Muziek / Muziekgames / The Ultimate Party KO
0
geplaatst: 2 april 2021, 20:42 uur
Nippest!
7-9
Had de finale mogen zijn, 2 nummers die zich altijd en overal bewijzen
7-9
Had de finale mogen zijn, 2 nummers die zich altijd en overal bewijzen
6
geplaatst: 3 april 2021, 08:38 uur
De halve finales, deel 1
Donna Summer - I Feel Love
Giorgio Moroder wordt over het algemeen beschouwd als de stamvader van de dancemuziek. De innovaties die hij in zijn muziek bracht, de 4/4 beat en de modulaire synths, zijn een soort blauwdruk voor veel house en techno die daarna kwam.
Als producer was Moroder verantwoordelijk voor een flinke lading hits eind jaren '70 en jaren '80, maar het meest in het geheugen gegrift is toch wel zijn samenwerking met Donna Summer. Zijn stimulerende synthmelodieën pasten als een handschoen op de hedonistische zang van Summer. I Feel Love is daar het allerbeste voorbeeld van; het nummer straalt één brok passie uit. Heel vaak gecoverd - recent nog door Kyteman en Cato van Dijck - maar nooit geëvenaard. Een absolute mijlpaal in de partymuziek.
I Feel Love werd - geheel verwacht - winnaar van de 70's KO. In deze KO had ie het een paar keer lastig, met name tegen Dolce Vita, maar in de kwartfinale werd glorieus mede-decenniumwinnaar Blue Monday verslagen en daarmee staat het nummer daar waar het hoort te staan.
vs.
Mr. Flagio - Take a Chance
Flavio Vidulich en Giorgio Bacco; zelfs veel doorgewinterde danceliefhebbers zullen deze namen weinig zeggen. De samentrekking van hun beide voornamen gaf naam aan de italodisco-act Mr. Flagio. In tegenstelling tot de andere halvefinalisten kan het duo niet buigen op een roemrijke carrière. Sterker nog, naast Take a Chance bracht het tweetal slechts één andere single uit: Get the Night. Eerlijk de handen in de lucht steken wie het nummer ooit wel eens beluisterd heeft...
Take a Chance is in meerdere opzichten een outsider hier. Het is een remake van een ouder disconummer, het was nooit een hit en is lang een redelijk obscuur nummer gebleven. Het verwierf o.a. bekendheid door de geniale Mixed up in the Hague sessies van I-F en is beetje bij beetje uitgegroeid tot een absolute klassieker, die nog veelvuldig op party's is te horen. Dat het in eerste instantie niet aansloeg in 1983, is niet zo vreemd. Het nummer wijkt nogal af van de gangbare italodisco in die tijd. Door de donkerdere ondertoon, strakke ritme en ruim gebruik van de vocoder klinkt het behoorlijk futuristisch; qua stijl de algemene trend toch wel een aantal jaar vooruit. Maar bovenal is het gewoon een ontzettend lekker nummer en een zeer terechte halvefinalist.
In Party like the 80's was Take a Chance lang niet zo succesvol. Daar werd in de tweede ronde het onderspit gedolven tegen Don't Leave Me This Way van The Communards. In The Ultimate Party KO had het nummer het echter geen moment lastig. Ik denk dat het kenmerkend is voor de nog immer groeiende klassiekerstatus.
Tot de 12, 1 verschil
Donna Summer - I Feel Love
Giorgio Moroder wordt over het algemeen beschouwd als de stamvader van de dancemuziek. De innovaties die hij in zijn muziek bracht, de 4/4 beat en de modulaire synths, zijn een soort blauwdruk voor veel house en techno die daarna kwam.
Als producer was Moroder verantwoordelijk voor een flinke lading hits eind jaren '70 en jaren '80, maar het meest in het geheugen gegrift is toch wel zijn samenwerking met Donna Summer. Zijn stimulerende synthmelodieën pasten als een handschoen op de hedonistische zang van Summer. I Feel Love is daar het allerbeste voorbeeld van; het nummer straalt één brok passie uit. Heel vaak gecoverd - recent nog door Kyteman en Cato van Dijck - maar nooit geëvenaard. Een absolute mijlpaal in de partymuziek.
I Feel Love werd - geheel verwacht - winnaar van de 70's KO. In deze KO had ie het een paar keer lastig, met name tegen Dolce Vita, maar in de kwartfinale werd glorieus mede-decenniumwinnaar Blue Monday verslagen en daarmee staat het nummer daar waar het hoort te staan.
vs.
Mr. Flagio - Take a Chance
Flavio Vidulich en Giorgio Bacco; zelfs veel doorgewinterde danceliefhebbers zullen deze namen weinig zeggen. De samentrekking van hun beide voornamen gaf naam aan de italodisco-act Mr. Flagio. In tegenstelling tot de andere halvefinalisten kan het duo niet buigen op een roemrijke carrière. Sterker nog, naast Take a Chance bracht het tweetal slechts één andere single uit: Get the Night. Eerlijk de handen in de lucht steken wie het nummer ooit wel eens beluisterd heeft...
Take a Chance is in meerdere opzichten een outsider hier. Het is een remake van een ouder disconummer, het was nooit een hit en is lang een redelijk obscuur nummer gebleven. Het verwierf o.a. bekendheid door de geniale Mixed up in the Hague sessies van I-F en is beetje bij beetje uitgegroeid tot een absolute klassieker, die nog veelvuldig op party's is te horen. Dat het in eerste instantie niet aansloeg in 1983, is niet zo vreemd. Het nummer wijkt nogal af van de gangbare italodisco in die tijd. Door de donkerdere ondertoon, strakke ritme en ruim gebruik van de vocoder klinkt het behoorlijk futuristisch; qua stijl de algemene trend toch wel een aantal jaar vooruit. Maar bovenal is het gewoon een ontzettend lekker nummer en een zeer terechte halvefinalist.
In Party like the 80's was Take a Chance lang niet zo succesvol. Daar werd in de tweede ronde het onderspit gedolven tegen Don't Leave Me This Way van The Communards. In The Ultimate Party KO had het nummer het echter geen moment lastig. Ik denk dat het kenmerkend is voor de nog immer groeiende klassiekerstatus.
Tot de 12, 1 verschil
* denotes required fields.