Eerst wat nummers die er ook in hadden kunnen staan.

The Lemonheads - Rudderless maar een beetje Lemonheads staat er wel in.
Poi Dog Pondering - Living With the Dreaming Body Vrolijk fluitliedje uit Hawaii.
Derek and the Dominos - I am Yours Sterk album.
It’s A Beautiful Day – Time Is Ook al zo'n goed 60's album.
Kevn Kinney – Macdougal Blues Mooi folky nummer.
The Doors – I Looked At You Ik heb een T-shirt van The Doors, hadden ze er niet in gemoeten?
Love – Alone Again Or Ook mooi in diverse covers.
Billy Bragg – A New England Minstens zo goed als de cover.
The Breeders – Glorious maar tegenvallend tweede album.
David Guetta ft. Sia – Titanium MIjn nummer 1 toen ik Greatest Hits of Sia presenteerde.
Thee Headcoatees – Davey Crockett Lekkere vrouwelijke garagerock.
Run Toto Run – Sleepyhead Schattige cover met een nog schattigere videoclip.
Teenage Fanclub – The Concept 90's powerpop!
Sly & The Family Stone - Family Affair Lekker nummer
Sisters of Mercy + Ofra Haza – Temple of Love Net is beter dan de originele versie.
Bruno Mars - Locked Out of Heaven Comeback van The Police.
Fuck Buttons – Surf Solar Ze hebben nog een beter nummer maar ik ben vergeten welke.
Soft Cell – Tainted Love De ultieme 80s classic
Phoenix - Everything is Everything Mooi maar net niet mooi genoeg.
His Name Is Alive - Are We Still Married? Bijna zo goed als TMC.

Verder geldt net als bij mijn voorganger dat het niet per se mijn favoriete honderd(+) nummers zijn, hoewel ik ze wel allemaal goed vind natuurlijk. De verhalen erbij bevatten soms iets persoonlijks, soms Wikipedia, soms allebei. Een enkele keer ook een Marzipaintreeachtige opstel (hopelijk komt hij gezond weer terug).

Titanium niet in de top 100

Ja, eigenlijk een schande, vooral als je ziet wat er allemaal wel in staat.

Ik moet nog iets toevoegen: de muziek uit mijn top 100 is geen muziek waar ik naar luister. Ik luister sowieso niet naar mijn favoriete artiesten. Dat is een beetje gek misschien, maar muziek die ik goed ken, daar hoef ik niet naar te luisteren. Ik luister daarom (thuis in ieder geval) maar muziek die ik nog niet goed ken. Muziek uit de ladder, de trui of andere MuMespellen of playlists met nieuwe muziek (Release Radar en Discover Weekly) bijvoorbeeld.

Verder is de verdeling ongeveer driekwart jaren 80/90/00, kwart 50/'60/70/10.

100b. De Artsen - 10 Grains
NL #4

Ik had soms wel last van lichte jaloezie bij aERo's verhalen, vooral als hij vertelde over zijn contacten met muzikanten. Dat is toch wel heel cool. Maar ja, als ik op een avond een artiest op een podium zie, en die de volgende dag tegenkom bij een boekhandel of zo, zou ik hem of haar waarschijnlijk niet herkennen. Dus zelf heb ik niet zulke verhalen.

Hoewel, ik herinner me vaag dat ik op een verjaardag of zo een artiest tegenkwam die ik best goed vond. En dat ik van hem niet veel later een cd kreeg. Thuisgestuurd geloof ik zelfs. Ik denk dat het Berend Dubbe was en de cd van zijn project Bauer. En dan heb ik het met hem vast over De Artsen gehad en dat ik die goed vond (beter dan opvolger Bettie Serveert). Als ik dat gezegd heb, hopelijk met enige tact, want in BS was ie echt lid en bij de Artsen slechts roadie.

De Artsen was destijds een kleine sensatie in Oorlezend Nederland. Ze werden zelfs met de Pixies vergeleken als ik me goed herinner. Waarom weet ik niet. Een nummer als 10 Grains is helemaal geen herrie of geschreeuw, maar gewoon mooi. Zou Herman ze al opgezocht hebben?

Nog steeds niet! En dat terwijl ik inmiddels bijna wel alle Lou Reed-albums heb beluisterd... Het helpt niet echt mee dat ze niet op Spotify staan, maar ik heb het album hier tussen gezet, dan ga ik er vast sneller werk van maken.

Ben benieuwd naar je lijst, ik verwacht in ieder geval wel The Pastels ofzo...

En nog de complimenten aan aERodynamIC voor zijn lijst en de mooie verhalen, zeker in de finale.

aERodynamIC, net de laatste lichting ook doorgelezen. Fascinerend hoe je via Doe maar en Prince dan bij Smashing Pumpkins terecht komt. Het viel me op dat daarbij de live-beleving een grote rol speelt. Sterke schrijfsels hoor, ik zei het al eerder, maar mooie mix van het persoonlijke en de muziek. mooie top 100!

En nu zin in de lijst van Poek, die in het korte jaartje dat ik hier echt actief ben op MusicMeter al wel de indruk op mij maakt een prominente plek der meubilair van MusicMeter te hebben, maar te eigenwijs is om al te veel overlap met de huisbands van dienst te hebben

Deze statement ging in eerste instantie langs me heen (de controverse gemist blijkbaar), maar een snelle google leidde me tot een mash-up filmpje van Message in a Bottle en Locked Out Of Heaven en nu kan ik het niet meer NIET horen

Inderdaad mooie verhalen aERodynamIC, vaak heel herkenbaar. Muzikaal wel wat overlappingen, maar soms ook iets te theatraal voor mij. Wel een mooie, afwisselende lijst.

Eric is dan ook de Diva van MuMe.

100a. Boegies – Het Jannes v.d. Wal lied (1988)
NL #3
(Post-)Punk/New Wave #12
Boegies debuteren in dit draadje.

Op 11 april 1990 kocht ik een lp van de Boegies (tegelijk met Never Mind The Bollocks, ik was blijkbaar in een punkstemming). Hoe kwam ik daarbij? Waarschijnlijk had ik iets over ze gelezen in Oor. Iets in de trant van “De Groningse band Boegies maakte pretpunk, een genreaanduiding die redelijk zelfverklarend is. “Onzinnige liedjes met belachelijke teksten” zo beschreef een bandlid het zelf. Ze zingen in verschillende talen: Nederlands, Gronings, Engels, Russisch en soms ook talen door elkaar (“I opened the door and there she stood, only in d'r ondergoed) of onzinwoorden (zoals in het nummer Mèh, dat populair werd nadat Kees van Kooten het uitriep tot “hoogtepunt van de anarchopoëzie”).

Lachen, gieren, brullen dus die plaat, maar er gebeurde wat vreemds. Ik vond de muziek op de plaat ook echt goed. En de teksten, simpel, maar toch soms heel treffend, zoals in het dranklied Korsakov:

Do you remember what you did last night?
Do you remember if it was alright?
I don't remember anything and the only thing I know
is that my brains are slowly dying and a hangover is killing me
my brains I got to lose in favour of lots of booze
Who the hell is Korsakov?
No, no, no, I don't know

Jannes van der Wal was ook een Groninger. De ouderen onder jullie herinneren wel dat hij een soort cultfiguur was (zijn leven is heel goed beschreven door Meindert Talma in De ballade van Jannes van der Wal, maar wie dat te lang vind duren, zie Wikipedia). Onaangepast, sociaal onhandig, autist, bezeten van spelletjes, dammer, later schaker. Men vond hem gek en hij vond dat niet erg, want het was goed voor zijn marktwaarde. Ik kon me wel met hem identificeren (in een lokale krant werd ik zelfs “De Amsterdamse Jannes van der Wal” genoemd) en doordat hij schaker werd leerde ik hem kennen. Geen vriendschap, maar wel met elkaar spelen en gesprekken die ongetwijfeld vooral over schaken en andere spelletjes gingen.

Een keer speelden we allebei in een toernooi in Leeuwarden. Ik was met twee meisjes aan het praten, we hadden het over hem en ik vertelde dat er zelfs een lied over hem geschreven was. Ik begon een stukje te zingen (waarna ze niet eens gillend wegrenden) en ze vonden het wel een grappig lied. Ik ook. Toen keek ik achter me. Eh, o. Hoi Jannes. Nouja, hij vond het vast niet erg.

Hij overleed helaas veel te vroeg, in 1996, nog geen veertig jaar, een week nadat leukemie bij hem vastgesteld was. Gelukkig hebben we de liedjes nog.

Ik ben opgegroeid in het dorpje waar Jannes zijn ouders wonen en waar hij ook is begraven. Het nummer van de boegies kende ik nog niet. Dat geweldige nummer van Meindert Talma natuurlijk wel. Mooi begin, benieuwd wat nog gaat komen. GBV verwacht ik nog wel.

1. 52
2. 11

En ken je het carnavalsnummer van Jannes zelf? "Kortom, bepaald geen goed nummer, maar wel grappig." schreef ik daarover op Een hommage aan Jannes van der Wal | Schaaksite

Ook leuk is TV: Klasgenoten (19931119) - Jannes van der Wal - YouTube en natuurlijk Jannes van der Wal (deel 1 van 6) - YouTube

99. Bobby Vee (1961)/The Elegants (1958) – Little Star
(allebei ongenoemd in dit topic)

Prehistorische populaire muziek boeit mij weinig. Neem de eerste lijstjes van Singles Top 20 Per Jaar - Jaarlijstjes [Overzichtstopic]
Bij de oude singles (t/m 1950) staan er wel nummers/artiesten in die ik wel aardig vind (b.v. Lead Belly, Hank Williams, John Lee Hooker en Muddy Waters) maar die top 50 als playlist beluisteren zou ik vervelend vinden. Eerste helft jaren ‘50 zijn Folsom Prison Blues, Mannish Boy en Why Do Fools Fall in Love (32 maar?) leuk, maar ook nog diverse vervelende nummer. 1956-1958 begint het interessant te worden en vanaf 1959-1961 deed ik met veel plezier mee.

Toch is er een genre dat typisch jaren ‘50 is en ik desondanks goed vind: doo-wop. Niet zo heel gek, want ik hou van harmonieuze zang en van het gebruik van woordloze vokalen (let op, dat komt nog vaak terug in mijn top 100). Je zou de doo-wop een mannelijke tegenhanger kunnen noemen van de 60’s girlgroups. Kijk maar naar de namen: The Earls, The Chimes, The Mystics, The Regents, The Del-Vikings. Het genre begon in de Afro-Amerikaanse bevolking, maar werd niet snel daarna ook populair onder Italiaans-Amerikanen (voor beide groepen was het een voordeel dat je geen instrumenten hoefde te kopen en het dus goedkoop was). Tot de laatste groep behoorde ook The Elegants, die begonnen met een knaller: hun nummer Little Star werd een nummer-1-hit. Hoewel ze nog lang bleven bestaan, kwamen ze daarna nooit in de buurt van dat succes.

Maar eigenlijk staat hun versie er voornamelijk in als excuusjarenvijftignummer, want de versie van Bobby Vee (geboren als Robert Velline) vind ik nog iets mooier. Hij was een Amerikaanse tienerster die begin jaren ‘60 heel popualair was, niet alleen in de VS, maar ook in het VK. Het begin van zijn carriére is een voorbeeld van “de een zijn dood...”: op 3 februari 1959 overleed de muziek, maar de tour(nee) wacht op niemand en dus werden er invallers gezocht. Een groep met de 15-jarige Bobby Vee mocht Buddy Holly vervangen. Dat was een succes, Vee mocht met zijn groep (toen nog The Shadows genoemd) een plaatje opnemen, regionale radiostations pikten het op, hij kreeg een platencontract en scoorde vervolgens tientallen hits in (vooral de eerstste helft van) de jaren ‘60 zoals Rubber Ball, Devil and Angel en The Nights Has a Thousand Eyes.

En wat doe je als platenmaatschappij als je opeens een tienerster hebt: zoveel mogelijk uitmelken. In 1961 bracht Vee maar liefst vier albums uit (en ook nog drie in 1962 en drie in 1963). En dan krijg je dus (ondanks dat hij ook wel zelf nummers schreef) albums als “Bobby Vee Sings Hits of the Rockin’ 50’s” en daar staat Little Star op. En gelukkig kwam dat ook op een verzamelcd dat ik ooit kocht.

En dat kinderliedje werd dus veruit mijn favoriete nummer van het album. Woohoohoowoohoo reddede teh toeoeoe, meer is er niet nodig om mij te bekoren.

Er is trouwens een Spotifyplaylist: Poek van 100 naar 1 on Spotify - open.spotify.com

(De Artsen staan helaas niet op Spotify)

Gaaf Poek De boegies verschillende keren live gezien, lp’s staan in de kast. Geweldig energiek viertal. Zouden meer mensen moeten luisteren en niet alleen Meh.

Draag Jannes altijd een warm hart toe, eerlijke vent.

Nog een oudje!

98. Sam the Sham and the Pharaos – Wooly Bully (1965)
Rock 'n Roll #1
(ook al een genegeerde artiest)

Het eerste nummer waarvan ik me kan herinneren dat ik het heel leuk vond is Oele Boele. Ik zal een jaar of vijf geweest zijn en ik hield van oude rock’n’roll. Waarschijnlijk had mijn vader een verzamelbandje ervan. Ik verstond natuurlijk geen Engels en dus was het handig als er een onzintekst werd gezongen. Makkelijk meezingen zo: oele boele, oele boele, oele boele!

Wooly Bully zou je ook een noveltyhit kunnen noemen (o.a. vanwege de onbegrijpelijke tekst, waarvan sommige radiostations dachten dat het over homoseks zou gaan, reden voor hun om het nummer niet te draaien). Origineel is het niet: het is een bewerking van Hully Gully Now Big Bo and The Arrows - Hully Gully, Now - Duchess (Wailin' Nola R&B) - YouTube en dat is weer gebaseerd op het bluesnummer YouTube (het begin van dat nummer is nog duidelijk in Wooly Bully te herkennen). Sam the Sham (aka Domingo Samudio) heeft Mexicaanse roots en dat is ook in het nummer terug te horen (onder andere het tellen aan het begin en sommige uitroepen, ook wel inde muziek). Het nummer was erg succesvol:: 2 in Amerika en 1 in de Nederlandse top 40, als eerste Amerikaanse artiest (een half jaar na het begin van de top 40). Maar het mooiste is nog waar de titel vandaan komt. Hully Gully was rechtentechnisch niet handig om als titel te gebruiken, vandaar Wooly Bully, de naam van (als het verhaal van Wikipedia klopt) de kat van Sam the Sham! Ja, als kleuter en kattenliefhebber had ik een goede keuze gemaakt voor een favoriet liedje.

Hoe cruciaal kan het niet plaatsen van een streepje zijn.

97. Saint Saviour ft. Badly Drawn Boy – The Place I Want to Be (2019)
Sains Saviour nieuw hier maar da's logisch.

Ik doe elk jaar trouw mee aan de witte trui, al stem ik onregelmatig, gemiddeld iets van twee keer per week. Elk jaar hoop ik toch mooie nieuwe muziek te ontdekken en dat gebeurt ook wel. Die haalt zelden de eindlijst; afgelopen jaar vond ik de eindlijst zelfs zo suf dat ik maar niet gestemd heb, geen behoefte om die nummers nog eens te luisteren. Enfin, ik luister dus wel veel nieuwe muziek (ook voor het singlesspel van Zaaf en playlists als Release Radar en Brand New Kink) en ook met genoegen, toch breekt er maar zelden een nieuw nummer door naar mijn virtuele toplijst. In mijn echte toplijst staan ook weinig nummers van het afgelopen decennium.

Één van de problemen is dat nieuwe muziek van artiesten waar ik fan van ben altijd slechter is dan de oudere muziek. Of, wat natuurlijk ook kan, het is net zo goed, maar ik geniet er om één of andere reden net iets minder van. Maar neem Badly Drawn Boy. Geweldige albums gemaakt aan het begin van de eeuw, maar de twee singles van zijn nieuwe album (die ik beide vaak beluisterd heb) vind ik maar mwah. Maar door de featuring trok een nummer van Saint Saviour mijn aandacht en die bleek gewoon heel goed.

Saint Saviour kende ik niet. Ze zong vier nummers op het album Black Lights van Groove Armada, wordt op MuMe door een klein gezelschap hoog gewaardeerd (“Er is in totaal 18 keer op deze albums gestemd, met een gemiddelde van 4,06 sterren.”). In de paar reviews wordt ze met veel zangeressen vergeleken (o.a. twee keer met Kate Bush). Inmiddels ken ik een paar andere nummers van haar, zoals dit mooie folky nummer. Zou vast goed in de Witte Trui passen.

In voorbereiding van haar nieuwe album bracht ze vorig jaar een nieuwe single uit. Die is anders. Echt anders. Dromerig. Mooie pianoachtige klanken. Mooie samenzang (tussen man en vrouw, had ik al verteld dat ik daarvan hou?). Mooie melodie. Mooi hoe ze nog iets hoger zingt dan gewoonlijk. Zo mooi., dat dit nummer ook op 1 kunnen staan (en dat zeg ik heus niet bij elk nummer). Alleen het einde is wat eh, plots of zo. Enfin, voor nu nog laag op de lijst. Misschien dat ik het nummer over een jaar zat ben, misschien is het inderdaad mijn nummer 1 geworden. En dan ga ik het gewoon elk jaar voor de trui nomineren tot het niet meer nodig is, of niet meer kan.

De singleversie:



De winkelversie met piano:

96. Club 8 – Jesus Walk With Me (2008)
Had nog geen leden in dit draadje.
Tweepop #4

https://www.musicmeter.nl/images/avatar/44000/44730.jpg !

Maar wat is Tweepop eigenlijk? “Tweepop (spreek uit 'Twie-pop') is een muziekstroming van het type indie die bekendstaat om zijn simpele, zachte melodieën en teksten, vaak gecombineerd met jengelende gitaren. “ volgens Wikipedia. Ik hanteer zelf de definitie “Muziek die lijkt op Belle and Sebastian” (al claimt Belle and Sebastian zelf geen tweepop te maken). De jengelende gitaren snap ik niet zo, wel komt blokfluit, trompet, handgeklap etc. vaak terug en is er relatief veel vrouwenzang Als je Twee invult op Spotify kom je wat fijne afspeellijsten tegen, bijvoorbeeld Twee as Fuck on Spotify - open.spotify.com

Wat ik ook wel typisch vind voor Tweepop is dat het een genre is met een vrij constant niveau. Elk tweepopliedje is eigenlijk wel mooi, al kan ik me eventuele commentaren als “blijft niet hangen” of “saaiig” voorstellen. Maar gewoon wat vaker luisteren en dan ontdek je vanzelf de pareltjes. Zoals Jesus Walk With Me!

Het Zweedse duo Club 8, bestaande uit Johan Angergård en Karolina Komstedt. Beiden zaten in Poprace (ken ik niet), hij zit ook nog in Acid House Kings (een van de bekendste Zweedse tweepopbands). Jesus Walk With Me gaat denk ik over dat ze wel twijfels heeft over haar religie, maar ze wil blijven geloven (Fool me into believing I don't care if you're deceiving me). Het is een erg rustig nummer en daarom valt de mooie engelachtige zang extra op. Ik zou het nummer niet in de sportschool opzetten, maar op met je ogen dicht op de bank liggend te luisteren is dit perfecte muziek.

Ken Club 8 niet, maar klinkt fijn.

Ik ken ze vooral van Stop Taking My Time, dat ik in 2013 veel draaide. Dat gaat al een klein beetje richting sportschool. Zo net na het eten vind ik de keuze van Poek toch prettiger.

Latere Badly Drawn Boy weet me helaas niet zo te grijpen, terwijl ik die oude singles door de jaren heen alleen maar mooier ben gaan vinden.

95. Alice & Battiato – I Treni Di Tozeur (1984)

Songfestival #1
Anderstalig #1
#51 van aERodynamIC

Er zijn voor een muzieknerd als ik diverse redenen om van het songfestival te houden. Ik hou van getallen en die spelen een grote rol bij het ESF. Verder kijk ik graag naar sportwedstrijden en daar is het ESF ook wel mee te vergelijken. En ik hou van muziek, en op het songfestival hoor je muziek. Klein dingetje nog wel: ik hou niet zo van songfestivalmuziek, vooral de uithalen die in veel nummers voorkomen vind ik vervelend. En er wordt best wel vaak matig of zelfs vals gezongen, maar daar is op een bepaalde manier wel van te genieten, die ik in de volgende alinea ga verklappen.

De laatste jaren ben ik het songfestival wat meer gaan volgen en dat komt vooral door het songfestivaldraadje op Musicmeter. Dit jaar heb ik zelfs alle nummers die zouden meedoen beluisterd, mede door de besprekingen van de nummers door aERodynamIC, Aoibhin en anderen. Het kijken van de halve finales en finale is ook een stuk leuker met het draadje erbij. Zingt er weer eens iemand vals, dan gezellig samen erover klagen. En natuurlijk delen wat we wel goede nummers vinden, wie we denken dat de finale haalt. hoe hoog ze daarin eindigen etc.

Ondanks de afgelasting zijn aERo en co dit jaar ook enthousiast bezig geweest met het bespreken en rangschikken van de nummers van dit jaar met als bonus nog het posten allerlei oude favorieten die me vaak niets zeggen . Hoewel ik van lijstjes maken houd doe ik daar met songfestivalnumers niet aan mee, een top tien aller tijden maken zou me al heel veel moeite kosten. Maar de nummer één is niet moeilijk. Ondanks dat ik weinig met Italiaanse muziek heb, ondanks de wat lullige presentatie, ondanks het liveoptreden en dat ze (daarom?) niet wonnen (gedeeld vijfde van de negentien landen, winnaar werd Diggi-Loo Diggi-Ley, toch van een iets ander kaliber…) Maar wel vanwege de studioversie die in diverse landen een hit werd. En vanwege de strijkers. En de mooie samenzang van Alice en de man wiens naam ik steeds vergeet. En het stukje opera (hou ik normaal ook niet van, maar hier wel). En de melacholische klank van het nummer. En ook nog een stukje daidaidai. Alsof ze het voor mij gemaakt hebben.

(Nadat ik dit schreef bleek dat het niet alleen de songfestivalfavoriet van deze leek is, maar ook van de kenner die voor mij zijn top 100 plaatste!)

Die meneer heet dus Franco Battiato (ik dacht altijd dat ze man en vrouw waren, maar dat is dus niet zo).

Hij heeft een album met Antony, waar deze versie op staat: niet met Antony, maar wel live in de Arena van Verona (waar ik zelf eens een opera heb mogen meemaken) met Alice.....

en ik vind dit een heerlijke pittige versie!!!

12 - i treni di tozeur - Franco Battiato & Alice - Del suo veloce volo (2013) - YouTube

Ik herken wat je zegt over het Songfestival. Velen zeggen 'zeker omdat het een nichtenfeestje is', maar dat gaat voor mij niet op. Het is de combinatie waar jij het over hebt die ook voor mij opgaat,

Geweldig trouwens dat je noteert wie de nummers in hun lijst hadden staan. Chapeau!

Ook een mooie versie ja!

Ik heb wel de indruk dat het kleine dingetje voor jou wat minder speelt

Nu wilde ik een opmerking plaatsen die ik maar laat zitten

Fijne ontdekking! Ben een sucker voor Zweedse indiepop, en hier moet ik ook zeker meer van horen. Ga direct even het album verkennen

aERodynamIC bedankt nog voor je prachtige verhalen en de veelzijdige lijst. Ik ga de laatste stukjes nog even op m'n gemak teruglezen, was er eerder niet aan toegekomen.

Edit: jouw verhaal rondom Revere blijft een schitterende parel. Een soort van jongensboek. Daar hoort eigenlijk ook nog wel een epische comeback bij

Zweedse indie is kek ja! Radio Dept, Jens, Shout Out Louds, Mary Onettes, Liechtenstein, Acid House Kings, Sambassadeur, Suburban Kids With Biblical Names, JJ, een band die nog komt, Billie the Vision & The Dancers, Lacrosse, The Sound of Arrows, allemaal

(al ken ik van geen van die artiesten volledige albums)

94. Kate Bush – Cloudbusting (1985)

De eerste ladderfinalistartiest!
Art pop #6
#18 van Dwejkk_
#87 van cosmic kid

Ik ben niet speciaal fan van Kate Bush. Ze heeft drie keer in mijn singles top 20 gestaan, maar nooit top drie. In de ladder is ze geen zekerheidje voor punten en als ze punten krijgt zijn dat er niet per se veel. En albums van na 1990, ik weet dat ze er zijn, maar nooit echt belangstelling voor gehad. Toch heeft ze best wel invloed op mijn smaak gehad. Ze was mijn eerste kennismaking met een archetype waar ik van hou: zangeres met een vrij hoge stem, gebruik van strijkers, lieve liedjes. Wuthering Heights met alle uithalen was vast mijn eerste kennismaking: ik hou eigenlijk niet van uithalen, maar dit nummer is een uitzondering. The man with the child in his eyes is erg mooi, het melancholische duet met Peter Gabriel was een grote favoriet toen het uitkwam. En Cloudbusting. De clip maakte al indruk: niet dat ik hem begreep, van de controversiële wetenschapper Wilhelm Reich had ik nooit gehoord en toen was er geen Wikipedia met uitleg, maar ook zonder die kennis voelde ik wel de emotie van het verdriet als de vader opgepakt wordt en de blijdschap als de regenmachine werkt. Maar het was vooral het repeterende geluid van de strijkers die ik zo mooi vond (en vind).


Zie ook Wilhelm Reich - Wikipedia - nl.wikipedia.org (en je zou de clip dus een geromantiseerde versie van de werkelijkheid kunnen noemen).