Bij het water in mijn bos
Woonden ooit elfjes
Ze brachten bloemennectar
Naar planten en bomen die naar liefde verlangden

Uiteindelijk verstreek de tijd
Bloemen bloeiden uitbundig en vielen weer neer
En door vele twijfels
Werd ik volwassen

Toen ik begon te lopen
Nam het verdriet alleen maar toe

Uiteindelijk verstreek de tijd
Ik liep twijfelend rond en viel in slaap
En vele handen
Hielpen mij de weg te vinden

Toen ik leerde spreken
Raakte iedereen gewond
Waar zijn de elfjes
Van het water in mijn bos gebleven?

Bij het water in mijn bos
Woonden ooit elfjes

Ichiko:

We went into this abandoned tunnel, and as we walked through it, I improvised this song. ZAK was walking by me, to my right, and holding the microphone. He was letting the sound of the tunnel work its magic. As we were walking, we ended up in the middle of the tunnel where it was pitch black. But as we continued to walk, we eventually saw the light again and I started running. ZAK stayed, though, and pointed the mic towards me and recorded the sound of me getting further and further away.

Zittend op de vensterbank staar ik naar de nachtelijke hemel
Mocht het geluid van vleugels mijn oren strelen
Dan zal mijn kist vol dromen geopend worden
Herinneringen, afgeschud

Het leven trilt mee op het ritme van de stadslichten
Rode ogen. Een kudde ohmu. Er is niets om bang voor te zijn. Blijf

Wat ooit magie werd genoemd
Of het nu afleidingen of misleidingen zijn
Het doet er niet toe, zolang je blijft

Mocht vannacht onze laatste zijn
Dans nog één keer met mij
Een klein licht, een geheime stem
Luister alsjeblieft
Ik hou van je

Dancing smoke
Hanging low over the roar of the sea
Thunders toward the shore

The ironsmiths are awkward
And their savoir-faire exquisite
Just as encoded
It's getting lonely here —
Where have all the people gone
Where, where, where?

The sun now sets
Its silhouette fragrant from afar
It is the girl with the blinking eyes
Soft eyеs from a wistful memory

She knows evеrything —
Humans have birthed us, raised us
Taught us, praised us
Such blissful times so long ago
Until that fateful day

Invisible imperial
Oh, you mustn't come any closer
For they shall surely capture you
Lobotomy

Oh beloved smoke town
Hide her away
Hide us away

Waarheen, denk je, neemt de storm
Die naburige werelden, weerspiegeld in het water?

Wanneer ik spring, rimpelt de hemel
De wolken vermengen zich, in de openingen
Kun jij het pad van de draak zien?

De dichte groei van het oude waakt over eb en vloed
Vanaf de heuvel staren kinderen naar de sterren
De wind waait

Een vinger gelegd op de groene torenslakken
De grens tussen leven en dood
God verdwijnt in een flits van licht

Het lied van de kikkers
Weergalmt

Degene die geroepen wordt,
kan de maanheuvel moeiteloos beklimmen
Dat kind is daar nog steeds
Terwijl wij nog steeds vele beloften vasthouden

De wind blaast op een stormachtige nacht,
mijn wangen zijn nat
Tranenregen – dat kind haar ogen
Ik heb geleefd, tegen de eeuwigheid in

Een lichtend silhouet splijt de hemel
Een glimlach vervaagt, zweert aan de sterren
En verandert in een ronde maan,
die zich verschuilt op de heuvel

To the lull of a gentle wave
Stormbreak, tailwind pushing us

In het geheugen van de sterren
laat ik een lied wonen
een knipperende illusie
naar een verre zeereis

mijn stem
omringd door vuur
O zon
bescherm mij alstublieft

een leven dat woorden draagt
denkt terug
in tederheid
de mens
leert de verwrongenheid kennen
waar hij is aangekomen

tussen de roeispanen
wiegt
de staart van een jonge vis

in een nieuwgeboren
hartslag
breng jij
het nieuws van de regenboog
mee, meeuwen die het komen vertellen

in de stilte
een vertrouwd
hart wordt geraakt door grote ogen

O wind die woont in mijn stem
O walvis
leid mij

een mens verschijnt tussen de golven
een wiegelied van ver klinkt
van welk verleden is dat een schim?

de groeven in mijn keel
trekken lijnen als notenbalken
en in de adem die zingt
ben jij

hoi123 schreef:
Supertoffe finale! Ichiko Aoba heeft net in de ladders gezeten die ik niet heb bestemd, maar komt nu alsnog goed binnen: wat een prachtig intelligent en sereen nummer, zeg! Een beetje de Japanse Joanna.

Het geritsel van de dageraad
Er is hier niemand,
en toch
vallen sterrenstofjes neer
en keren terug
naar de oostelijke hemel.

Morgen
is er misschien geen zichtbare vorm hier,
maar toch,
op het laatst
verstop ik mijn wang
in jouw armen
en hoor het geluid
van de zee van vroeger.

Vanuit een kleine boot
aan gene zijde
komt er een boodschap hierheen,
al hoor ik niet alles—
mijn hart
trilt onmiskenbaar.

Zelfs als ik
mijn handen hoog
naar de hemel reik,
wordt het verbroken.

Toch blijft deze plek altijd open.
Nog niet gekomen,
maar ik blijf wachten—
altijd.

Kinderen
die de zee oversteken,
ontwaken met bloemen,
hun huid
scheurt open.

Wat is dit?
Uit het lichaam
stroomt de zee over,
en een prachtig wezen
gaat naar buiten.

Blik op blik
Bij het licht van regenwolken
Zijn we eindelijk aangekomen
Bij dit grote, oude houten huis

Was het niet eng
Tot we door die lange tunnel kwamen?
We zijn ineen gezakt van opluchting

Onze voetzolen zijn smerig —
Zijn we gewond?
Het doet een beetje pijn
Maar het is moeilijk te zeggen
Welk bloed van mij is

Boven op de grote berg
Hoe kostbaar is het leven
Opgekruld tegen elkaar aan
Houd ik jouw warmte stevig vast

Aan de voet van de grote berg
Ligt het land van de doden
Ze kijken naar ons op
En sturen lichtbollen omhoog

In mijn sporttas
Zitten kleren voor drie dagen
En haar foto
Misschien huilt ze nu ergens
Of misschien lacht ze wel

Ze duwen een vers lichaam
De kloof in
De vogels aarzelen niet
Ze pikken erin met hun snavels
En dragen het omhoog de lucht in

Gewoon een alledaags tafereel
Dit is het leven vanaf nu
We zullen eraan moeten wennen
Wij, de overlevenden

Vergeet het nooit
Ik zal het nooit vergeten
In deze stad, opgebouwd uit niets meer
dan ongelijkmatige, koude stenen
schijnt een vage zon
die mij zachtjes verlicht
verlicht mij

Bekend om niets te zijn ,kan ik niets
Deze naamloze ik
werd door iedereen in de stad geminacht
en leefde helemaal alleen
helemaal alleen

Voor mensen die het ochtendlicht zijn vergeten
lijkt iemand die steeds maar naar de hemel kijkt
een bedrieger
een dwaas
een lachertje
een buitenstaander

Er is te veel duisternis in de tijd
De tijd is te veel duisternis geworden
En de mensen zijn vergeten
dat de dageraad ooit weer zal komen
Ze klagen
en zijn gestopt met dromen delen

Maar jij alleen,
jij alleen in deze hele stad
vergat het licht nooit
en schonk mij een glimlach

Ah, mijn geliefde
jij met je lieve glimlach
je verlichtte de duisternis in mijn hart
en verwarmde het

Als je bij me blijft
als we elkaar stevig kunnen vasthouden
heb ik verder niets meer nodig
mijn geliefde, mijn geliefde
mijn geliefde, jij

Lieve, lieve jij
Laat me je iets moois laten zien
Ik, die niets kan,
heb alles gegeven
om dit te maken:

Een mechanisch heelal
Niemand mag het weten
Niemand mag het weten

Het is Mercurius, Venus, Aarde, Mars, Jupiter, Saturnus, Uranus, Neptunus
Mercurius, Venus, Aarde, Mars, Jupiter, Saturnus, Uranus, Neptunus

In de schemering van een halfdonkere kamer
verbergt het zich stilletjes
Mercurius, Venus, Aarde, Mars, Jupiter, Saturnus, Uranus, Neptunus

Met stevige ijzeren balken
fijne tandwielen
en sterrenvormige ornamenten
Niemand mag het weten
Het is ons geheimpje

Het mechanische heelal blijft draaien
langzaam, stilletjes
Ik wenste dat zulke dagen
voor altijd zouden blijven duren

Maar toen jij verdween
werd ik een lege huls
en kon alleen nog maar huilen

Het heelal begon te roesten
de sterren verloren hun dromen
en keken alleen nog maar naar beneden

Mercurius, Venus, Aarde, Mars, Jupiter, Saturnus, Uranus, Neptunus

Het mechanische heelal blijft draaien
blijft draaien
blijft draaien
langzaam, stilletjes

Ik wenste dat zulke dagen
voor altijd zouden blijven duren

Ik zal het nooit vergeten
Vergeet het alsjeblieft nooit
In deze stad van koude, ongelijke stenen
schijnt een vage zon
die mij zachtjes verlicht

De stem die ontwaakte,
de klank die in volle bloei klinkt,
laat een ademtocht achter.

Is het goed als wij het nu vergeten,
dat geheime verleden?
Het zinkt weg in de wieg
Warm, van oudsher.
Ik begrijp het,
al heel lang.

In het diepst van ons hart
glinstert een licht.
Ik hoor het
Zo,vanuit een verblindende verte.

Ook in ons
stroomt het bed van de sterren.
Nu zie ik het,
nu is het in mijn hand.

In het lied
groeit het kind
van de toekomst.
Open je ogen,
eet de wereld,
word groot,
slik de sterren in,
en schreeuw uit volle borst.

Het is goed
Hier is leven,
echt leven.

Meer nog:
al van vóór het ontstaan van woorden,
altijd al.

hoi123 schreef:
...En met zelfs een "luisterende" van Gretz zonder opvolging, zoals de traditie behoort, is het feestje compleet! We kunnen beginnen - met twaalf stemmers is er al een stuk hogere opkomst dan ik verwacht had, dus bedankt voor het meespelen iedereen!

dynamo d schreef:
Veel dank voor deze mooie Greatest Hits hoi123 en dit vormde voor mij ook de aanleiding om al haar albums op cd (moeilijk verkrijgbaar maar bijna gelukt .. nog eentje te gaan) te bestellen.

Ook bijzonder is dat een nominatie een Greatest Hits wint. Dat gebeurt zelden.