Poek schreef:
Jannes van der Wal was ook een Groninger. De ouderen onder jullie herinneren wel dat hij een soort cultfiguur was (zijn leven is heel goed beschreven door Meindert Talma in De ballade van Jannes van der Wal, maar wie dat te lang vind duren, zie Wikipedia). Onaangepast, sociaal onhandig, autist, bezeten van spelletjes, dammer, later schaker. Men vond hem gek en hij vond dat niet erg, want het was goed voor zijn marktwaarde. Ik kon me wel met hem identificeren (in een lokale krant werd ik zelfs “De Amsterdamse Jannes van der Wal” genoemd) en doordat hij schaker werd leerde ik hem kennen. Geen vriendschap, maar wel met elkaar spelen en gesprekken die ongetwijfeld vooral over schaken en andere spelletjes gingen.

Een keer speelden we allebei in een toernooi in Leeuwarden. Ik was met twee meisjes aan het praten, we hadden het over hem en ik vertelde dat er zelfs een lied over hem geschreven was. Ik begon een stukje te zingen (waarna ze niet eens gillend wegrenden) en ze vonden het wel een grappig lied. Ik ook. Toen keek ik achter me. Eh, o. Hoi Jannes. Nouja, hij vond het vast niet erg.

Hij overleed helaas veel te vroeg, in 1996, nog geen veertig jaar, een week nadat leukemie bij hem vastgesteld was. Gelukkig hebben we de liedjes nog.