Het zal velen van ons genoegen doen dat AstroStart weer actief meedoet in dit topic. Maar even rustig aandoen om er weer in te komen is er niet bij, nee, meteen knallen, nummers 1 en 4 in de finale! Nou is Irène Drésel ook een garantie voor succes, als SvhJ-winnaar in 2021. Het lijkt me geen gewaagde voorspelling dat ze zowel voor 2023 (met dit nummer) als 2024 (met Fluo) een gooi naar herhaling van dat succes kan doen. Los hiervan lijkt ze buiten eigen land trouwens niet zo succesvol, ze heeft een Cesar gewonnen (Franse Grammy) maar heeft niet eens een Engelstalige Wikipediapagina. Maar aan ons ligt het niet (nouja, aan mij wel, want van mij krijgt ze geen punten).

10: sierlijke electro. Zeker tof, alleen voor mij geen jaarfinalematerial. Gaat dus weer winnen zeker?

KAPOT GAAN. ALWEER. HELEMAAL ROZE VOELEN.

Degelijk elektronummer, maar het niveau van Stupre haalt het bijlange na niet. Solide nummer, maar te weinig memorabel om een plaats in de finale te rechtvaardigen. (6,2)

Ook deze Drésel is weer een schoolvoorbeeld van hoe techno tot een kunstvorm verheven kan worden. Het lijkt wel alsof er een team van veertig internationale techno-experts heeft nagedacht over het ontwerp van het ideale technonummer, en Glam er als resultaat uitgerold is. Ieder detail in dit nummer is perfect uitgedacht, en daardoor klinkt het geheel zowel dansbaar als bijzonder verfijnd. Het zorgt er alleen ook voor dat het geheel net wat ziel mist, waardoor het in een verzameling van zulke sterke finalisten niet tot de uitblinkers behoort.

Zeer vaardige en knap geproduceerde techno. Voor mij soms net te veel volgens het boekje en binnen de lijntjes. Maar ze is dan wel ook gelijk co-auteur van dat boekje.

Het scheelde maar twee puntjes of ons geliefde hiphopduo (JPEGMAFIA x Danny Brown) had twee keer op het podium gestaan, maar daar steekt een zeker Duits stampduo een stokje voor.

Speciaal voor jullie heb ik even herinneringen aangemaakt met dit nummer tijdens een makeshift silent disco. Eentje waarbij je zelf nummers in de Spotify-wachtrijen van de verschillende kanalen kon zetten - leuk concept wel. Ik kan je zeggen: dat werkt zeer lekker met dit nummer, zo tussen de Queens en de Abba’s door. Ik heb lekker met wat anderen door een tuin zitten stuiteren, in elk geval. Het lijkt me ook wel wat om hetzelfde te doen in een zaaltje waar dit Duitse duo optreedt.

Brutalismus 3000, bestaand uit Victoria Daldas en Theo Zeitner, is sinds een paar jaar lekker aan de weg aan het timmeren. Ze maken elektronische beukmuziek met en punkachtige vocalen en daar lust een deel van de SvhJ’ers wel pap van, blijkt wel. Zelf spreken ze van nu-gabber-post-techno-punk. Ze zijn, zoals een reviewer van Resident Advisor het zegt, ‘on a mission to make everyone a little scared and excited at the same time’. Scaring the hoes, zeg maar.

Feesten!!! Dansen!!! Gekke hoedjes op! De liefde zoeken!! Die niet vinden in Berlijn maar in Ljubljana!! Dansen!!!

KAPOT GAAN. VEEL LIEFDE VOOR DEZE BERLIJNERS. GEEN LIEFDE TERUGKRIJGEN. KAPOT GAAN.

Ik weet niet of dit duo eventuele beschuldigingen van gimmickschap helemaal kan ontwijken, maar als ze raak schieten is het meteen ook bijzonder raak. Dit nummer voelt voor mij een beetje als de blauwdruk voor alles wat ze sinds hun debuutalbum hebben uitgebracht: tegelijkertijd overstuurd als catchy, retedansbaar en een productie om je vingers bij af te likken. Het moment waarin de beat kneiterdroog in komt vallen na het eerste refrein laat zien hoe dit nummer verdient om in de bovenste regionen van deze lijst te staan.

Stevige en toegankelijke knaller met duidelijke invloeden uit de eurodancescene uit de jaren '90. Luistert lekker weg en geeft energie voor twee. En dit is dan nog niet het beste nummer van Brutalismus, dat is namelijk Gewalt, Gewalt. Voor mij één van de ontdekkingen van het afgelopen jaar. (7,5)

4: gewoon een platte, vettige banger in onze gesofisticeerde, muzieknerdproof svhj-finale, moet toch kunnen gatverdamme!

Daar is-ie dan, de eerste van Peggy en Brown. Met drie nummers die probleemloos door wisten te stoten naar de maandfinale, is dit toch wel een beetje hun maand.

Toen Danny Brown voor het eerst in aanraking kwam met JPEGMAFIA vreesde hij dat hij zou worden vervangen, zo vertelt hij in een van zijn podcasts - die ik trouwens niet per se zou aanraden omwille van het extreem hoge ouwehoergehalte. Groot was zijn blijdschap toen hij erachter kwam dat JPEGMAFIA hem juist als een groot voorbeeld ziet.

Groot is mijn blijdschap dan weer dat ze vervolgens zijn gaan samenwerken, want ik vind hun gezamenlijke album werkelijk een van de meest vermakelijke hiphopplaten van de laatste jaren. Nog steeds krijg ik bij elke luisterbeurt eigenlijk gewoon zin om een moshpit met mezelf te starten. Peggy spreekt trouwens steevast van Vol. 1, dus dat biedt perspectief.

Ik moest even wennen aan de mix, waarin de vocalen nogal worden overstemd door de schreeuwerige producties. Ik ben nog steeds benieuwd hoe het had geklonken met een andere mix, maar dit draagt wel bij aan de vuige punkvibe van het geheel. JPEGMAFIA toont zich verder echt een van de beste producers van dit moment, met een stijl die niet alleen uniek is, maar ook enorm veelzijdig. Kijk naar de wonderlijke ingrediënten van SCARING THE HOES. Een moddervette handenklapsound, langgerekte saxofoontonen die zeuren en snerpen, geschreeuw dwars door de verse heen: iemand zoiets eerder gehoord? En dat telt met dank aan de heerlijke rappers dan allemaal op tot een energiebom van jewelste.

'Scaring the hoes' is overigens een internetmeme die op Twitter ontstond, waarbij mensen anderen oproepen te stoppen met bepaald gedrag, om dan als onzinnige reden te geven dat het vrouwen zou afschrikken ('Bro quit being depressed, ur scaring the hoes' schijnt de originele tweet te zijn). De twee rappers betrekken het met de nodige ironie op hun nogal excentrieke muziek.

2: veel pop/electronisch in de finale 2023, gelukkig is er ook deze zieke hiphopminitrip nog.

KAPOT GAAN. WE WILLEN MEER VAN DEZE WEIRDE SHIT. SPEEL HET VOOR DE TEVEN. WERK DIE SHIT.

Moet dit het beste hiphopnummer van het jaar zijn? Het doet me namelijk bitterweinig. Beats en sample zijn ok, maar het snerpend geluidje stoort na verloop van tijd. Ook de vocals raken me niet en Danny Browns stemgeluid kan ik sowieso niet goed hebben, dus dan blijft er nog weinig over om hiervan een goed nummer van te maken. (5,5)

De consistentie van de laatste plaat van Peggy en Danny is één van de sterkste punten ervan, maar zorgt er ook voor dat ik minder snel naar individuele nummers teruggrijp. Nu ik wat meer naar het titelnummer heb geluisterd in de context van dit topic, begin ik steeds meer te geloven dat al deze individuele nummers op minder interessante platen wel degelijk de uitschieters waren geweest. We worden hier getrakteerd op een beat die compleet uniek is binnen zelfs Peggy's discografie, laat staan binnen de hiphop. Bovendien sluit de sardonische rapstijl van Danny de meer rechtstreekse agressie van Peggy echt perfect aan. Absoluut een geval van artiesten die in hun samenwerking nog beter zijn dan de som der delen.

Peggy en Danny, gouden combo. De producties op de plaat zijn hysterisch en rauw en druisen tegen de heersende hiphoptrends in.

Een echte albumtrack en daarom hier een wat vreemde eend in de bijt. Dat gezegd hebbende illustreert deze wel perfect de geniale doorgedraaide gekte van dit duo, vol tegendraadse en onconventionele logica die telkens precies weer op z’n pootjes terechtkomt.

Nog zo'n vaste waarde in het Song van het Jaar Contest is Four Tet. Ook hij mag uitbrengen wat ie maar wil, succes boekt hij hoe dan ook. Vorig jaar kwam hij zelfs voor de gein met een liedje op de proppen onder het oersaaie pseudoniem KH - initialen van zijn echte naam Kieran Hebden - en ging toen prompt aan de haal met de overwinning. Dat lukt nu jammer genoeg niet met het dromerige Three Drums. Naar verluidt verloor Hebden aardig wat credibiliteitspunten bij vakjuryleden panjoe en Titmeister door de saaie titelkeuze. Doodzonde, zeker nu Four Tet een wereldvermaarde special guest heeft opgetrommeld om mee aan tafel te zitten. Iemand naar wie hij donders goed luisterde toen hij Three Drums fabriceerde. Het gaat om niemand minder dan Moby himself, maar geen kat die aandacht schenkt aan de oude man. Choconas en Coma Cat negeren 'm straal, de andere MuMe-leden verwarren hem met GrafGantz, die hier natuurlijk niets te zoeken heeft. Scheer je weg, Micha Moby!

6: soort kruising tussen Air’s Moon Safari en Underworld’s atmosferische werk uit dezelfde tijd, heerlijk!

KAPOT GAAN. AL DRIE DECENNIA LANG. ZWEVEN OP VIER TIETJES. WAT EEN TAPIJTEN.

Four Tet weet toch heel regelmatig de juiste snaar bij mij te raken. Op zich gebeurt er niet zo veel in dit nummer, maar het deuntje zit net goed om er aangenaam en lekker aanvoelend geheel van te maken. De laatste twee minuten hoefden daarentegen ook weer niet. (7)

Nostalgie in muziek is een interessante zaak. Je moet het uitbrengen van je muziek goed plannen als je invloeden van vroeger wil incorporeren. Als je te laat bent, ben je de zoveelste wagon in de hypetrein van een alweer opgerakeld geluid. Vroeg zijn is misschien nog erger - ik bid tot dat we nog een paar jaar mogen wachten voor de eerste Mumford & Sons trommelfolkpopgroepen weer om de hoek komen kijken. Ik denk dat de controverse van Three Drums in dit topic dan ook een kwestie van timing is: de haters zijn misschien gewoon niet klaar voor het feit dat Moby wel degelijk een paar absolute bangers op zijn naam heeft staan, en dat het opnieuw verkennen van de weelderigheid van jaren '90 downtempo muziek eigenlijk een heel goed idee is. Want ja, Three Drums is niets minder dan weldadig. Hoe Hebdens synthtapijten zich over de spanne van vijf minuten steeds verder uitvouwen, steeds ruiziger worden, steeds meer larger than life, om vervolgens weer op te lossen in een kalme oceaan vol rustgevende geluiden - het is een masterclass in elektronische muziek, en misschien wel het sterkste nummer in zijn al indrukwekkende oeuvre. Omarm de nostalgie, mensen!

Enige echte misser in de finale voor mij. Four Tet goes middle of the road lounge. Bob Ross achtige soundscapes en vogeltjes. Beroert me geen moment van de man die normaal zo’n frisse sound heeft.

En de Song van de Maand Januari 2023 is geworden... Blood and Butter van Caroline Polachek! Dit keer wel écht Caroline Polachek. Na de bronzen plak van Billions precies een jaar terug, staat Caroline nu eindelijk op het hoogste schavot. Het album Desire, I Want to Turn into You is een grandioos succes, evenals haar huidige tour door Europa en de VS. Blood and Butter was de laatste single voor het album uitkwam en kon direct op lovende kritieken rekenen. Vooral de toevoeging van de doedelzak wordt veel benoemd en zou zomaar de meest iconische doedelzakbijdrage sinds Kate Bush' Sensual World kunnen blijken. Blood and Butter is - net als het merendeel van het album - geproduceerd door Caroline Polachek en Danny L Harle. En die laatstgenoemde mag wel wat meer loftuitingen krijgen voor zijn werk met Caroline Polachek. De samenwerking met Polachek begon al in 2016 met de single Ashes of Love en opende de ogen voor Polachek. Binnen een jaar stopte ze met het project Chairlift en ging meer experimenteren met electronica. Haar album uit 2019 werd destijds behoorlijk onderschat - het ondertussen megapopulaire So Hot You're Hurting My Feelings haalde niet eens een maandfinale in deze competitie - maar bleek een stille groeier. Zodanig, dat tegen de tijd dat de eerste singles van Desire, I Want to Turn into You ten tonele verschenen iedereen al behoorlijk op de hypetrain gesprongen was. Hypetrains kunnen soms behoorlijk ontsporen, maar mede dankzij een nummer als Blood and Butter lostte het album haar verwachtingen bij veel luisteraars in. En zeker in deze competitie, waar ze toch een beetje de nieuwe koningin lijkt te zijn, of niet dan, Simbi?

Blood and Butter ftw

Kamp Fly To Me.

Maar ik ben dan ook een uk garage slet.

Jammer van dat vervelende Blood and Butter. Wat daar tof aan is ontgaat mij.

Haha, ik voorspel dat je nog veel momenten in het komende jaar gaat krijgen om je te beklagen over Blood and Butter!

Doedelzakken.

Onweerstaanbare bops van Yaeji en Caroline Polachek, die laatste wint nipt door de live ervaring

Polacheck, doedelzak in song te kort. Had betere outro kunnen worden

5: doedelzakkencore! Van een persoonlijk koesterplaatje uit 2023 dus uiteraard ook hoog in mijn finalelijst.

KAPOT GAAN. OH, CAROLINE, DEZE MODUS IS LETAAL. OH, WAAR KWAM JE VANDAAN, JIJ?

Caroline Polachek had er in 2022 een boerenjaar opzitten met een internationale doorbraak. Blood and Butter was nog een achterkomertje in 2023, maar ligt wel in lijn van wat ze daarvoor had uitgebracht. Voor mij wel vaak wat hit (Sunset, So Hot) or miss (Billions), wat dit nummer ook illustreet. Het eerste deel is niet zo spectaculair, maar van zodra de doedelzak erbij komt, wordt dit wel naar een hoger niveau getild. (6,6)

Tja, wat kan ik zeggen over het sterkste werk van mijn favoriete popartiest? In het afgelopen jaar heb ik geleerd dat Carolines muziek stukken polariserender is in mijn omgeving dan ik van te voren had verwacht. Vrienden en huisgenoten hebben me actief gevraagd om Blood and Butter uit te zetten wanneer ik het langs liet komen, wat ik misschien ook wel enigszins begrijp nu de teller op 75 speelbeurten staat binnen een jaar. Het moet wel het etherische element van haar muziek zijn, waar Caroline hier scheutiger mee is dan ooit. Ik noem de uithaal in het couplet (alleen Caroline Polachek kan melodieën maken die in zichzelf al genoeg zijn om je naar de stratosfeer te transporteren); ik noem de klaterende klanken van de akoestische gitaar in het refrein; ik noem het feit dat het haar lukt om van alle instrumenten een fucking doedelzak nog hemels te laten klinken. En dan is er nog die legendarische melodische waterval die het nummer uitgeleide doet - het kan er allemaal wat te dik bovenop liggen voor sommigen wat betreft zweverigheid, maar voor mij is het een rechtstreeks inkijkje in het hopelijke hiernamaals, een kunstwerkje van eindeloze pracht en wat mij betreft de winnaar van het Song van het Jaar-topic.

Nog zo'n schitterende poptrack die extatisch is maar net niet uit de bocht vliegt. Deze is wel gegroeid, scoorde eerder niet super maar springt er in deze finale wel uit, weer doordat het echte pop is. Caroline heeft zo'n songwriting-talent en zo'n dijk van een stem. De doedelzak maakt het af.

Jammer van dat vervelende Blood and Butter. Wat daar tof aan is ontgaat mij.

Haha, ik voorspel dat je nog veel momenten in het komende jaar gaat krijgen om je te beklagen over Blood and Butter!

3: mijn nomi dus uiteraard een dikke sterktehouder hier Geweldige energie, wat een flow!

Beste nummer van de finale. Zangtechnisch sterk en ook gewoon mooi met daarnaast een catchy refrein dat niet uit het hoofd verdwijnt, maar ook iets sterks uitstraalt. (8)

Afgelopen jaar was voor mij het jaar van hemlocke springs. Binnen een jaar je debuutsingle uitbrengen en de wereld rondtouren met Doja Cat is niet niks, en het zal me niks verbazen als ze nog veel meer succes voor zich heeft. Tot sever the blight was het de speelsheid van haar muziek die haar onderscheidde van de rest, maar met dit nummer is ze plotseling met een compositorisch meesterwerkje op de proppen gekomen. De akkoordenprogressie hier is om je vingers bij af te likken, en de eindeloos charmante zangstijl die ze eerder op girlfriend liet horen blijkt ook bijzonder goed aan te sluiten bij het meer theatrale geluid van dit nummer. Rete-intelligente en verslavende pop van een artiest die gok ik één van de beste popalbums van dit decennium gaat uitbrengen met haar debuut.

De Peruaanse Sofia Kourtesis is absoluut geen onbekende hier: Sarita Colonia wist een 62e plek in de jaarfinale van 2020 te halen en Madres werd in de maandfinale van maart dit jaar mooi tweede. Madres is ook de titel van het aankomende debuutalbum van Sofia, dat op 27 oktober verschijnt op het mooie Engelse label Ninja Tune. De hoes is alvast mooi en doet me denken aan Punisher van Phoebe Bridgers.

Kourtesis woont in Berlijn en kwam in aanraking met producen via ex-partner Gold Panda. Si Te Portas Bonito” is een stralende en bruisende productie die het deze late mooie septemberdagen uitstekend doet. De titel is te vertalen met "als je je goed gedraagt" en komt terug in de tekst in de zin "Alles zal voorbijgaan, als je je goed gedraagt". M'n Spaans is niet optimaal, maar de rest van de tekst laat weinig twijfel over. Die gaat zo ver dat chatGPT zegt: This content may violate our content policy

Deze zesde plek in de finale is vast niet de laatste die we gaan zien van Sofia dit jaar.

11: tja Sofia. Ze doet me eigenlijk helemaal niks. Deze nipt interessanter, scheelt niks though.

Ook dit nummer van Sofia is weer soepel en ongedwongen. Elk nummer van haar heeft iets prikkelends en vlot in zich waardoor ik denk ik nog geen echte misser van haar gehoord heb. Beste stukje is het refrein uiteraard dat het uitstekend kan doen in zomerbars. Ik zal het niet regematig uit mezelf opzetten, maar als dit nummer passeert kan ik er wel van genieten. (6,9)

Tegen de tijd dat het duidelijk wordt waar mevrouw Kourtesis eindigt in de finale van dit topic, heb ik haar eindelijk live mogen meemaken op Primavera. Na mijn kaartje voor het festival verkocht te hebben, was één van de belangrijkste redenen om last minute toch weer eentje op de kop te tikken toch wel het optreden van Kourtesis, en dan specifiek dit nummer. Hoe moet het zijn om in een warme crowd vol mensen te zijn en de eerste stuwende beats van dit liedje te horen, die warme synths en die vederlichte zanglijn in het refrein? Ik kan me niet anders voorstellen dan dat het een extatische ervaring gaat worden: dit hemelse nummer behoort tot de top van wat de housemuziek aan de wereld te bieden heeft, en in een finale vol sterke dance is dit toch wel de allersterkste deelnemer in dat vlak.

Een echte Song van het Jaar-track dit, denk ik. Het is R&B met een donker randje en een twist na een vrij onschuldige opening die je op het verkeerde been zet. Tinashe is ondanks haar 30 jaar al een hele tijd actief, zowel als zangeres als actrice. De half-Amerikaans, half-Zimbabwaanse bracht deze maand haar zesde album BB/Ang3l uit. Eerder had ze al twee mixtapes op haar naam staan en was ze lid van meidengroep The Stunners.

Talk To Me Nice gaat over het als buitenstaander kijken naar een relatie, met gevoelens van scepsis, zelfbehoud en zelfvertrouwen. Mooie zin in de tekst: "Couldn't be fake if I tried." In de video gooit ze een oude huid van zich af om een nieuwe (muzikale) fase in te gaan. Hier legt ze het zelf nog veel beter uit.

De productie is in handen van Nosaj Thing & Scoop DeVille, die beide ook hebben geproduceerd voor Kendrick: Scoop DeVille deed bijvoorbeeld Poetic Justice. De productie is spot on en Tinashe weet precies de juiste intonatie te vinden om er supersexy R&B van te maken, zoals hoi123 al zei.

Het wordt gewaardeerd, dat blijkt. Inderdaad dus een echte SvhJ-klapper die er met het goud vandoor gaat. Gefeliciteerd, schitterende winnaar!

7: heerlijke zee van 2000’s-pop/R&B-referenties tussen al het retro-80’s geweld van deze finale-editie. So smooth!

KAPOT GAAN. DIE BEAT SWITCH. DIE PRODUCTIE. OH TINASHE, ZING SLAAPLIEDJES NAAR ME (EN DE REST) OP DEZE PRODUCTIE.

Doet me geen bal. Flauwe trap, een matige zangeres en dan krijg je dit soort 13-in-een-dozijnpop. Vreemd dat dit überhaupt ook maar voorbij de eerste ronde van haar respectievelijke maand geraakt is. (4,8)

Tinashe bezit samen met FKA twigs de zeldzame gave om mij als gecertificeerde homoseksueel te laten begrijpen wat nou de aantrekkingskracht is van dat hele heteroseksuele gebeuren. Werkelijk alles aan dit nummer is zo zwoel en verleidelijk dat ik er rode oortjes van krijg, maar op een extreem verfijnde manier. Zoiets als sexyheid is een relatief lastige emotie om echt mee uit te blinken binnen de muziek, omdat het bijna per definitie niet te in-your-face kan zijn. Daarom is het extra knap wat Tinashe hier doet. Oh Superman-achtige koortjes, het bedwelmende synthmotief, de vocal samples erdoorheen die nét een beetje snijden, de Vespertine-achtige drumpatronen: spannender en toch uitnodigender ga je het niet krijgen. Verdient absoluut een podiumplek wat mij betreft.

Over het algemeen is deze finale mij iets te veel pop/dance-gericht. Wat daardoor boven komt drijven zijn de nummers die echt in een bepaalde hoek zitten. Voor mij heeft dit alles wat een moderne R&B/pop-track moet hebben, het is piekfijn geproduceerd, gelaagd, met een wending en een zangeres die er precies het juiste gevoel in legt. Productie komt van Nosaj Thing en Scoop DeVille, die ook verantwoordelijk is voor de beat Poetic Justice. Dat is te horen.

Ongelofelijke mix van stijlen is dit. Als je onvervalste 90s R&B over zo’n wiebelige ondergrond kunt leggen en ook nog precies de huidige tijdsgeest daarin vangt is dat al knap. Echt een kunstwerkje vol overgangen en sfeerverschuivingen, dat je wonder boven wonder ook nog op repeat kunt zetten.

Het zal ergens in '06 zijn geweest. Ik begon net een beetje naar dancefeesten te gaan en ging naar Paradiso om daar Richie Hawtin te zien, de afgod van de destijds zeer populaire minimal techno-stroming. Op hetzelfde feestje draaide ook Stefan Kozalla, beter bekend als DJ Koze. Mijn eerste kennismaking met de man en het was meteen een aangename.

De daaropvolgende jaren ontwikkelde ik een beetje een haat/liefde-verhouding met Koze. Daar waar hij verantwoordelijk was voor klappers als XTC en Pick Up en diverse sterke remixes, kwam hij ook met voldoende werk waar ik minder enthousiast over was. Zie bijvoorbeeld mijn recensie van Amygdala uit 2013.

Gaandeweg leert men, blijkt wel uit de release van Wespennest. Onder de YouTube-video van het nummer staat iemand die de eerste 8 seconden van het nummer recenseert. Begrijpelijk, want het nummer komt binnen met de intensiteit van een klap met een klauwhamer in een lege betonnen gang. Dat is slechts het begin, want het nummer ontvouwt zich met bijzonder oor voor details, steeds weer komen er nieuwe lagen bij.

Na een kleine 2,5 minuut wordt het pas echt betoverend, als de zang invalt. Sophia Kennedy was mij onbekend, refereert op haar website aan Frank Sinatra en Beyoncé, maar tilt bovenal Wespennest naar een nog hoger niveau. Sowieso passen Duitse vocals en duistere techno samen als curry en worst, maar hier klinkt het alsof je met een stoomtrein door een wonderschoon natuurlandschap rijdt. Alsof dat nog niet genoeg, escaleert het nummer naar een heerlijke, vuist-in-de-lucht climax.

Ik durf hier te stellen dat DJ Koze zich met Wespennest opwerpt als topkandidaat voor Song van het Jaar. Voor mij persoonlijk in ieder geval, maar ook voor heel MuMe. Jullie zijn het alvast met me eens, want met 80 punten en 12 nummer 1-posities behaalt ie een verpletterende overwinning in de maand juni.

8: sfeervolle trip vol echo’s naar de koude en afstandelijke vroege Neue Deutsche Welle 80’s.

KAPOT GAAN. EERST HET KNOPJE DAN DE REST. PRIK ME HELEMAAL LEK.

Zo euforisch als anderen over dit nummer zijn, ben ik niet, maar ik erken wel de kwaliteit hiervan. Er zijn momenten dat het beter binnenkomt, maar dat is vandaag niet het geval. Wat te lang uitgerokken naar mijn mening. (6,5)

De waarschijnlijke winnaar van deze editie, en je hoort mij niet klagen. Wespennest is extreem verfijnd opgebouwd zonder klinisch te worden; het is bezwerend maar bouwt wel degelijk op naar een heerlijke climax wanneer de wespen losgelaten worden, en het heeft een verslavend contrast tussen de koele zang van Sophia Kennedy en de warme instrumentatie. Het is kortom gewoon een Heel Goed Nummer, en valt alleen maar buiten de punten omdat het van mij nog nét iets meer uit de bocht had mogen vliegen om de it-factor te krijgen. Duitse kwaliteit stelt nooit teleur.

Wespennest met Sophia Kennedy, wat een diepe track. Het is al topkandidaat voor Song van het Jaar genoemd en scoort hoog bij de bookies. Deze heeft bij mij bij alle ladders waaraan ik heb meegedaan en waar die in stond op 1 gestaan, zag ik. Een instant classic. Dit is de pure electronic/dance die in deze finale het meest een eigen smoel heeft. Four Tet staat hier echt met een mindere track en Sofia Kourtesis weet mij toch ook niet echt te pakken, dat is niet slecht maar twee keer in deze finale vind ik eerlijk gezegd (veel) te veel eer.

Op 16 juli 2023 kwam Wespennest binnen in m’n MuMeAfrekeningslijst. Vanaf het eerste moment werd ik meegezogen door deze hypnotiserende parel. DJ Koze volg ik al een hele tijd, maar deze track is een nieuw hoogtepunt in zijn oeuvre. Misschien wel het beste nummer dat hij ooit heeft gemaakt.

We werden afgelopen jaar na een lange droogte op dit vlak weer eens getrakteerd op twee Duitse dansgeluksstukjes in de beste traditie. Allein In Italien haalde de finale helaas niet maar ook Wespennest is zo’n klapper van oerduitse euforie en zonnigheid, met een halve liter van de Spati in het gras van een vervallen buurtparkje.