menu

Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van... (madmadder )

zoeken in:
avatar van luigifort
geplaatst:
Ik verwacht Joanna Newsom ook in een lijst als jij aan de beurt bent, welke lijst mag je zelf kiezen

avatar van Gretz
geplaatst:
luigifort schreef:
Zal wel een Eefje overload worden he Gretz, over een paar dagen mag je al
Benieuwd of er überhaupt pre-2000 songs langs komen

Dat is een ander topic he, wat johan al zegt. Er zullen enkel songs uit de periode 1998 t/m voorjaar 2005 voorbij komen In die tijd schreef Eefje naar eigen zeggen enkel Engelstalige nummers die ze nooit officieel heeft uitgebracht.

avatar van Johnny Marr
geplaatst:
johan de witt schreef:
Het Lichtje zal toch zeker niet ontbreken? Maar Geert gaat zich eerst op 100 ladies storten vernam ik

Fiona Apple - Ladies op 1 hopelijk, Gretz?

avatar van hoi123
geplaatst:
3. Songs: Ohia – Blue Chicago Moon


Moment: 3:50, "The endless, endless, endless, endless, endless, endless depression".

hoi123 schreef:
In de aankomende top-100 stel ik jullie voor aan mijn honderd favoriete nummers van albums die ik heb ontdekt sinds mijn vorige lijst in 2014 - ik speel maar één keer echt vals.
...En ondanks het feit dat ik er sindsdien ben achtergekomen dat er eigenlijk meerdere nummers in deze lijst niet aan dit criterium voldoen, was dit het nummer waar ik het over had. Het titelnummer van Didn’t It Rain was in 2014 al op mijn radar gekomen; de rest van het album had ik wel eens beluisterd maar vond ik toch een beetje saai. Het heeft me niet al te veel luisterbeurten gekost om erachter te komen dat natuurlijk niets minder waar is en dat het album, en vooral zijn slotnummer, niets minder dan hartverscheurend is. Blue Chicago Moon is zo ongeveer het enige nummer dat me wel eens tot tranen toe heeft geroerd, omdat het zo’n goede representatie is van datgene wat het bezingt, namelijk space’s loneliness. De desolate depressie druipt van het liedje af, en de laatste tijd is me gaan opvallen hoe belangrijk de rol van Molina’s gitaarwerk daar eigenlijk in is. Het zit hem, zoals ik al eerder aankaartte, juist niet in de complexiteit ervan, maar juist in hoeveel zeggingskracht hij uit simpele akkoorden kan laten klinken. De stilte tussen zijn akkoorden in het intro is muziek op zijn desolaatst; het simpele C-akkoord dat hij speelt wanneer de drums invallen voelt eindeloos treurig, maar ook op een bepaalde manier verlossend, en ondanks de eindeloze repetitie van het hoofdriffje klinkt hetzelfde riffje rauw alsof je het voor het eerst hoort wanneer hij er wat meer kracht in zet naar het eind van het nummer. Er is niemand die zijn gitaar zo kan laten spreken als meneer Molina, en dat voor een man die zelf ook al genoeg schitterende dingen te zeggen heeft. In de eerste helft van Blue Chicago Moon beschrijft hij met aangrijpende metaforen hoe depressie een man kan slopen (“His wings stripped by thunder/But those storms keep coming back”) om in de tweede helft hulp te bieden. En ondanks het feit dat hij een ander lijkt toe te spreken (“You are not helpless/I’ll help you try to beat it”), is het niet vreemd om te vermoeden dat hij deze mantra’s eigenlijk voor zichzelf herhaalt. Desalniettemin geeft het een hoopvolle, bekrachtigende en extra ontroerende wending aan dit meesterwerk van een nummer.

avatar van hoi123
geplaatst:
2. Girl Band – Lawman


Moment: Ik denk niet dat er een moment gaat komen dat ik mentaal niet helemaal los zal gaan op de laatste uitbarsting rond 5:05.

Dan zijn we nu aangekomen bij mijn één-na-favoriete nummer dat ik in de afgelopen acht jaar heb ontdekt. Er is in deze tijd behoorlijk wat veranderd in muziekland. Gitaarrock bleek bijvoorbeeld toch niet dood te zijn, en ook niet ziekjes: tussen de hernieuwde lovende kritieken voor Amerikaanse industriële rockbands zoals Swans en Daughters, de golf aan Britse postpunkbandjes rondom The Windmill en een Italiaanse Eurovisiewinnaar met de grootste jonge fanbase sinds wie-zal-het-zeggen vallen er genoeg voorbeelden te vinden om het klassieke format van gitaar-bas-drum toch niet af te hoeven schrijven. Wat betreft deze herleving van rock in het midden van de jaren ‘10 zal ik me tot in de eeuwigheid blijven vastklampen aan de pioniersrol die Girl Band erin heeft gespeeld, ongeacht of jullie vinden of ik gelijk heb of niet. Ik kan me nog de eerste keer herinneren dat ik Lawman hoorde, vlak nadat ik hun optreden op BKS 2014 had gemist en dacht: “godverdomme, hier gebeuren dingen!” Natuurlijk, de heren hebben het concept noiserock niet uitgevonden, maar de bijna techno-achtige groove die de band verkrijgt door de gitaar een ritmisch instrument te maken en de melodie aan de bassist over te laten, de beheerste manier waarop ze de stoïcijnse drumbeat contrasteren met nietsontziende herrie, en de speelsheid in hun ijlende teksten was ik - en ben ik - in deze vorm nog niet tegengekomen.

Nou ja, sindsdien gigafan geworden dus. Het is de enige band waar ik ooit een bandshirt van heb gehad (en ook weer ben kwijtgeraakt helaas), en bij een gratis optreden in het Patronaat in 2015 stond ik samen met vier meegesleepte vrienden gênant los te gaan in een verder praktisch lege zaal. Deze connectie werd nog sterker toen de band steeds explicieter thema’s van paniek en dissociatie in hun muziek gingen verwerken – iets waar ik dus zelf ook een fascinatie voor had gekregen. Voelde ik me nerveus, dan zette ik een Pears for Lunch of Shoulderblades op, constateerde ik “ja, zo voel ik me nu ongeveer”, en ging het vervolgens stukken beter. Lawman daarentegen is eerder mijn toevlucht geworden voor wanneer ik me wél goed voelde. Ik gok dat dat komt omdat het nummer, bij gebrek aan betere woorden, zo fucking cool is. De Benny Benassi-geïnspireerde gitaarlijn klinkt ongelooflijk pakkend, en het kenmerkende gewauwel van Dara Kiely dat later overgaat in geschreeuw werkt eerder bekrachtigend dan desoriënterend. Daarmee wil ik Lawman niet neerzetten als een vrolijk feelgoodanthem voor jong en oud: de industriële rock die ik ken is nooit veel onvriendelijker geweest dan de instrumentale uitbarsting hier aan het eind. Wel is het zo, en ik ga even een vergelijking aanhalen die een RYM-gebruiker ooit bij Daughters plaatste, dat dit nummer voelt alsof je klappen uitdeelt in plaats van incasseert. Lawman is een overdonderende, spectaculaire uitspatting van een nummer van wat zonder twijfel de meest ondergewaardeerde band van het afgelopen decennium is.

avatar van jordidj1
geplaatst:
benieuwd naar de essay over Ichiko

avatar van hoi123
geplaatst:
Komt 'ie dan

1. Ichiko Aoba - 機械仕掛乃宇宙


Moment: Ik vind dat ik er nu meerdere mag noemen. 2:53, met het razendsnelle loopje omhoog dat de spanning verhoogt tussen twee coupletten; 7:50, wanneer Dat Ene Gitaarloopje voor de tweede keer invalt; wanneer ze na die bloedstollende versnelling nog één keer oertraag het refrein inzet rond 9:55, en tot slot het outro vanaf 11:58.

hoi123 schreef:
Vijftig jaar later heeft dit er mogelijkerwijs toe geleid dat Ichiko Aoba onlangs desgevraagd op haar Instagramstory aangaf dat Estate van João Gilberto haar favoriete nummer ooit is.
hoi123 schreef:
Na Ichiko Aoba toch wel mijn favoriete folkontdekking
hoi123 schreef:
ben ik Ichiko-level fanboy
hoi123 schreef:
een zekere Japanse folkartiest
...Ik weet niet of jullie hem zagen aankomen.

We spreken begin maart 2020, de laatste verwarrende weken voor die enge eerste lockdown waarin je ook echt nog twintig keer per dag je handen waste, om het vervolgens in de club te hebben over hoe vaak je je handen aan het wassen was. Via het Song van het Jaar-topic ontdekte ik een prachtig gearrangeerd folkliedje van wat ik destijds de Japanse Joanna Newsom noemde, en al snel rolde ik haar discografie in. Terwijl de buitenwereld razendsnel een onveilige plek werd, werd het binnen in mijn appartementje in Amsterdam-Oost juist steeds geborgener en warmer terwijl ik erachter kwam wat voor een ontluisterend kalmerend effect de muziek van deze sprookjesachtige tokkelaarster op me had. Een puurder gitaarloopje dan een 月の丘 had ik nog nooit gehoord, terwijl de tegenstelling tussen de lugubere tekst van een いきのこり●ぼくら en de troostende tonen ervan me obsessief fascineerden.

Maar over die liedjes hebben we het niet (ik hoop niet dat jullie merken dat ik op deze manier alsnog wat extra materiaal dat ik nog móest benoemen in m’n tekst wilden sneaken). Vandaag hebben we het over Clockwork Universe, zoals dit liedje in het Engels genoemd werd. Zoals wel vaker gebeurt bij wat langere nummers op een album was het er niet één die vanaf het begin mijn aandacht opeiste, tot ik op een gegeven moment opmerkte hoe belachelijk mooi het tokkeltje na het minimale intro eigenlijk was. Hele middagen heb ik besteed aan het uitvogelen ervan, maar in de tussentijd ontdekte ik momenten van soortgelijke pracht – het langzame loopje omlaag vanaf het midden van de derde minuut, het moment waarop ze de planeten opsomt, het opgetogen intermezzo halverwege het nummer… Nou goed, al snel had ik besloten dat waar andermans lockdownproject het kweken van spieren, het leren van een nieuwe taal of iets anders constructiefs zou zijn, mijn missie zou zijn om Clockwork Universe van begin tot eind op de gitaar te leren. Kon ik het misschien ook naar Ichiko sturen.

We waren denk ik een half jaar verder toen ik ‘m eindelijk soort van onder de knie had – en de woorden 'soort van' dragen hier nogal een gewicht, want tot op de dag van vandaag is het onmogelijk om ieder verrukkelijk detail van deze compositie perfect te repliceren. In tegenstelling tot wat ik zelf zou verwachten resulteerden de tientallen luisterbeurten per week die ik nodig had om het nummer te leren niet in het feit dat ik het minder kon waarderen. Integendeel: mijn ontzag voor hoe je zó achteloos een compositie voort kan laten meanderen, linksaf kan laten slaan, kan vertragen en versnellen terwijl het toch zo’n grijpend geheel blijft, steeg met de dag. Op dat moment kwam echter ik tot de meest onthutsende ontdekking die ik in tijden had gehad. Ergens online ving ik op dat Ichiko gitaar had leren spelen door een zekere mentor. Nieuwsgierig naar zijn materiaal, dat alleen in obscure Youtubehoekjes te vinden is, kwam ik erachter: Clockwork Universe is godverdomme een cover. Alsof je je leven wijdt aan het maken van de perfecte lasagne die je ooit in keer in een pittoresk dorpje in Italië had gegeten om vervolgens tot de ontdekking te komen dat het eigenlijk een opwarmmaaltijd van de supermarkt om de hoek was. Zo dacht ik er althans eerst over. Dit toplijstje, dat toen al lang in de aanmaak was, kende spontaan een nieuwe nummer één.

Nu weet ik wel beter. Ik nodig jullie uit om mee te luisteren met het origineel, en om het vervolgens met me eens te zijn dat de pracht van Clockwork Universe een gedeelde prestatie is tussen Ichiko en haar onvolprezen mentor die Anmi Yamada heet. We kunnen deze man niet genoeg bedanken voor de eindeloze pracht van de tientallen gitaartokkeltjes die het nummer kent, maar de manier waarop Ichiko alle gedeeltes uit elkaar heeft getrokken en weer aan elkaar heeft gelijmd is verdient even veel standbeelden. Ze transformeert de volledige compositie, niet alleen door de tijd te nemen om ieder tokkeltje de ruimte te geven (stiltes van meerdere seconden zijn dit nummer niet vreemd), maar ook door de opbouw compleet te veranderen en waar nodig haar eigen toevoegingen te maken. Zo komt ze met een hemeltergend mooi instrumentaal intermezzo in de vierde minuut, wisselt ze een refrein af met een spannende vertraging aan het einde van de zesde minuut en zingt ze dat eerder nog zo lieflijke “Mercurius, Venus” etcetera koortsachtig over de hypervirtuoze climax over het eind. Op die manier geeft ze ademruimte aan, of neemt ze juist alle adem weg van een compositie die (sorry Anmi Yamada!!) in zijn origineel nog wat te gehaast en ongefocust klinkt.

Maar goed, überhaupt is het natuurlijk zo dat een kunststuk je favoriete kunststuk is, los van wie er nou verantwoordelijk is voor de uitvoering ervan. De meeste kunstschilders uit de zeventiende eeuw lieten hun leerlingen het gros van het schilderwerk doen, en omgekeerd heeft Ichiko Aoba in dit geval het werk van degene voor haar geperfectioneerd. En daarmee bedoel ik dan ook echt perfect: er is geen seconde in deze twaalfeneenhalve minuut waar ik niet steil van achterover sla in termen van componeerkunst, technische vaardigheid en de mate waarin het me alle kanten van het emotionele spectrum laat zien. Het stuk is liefkozend en melancholisch tegelijk, het is comfortabel maar retespannend – het is alles wat ik in muziek zoek, heeft me door een complete lockdown heengeholpen en zal voor altijd één van mijn favoriete liedjes blijven.

avatar van Mausie
geplaatst:
Mooie lijst en erg goed geschreven!

avatar van 123poetertjes
geplaatst:
Omg Roeland wil jij binnenkort een keer mijn Anmi zijn?

avatar van hoi123
geplaatst:
Dat was de lijst, bedankt voor het meelezen iedereen!! Ik vond het erg leuk om te doen, ondanks het feit dat ik er inderdaad nogal wat te lang over deed, excuses daarvoor. Misschien ben ik ook wel iets te lang van stof, ik heb met 30.000 woorden iets van drie bachelorscripties volgeschreven naast die andere die ik in deze tijd moest schrijven, haha. Maar goed, was leuk, hier de lijst in de volgorde van hoe ik hem aan jullie uiteenzette:




En, voor degenen die geïnteresseerd zijn in hoe deze lijst zich tot de vorige verhoudt, hier een top-135 met mijn favoriete nummers ooit - en, om de 150 vol te maken, 15 nummers die ik sinds het maken van deze lijst erin heb willen opnemen.




Dan geef ik hierbij het stokje door aan wendyvortex!

avatar van hoi123
geplaatst:
En nog even voor het overzicht alle nummers van deze lijst in één post:

1. Ichiko Aoba - 機械仕掛乃宇宙
2. Girl Band – Lawman
3. Songs: Ohia – Blue Chicago Moon
4. Joanna Newsom – Emily
5. Aphex Twin – Xtal
6. Earl Sweatshirt – Grief
7. Elliott Smith – Waltz #2 (XO)
8. Sufjan Stevens – Carrie & Lowell
9. Talking Heads – Once in a Lifetime
10. Eefje de Visser – Scheef
11. Fishmans – LONG SEASON
12. Kendrick Lamar – The Blacker the Berry
13. Novos Baianos – Preta Pretinha
14. Daughters – Guest House
15. Black Country, New Road – Sunglasses
16. SOPHIE – Immaterial
17. Grouper – Alien Observer
18. William Basinski – dlp 1.1
19. The Pharcyde – Passin’ Me By
20. Diane Cluck – Bones and Born Again
21. Palace Music – New Partner
22. Jon Hopkins – Collider
23. Perfume Genius – Normal Song
24. Angel Olsen – Creator, Destroyer
25. clipping. – Blood of the Fang
26. Danny Brown – Ain’t It Funny
27. Elza Soares – Pra Fuder
28. Sparklehorse – Cow
29. Young Fathers – Queen Is Dead
30. Run the Jewels – Blockbuster Night, Pt. 1
31. Nick Mulvey – Cucurucu
32. Brian Eno – An Ending (Ascent)
33. Milton Nascimento – Clube Da Esquina No. 2
34. The Field – Everyday
35. Adrianne Lenker – Ingydar
36. A Tribe Called Quest – Jazz (We’ve Got)
37. Chico Buarque – Construção
38. Mount Eerie – Ravens
39. Holden – Lump
40. Mirrorring – Mirror of Our Sleeping
41. Vampire Weekend – Diplomat’s Son
42. Bert Jansch – Needle of Death
43. Aesop Rock – Daylight
44. Colin Stetson and Sarah Neufeld – The Sun Roars into View
45. Preoccupations – Bunker Buster
46. Can – Oh Yeah
47. Talk Talk – Eden
48. Beach House – PPP
49. Aksak Maboul – A Modern Lesson
50. Lisa Germano - … A Psychopath
51. Fela Kuti – Gentleman
52. Phosphorescent – Wolves
53. Steve Roach - Structures from Silence
54. Red House Painters – 24
55. Animal Collective – My Girls
56. Slowdive - Souvlaki Space Station
57. Low – Quorum
58. Haley Heynderickx – The Bug Collector
59. Kero Kero Bonito – Lipslap
60. Denzel Curry – SIRENS | Z1RENZ FEAT J.I.D
61. Judee Sill – The Lamb Ran Away with the Crown
62. Stars of the Lid – Piano Aquieu
63. Bedwetter – Stoop Lights
64. The Beach Boys – God Only Knows
65. Tom Waits – Martha
66. Todd Terje – Inspector Norse
67. Casino Versus Japan – It’s Very Sunny
68. Colin Stetson – Judges
69. Big Thief – Orange
70. Dirty Three – Authentic Celestial Music
71. Bon Iver – Beach Baby
72. Swans – Oxygen
73. Gal Costa – Que Pena (Ela Já Não Gosta Mais de Mim)
74. Daniel Johnston – Walking the Cow
75. Harmonium – Dixie
76. Jorge Ben – Minha Teimosia, Una Arma Pra Te Conquistar
77. TRESOR feat. Beatenberg – Aphrodite
78. Shiina Ringo – 迷彩
79. Extrawelt – Soopertrack
80. Souls of Mischief – ’93 til Infinity
81. Mason feat. Princess Superstar – Perfect (Exceeder) – Vocal Club Mix
82. Klô Pelgag – Rémora
83. The Mountain Goats – No Children
84. Villagers – Courage
85. Open Mike Eagle – (How Could Anybody) Feel At Home
86. Anderson .Paak – Put Me Thru
87. Timber Timbre – Demon Host
88. Jai Paul – Str8 Outta Mumbai
89. DJ Sabrina the Teenage DJ – Next to Me
90. Bill Wells & Maher Shalal Hash Baz – On The Beach Boys Bus
91. João Gilberto – Estate
92. The Fall – Eat Y’Self Fitter
93. Arthur Russell – This Is How We Walk on the Moon
94. The Dead Texan – The Struggle
95. The Homesick – St. Boniface
96. Good Night & Good Morning – Philadelphia
97. Fennesz – A Year In A Minute
98. Nina Simone – Sinnerman
99. Steve Hiett - Never Find A Girl (To Love Me Like You Do)
100. Kasso – Walkman

avatar van Gretz
geplaatst:
Thanks Roeland voor de reis Veel bewondering voor je schrijven, dat is echt van professioneel hoog niveau, zowel qua informatie als amusement
(afbeelding)
Ik ga nog even de nummers die ik eerder gemist heb teruglezen/terugluisteren

avatar van madmadder
geplaatst:
Mooie lijst, mooie stukken!

Ik heb ook heel veel zin in de lijst van wendyvortex, user met een fijne eigenzinnige smaak.

avatar van Johnny Marr
geplaatst:
Geen Rolfie, jammer.

Mooi lijssie desalniettemin, hoi123 (wie is die Roeland?), heel hard van genoten!

avatar van Rufus
geplaatst:
Mooie top 100. Bedankt hoi123.

avatar van jordidj1
geplaatst:
Hoi hoi, wat een fijne lijst om in te grasduinen. Big up.

avatar van VladTheImpaler
geplaatst:
Stilletkes heb ik je top 100 gevolgd en ik heb (nog) niet alle nummers geluisterd, maar er zaten al genoeg leuke ontdekkingen tussen. Zeer mooie en gevarieerde lijst geworden, met een paar leuke en verrassende keuzes! En hulde voor de begeleidende stukjes

avatar van wendyvortex
geplaatst:
Ben ik aan de beurt! Mooi dan ga ik morgen van start.

avatar van wendyvortex
geplaatst:
100. The Flirts - Passion (Long Version) (1982)


Eerst maar eens even een mooie aftrap. Officieel is dit de Special R.E.M.I.X.E.D. Disco Version. In Nederland uitgekomen op het immer in identieke roze hoezen gestoken Rams Horn-label.
Hi-Nrg heette dit genre. Geproduceerd door Bobby Orlando. De elektronische discovariant die populair was in de gayscene in die tijd. De scene die flinke klappen kreeg toen het AIDS-virus om zich heen begon te grijpen. In Nederland begon AIDS in 1985 echt door te breken. Was de eerste keer dat ik meemaakte dat een virus invloed kreeg op het leven van de mensen. Inclusief ideeën als geïnfecteerden op eilanden voor Zweden in quarantaine te zetten en de Amerikaanse televisiedominees die wisten te vertellen dat het een straf van God was voor de homoseksuelen. Maar hey laten we vooral niet vergeten te dansen. 9 minuten seksueel genot op 12" maxisingle. Zet de disco maar aan.

avatar van wendyvortex
geplaatst:
Dienstmededeling: zou Soledad, Casartelli, cosmic kid of brajoapau de titel kunnen aanpassen? Thanks!

avatar van wendyvortex
geplaatst:
99. Radio Birdman - Aloha Steve And Danno (1978)


Punk uit Australië. Proto-punk zelfs eigenlijk, die Australiërs waren ze allemaal voor, behalve New York dan misschien. Lofzang op Hawaii Five-O. De serie die begon in 1968 en het zelfs nog uithield tot 1980. De befaamde theme-song komt ook nog voorbij halverwege. Ik trek hem zelfs nog wat breder. De DVD-kast staat hier namelijk vol met TV-series uit de periode 1960-1989. Van The Flintstones tot en met Miami Vice zo ongeveer. Mork van Ork, The Jetsons, The Fonz, Starsky & Hutch TV-helden voor altijd. Love you all so much!

The nights are dark and lonely,
When you're not on TV.

avatar van itchy
geplaatst:
Heel benieuwd naar deze top-100!

avatar van wendyvortex
geplaatst:
98. Gina X Performance - Cologne Intime (1980)


Mogelijk komen we af en toe ook een beetje actualiteit tegen dat we er bij kunnen betrekken. En Nederland stond gisteren voornamelijk in het teken van de 14-jarige Frédérique die in elkaar geslagen werd door een paar pubertjes omdat ze niet wilde zeggen of ze een jongetje of meisje was. Ik hoop dat ze snel hersteld en dat we binnenkort ook nog een hele mooie foto van haar mogen gaan zien. Wat betreft die knulletjes vraag ik me dan echt af want voor knulletjes dat zijn. Wat voor een voorbeelden hebben deze jongens, wie zijn hun idolen, zijn dat ook van die retarded macho types? Lijkt me lastig als je op je 14e al niet meer mee kan met een wereld die verandert. Mijn idolen waren vroeger John Travolta & Oliva Newton John, Amanda Lear, Kiss, Soft Cell ongeveer in die volgorde. Dat waren artiesten die ik waanzinnig cool vond.
Gina X Performance dan, die zat in 1980 nog niet in mijn bubble, maar het had zo maar gekund. Moet je al een goede DJ hebben in je 80's Dixo party, maar dan kom je waarschijnlijk de Brigitte Bardot-cover "Harley Davidson" tegen. Of de genderdysforie van "No G.D.M." (Wanna be a great dark man. Being but a lesbian).
Mijn favoriete nummer is deze "Cologne Intime" van het tweede album: X-traordinaire.

avatar van wendyvortex
geplaatst:
97. You've Got Foetus On Your Breath - Today I Started Slogging Again (1981)


Het is omstreeks 1986/1987 zijn geweest dat ik afscheid begon te nemen van De Nederlandse Top 40 en bleek dat je op woensdag de knop van de radio helemaal niet naar een zender moest zetten (althans hoogstens in de ochtend met de Leo "EO" Blokhuis en De Muzikale Fruitmand). Mijn vader werkte bij de BASF en daar hadden ze een soort leeshoek met tijdschriften en de stapels Oor die daar lagen daar had niemand interesse in. Dus die die nam mijn vader voor mij zo'n 5 jaargangen c.a. 1982-1986. Daarna kon ik de Hitkrant wel opzeggen en inruilen voor een Oor-abonnement. Meteen in mijn eerste nummer recensies van Swans (Children of God) en The Chills (Brave Words).
Je had 2 televisiekanalen en je moest het doen met Toppop, Countdown en Formel Eins op de Duitser. Dus toen pas las ik voor het eerst over The Velvet Underground, Joy Division en over alles wat er populair was in 1982 tot en met 1985. Nick Cave natuurlijk en die andere Australiër J.G. Thirlwell ook bekend als Clint Ruin en natuurlijk als al die éénmansprojecten met Foetus in de bandnaam. Nick Cave werd een grote naam en Foetus met zijn tapeloops en manipulaties verdween bijna helemaal. Goed nieuws voor Bert van Dollhouse die altijd moest zeggen dat Foetus wel het meest vreselijke allertijden was als ik weer eens een Foetus-plaat bij hem kocht. Was toen wel de enige platenzaak in Arnhem waar je het vond. Thanks Bert!
P.S. mogelijk hadden Fooks en Zebra het ook nog wel op voorraad.

avatar van ranja
geplaatst:
wendyvortex schreef:
Lofzang op Hawaii Five-O. De serie die begon in 1968 en het zelfs nog uithield tot 1980.
Vergeet de remake ook niet (of wel natuurlijk als je die niks vond).

Deze deed ook mee met de alt 152 vorig jaar (waarschijnlijk je eigen bijdrage?) volgens mij was ik toen een van de weinig die het ook gaaf vond. En volgens mij zei ik toen ook al dat de band al lang op m'n lijst staat om eens meer van te luisteren. Dat is niet veranderd.

avatar van wendyvortex
geplaatst:
Nee, dan is er toch nog een andere liefhebber. Na Radio Birdman kan je meteen nog door naar The New Christs en New Race.

Re-makes ben ik over het algemeen niet zo niet kapot van. Pak dan gewoon een heel andere insteek en personage. Voor Magnum met Tom Selleck mag je me ook wakker maken. Daar is trouwens ook alweer een re-make van. Originele Hawaii Five-O staat nog wel op mijn verlanglijstje, maar is nu schijnbaar o.o.p. en als je hem al vind, erg duur. Ik wil dan natuurlijk wel het liefst de complete box.

avatar van ranja
geplaatst:
even opgezocht, het was the viking (en qua commentaar viel het nog wel mee al werd er wat geklaagd over het Hawaii 50 stuk)

avatar van Johnny Marr
geplaatst:
wendyvortex schreef:

Re-makes ben ik over het algemeen niet zo niet kapot van. Pak dan gewoon een heel andere insteek en personage.

Wat vind je bvb. van Fargo, film en de serie... Ik vraag het voor een vriend (ArthurDZ)

avatar van Poek
geplaatst:
wendyvortex schreef:

Het is omstreeks 1986/1987 zijn geweest dat ik afscheid begon te nemen van De Nederlandse Top 40 en bleek dat je op woensdag de knop van de radio helemaal niet naar een zender moest zetten


Ik ken de uitdrukking "naar een zender zetten" niet, maar bedoel je dat je nooit naar Ronflonflon luisterde op de woensdagmiddag?

avatar van wendyvortex
geplaatst:
Johnny Marr schreef:

Wat vind je bvb. van Fargo, film en de serie... Ik vraag het voor een vriend (ArthurDZ)


Fargo is natuurlijk geweldig, zowel film als serie. Maar ja dat is dan weer geen remake, dat mag ik wel graag zien. Vooral seizoen 2 van de serie is echt te gek, Die met dat slagersechtpaar. En de film, William H. Macy is natuurlijk altijd een feest, dit is denk ik wel zijn meest memorabele rol. Seizoen 3 mocht er ook wezen trouwens.

Gast
geplaatst: vandaag om 10:43 uur

geplaatst: vandaag om 10:43 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.