Wat ik al zei: het komt allemaal neer op persoonlijke smaak, zie de post van Titmeister.. illustreert dit perfect. Absolute uitspraken in dit verband zijn belachelijk en worden alleen maar belachelijker als mensen daar waarde-oordelen aan denken te gaan hechten. Ik ben bevooroordeeld als het om the mighty Cure gaat.
Maar DM heeft wel degelijk recht om in het juiste perspectief te worden gezien: hun dance-singles waren uit tegerlijkertijd met de zgn. dance-revelatie die New Order zou hebben voortgebracht. Dan blijf ik erbij dat DM niet zo heel veel hoeft in te boeten voor dat soort "grootheden", maar dat ze toch redelijk op zichzelf de dancewereld hebben gevormd. Kan je wel over lopen kutten, geschiedenis is een vak van feiten en data

Je doet het voorkomen alsof Depeche Mode eigenhandig het dancegenre op de kaart heeft gezet. Dat lijkt me iets (lees: veel te veel) eer. Om die eer aan New Order te gunnen gaat me ook veel te ver (al heeft DM niet zo'n klassieker als Blue Monday op hun naam staan).

Depeche Mode bracht wel een aantal goede singles uit maar echt baanbrekend waren ze niet en dance of elektro is zeker geen uitvinding van Depeche Mode.

R.E.M. en the Smiths kan je ook moeilijk baanbrekend noemen, maar in tegenstelling tot Depeche Mode hebben ze wel verscheidene fantastische albums uitgebracht. Zij waren ook de zgn. alternatieve bands in de jaren '80, die met hun gitaarrock tegen de synthipop en dance-stroming gingen en beïnvloedden daarmee heel wat nieuwe bands. Terwijl Depeche Mode één van de exponenten was van de populaire synthipop in de jaren '80, al zijn zij de enige synthipopband van destijds die nu nog altijd actief en populair is.

Overigens vind ik 9 van de 10 artiesten klasse of horen zij tot mijn favorieten (Smiths, Pink Floyd, the Beatles, Neil Young, R.E.M., Bob Dylan). Enkel met the Fall het ik weinig tot niets.

Mja ik vind Enjoy the Silence niet onderdoen aan Blue Monday qua klassieker zijn. Als ik om me heen kijk zijn er nog steeds heel veel mensen van mijn leeftijd die naar Depeche Mode luisteren, terwijl er veel minder naar New Order luisteren. Maar het is idd voornamelijk een smaak-kwestie of je een band beter vindt dan de andere, zo vind ik The Smiths een redelijk doorsnee poprockbandje, maar er zijn veel mensen die het helemaal geweldig vinden, dan heeft die muziek kennelijk toch iets wat zo veel mensen aanspreekt...

Zowel New Order als Depeche Mode reken ik tot mijn favoriete bands maar DM heeft wel wat meer prima albums afgeleverd dan New Order. Uiteindelijk moeilijk te zeggen welke band invloed heeft gehad op wat. Lijkt me dat ze beiden wel zo hun plaats hebben op dat vlak.

Overigens vandaag de dag Depeche Mode een synthipop band noemen, lijkt me een gedateerde typering.

Wat moet je ze anders noemen dan?

Ik zeg nergens dat ze de enigen waren, wel dat ze aan de wieg hebben gestaan van.. Net zoals New Order, Simple Minds en nog wat bands. DM heeft daar zijn eigen flavour aan toegevoegd.

Hmm, Violator, Music For The Masses, Black Celebration en Songs Of Faith & Devotion worden allen erg hoog gewaardeerd en door een brede laag muziekkenners gezien als prima albums. Dat is nochtans meer dan die anderhalf geslaagde plaat van de Wokkels.. sowieso de meest overschatte band naast de Pixies ooit! Niets noemenswaardigs aan hun sound of baanbrekends aan.

The Smiths en R.E.M. brachten terug veel emotie in de rock en hun muziek klinkt natuurlijk en oprecht, iets wat dreigde teloor te gaan bij de dance en synthipop in die periode. Tevens ook de reden waarom dat samen met U2 mijn favoriete bands in de jaren '80 zijn. The Smiths en R.E.M. gingen ook radicaal tegen de stroming van de jaren '80 in en deden hun eigen ding, nog een reden waarom ze veel bijval kennen bij de (alternatieve) rockliefhebber.
Overigens worden the Smiths en R.E.M. door de critici zeer hoog gewaardeerd, wat met Depeche Mode toch veel minder het geval is. Alhoewel Depeche Mode door de muziekpers min of meer erkenning heeft gekregen, door hun lange staat van dienst en hun laatste sterke albums.

Critici vind ik geen maatstaf.. die waarderen toch alleen maar de stokpaardjes van collegae indertijd. Enige relativering is die mensen vreemd. Een band als Lloyd Cole & The Commotions hadden nagenoeg dezelfde sound als de Wokkels en kwamen tegerlijkertijd op. Het egokicken van frontman Morrissey heeft echter de balans doen omslaan in hun voordeel. Of dat muzikaal gezien nu zo terecht is, kun je ernstig betwijfelen. Ook een band als The The of Talk Talk hebben wat dat betreft de rock een behoorlijk synth-arm jasje terug gegeven. En er waren er natuurlijk nog onnoemelijk meer.. het beeld wordt door critici meestal vrij éénzijdig. Jammer.

Lloyd Cole & The Commotions (die beïnvloed zijn door Velvet Underground) en The The werden ook door de critici hoog gewaardeerd.

Inderdaad is het zo dat de critici meestal een éénzijdig beeld hebben. In de jaren '70 werden progrockbands als Pink Floyd, Yes en Genesis opgehemeld evenals artiesten als bv. David Bowie, Neil Young, Randy Newman of ex-Beatles John Lennon of George Harrison. Omdat die artiesten hun eigen ding deden en hun muziek meer diepgang had of complex was.

Artiesten die als "Middle Of The Road" werden omschreven als bv. Neil Diamond, the Carpenters en het solowerk van Paul McCartney werden dan weer verguisd wegens te gemakkelijk in het oor liggend, hoewel hun muziek eveneens hoogstaand was.

Critici kiezen steeds partij voor eigenzinnige artiesten die niet onmiddellijk de commercie kiezen. Zo zal je nooit positieve recensies zien over bv. Rihanna of Leona Lewis. Zo werden in de jaren '80 bands als Duran Duran en Spandau Ballet ook door de critici verguisd, maar ze waren wel zeer populair bij het publiek.

Niet dat t me verder heel veel boeit maar de eerste 2 albums zijn pure synthipop en daarna meer en meer opgeschoven naar rock. Songs of Faith and Devotion als ijkpunt. En ja electronica speelt nog steeds een grote rol, net als bij Young Gods of NIN maar geen mens die dat syntipopbandjes noemt. En logisch ook

Depeche Mode bracht in de jaren '80 synthipop, maar nadien schoven ze meer richting gitaarrock omdat in de jaren '90 synthipop niet meer in was na de doorbraak van de grunge. De laatste jaren is het terug synthipop.
Zelf heb ik Depeche Mode wel gewaardeerd en ik vind het één van de beste synthipopbands ooit, maar R.E.M. en the Smiths genieten meer mijn voorkeur, gewoon omdat hun songs mij meer liggen wegens de gevoelige zang van respectievelijk Michael Stipe en Morrissey.
Zelf heb ik weinig of niets met the Fall omdat hun sound te monotoon en te gevoelloos is en de zang (!) van Mark E. Smith ligt mij helemaal niet, maar misschien zijn dat juist de reden waarom sommigen ervan houden.

Maar nogmaals dit is gewoon persoonlijke voorkeur, daarvoor hoef je de invloed van Depeche Mode niet te bagatelliseren. Ik vind The Smiths en R.E.M. beiden echt geen reet aan, maar daarom zeg ik niet dat ze onterecht hoog eindigen hier...

Ik ook niet, maar het is niet echt een danceplaat (en daar ging het even om).

Verder vind ik beide bands wel erg goed, al heb ik persoonlijk meer met New Order. The Smiths vind ik ook geweldig, met name door de geweldige teksten en de manier waarop Morrissey die zingt.

Ach, critici willen ook vooral hun ongelijk niet hoeven toegeven. Er zijn door de jaren heen zoveel platen of bands geweest die uiteindelijk toch een klassiekerstatus hebben gekregen, maar destijds door critici zijn afgebrand. En Lloyd Cole stond qua bekendheid toch wel erg in de schaduw van Smiths, terwijl ze hoorbaar uit hetzelfde (folk) straatje plukken. Het geluid van Smiths is dus allesbehalve uniek, hooguit de stem van Morrissey. The Sound geldt voor mij met The Cure als de beste jaren 80 band, maar die werden door critici ook amper opgepikt lijkt het. Als je hun platen nu hoort is dat onbegrijpelijk. Dus wat betreft dit eindlijstje.. er staan wel wat oude vetrouwden in, maar of het nu echt fris is.. ik vind van niet. Maargoed, het blijft een kwestie van de juiste mensen op de juiste tijd, was hier overduidelijk niet het geval

The Smiths waren in die tijd toch uniek vanwege de aparte, uit de duizenden te herkennen zang van Morrissey en de messcherpe, observerende teksten en ze hebben veel popklassiekers achter hun naam. Dat kan minder worden gezegd van the Sound die teveel in het vaarwater van Joy Division en Echo & the Bunnymen lag. Het eerste album van Lloyd Cole werd goed ontvangen door pers en publiek maar met de volgende albums is dat steeds minder het geval. The Cure had wel een zeer eigen sound en werd ook door de muziekpers hoog gewaardeerd.

Herkenbaarheid en een eigen sound of originaliteit zijn toch wel zeer belangrijke factoren voor definitieve erkenning. Bands worden legendarisch vanwege hun unieke sound en omdat ze veel klassiekers achter hun naam hebben.

Het gebeurt inderdaad wel eens dat een album bij release door pers of publiek matig werd ontvangen, maar achteraf toch de status van klassieker kreeg. Het debuutalbum van Velvet Underground is daar een schoolvoorbeeld van en met sommige albums van Paul McCartney en de debuutalbums van Queen en AC/DC is dat ook het geval. Maar dat zijn veeleer uitzonderingen dan regel.

Nu nog even wetenschappelijk en methodologisch verantwoord je voorkeur kenbaar maken in de 2008 KO enquete . Voorlopig staat toch PF bovenaan, maar das na 1 stem