1-2

2-2

Bedankt trouwens voor het door laten gaan voor Beyond The Black en Hell Awaits. Na het voortijdig wegvallen van Victim Of Changes begon ik even ernstig te twijfelen aan jullie metalen capaciteiten, maar gelukkig hebben jullie je verdienstelijk gerevancheerd. Toch weer een klein beetje trots op jullie.

3-2

4-2

5-2

6-2

1.87m, das wel effe andere koek dan een slordige 1.68m.

24. Oranssi Pazuzu - Saturaatio vs. Saturnus - I Long

1-0

1-1

2-1

2'2

3-2

4-2

Allebei m'n ding, maar ik ga net iets liever mee de kosmische maalstroom in met Oranssi dan dat ik me over de wegen der zwaarmoedigheid richting het gothic doomfort van Saturnus begeef.

5-2

Precies wat AOVV zegt. Maar dan nog een ietsiepietsie ietser.
6-2

25. Death Angel - Thrashers vs. Metallica - Fight Fire With Fire

Twee thrashclassics, mooie battle wel. Ik vrees het einde voor de échte thrasher(s), maar mijn punt hebben ze.
1-0

1-1

Dit vind ik beter , zeker om naar te luisteren i.p.v. fie Satuurio in de vorige ronde....bak herrie mensen

Dat is een mooie samenvoegende verhaspeling van songtitel én bandnaam van die battle.

Van mij ook. Vooral omdat ik denk dat Metallica wel door zal gaan.

2-1

2-2

De echte trasher zegt tie... Eentonigheid ten top

2-3

3-3

3-4

Nooit gesnapt wat mensen nou zo geweldig vinden aan Thrashers.

Nu zou ik een hele lange monoloog die langer duurt dan het nummer zelf kunnen ophangen wat ik er zo geweldig aan vind, maar je hebt je stem al gegeven, dus ik bespaar me deze vergeefse moeite. Godzijdank!

Ook als ik mijn stem nog niet had gegeven zou het vergeefse moeite zijn. Voracious Souls heb ik dan altijd een beter nummer gevonden. Maar onderscheidend werd Death Angel pas met Frolic Through the Park. Hun debuut was in 1987 een degelijk maar gewoon thrashplaatje dat het vier jaar oudere debuut van Metallica niet eens kon evenaren.

4-4

Ik vind het een fantastische, rauwe en energieke plaat en idd: erg goed vergelijkbaar met Metallica's debuut (die ik ook net wat hoger aansla). 'Frolic' was zeker onderscheidend, maar vond ik juist weer een stap terug: ik vind dat album nogal 'vermoeid' en met geforceerde riffs en melodiëen klinken. Zeker wel aardig, maar toch een flinke stap terug. Om uiteindelijk weer drie reuzenstappen vooruit te zetten met het magistrale 'Act III', misschien wel de allerbeste en in ieder geval meest gevarieerde thrashplaat ooit. Een jaar later verscheen een zwartgekleurde hoes van hun stadsgenoten, en die stak wel héél erg bleekjes en simpel af hiermee vergeleken.

4-5

Volgens mij was het gewoon een logische stap vooruit richting Act III. Jammer dat ze die lijn niet hebben kunnen/willen voortzetten en weer gewoon degelijke thrash zijn gaan maken.

4-6