier in de Song van het Jaar werden de successen in 2020 bepaald niet aaneen geregen. Lost In Yesterday strandde kansloos in de eerste ronde en met Is It True pakte Tame Impala deze maand zijn laatste kans op succes dit jaar, door de finale te bereiken. Het succes zal echter bitterzoet zijn, want meer dan een laatste plaats zit er niet in voor deze Australische rooibok.

Tijd om een campagne te starten voor Song van het Jaar 2021 om een paar nieuwe rockisten en een paar nieuwe poptimisten aan boord te krijgen. 40 vaste deelnemers moet mogelijk zijn. Dikke win-win: nog meer records en betere uitslagen dan in 2020. Doe jij een eerste opzetje

Ik pas. Ben wel klaar met luisteren naar slechte muziek.

Ai, vergeten te stemmen En ik vond dit nog wel de sterkste finale in tijden.

Dit zou mijn lijstje zijn geweest:

01. Keleketla! - Papua Merdeka (Machinedrum Remix) 9
02. Ana Frango Elétrico - Mulher homem bicho 8,5
03. Auktyon - Мечты 8,5
04. Tame Impala - Is It True 8,5
05. Muriel Grossmann - African Call 8,5
06. The Wants - The Motor 8,25
07. Monophonics - Last One Standing 8
08. DJ Sabrina the Teenage DJ - Next to Me 7,75
09. Mr. Muthafuckin' eXquire & Madlib - Black Mirror 7
10. Moor Mother & Billy Woods - Giraffe Hunts 7
11. BADBADNOTGOOD feat. MF DOOM - The Chocolate Conquistadors 7
12. Goat Girl - The Crack 6

The Slow Rush vond ik ook niet heel bijzonder, maar deze track dan wel weer erg lekker.

Ik miste je al Herman, maar ik wilde je ook niet lastig vallen met tags. Zo te zien had jouw stem ook nog eens de uiteindelijke score in de bovenste regionen behoorlijk beïnvloed

Ach, had best gemogen - ik was gisteren bezig met Townes van Zandt en vandaag sowieso te laat thuis. Maar ik heb een dag of 5 de kans gehad en had ook prima al eerder kunnen stemmen, ik kwam er alleen niet aan toe alles nog een keer te beluisteren (wat niet per se hoeft, maar ik altijd wel leuk vind om te doen).

11. Auktyon - Мечты (33 punten, 10 keer genoemd)
(genomineerd door aerobag, nummer 1 van: 123poetertjes, aerobag, Masimo)



Dan is het nu tijd voor de eerste anderstalige artiest uit deze finale. De Russische band Аукцион of Auktyon (wat overigens gewoon veiling betekent) moet gemakkelijk de oudste artiest in deze finale zijn. Volgens de overlevering opgericht in 1978 en florerend tijdens de rockscene van het toenmalige Leningrad (thans Sint-Petersburg) in de jaren ‘80, is deze band zelfs ouder dan menig stemmer tijdens deze maandfinale, uw presentator inbegrepen. Naar verluidt was Auktyon één van de weinige groepen uit die tijd die opgemerkt werd door de niet-Russisch sprekende wereld. De band had een redelijk vaste kern, weinig zogenoemde draaideurleden, en toerde aanvankelijk voornamelijk door alle uithoeken van de toenmalige Sovjet-Unie, maar later ook door Europa. In 2006 maakte de band zelfs de oversteek naar de VS, waar ze veelal optraden voor een publiek van Russische immigranten.

De muziek van Auktyon laat zich niet zo gemakkelijk omschrijven: het heeft zeker overeenkomsten met art rock, maar kent ook elementen uit de folk, punk en jazz, met een belangrijke rol voor de blazerssectie. De vergelijking die eerder op deze pagina’s gemaakt werd met De Kift is helemaal zo gek nog niet. Qua populariteit op MusicMeter heeft Auktyon nog wel een wereld te winnen trouwens, tot nu toe zijn er in totaal dertien stemmen uitgebracht op de elf albums die thans op de website staan (de meeste albums hebben nog geen enkele stem). We hebben het aan de nieuwsgierigheid en het doorzettingsvermogen van onze trouwe man achter de schermen te danken, dat Auktyon er nu bij is, want aerobag heeft zich afgelopen jaar verdiept in de Russische folkrockscene en nomineerde Auktyon tweemaal voor de Song van het Jaar. Deze tweede poging, Мечты van het gelijknamige album, is een nummer met een intrigerende gedrevenheid, in zijn monotonie even overrompelend als menig post-punklied. Мечты betekent overigens dromen. Ik vraag me af of de band er ooit van heeft durven dromen om de maandfinale van de Song van het Jaar te bereiken, maar deze maand is in elk geval een nette elfde stek hun deel.

10. Mr. Muthafuckin' eXquire & Madlib - Black Mirror (35 punten, 16 keer genoemd, geen nummer 1)
(automatisch genomineerd via Maak-Kennis-Met)



Mr. Muthafuckin' eXquire werd in 1986 geboren als Hugh Anthony Allison in Brooklyn, New York City. Hij groeide op in de wijk Crown Heights in Brooklyn. Als kind van gescheiden ouders, bracht hij zijn weekdagen door met zijn moeder en de weekenden met zijn vader. Hij stopte met de middelbare school toen hij 15 jaar oud was. Zijn rapcarrière startte in 2008 met het uitbrengen van de mixtape The Big Fat Kill, waarna een hele reeks mixtapes en enkele EP’s volgden. In 2019 bracht hij zijn langverwachte, titelloze debuutstudioalbum uit via Soulspazm en Chocolate Rabbit (zijn eigen label). De naam Mr. Muthafuckin' eXquire wordt vaak gecensureerd als Mr. MFN eXquire of gewoon eXquire. De hoofdletter X in zijn artiestennaam verraadt zijn bewondering voor rapper DMX.

Black Mirror komt voort uit de (vooralsnog eenmalige) samenwerking van Mr. Muthafuckin' eXquire met Madlib, de DJ/producer die samen met zijn betreurde generatiegenoot J Dilla tot de absolute top van beatmakers behoort. Op Black Mirror komt Madlib weer als vanouds met zo’n heerlijk lome en zonovergoten beat aanzetten. eXquire rapt daar overheen met een verhaal over “zwarte mannelijkheid en gemeenschap”, als eerbetoon aan zijn in 2020 overleden oom Shango.

9. Goat Girl - The Crack (35 punten, 12 keer genoemd, 2x nr. 1, 2x nr. 2)
(genomineerd door stardust_be, nummer 1 van: Gretz, stardust_be)



Goat Girl is een vrouwelijk post-punkviertal uit Zuid-Londen, dat in 2016 tekende bij Rough Trade. Hun eerste album is destijds eerlijk gezegd aan mij voorbij gegaan, maar sinds de eerste single Sad Cowboy ben ik helemaal aan boord. Al vanaf de eerste klanken kreeg dat nummer mij te pakken en ik ben het in de loop der tijd alleen maar meer gaan waarderen. Het heeft voor mij qua opbouw en intensiteit wel wat weg van Priestess van Pumarosa, wat ik ook nog altijd betoverend mooi vind. Net zoals Sad Cowboy staat ook het nummer The Crack op het gisteren verschenen tweede album On All Fours, dat al de nodige lovende kritieken heeft gekregen. Ik kom termen als sci-fi synthesizers, onverwachte akkoordenwisselingen, verschillende zangstijlen en gruizig gitaarspel tegen en kan me daar wel wat bij voorstellen. De muziek doet me regelmatig denken aan Warpaint en Chastity Belt, twee artiesten die ik ook hoog heb zitten. Ik moet het album zeker nog wat vaker draaien, maar Goat Girl zou dit jaar wel eens tot één van mijn favorieten kunnen uitgroeien.

Dan nog even over dit nummer: vergeleken met Sad Cowboy is The Crack wat meer rechttoe-rechtaan, maar daarmee niet minder pakkend of charmant. Volgens de band kwam het nummer voort uit een denkbeeldige post-apocalyptische wereld waarbij mensen de ruimte invluchten voor een nieuw leven op een ongerepte planeet, als gevolg van de plundering van Planeet Aarde. Juist ja! De surrealistische video bij het nummer werd geregisseerd door Molly Ann Pendlebury en is erg de moeite van het bekijken waard.

8. Muriel Grossmann - African Call (35 punten, 13 keer genoemd, 2x nr. 1, 3x nr. 2)
(automatisch genomineerd via Maak-Kennis-Met, nummer 1 van: Choconas, pauljojo)



Het is bepaald geen vaste prik, maar zo eens in de zoveel tijd lukt het een jazznummer om door te dringen tot de SvhJ-maandfinale. Dat deze keer de eer te beurt valt aan Muriel Grossmann, stemt mij bijzonder tevreden, want ik bewonder haar enorm als artiest. Ik leerde de bruisende jazz van deze Oostenrijkse saxofoniste ook vrij recent kennen, namelijk in de lente van 2020. Ik werd eerst overrompeld door het meesterwerk Reverence (2019) en daarna ben ik plaat na plaat gaan terugluisteren tot het album Quartet (2008). Ik was er zo van onder de indruk, dat ik iedereen die het maar horen wilde, met deze prachtige muziek in aanraking wilde brengen. Langzaam maar gestaag werd de jazz van Muriel meer en meer opgepikt, al bleef aanvankelijk het aantal stemmen op haar albums beperkt. Totdat Muriel Grossmann afgelopen december op de valreep nog het album Quiet Earth uitbracht, met dit wervelende African Call als vooruitgesnelde single. Het nummer werd tot mijn vreugde goed ontvangen in het Maak-Kennis-Met-topic en de rest is geschiedenis.

De Oostenrijkse saxofoniste, geboren in Parijs, opgegroeid in Wenen, maar al sinds jaar en dag woonachtig op Ibiza, laat op Quiet Earth opnieuw horen een benadigd componiste te zijn met een grandioos saxofoongeluid. Het album, en dan het nummer African Call in het bijzonder, past uitstekend in de indrukwekkende reeks albums die ze de afgelopen vier jaar in snelle opvolging heeft uitgebracht: Natural Time, Momentum, Golden Rule en Reverence. Deze albums zijn een absolute aanrader voor wie reeds gevallen is voor de charmes van African Call. Elk van deze albums is schatplichtig aan John Coltrane's mystieke periode halverwege de jaren zestig, toen albums als A Love Supreme, Ascension en Meditations aansluiting zochten bij hogere machten. Ook Alice Coltrane, Pharoah Sanders en McCoy Tyner kunnen als referentie dienen. Net zoals op het vorige album Reverence, wordt Muriel hier bijgestaan door vier buitengewoon begaafde muzikanten: Radomir Milojkovic (gitaar), Gina Schwarz (bas), Uros Stamenkovic (drums) en Llorenç Barceló (Hammond orgel). Hun geweldige samenspel tilt deze muziek echt naar een hoger niveau, dit is spirituele jazz in de beste Coltrane-traditie!

Muriel Grossmann hoopt overigens dat het album Quiet Earth tegenwicht biedt aan de eindeloze stortvloed aan slecht nieuws die 2020 heeft gebracht. "Ik probeer graag iets zinvols en positiefs over te brengen op de mensen, ze een goed gevoel te geven, hun geesten op te peppen," zegt Grossmann hierover in een interview. Ik kan niet voor anderen spreken, maar bij mij is dat in ieder geval goed gelukt.

Bedankt voor deze ontdekking Choconas! Het slotnummer, gelijknamig aan het album, vind ik ook erg sterk. Misschien zelfs beter.

Zeer lezenswaardige presentatie Choconas!

Heerlijke stukjes met veel fun facts en andere wetenswaardigheden Choco

Lekker bezig, Choco.

Lees ik hierin dat Keleketla! zou hebben gewonnen met het lijstje van herman..?

Gelukkig zijn de teksten van Choconas wel de moeite in deze finale.

Dank voor jullie complimenten, heren! Tijd om verder te gaan, lijkt me zo!

7. Keleketla! - Papua Merdeka (Machinedrum Remix) (43 punten, 14 keer genoemd)
(genomineerd door yeahyeahyeah, nummer 1 van: AstroStart, Ploppesteksel, Teunnis, yeahyeahyeah)



Keleketla! kwamen we al eerder tegen in de SvhJ: in juni haalde hun International Love Affair eveneens de maandfinale. Toen moesten ze nog genoegen nemen met de rode lantaarn, dus met deze zevende plaats weten ze zich mooi te revancheren. En voor wie het weer vergeten is: Keleketla! is een samenwerking tussen het Britse elektronische duo Coldcut en een omvangrijke groep Zuid-Afrikaanse artiesten en muzikanten uit de VS, het VK en Nigeria. Het project nam zijn aanvang toen de oprichters van de Johannesburg’s Keleketla! Library een open uitnodiging stuurde naar Coldcut voor een samenwerking. Coldcut’s Matt Black en Jonathan More togen daarop naar Johannesburg om daar opnamen met de vocalisten te maken en de inspiratie van de plek vast te leggen. Vervolgens werden deze opnames nog aangevuld met studio-opnames in London, de VS en Lagos.

Een belangrijk hoofdthema van het Keleketla!-album is muziek als een activistisch antwoord. De naam Keleketla! betekent dan ook “antwoord” (als in “vraag en antwoord”) in Noord-Sotho (Sepedi), één van de elf officiële landstalen van Zuid-Afrika en de moedertaal van de oprichters. In zekere zin is er dus een overeenkomst met de Zuid-Afrikaanse hiphopgroep Die Antwoord, maar dat lijkt me puur toeval.

Het voorliggende nummer Papua Merdeka (Machinedrum Remix) staat in deze versie niet op het album Keleketla!, maar op een verzameling remixen van het albumproject (onder de toepasselijke naam Keleketla! Remixes). De opbrengst van de release gaat naar de Free West Papua Campaign. Het nummer vertelt het verhaal van de gewelddadige overname van West-Papoea door Indonesië om goud en hout te winnen en het verzet van de Papoea's door de ogen van één man en zijn vrouw. De onafhankelijkheidsleider Benny Wenda van West-Papoea werkte mee aan het nummer op uitnodiging van Coldcut, die vrienden zijn van de Wenda-familie en al lang sympathiseren met de Free West Papua-campagne. Papua Merdeka is dan ook een oproep tot vrijheid voor de natie West-Papoea van Indonesië. Na Indonesië te zijn ontvlucht in 2004, leidt Wenda nu de campagne vanuit zijn huis in Oxford, waar ook de vocalen van Benny, vrouw Maria en dochter Koteka voor het nummer werden opgenomen. De remix is op 1 december 2020 uitgebracht ter gelegenheid van de 59e verjaardag van de onafhankelijkheidsverklaring van West-Papoea als natie. Naar mijn idee is de remix respectvol, minder afrobeat en meer electro dan het origineel, maar zeker niet al te uitbundig. Ik kan ook de furieus klinkende saxofoonuitbarsting van King Shabaka wel waarderen, zoals we dat van hem gewend zijn bij The Comet Is Coming, dat zet de oproep tot vrijheid nog wat extra kracht bij.

Nou, op basis van de stempercentages was het de gedoodverfde favoriet en ook in de finale stonden ze in de eerste helft fier bovenaan, maar van de laatste 12 stemmers kregen ze maar een schamele 4 puntjes.

Maar het lag dan ook weer zo dicht bij elkaar deze finale, dat elke enkele stem nog wel een aanzienlijk verschil kon maken in de ranking, maar dat zul je zo wel zien

6. BADBADNOTGOOD feat. MF DOOM - The Chocolate Conquistadors (47 punten, 18 keer genoemd, 1x nr. 1)
(genomineerd door Titmeister, nummer 1 van: Cervantes)



The Chocolate Conquistadors is een samenwerking tussen het Canadese jazztrio BADBADNOTGOOD en de Amerikaanse rapper MF DOOM. Deze muziek is uitgebracht door Rockstar Games voor het computerspel Grand Theft Auto Online, dat een update kreeg met de naam The Cayo Perico Heist. BADBADNOTGOOD en MF DOOM zijn geen onbekenden van elkaar: ze werkten eerder al samen aan het nog altijd geweldige Ray Gun, dat op het samenwerkingsalbum Sour Soul van BADBADNOTGOOD met Ghostface Killah staat.

The Chocolate Conquistadors laat wel een ander geluid horen dan Ray Gun: het Canadese trio legt een heerlijke funky instrumentaal tapijt van zeven minuten neer en de hiphoplegende komt weer met een heerlijke spraakwaterval (en ook wat gebroken Spaans als bonus, in het begin). Wat mij betreft een uitstekend product van een geslaagde samenwerking, dat eigenlijk naar meer smaakt. Een volledig project van deze artiesten (onder de noemer BADVILLAIN?) lijkt met het verscheiden van MF DOOM echter een illusie te zijn, tenzij er nog het een en ander op de plank is blijven liggen natuurlijk. Per slot van rekening is dit nummer feitelijk ook postuum uitgebracht, aangezien de man achter MF DOOM, Daniel Dumile, al op 31 oktober 2020 het leven liet en dit werkje uitkwam in december (wel ruim voor de bekendmaking van zijn dood). Hoe dan ook, mooi om MF DOOM er in de decemberfinale dan toch nog even bij te hebben, bij wijze van eerbetoon.

5. Moor Mother & Billy Woods - Giraffe Hunts (47 punten, 15 keer genoemd, 2 x nr. 1)
(genomineerd door aerobag, nummer 1 van: arcade monkeys, Johnny Marr)



Veel samenwerkingen in deze maandfinale, veel hiphopproducties ook. Giraffe Hunts komt voort uit de samenwerking tussen de experimentele muzikant en dichter Moor Mother en rapper Billy Woods, de helft van Armand Hammer. De twee werkten al samen op Armand Hammers album Shrines uit 2020 en met Brass hebben de twee een volledig samenwerkingsalbum uitgebracht. Op dit album worden beide artiesten vergezeld door een eclectisch gezelschap van vrienden, familie en legenden, in sommige gevallen alle drie.

Ook het nummer Giraffe Hunts is niet geproduceerd door de eerste de beste: achter de knoppen zat The Alchemist, bekend van zijn producties voor onder meer Dilated Peoples, Mobb Deep en Eminem. Voor Giraffe Hunts komt hij met een erg rauwe beat, die uitstekend past bij de grimmige verzen van Moor Mother en Billy Woods. Bommen, geweren en landmijnen, een leunende politiesergeant, cobra's, ratelslangen en bizons, het komt allemaal voorbij. Daarbij is het opvallend hoe goed de twee op elkaar ingespeeld lijken te zijn.

Wat op Bandcamp over het album Brass staat, vind ik ook wel van toepassing op het nummer Giraffe Hunts: “hier boren twee grote artiesten samen een nieuwe frequentie aan. Zelfs voor degenen die bekend zijn met beiden is het een onverwacht geluid dat, eenmaal gehoord, nooit anders had kunnen zijn.” Waarvan akte!

4. Monophonics - Last One Standing (49 punten, 13 keer genoemd)
(genomineerd door ArthurDZ, nummer 1 van: ArthurDZ, Mausie, JB7x, VladTheImpaler)



Monophonics werd in 2005 opgericht in de San Francisco Bay Area in Californië. Oorspronkelijk was het een instrumentaal ensemble bestaande uit gitarist Ian McDonald, bassist Myles O'Mahony, saxofonist Alex Baky, trompettist Ryan Scott en drummer Austin Bohlman, maar sinds enige tijd kan de band leunen op de geweldige vocalen van Kelly Finnigan, die ook de toetsen voor zijn rekening neemt. De Monophonics maken psychedelische soul & funk, die teruggrijpt naar de late jaren ‘60 en vroege jaren ’70. Ze hebben door de jaren heen een fantastische livereputatie opgebouwd, zowel in de Verenigde Staten als ver daarbuiten. Voor wat het waard is: Al Bell, de producer en mede-eigenaar van Stax Records, prijst Monophonics aan als ‘One of the best live soul bands I have ever seen’. Ze maakten ook naam als talentvolle begeleidingsband van de Fransman Ben L'Oncle Soul.

Op het wereldwijde web worden de Monophonics met een hoop bands vergeleken, alles tussen de The Temptations, Sly & the Family Stone, Sharon Jones & The Dap-Kings en Charles Bradley komt zo’n beetje voorbij. Zelf moest ik tijdens het beluisteren van Last One Standing met name denken aan de oude en nieuwe Curtis, oftwel Mayfield en Harding. Maar gelukkig heeft het nummer ook duidelijk een eigen smoel en het zou me niet verbazen mocht dit uitgroeien tot een moderne soulklassieker van formaat.

3. The Wants - The Motor (53 punten, 17 keer genoemd)
(genomineerd door wibro, nummer 1 van: dumb_helicopter, stoepkrijt, The Eraser, wibro)



The Wants is een postpunk-band uit Brooklyn, New York City, die in 2020 zijn debuutalbum Container uitbracht. De band bestaat uit Madison Velding-VanDam (zang/gitaar/synth), Jason Gates (drums) en Heather Elle (zang/bas/synth). Helemaal nieuw aan het firmament zijn ze niet, want de gitarist en bassist zou je kunnen kennen van de band BODEGA, die muzikaal wel een beetje in dezelfde hoek zit. Maar in 2020 hebben Madison en Heather zich dus kunnen storten op de band The Wants.

The Motor is het enige nummer van The Wants dat meedingt naar de titel Song van het Jaar, maar in deze maandfinale doen ze het meer dan behoorlijk. The Motor is dan ook een uiterst aanstekelijk liedje, met een bijzonder fraaie, wat dreigende opbouw, langzaam toewerkend naar een climax. De soepele bas, loeistrakke drums, de synths en het gitaarriedeltje, dat wel lijkt weggelopen uit een nummer van de Ting Tings of The Gossip, dragen daar maximaal aan bij. Na ruim drie minuten opgebouwde spanning, komt dit alles bij mekaar en is het nummer plotsklaps afgelopen, de luisteraar verdwaasd achterlatend.

Puur toeval dat ik dit nummer heb kunnen nomineren. Ik beluisterde een nummer van een andere band via You Tube en daarna verscheen er een video met een nummer van The Wants. Niet dit nummer maar Fear My Society. Dit smaakte voor mij naar meer maar omdat op RYM The Motor een aanzienlijk hoger gemiddelde scoorde koos ik voor dat nummer.
Het is het derde nummer dat ik in 2020 nomineerde en van mijn nominaties van alle jaren met de hoogste score ooit.

Podverredorrie, het zou zo maar eens de derde maandfinale overwinning uit de koker van hoi123 kunnen worden... of zou de RYM-community hem toch dwars zitten? spannond


Erg fijne presentatie tot dusver choco, kudos!

2. Ana Frango Elétrico - Mulher homem bicho (58 punten, 16 keer genoemd, 4 x nr. 1)
(automatisch genomineerd, nummer 1 van: Gyzzz, JoaMuse, Koenr, panjoe)



Ana Faria Fainguelernt, beter bekend onder haar artiestennaam Ana Frango Elétrico, is een Braziliaanse zangeres, componiste, schilderes en dichteres uit Rio de Janeiro, die geboren werd op 9 december 1997. Ze heeft nu twee albums uitgebracht, eerst Mormaço Queima in 2018 en daarna Little Electric Chicken Heart in 2019. In 2019 werd ze door de kunstcritici van de Associação Paulista de Críticos de Arte beschouwd als revelatie van het jaar. Haar tweede album werd bedolven onder complimenten en kreeg allerhande nominaties voor muziekprijzen in Latijns-Amerika.

Als dochter van een kunstenares en een psychologe ging Ana op zesjarige leeftijd naar een muziekschool om een les in geluidsexperimenten te volgen. Toen ze zeven was kon ze al partituren lezen en speelde ze klassieke piano tijdens recitals. Op tienjarige leeftijd slaagde zij voor het toelatingsexamen van een hogere muziekschool en begon ze zich meer te verdiepen in de begrippen muziek, toonladders, tijd, stemming en muziektheorie. Op haar 16e begon ze haar eerste liedjes te schrijven, waarvan er sommige uiteindelijk op haar eerste album terecht zouden komen.

Over haar artiestennaam heb ik trouwens nog wel een leuke anekdote. Ana hoorde van haar zus dat haar grootvader door zijn collega's werd gepest, omdat zij moeite hadden zijn achternaam Fainguelernt uit te spreken vanwege de Russische afkomst. Zij gaven hem daarom de bijnaam "Frango Elétrico". Vervelend natuurlijk voor haar opa, maar ziedaar: de geboorte van een artiestennaam.

De single Mulher Homem Bicho, wat ruwweg Vrouw Man Beestje betekent, klinkt op het eerste gehoor een stuk toegankelijker en pakkender dan haar eerdere werk. Het nummer, dat ze samen met Ava Rocha componeerde, heeft een nostalgische inslag die doet terugdenken aan de Braziliaanse muziek uit het einde van de jaren ‘70. Het liedje is geproduceerd door de artiest zelf en voor wie het weten wil, het bevat ook bijdragen van Felipe Pacheco (viool), Alberto Continentino (bas), Pedro Fonte (drums), Victoria dos Santos (percussie), Lucas Freitas (keyboards), Guilherme Lírio (gitaren, piano) en Dora Morelenbaum (vocalen).

Overigens heeft Ana wat met aparte titels de laatste tijd, want eerder in 2020 bracht ze ook al Mama Planta Baby (Mama Plant Baby) uit. Ook de teksten zijn soms vrij raadselachtig, mijn vertaalmachine komt althans tot het volgende refrein voor Mulher Homem Bicho:


Hoe dan ook, Vrouw Man Beestje is wat mij betreft een bijzonder smakelijk Braziliaans poppareltje, dat deze editie glansrijk had mogen winnen...

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

1. DJ Sabrina the Teenage DJ - Next to Me (58 punten, 19 keer genoemd, 6 x nr. 1)
(genomineerd door hoi123, nummer 1 van: Dance Lover, Edgar18, hoi123, inquestos, jordidj1, Titmeister)



... maar het lot besliste anders, want de winst gaat uiteindelijk naar het Verenigd Koninkrijk, naar Londen. Als dat tenminste is waar DJ Sabrina the Teenage DJ resideert, want we weten eigenlijk bijzonder weinig over deze tamelijk anonieme DJ. Ook de raadselachtige biografie op Bandcamp helpt ons niet echt verder:


Wat we wel weten over DJ Sabrina, is dat ze sinds 2017 mashup-houseplaten uitbrengt die anderhalf tot twee uur duren: achtereenvolgens zijn daar Makin' Magick (2017), Witchkraft (2018), Spellbound! (2019), Enchanted (2019) en Charmed (2020). Dat laatste album, waar ook Next to Me op staat, maakt het met z’n drie uur al helemaal bont. Zowel de titels als de muziek verraden een sterke voorliefde voor sitcoms en andere series uit de jaren ’90. Specifiek het nummer Next to Me heb ik als volgt omschreven zien worden:


Maar de mooiste en meest rake omschrijving kwam ik op ons eigen forum tegen:

Dank voor de verfijnde presentatie, Choco! Mooie finale met een mooie winnaar. Op naar de jaarfinale!