Vanmiddag de playlist afgedraaid en dat was toch wel flink genieten. Wat een uitzonderlijke artiest was dit toch, in zijn soort zonder twijfel een van de beste ooit, zo niet de beste.

De top 3 zit heel dicht bij elkaar. Avalanche heeft een briljante tekst (alleen "Your pain is no credential here / It's just the shadow, shadow of my wound" al), Famous Blue Raincoat vind ik misschien wel zijn mooiste, maar ik ga toch voor het nummer waar ik het eerste voor viel.

Bij zijn jaren '80 werk moest ik altijd wel wennen aan de productie, maar First We Take Manhattan heeft voor mij nog nooit zo goed geklonken als vandaag.

1. The Partisan
2. Famous Blue Raincoat
3. Avalanche
4. So Long, Marianne
5. You Want It Darker
6. Hey, That's No Way to Say Goodbye
7. Who By Fire
8. First We Take Manhattan
9. Suzanne
10. Sisters of Mercy

1. You Want It Darker
2. Avalanche
3. The Partisan
4. Hallelujah
5. So Long, Marianne
6. Everybody Knows *
7. Famous Blue Raincoat
8. First We Take Manhattan
9. Suzanne
10. The Future

1. The Future
2. First We Take Manhattan
3. Everybody Knows *
4. The Partisan
5. You Want It Darker
6. Avalanche
7. Famous Blue Raincoat
8. Dance Me to the End of Love
9. Take This Waltz
10. Master Song *

1. Famous Blue Raincoat
2. Chelsea Hotel #2
3. Dress Rehearsal Rag *
4. Master Song *
5. Suzanne
6. You Want It Darker
7. The Partisan
8. Hey, That's No Way to Say Goodbye
9. Joan of Arc
10. Hallelujah

01. Avalanche
02. Famous Blue Raincoat
03. The Partisan
04. Suzanne
05. Dress Rehearsal Rag *
06. Sisters of Mercy
07. Story of Isaac *
08. So Long, Marianne
09. Master Song *
10. Who By Fire

Ai, deadline is al om 20.00 zie ik nu.
Is dat een keiharde, of ben je net zo'n lapzwans als ik die sowieso een uurtje later begint?

1. You Want It Darker
2. Famous Blue Raincoat
3. Hey, That's No Way to Say Goodbye
4. Avalanche
5. Suzanne
6. Dance Me to the End of Love
7. First We Take Manhattan
8. Sisters of Mercy
9. The Future
10. Hallelujah

Titmeister

Hij staat al grotendeels klaar, maar als jij en Gretz opschieten, neem ik jullie lijstjes nog mee

Ik leerde Leonard Cohen (waarderen) dankzij Nasum, de Zweeds grindcoreband die zelfs de meeste blackmetalbands aan gort speelde.
Ik interviewde begin deze eeuw de bassist en vroeg hem naar zijn favoriete non-metal nummer. Hij antwoordde toen: "Avalanche, van Leonard Cohen." Ik kon me er nauwelijks iets bij voorstellen, want ik kende Cohen alleen van 'Suzanne', 'So Long Marianne' en een paar andere flauwe 80s deuntjes.
Tot ik dat nummer ging luisteren: toen snapte ik helemaal waarom de bassist van destijds zo'n beetje de allerhardste band ter wereld dit nummer koos. Pik- en pikzwart. Fantastisch beklemmend. Sindsdien groot liefhebber van Cohen. Vooral van zijn stem. Man man man, wat heeft die man een mazzel gehad om zo'n stem te hebben. Gelukkig heeft hij er veel goede dingen mee gedaan.
Toen het titelnummer van zijn laatste studioalbum, bij leven, werd gedraaid in DWDD, kreeg ik tranen in mijn ogen en stond het kippenvel centimeters dik op mijn huid. Vooral het moment dat Leonard begon te zingen. Motherofmarysweetlordjesus! Zo gruwelijk laag, donker en duister. Niet Ozzy, maar Leonard is the Prince Of Darkness.

1. Avalanche
2. You Want It Darker
3. Famous Blue Raincoat
4. The Partisan
5. Story of Isaac *
6. Dress Rehearsal Rag *
7. Chelsea Hotel #2
8. Master Song *
9. Everybody Knows *
10. Suzanne

bubbling under:
Sisters of Mercy
Hey, That's No Way to Say Goodbye
Hallelujah

1. Suzanne
2. Famous Blue Raincoat
3. Avalanche
4. Hey, That's No Way to Say Goodbye
5. So Long, Marianne
6. Sisters of Mercy
7. Who By Fire
8. You Want It Darker
9. The Partisan
10. Chelsea Hotel #2

20. Take This Waltz (12 punten, 4 stemmers)

Take This Waltz was in 1986 de vooruitgeschoven single voor zijn succesalbum I'm Your Man van 2 jaar later. Het was inderdaad een muzikale vertaling van een gedicht van Federico García Lorca, een van Cohens grote voorbeelden, naar wie hij zijn dochter vernoemde. Vele jaren later werd het nummer ook gebruikt voor een reclame voor internationale treinreizen. In finale was het de grote achterblijver, met slechts 12 punten van 4 stemmers.

19. Joan of Arc (34 punten, 6 stemmers)

Leonard Cohen kende vele muzen, vaak uit zijn eigen tijd, maar in dit geval betrof het de middeleeuwse Franse verzetstrijdster Jeanne d'Arc. Al is volgens de overlevering de ware inspiratie voor de stemmige afsluiter van Songs of Love and Hate Nico, een van de zeer weinige vrouwen die niet vatbaar waren voor de charme van de Ladies' Man - een frustratie die hij al eerder van zich afzong in One of Us Cannot Be Wrong.

18. The Future (39 punten, 10 stemmers, nummer 1 van EttaJamesBrown

Leonard Cohen claimde allicht de toekomst te kunnen zien, maar hij zat fout. In plaats van moord, was daar diefstal en intimidatie door zijn toenmalige manager, vertrouweling en minnares Kelley Lynch. Uiteindelijk kwam hij daar in 2005 achter, nadat hij zich had teruggetrokken in een boeddhistisch klooster. Lynch werd uiteindelijk in 2012 veroordeeld, maar van het geld zag hij nooit meer iets terug. Mede daardoor besloot hij zijn carrière te verlengen. Een treurige aanleiding, maar voor zijn toch al verwende fans een verdere verrijking van zijn oeuvre.

17. Dress Rehearsal Rag * (51 punten, 11 stemmers, hoogste plek 3)

Dress Rehearsal Rag is een oudje van Cohen - want er werd al een versie van opgenomen door Judy Collins voor haar album In My Life uit 1966. Cohens eigen versie belandde uiteindelijk op Songs of Love and Hate, waar het een donker instrumentarium meekreeg - passend bij het album. Het nummer draait om een mantra dat hij meekreeg van zijn moeder, om zich altijd een te blijven scheren, ongeacht hoe depressief hij was. Een mantra dat ook terugkomt in de titel van een boek van journaliste en Wie is de Mol-winnares Roos Moggré, waarin ze bekende mannen interviewt over hun psychische problemen.

16. Story of Isaac * (51 punten, 11 stemmers, hoogste plek 2)

Story of Isaac is de grootste verrassing voor mij in deze finale. Het tweede nummer van zijn tweede album Songs from a Room is gebaseerd op het Bijbelse verhaal over Abraham die zijn zoon Isaac moest offeren van God en luistert als een aanklacht tegen onnodig bloedvergieten. Muzikaal zijn hier al duidelijk echo's van zijn volgende album op te horen.

15. Who By Fire (54 punten, 15 stemmers, hoogste plek 3)

Who By Fire is een van de nummers waar Leonard Cohens Joodse komaf het duidelijkst te horen is. De tekst is namelijk gebaseerd op het Jiddische Unetanneh Tokef-gebed. Met Janis Ian op de tweede stem is het een kort, maar bijzonder meeslepend nummer. Ik had hem zelf iets hoger in deze finale verwacht. Overigens een shout-out naar mijn wijlen vader, via wie ik al vroeg in aanraking kwam met de muziek van Leonard Cohen. Dit was zijn favoriet van de Canadese bard.

14. Dance Me to the End of Love (54 punten, 15 stemmers, hoogste plek 2)

Dance Me to the End of Love klinkt als een vrolijke, romantische swinger voor huwelijkspartijen, maar de boodschap is vele malen donkerder. De song gaat namelijk over de strijkkwartetten in concentratiekampen, die verplicht werden te spelen terwijl velen in afwachting waren van hun onontkomelijke verscheiden. Dat is wel even andere koek.

13. Hallelujah (58 punten, 13 stemmers, nummer 1 van ECooper)

Verreweg Cohens bekendste nummer, al zullen velen het hebben leren kennen in een andere versie. Voor de verzameling muzieknerds op deze website zal dat waarschijnlijk zijn geweest in de versie van Jeff Buckley (handen omhoog voor wie dat niet geldt), het gepeupel zal het allicht hebben ontdekt in de uitvoering van een of andere talentenshow-deelnemer. Het nummer kent een thematische ambiguïteit die typerend is voor Cohen: voor de een is het een religieus nummer, voor de ander gaat het over seks. Niet geheel verrassend is dit nummer onder de Cohen-liefhebbers hier minder populair dan bij het grote publiek.

12. Master Song * (59 punten, 14 stemmers)

33 was Leonard Cohen al toen zijn debuutalbum Songs of Leonard Cohen uitkwam in 1967, bijna bejaard voor een debuterend muzikant in de hippietijd. Hij had toen al een redelijk succesvolle carrière als schrijver en dichter erop zitten, wat duidelijk te horen is in zijn poëtische teksten. Master Song is de eerste van maar liefst 5 vertegenwoordigers van het debuut en refereert aan zowel een driehoeksverhouding, als de heilige drie-eenheid. Beide thema's zullen nog wel vaker terugkeren in zijn muziek.

11. Everybody Knows * (67 punten, 14 stemmers, nummer 1 van johan de witt)

Iedereen weet dat de nakende apocalyps ons allen boven het naakte hoofd hangt, maar er wat aan doen; ho maar. Aldus Everybody Knows. Dat is 37 jaar na dato niet anders. Overigens werd dit nummer - zoals wel vaker - enkel een (bescheiden) hit in de uitvoering van Concrete Blonde, van de soundtrack van de film Pump Up the Volume uit 1990.

10. Chelsea Hotel #2 (77 punten, 15 stemmers, nummer 1 van aERodynamIC en motel matches)

Het Chelsea Hotel is een befaamd New Yorks hotel, alwaar door de gehele 20e eeuw bekende dichters, muzikanten, acteurs en andersoortig creatievelingen zich ophielden. Dylan Thomas zoop er zichzelf dood en Sid Vicious stak er - naar men zegt - zijn vriendin Nancy Spungen neer. Cohen verbleef er ook veelvuldig in de jaren '60 en '70 en kwam daar in de lift Janis Joplin tegen. Naar verluidt was ze op zoek naar Kris Kristofferson. 'Dan heb je geluk, want dat ben ik', zou de soepele Cohen hebben geantwoord. De daaropvolgende fellatio werd vereeuwigd in de song Chelsea Hotel #2. Jaren later heeft Leonard Cohen zich nog verontschuldigd aan de geest van Janis voor zijn niet-gebruikelijke gebrek aan discretie.

9. First We Take Manhattan (94 punten, 20 stemmers, nummer 1 van 50tracks en dynamo d)

De Cohen uit de jaren '60 had hem er waarschijnlijk een verbale draai om zijn oren voor gegeven, maar de Cohen van eind jaren '80 moest met zijn tijd mee en dus horen we op First We Take Manhattan een synthesizer en een drumcomputer. Het resultaat is meer dan alleen een geinige tijdscapsule, want het is ook gewoon een sterk nummer over werelddominatie.

8. Hey, That's No Way to Say Goodbye (95 punten, 17 stemmers)

Marianne Ihlen, toen nog getrouwd met schrijver Axel Jensen, ontmoette Leonard Cohen op het Griekse eiland en kunstenaarsenclave Hydra begin jaren '60. Ze werd zijn eerste en meest bezongen muze, onder andere op Hey, That's No Way Goodbye, een ode aan de futiliteit van de liefde. Het is een mooi, klein liedje, dat op eerste gehoor wat onder kan sneeuwen in het geweld van Songs of Leonard Cohen, maar over tijd steeds meer van haar schoonheid prijsgeeft.

7. So Long, Marianne (100 punten, 19 stemmers, nummer 1 van Simon77)

Naast zijn muze was Marianne ook part-time Cohens geliefde. Naar eigen zeggen eerst voor een half jaar per jaar, toen steeds minder, tot ze het niet meer was. Daar neemt Cohen al een voorschot op met So Long, Marianne. Overigens overleed Marianne in juli 2016, en heeft Cohen haar vlak daarvoor nog een uitgebreide afscheidsbrief geschreven met de aankondiging dat hij zich spoedig bij haar zou voegen. Ik weet niet wat jullie, maar ik vind dat best een manier om afscheid te nemen.

6. The Partisan (106 punten, 21 stemmers, nummer 1 van herman)

Songs from a Room was Cohens moeilijke tweede album. Oorspronkelijk was de bedoeling dat David Crosby - aangespoord door hun wederzijdse dierbare Joni Mitchell - het album zou produceren, maar hij kon weinig met Cohens onharmonieuze bromstem. Bob Johnston werd ingevlogen als producer en het resultaat was een prima album, dat desondanks altijd in de schaduw heeft gestaan van het debuut. Het mooiste nummer ervan volgens ons is The Partisan, Leonards interpretatie van een Frans soldatenliedje uit WWII. Niet de enige keer dat hij in het Frans heeft gezongen, wel de enige daarvan die de finale heeft gehaald.

5. Sisters of Mercy (112 punten, 22 stemmers, nummer van ArthurDZ)

Een Cohen-klassieker, eveneens van het debuut. De teksten van Leonard Cohen worden vaak - terecht - geroemd, maar dit nummer blinkt juist uit in haar ijzersterke metrum en de frivole tierelantijntjes in de productie. De tekst is overigens geïnspireerd door 2 vrouwelijke backpackers, die Leonard een plek in zijn hotelbed aanbod gedurende een Canadese sneeuwstorm.

4. You Want It Darker (151 punten, 25 stemmers, nummer 1 van Gretz, Hedser en Jizze)

2016 was natuurlijk een jaar van bijzondere muzikale epilogen. Nadat eerder David Bowie Blackstar uitgebracht en enkele dagen later de pijp aan Maarten gaf, wisten we al hoe laat het was, toen we de eerste tonen van de Gregoriaanse monnikenzang op You Want It Darker hoorde. Op zijn eigen slotbetoog kanaliseerde Cohen nog een keer al zijn donkerte en poëtische raakkracht.

3. Avalanche (193 punten, 27 punten, nummer 1 van Brunniepoo, Choconas, EvilDrSmith, Slowgaze en Teunnis)

Je hebt duisternis en dan heb je Avalanche. De opener van Songs of Love and Hate is een nummer dat binnenkomt als een directe uppercut. Niet voor niets werden vele beoefenaars van de donkere muziekkunsten beïnvloed door dit nummer, waaronder een jonge Nick Cave - die zijn debuutplaat ermee opent. Tekstueel trotseert Cohen op dit nummer de donkere demonen van zijn depressie. In de Greatest Hits of Leonard Cohen pakt het nummer brons, op een haar van de nummer 2 verwijderd.

2. Suzanne (197 punten, 31 stemmers, nummer 1 van Arrie, chevy93, laxus11, likeahurricane, Martijn Jonkers, Sting, Superbitch en wendyvortex)

Het zal je maar gebeuren: je bent een gevierd zangeres, en een formeel geklede Canadese dichter van bijna middelbare leeftijd vraagt of hij wat nummers voor je kan spelen. Je stemt in en het eerste nummer dat hij dan speelt is Suzanne. Het overkwam Judy Collins, die weinig twijfel kende en het nummer gelijk opnam en uitbracht op single. Een jaar later nam Cohen het zelf op voor zijn debuut, en de rest is geschiedenis.

De Suzanne in kwestie is overigens Suzanne Verdal, de vrouw van Cohens vriend en beeldhouwer Armand Vaillancourt. De tekstregels van het nummer beschrijven de vele tijd die de 2 samen doorbrachten in Montréal, al was hun relatie - naar eigen zeggen - puur spiritueel en niet seksueel.

/steekt hand omhoog voor John Cale