Casartelli schreef:
Net als Verdronken Vlinder 'in al zijn eenvoud' wonderschoon en dat zal altijd wel zo blijven.

chevy93 schreef:
Classic rock op zijn hoogtepunt. Ook hier weer die vrij negatief geladen tekst verpakt in een vrolijk popliedje. Buckingham doet z’n ding, zoals hij heel Rumours dat beetje extra gaf.
How can I
When you won`t take it from me

dazzler schreef:
Knap hoe dit nummer zich stamelend op gang trekt. Prachtige gitaren.
Hoewel ik me nog nooit in hun albumwerk verdiept heb, maakten ze een paar klasse singles.
Het valt me op dat de muziek die ik zelf van dichtbij meemaakte (70s-80s) mijn top 12 domineert.

Kees-Jan schreef:
Mooi nummer van Fleetwood Mac, maar zeker niet hun allerbeste. Dit is echter wel de laatste groep in de lijst die ik echt geweldig vind.

sheep67 schreef:
Klassieker, fantastische zang en regelmatig in mijn leven grijp ik weer terug naar het nummer en hoop er iets van te leren. Samen met Tusk de beste nummers van deze band.

dumb_helicopter schreef:
Prachtig popnummer en meezinger met op het einde een erg leuke solo.

dazzler schreef:
14. (109) Simple Minds - New Gold Dream (81 82 83 84) (14)

De nummer 1 van Arrie en herman.

Aquila schreef:
Altijd al beter gevonden dan "dat andere" Kate Bush nummer (dat ik heb weggelaten uit de eindlijst om 12 verschillende artiesten te hebben (zou 10e geworden zijn)). Mysterieuze schoonheid die ook in "dat andere" nummer terug te vinden zijn vind ik hier mooier en perfecter uitgevoerd. Zodra Kate al begint te zingen: I Hear Him, Before I Go to Sleep", één van de sterkste openingen ooit. Zeer beeldend: ontroerend, mysterieus en zelfs een tikkie beangstigend - Kate Bush was toen 18 jaar...!

johannesA schreef:
Ik heb helemaal niets met Kate Bush, maar dit nummer is top.

kemm schreef:
Een heel andere, veel lieflijkere Kate, misschien omdat ze hier gewoon zichzelf speelt. Maar toch ook niet geheel zonder perikelen, wat zorgt voor een mooi georchestreerde, evenwichtige ballade.

remcodulac schreef:
Vanaf de eerste tonen van de piano wordt je in dit nummer gezogen. Die piano blijft een zeer bepalende factor, maar uiteindelijk is het toch de stem van Kate die je gevangen houdt, de volle kortte lang.

Snoeperd schreef:
Prachtig gezongen klassieker van mevrouw Bush, sinds ik dit op m'n 10de leren kennen is het altijd een van mijn favoriete Bush-nummers gebleven.

Tribal Gathering schreef:
Prachtige ballad van tante Kate. Waar ik Wuthering Heights een beetje zat ben, blijft deze mooi.

Brunniepoo schreef:
Tja, dat dan weer net dit nummer van Springsteen over moet blijven. Ik ben er nooit stuk van geweest, maar ja, het blijft wel Bruce natuurlijk.

dix schreef:
Conceptueel en tekstueel was The River van Bruce Springsteen in de jaren 80 wat The Suburbs van Arcade Fire hedentendage is : een ode aan wat verloren gaat. Ook in de titelsongs van beide albums vind je dat terug. Tranen met tuiten, als je er voor open staat.

dumb_helicopter schreef:
Hemels mooi nummer, vooral wanneer hij met mondharmonica begint.

johannesA schreef:
Mijn favo artiest, maar niet het beste nummer uit de finalelijst. Toch weer mooi een verdrietig verhaal over "me en Mary" met de mooie zin "Is a dream a lie if it don't come true". Ooit op de Havo deze songtekst als 10e engelse boek mogen inpassen. Gelukkig is er in de overhoring niet naar deze titel gevraagd. Waarschijnlijk wist ik het antwoord toch niet.

Kees-Jan schreef:
Tja, wat moet ik hier over zeggen. Het is voor mij niet de grootste hit van de (in mijn ogen) grootste artiest, maar wel een absoluut wereldnummer en met lichtjaren afstand het beste nummer in deze finale (maar mijn eigen top100 zou dan ook héél veel Bruce bevatten.

LucM schreef:
Hemels mooi, de tekst en die mondharmonica ...

Tribal Gathering schreef:
Ik vind Bruce eigenlijk maar een prutser in de studio. Als je zo lang de tijd neemt om de nummers op te nemen (Voor het album Born to Run bivakeerden ze bijna een jaar in de studio), mag het niet zo zijn dat de live-versies het dik op punten winnen. Uitzondering is echter the River. Hier klopte het allemaal wel.

Aquila schreef:
Closer altijd beter gevonden dan Unknown Pleasures en dat verschil wordt almaar groter. Zoals dazzler schrijft is het album doordrenkt van de monumentale testamenten en minder van de nog (spring)levende en zoekende band van voorheen. Atrocity Exhibition is favoriet maar dit mag er ook zeker wezen.

dazzler schreef:
Om dit nummer te kunnen verslaan moet je van heel ver komen.
Een portret van een gedegenereerde generatie. Het testament ook van een groep.
Met synths als sneeuwvlokken om in weg te wandelen en voor eeuwig te verdwijnen.

Fathead schreef:
Deze muziek is niet eens mooi. Het doet zelfs pijn. Weinig nummers hebben zo ongelooflijk veel impact op de tere mensenziel.

herman schreef:
De bloedstollende mooie afsluiter van Closer, een album dat ook in mijn top 10 staat. En daarmee is Closer het enige top 10 album dat hier vertegenwoordigd is.

johannesA schreef:
Het beste van Joy Division, samen met Atmosphere. De inbrekende synths in het muzikale tussenstukje vind ik geweldig.

Snoeperd schreef:
Niet zo goed als New Dawn Fades, maar ook dit is één grote brok emotie. Machtig nummer.

Teunnis schreef:
Het afsluitende nummer van een van de mooiste platen ooit gemaakt. Het is denk ik voornamelijk de aparte instrumentatie wat dit nummer zo bijzonder maakt. De elektrische gitaar is zo goed als afwezig en de synthesizer en percussie zorgt voor een vervreemdingseffect. En dan de woorden van Ian Curtis, die gaan door merg en been.

tip_of.yourstar schreef:
Het beste nummer van Joy Division, zo simpel is dat. En misschien wel het meest trieste nummer dat ik ken. "Where have they been....?"

Arno schreef:

Was ook mijn nummer 1

2MY schreef:
Hoe geniaal kan eenvoud zijn (deel 1) - het stelt weinig voor, en toch is het er boenkpats recht op. Ook voor mij was dit het begin van een zeer mooie ontdekkingstocht doorheen het oeuvre van wat m'n favoriete groep zou worden...

Brunniepoo schreef:
Tussen mij en REM is het verder nooit wat geworden, maar er zijn zat bands die mochten willen dat ze in hun carrière één plaat afleverden die zó goed is als Automatic for the People. Jammer alleen dat je na dit nummer ook meteen het hoogtepunt gehad hebt.

Casartelli schreef:
Overduidelijk. Het openingsnummer van de nummer 2 van mijn toptien was het tweede begin van mijn liefde voor deze bijzondere band (het eerste begin was het voor het eerst horen van Losing My Religion in de Top 100 Allertijden).

dix schreef:
R.E.M. verraste mij ontzettend met de opvolger van het wat al te hapklare 'Out Of Time'. De plaat opende met deze even slome als spannende song, en het werd meteen mijn favoriete R.E.M. nummer. Het kreeg toevalligerwijs airplay ten tijde van Kurt Cobains zelfmoord. Om de één of andere reden lijkt het wel alsof Stipe zich hier tot Cobain richt. Onzin, alleen mijn perceptie, maar kennelijk heeft de song dit soort potentie in zich.

Fathead schreef:
Niks geen Nighthurting of Everybody Swims; alleen dit nummer mag aanspraak maken op de titel beste langzame REM-nummer.

remcodulac schreef:
Geweldige opener van een magistraal album. In al zijn simpelheid ook een briljante clip, maar dat laten we niet eens meewegen. Er zijn nummers van REM die ik prefereer boven deze, maar veel scheelt het toch niet.

Snoeperd schreef:
De mooiste van R.E.M. Punt.

Tribal Gathering schreef:
Erg mooi REM nummer, maar zeker niet mijn favoriet van het album.

vigil schreef:
Niet het beste nummer van R.E.M. maar dat doet niet mee in deze ronde. Maar goed niet de beste is nog altijd verschrikkelijk goed. Het komt van een 5 sterren album.

Axel schreef:
Fantastische nummer, maar voor mij wel het enige nummer wat ik echt goed vind van The Cure.

chevy93 schreef:
Vrijwel het enige nummer van The Cure dat ik niet in albumcontext hoor. Ik heb te vaak los gedraaid en draai Seventeen Seconds te weinig. Het helpt natuurlijk ook niet dat het hun klassieker is en andere nummers zelden een echte rol van betekenis spelen in andere toplijstjes (degene die ik gevolgd heb tot nu toe dan). Volgens iTunes inmiddels al de 96e keer dat ik dit afspeel en nog altijd geweldig. Iemand die live-versie van 13 minuten gezien op YouTube (met op het einde She’s Lost Control op de gitaar door Smith)? Man, man, man.. And again and again and again and again and again and again and again and again and again and again and again and again etc.

dynamo d schreef:
A Forest vond en vind ik één van de meest vernieuwende nummers in de geschiedenis van de popmuziek. Hoe bedenk je zo'n nummer. Seventeen Seconds, waarop A Forest staat, vind ik dan ook een bijzonder album, dat denk ik veel pop- en rockartiesten daarna heeft geïnspireerd om ook aparte geluiden in hun songs te gebruiken. A Forest toont ook aan dat een vlot deuntje niet altijd nodig is om goed in de smaak te vallen.

El Ninjo schreef:
Nog zo'n klassieker die tot mijn top 10 allertijden hoort. Al minstens 1000x gehoord en hij verveelt nooit en ik blijf altijd meebleren again and again and again.......and again. Live ook onweerstaanbaar...ik herinner me een optreden op Torhout (1989 schat ik), druilerige regen en a Forest met een overwegend groene lichtshow erachter...het staat voor altijd in mijn geheugen gegrift.

LucM schreef:
Nog een nummer dat mij nooit zal vervelen, die donkere mysterieuze sfeer en de zang, gitaar en baspartijen doen het helemaal.

remcodulac schreef:
Blijft toch een briljant nummer dat in een lijstje als dit niet mag ontbreken. Al was het alleen maar voor het outro.

sheep67 schreef:
Heerlijk doemdenken, lekker minimalistisch en je gevoelens uitdiepen. The Cure. Dit blijft natuurlijk een klassieker en een nummer dat niet de commerciele hitlijsten heeft beheerd.

stoepkrijt schreef:
De kracht van A Forest zit hem volgens mij niet in één specifiek aspect van het nummer, want op geen enkel vlak is dit nummer een echte uitschieter. De tekst, zang en opbouw zijn allemaal sterk, maar geen van allen zijn ze de geheime kracht van dit nummer. Dat zit hem in de synergie tussen al die elementen: Alles lijkt in dit nummer op zijn plaats te vallen, waardoor je de ultieme beleving meekrijgt: Dit nummer lokt je mee het bos in. Als het nummer afgelopen is realiseer je je dat je verdwaald bent. Verdwaald in dit nummer. Keer op keer op keer op keer...

Sunderland schreef:
Het rare aan A Forest is dat ik er nooit op kan komen hoe hij klinkt. Daarvoor moet ik hem altijd opzetten en kom ik er telkens achter dat het best wel een fijn nummer is.

Tribal Gathering schreef:
Het blijft een geweldig nummer. Wellicht de meest onwaarschijnlijke klassieker ooit. Uiteraard gedijt hij het best in zijn langere albumversie. Het intro van een minuut, gevolgd door die heerlijke shuffle en die lekkere speelse baspartij. Geen grote hit, maar gelukkig dit hun monumentje in de popmuziek is en niet (sic) Why Can't I Be You. Soms bestaat er nog zoiets als gerechtigheid.

Arrie schreef:
Heb er ook wel eens last van: de naam Arno voor Arrie aanzien.

Aquila schreef:
Violator is een plaat die ik vaak (hard) draai als ik alles even wil resetten in mijn bovenkamer. Misschien is het juist een introspectieve plaat voor anderen, maar het nodigt mij uit om altijd luidkeels mee te zingen en even uit te waaien. Verfrissend! Hoewel ik dit nog niet eens het sterkste nummer vind, geeft alles van Violator mij altijd een fris en herboren gevoel.

Casartelli schreef:
Een van mijn favoriete bands met hun gedoodverfde hit. Spijtig dat Blasphemous Rumours weggestemd is, die was een plekje hoger gekomen.

chevy93 schreef:
Gahan is gek, een podiumbeest. Fenomenale live-optredens van dit nummer. Dit nummer kan niet kapot. Een geniale bass-riff van Fletcher (nee, geen familie van..) maakt het nummer echt onsterfelijk. Words are very unnecessary

remcodulac schreef:
Niet mijn favoriete DM-nummer. Het haalt misschien niet eens de top 10. Bovendien is het nogal afgekloven in al die jaren. Maar toch, als je het dan weer eens hoort...

dazzler schreef:
Klasse single, al heeft dit lied net als A Forest of Wuthering Heights iets doodgedraaids
voor mij. Het duikt in elk spelletje op om doorgaans zonder veel problemen hoog te eindigen.
Ik kan gemakkelijk 10 Depeche Mode hits opnoemen die ik veel spannender vind.

stoepkrijt schreef:
Mijn favoriete nummer aller tijden! De tekst is goed, de zang is mooi, maar vooral muzikaal vind ik dit nummer echt om te smullen. Dit nummer heeft mijn liefde voor de synthesizer min of meer aangewakkerd. Dit nummer heeft duidelijk een ‘eigen geluid’ en onderscheidt zich daarmee van andere nummers van deze band. Enjoy the Silence creëert een geheel eigen sfeer en weet me elke keer opnieuw daarin mee te slepen. En dat gitaarloopje van Martin Gore is natuurlijk verrukkelijk! Net als die drie drumslagen op 1 minuut 5. Totaal niet bijzonder eigenlijk, maar toch doet het iets met me. Ik kijk er iedere keer weer naar uit.

Sunderland schreef:
Vanaf het eerste moment dat dit nummer uit kwam heb ik het altijd mooi gevonden, en daar is tot op vandaag niets aan veranderd.

vigil schreef:
Ondanks dat deze veel op de radio e.d voor bij komt en ik de cd Violator al zo'n 25 jaar in mijn bezit heb gaat deze nooit vervelen. zo iconisch, zo sterk, zo mooi en zo Depeche Mode.

Aquila schreef:
The Smiths zijn toch wel de perfecte liedjes met mooie melodie, pakkend refrein en eigenzinnige teksten: persoonlijk en toch met een grotere sociale onderlaag erin. En niet te vergeten bijtende humor. Perfect voorbeeld is dit nummer - dat meer exemplarisch is voor het oeuvre van de band dan mijn échte favoriet 'Some Girls....' waarover ik destijds in de Hits-aflevering al meerdere malen de loftrompet stak.

ArthurDZ schreef:
Tja, mijn favoriet nummer aller tijden, door misschien wel mijn favoriete band aller tijden. Dan kan het niet anders of dit nummer gaat met de gouden medaille lopen in mijn top 12. Waar ik vind dat bij de meeste nummers het de combinatie van tekst en muziek is die het ‘m doet, is in dit nummer de tekst van het refrein goed genoeg om helemaal op zichzelf te staan. Het is eigenlijk poëzie, als je het zo stelt.

Brunniepoo schreef:
Refrein is een van de beste die ik ken, rest van het nummer ook goed.

chevy93 schreef:
Van de donkere sfeer van Street Spirit naar het lichtje. Het lichtje dat nooit uit gaat. Doorspekt van zwart cynisme. Zo tegenstrijdig, dit mag eigenlijk niet, maar Morrissey komt er keer op keer mee weg. Wat een man.To die by your side, well the pleasure, the privilege is mine

dazzler schreef:
Perfecte popsong van een groep die ik vooral muzikaal heel sterk vond.
Maar hier klopt de tekst ook. Geen pathetisch zelfbeklag, maar een gezonde dosis ironie.
En met een heerlijke aanzwellend outro die nog een extra melodie toevoegt aan het nummer.

kemm schreef:
In mijn ladderfinale lijkt deze vastgeplakt aan How Soon Is Now, helaas nog maar één plaatsje over en hoe geniaal die riff ook is, kies ik dan voor deze legendarische ballade.

LucM schreef:
Eén van de pakkendste popsongs ooit gemaakt, klinkt triest en toch hoopgevend met de gevoelige zang van Morrissey.

Snoeperd schreef:
Niet eens het beste nummer van The Smiths, dat is I Know It's Over, maar dit is wel bijna hetzelfde niveau. Morrissey strooit met prachtige emotievolle zinnen.

stoepkrijt schreef:
Er zijn maar weinig nummers, waarvan de tekst en melodie zo slecht bij elkaar passen, maar tegelijkertijd zo’n prachtig geheel vormen. Karakteristiek voor The Smiths, maar in de rest van de muziekwereld zo goed als ongeëvenaard.

ArthurDZ schreef:
Nog maar eens The Smiths, ik word wel heel erg voorspelbaar. Maar dit is dan ook het op één na beste nummer van de heren, opnieuw met een tekst die even mooi is als de muziek die het ondersteund.

Casartelli schreef:
Bands met één goed nummer? Ze hebben er nog wel enkele, maar dit prettig naargeestige nummer is toch wel een van weinige echte lichtpunten in het repertoire van deze Britten.

chevy93 schreef:
Eerst hadden we Eagle, nu How Soon is Now? Allebei totaal niet representatief, maar wel belachelijk goed. Die gitaar werkt zo aanstekelijk (welke? die op achtergrond) en af en toe jankt er nog eentje doorheen, heerlijk. Zo’n moeilijk nummer om te beschrijven, want alles is gewoon goed aan dit nummer.

dix schreef:
How Soon Is now heeft een paar bizondere kwaliteiten... Het luistert haast weg als een pop-drone die geen begin en geen eind kent, het heeft een tekst die universeel te begrijpen valt, er zitten heerlijke zwwwwwiewwww geluiden in, het is dansbaar én luisterbaar, het zou instrumentaal en achterstevoren ook overeind blijven. En het heeft een geheim. Want tot wie richt Morrissey zich eigenlijk?

El Ninjo schreef:
Tsja, voor mij de absolute klassieker van the Smtihs. De klaagzang van Morrissey ondersteund door het geweldige bezwerende gitaarwerk van Marr, een perfecte combinatie die in dit nummer tot een absoluut hoogtepunt reikt.

herman schreef:
Toevallig net nog alle a-kantjes van de Smiths achter elkaar gedraaid. Een platlist dat ik heb gemaakt nadat het GH-spel van de Smiths mijn enthousiasme weer stevig had aangezwengeld. There is a light... vind ik geen absolute topper in hun oeuvre en valt net buiten de top 10, maar deze scoort erg hoog. Geweldig nummer.

johannesA schreef:
Dit is dan weer veruit de beste van de Smiths. (op gepaste afstand mag ik Girlfriend in A Coma ook graag horen).
Mooiste stukje "And you go home and you cry and you want to die". Wat een ellende allemaal.

remcodulac schreef:
In de jaren 80 The Smiths eigenlijk helemaal gemist, op dat ene nummer na waarvan ik dacht dat het Hang the DJ heette. Wel albums van Morrissey in huis, maar niet weten dat hij ooit nog in een band zat. Je kunt het je haast niet voorstellen. Laatste tien jaar helemaal ingehaald, waarbij deze razendsnel uitgroeide van "die begintune van Charmed" tot een van mijn all-time favorieten. Inderdaad door die perfecte combinatie van zang/tekst en muziek/gitaar.

sheep67 schreef:
Het nummer heeft me vergezeld tijdens mijn puber-tijd. Ik leefde van ruzie naar ruzie en kon me altijd terug werpen in de klaagzang van Morrissey. Het blijft gewoon mijn topper aller tijden.

Tribal Gathering schreef:
Ik ben absoluut geen Smiths fan, maar deze blijft door de jaren heen maar groeien. Eerst had ik zo iets van ach ja, wel aardig maar hij zuigt zich tergend langzaam naar binnen. Volgens Dazzler totaal niet representatief voor de band en waarschijnlijk is dat ook een reden dat ik hem zo lekker vind.

Brunniepoo schreef:
Kate denkt dat ze Cathy is. Verder wel een lief nummer.

chevy93 schreef:
Een beetje een inwisselbare plek, maar vandaag kwam daar Wuthering Heights. Ik had hier ook zo Boudewijn of Prince (When Doves Cry) neer kunnen zetten. Als een komeet steeg dit nummer in mijn achting en heb het een tijdje terug dan ook een paar weken stukgedraaid. Met alle (stem)consequenties van dien. Ooh let me have it, let me grab your soul away ... You know it's me, Cathy.

dazzler schreef:
Jammer genoeg is het altijd kiezen tussen het hemelse Wuthering Heights
en het licht over het paard getilde The Man with the Child in His Eyes. Cloudbusting
of Running up That Hill doen het bij mij nog iets beter. Al is The Kick Inside haar beste album.

jeroentjuhh schreef:
Deze keuze komt misschien vreemd over, maar ik heb Kate Bush vorig jaar herontdekt. Het debuutalbum vind ik geweldig en naar mijn mening veruit het beste wat ze ooit gemaakt heeft. Prachtige opbouw van het nummer, krijg altijd de neiging om er zelf een vreemd dansje bij te doen ( nee, dat willen julle niet zien ) Het album schurkt overigens tegen mijn top 10 aan.

johannesA schreef:
Ik heb helemaal niets met Kate Bush, maar dit nummers is top.

kemm schreef:
Weer een boek minder te lezen. Het kan toch onmogelijk beter zijn dan het lied, met een heel overtuigende Kate in de hoofdrol. Haar inleving en begeleiding hierbij zetten de wanhopige liefde sterk in de verf. Zoals poëten schrijven, zo zingt Kate Bush.
Ze profiteert hier wel van de afwezigheid van mijn absolute favorieten van de volgende twee artiesten, al zal dit nummer altijd de maximale score behalen, uitgedrukt in sterren, punten of procenten.

Casartelli schreef:
Met een omweg voor een politiek correcte afkeer voor de piepstem ben ik terug bij waardering voor dit toch wel erg mooie nummer van de ontdekking van David Gilmour.

Kees-Jan schreef:
Kate Bush heeft mooie nummers gemaakt en dit is haar mooiste, maar toch heeft ze me nooit helemaal gegrepen. Net iets te extreem voor mij denk ik.

LucM schreef:
Fantastisch nummer met die aparte hoge en lenige stem van Kate Bush en het nummer straalt ook een mystieke, sprookjesachtige sfeer uit.

sheep67 schreef:
Na het zien van de clip (78) in de ban geraakt van haar voordragen en vocale kracht. Sierlijk en mysterieus. Ben liefhebber van haar eerste 5 albums.

Snoeperd schreef:
Iets theatraler dan de andere Bush, maar vrijwel even mooi, sowieso is de keuze heel moeilijk, maar nu gaat de voorkeur even uit naar The Man with the Child in His Eyes.

tip_of.yourstar schreef:
"Heathcliff!!..." Kate Bush kan niets verkeerd doen voor mij en is volgens mij een welverdiende winnares van deze Greatest Hits. Wuthering Heights is zo'n nummer dat je nooit beu wordt, omdat het een ongelooflijk sterke melodie heeft en ingezongen werd op een manier die alle verbeelding tart. Ik zing graag mee met "Cathy", maar dat is iets wat best binnen de 4 muren van de badkamer blijft.

Aquila schreef:
Tsja, het beste nummer aller tijden volgens de stemmers op deze site. Mooi afwisselend en een sterke voorbode voor de verdere experimenten die Radiohead zou gaan doen en daarmee tot de grootste hoogten van de muziek in de 21e Eeuw zou gaan reiken voor mij.

chevy93 schreef:
En dan toch maar Paranoid Android op een. Een paar maanden geleden had ik zeker 5 nummers hoger geplaatst, maar ik begin hem steeds beter te vinden. Die overdonderende bas, die hartverscheurende uithalen van Yorke op het einde en het geflipte gitaarwerk van Greenwood. De ultieme alternatieve rocksong, hoewel het allang niet meer alternatief is.Rain down, rain down ... Come on rain down on me ... From a great height

dynamo d schreef:
Ik was eerst niet zo weg van Radiohead maar door Paranoid Android heb ik deze band zeer leren waarderen. Inmiddels heb ik al hun albums. Paranoid Android is oh zo mooi: de verschillende tempo's, de distorted gitaar, de klagerige zang van Thom Yorke. Dit nummer kan me niet lang genoeg duren en elke keer als ik het hoor blijft het geniaal.

El Ninjo schreef:
Het meest briljante nummer van Radiohead en misschien wel het meest briljante rocknummer ooit gemaakt. De overgangen, de emoties die dit nummr oproept, ik krijg nog steeds elke keer als ik dit weer hoor kippenvel. Met 1 zo'n song behoor je wat mij betreft meteen tot de eredivisie vd popmuziek en kun je daar ook nooit meer uit degraderen....ondanks dat na OK Computer de liefde tussen mij en Radiohead heel snel bekoelde.

Fathead schreef:
OK Computer heb ik ontzaglijk vaak gedraaid. Een album dat nooit verveelt, ook al ken je het als je broekzak. Nauwelijks zwakte op het album te vinden, zeker dit nummer niet.

LucM schreef:
Ook al één van de meest briljante rocknummers ooit gemaakt (beetje te vergelijken met BoRap van Queen), die overgangen en emoties ...

Snoeperd schreef:
Misschien wel het beste Radiohead-nummer, er zitten ongekend veel lagen in Paranoid Android, veel afwisseling en prachtig gezongen regels.

Sunderland schreef:
De BoRhap van Radiohead, maar deze verveelt mij voorlopig nog niet en behoort tot de top 5 beste van Radiohead, momenteel toch de grootste band die mij weet te boeien.

Teunnis schreef:
Van alles wat in de buurt komt voor de benoeming "klassieker" is Paranoid Android mijn favoriet. Enkel de twee artiesten die hierna komen en Radiohead zelf komen wat dat betreft in de buurt met enkele nummers (jazz en klassiek dan even uitgesloten). Dynamiek en sfeer zijn twee kenmerken die vaak terugkomen in mijn persoonlijke muzieksmaak en het is dan ook niet gek dat dit nummer bovenaan dit lijstje staat.

ArthurDZ schreef:
Dit is voor mij een echt groeinummer. De eerste paar keer dat ik dit hoorde was ik er helemaal niet zo kapot van, maar dan valt opeens dat kwartje en word het je favoriete Radiohead-nummer. Het is vooral de desolate sfeer die me zo aantrekt. Een leeg woonwagenpark aan de rand van de woestijn, zoals in de clip.

Casartelli schreef:
Eerste indrukken beklijven soms. Wat voor REM gold met Drive, gold met Radiohead met het zien van Street Spirit (en de bijbehorende clip) op TMF, gewoon indertijd, toen het een hit werd.

chevy93 schreef:
Ik heb het al heel vaak gezegd, de echte essentie van dit nummer pakt mij niet. Niet in die zin dat ik hetzelfde voel als Yorke. Ik blère het keihard mee, “oblivent of it’s meaning”, blijkbaar. Het zal mij een worst zijn. Dit is een steengoed rocknummer. This machine will not communicate ... These thoughts and the strain I am under

remcodulac schreef:
De eerste keer dat je The Bends opzet en het ene geweldige nummer na het andere hoort en dan helemaal aan het einde iets wat al het voorgaande in de schaduw zet. Na afloop nog even als bevroren blijven zitten en dan repeat, repeat, repeat. Muziek voor mijn begrafenis. Tenzij ik gecremeerd wordt. Dan is het muziek voor mijn crematie.

sheep67 schreef:
Hoe mooi kan popmuziek zijn. Het gaat mij door merg en been. Zo hoor ik ze graag.

stoepkrijt schreef:
Street Spirit is zonder twijfel het beste nummer wat Radiohead gemaakt heeft. Donker, duister, mysterieus en vooral erg meeslepend. De indringende stem van Thom Yorke pakt je en laat je niet los voor je helemaal doordrongen bent van de miserabele boodschap van dit nummer. En hoewel de tekst eigenlijk best vaag is, is de laatste zin pure pracht: Immerse your soul in love. Een topnummer!

Sunderland schreef:
Prima nummer wat voor mij niet tot hen beste behoort maar in een hele grote middenmoot van gelijkwaardige nummers.

Teunnis schreef:
Eigenlijk zit het er net allemaal iets te dik bovenop in dit nummer. Toch laat ik me elke keer weer volledig meeslepen met dit nummer. Ik heb al dikwijls gehad dat ik na dit nummer met een brok in mijn keel overbleef. In werkelijkheid weet ik niet precies wat Thom Yorke nou allemaal zegt, maar ik voel precies wat hij me probeert te vertellen. Daar zit vaak de kracht van zijn teksten.

Aquila schreef:
Dit album van U2 is voor mij altijd een beetje verbonden met de tijd dat ik Nijmegen woonde. Als ik met de trein over de Waalbrug kwam was dat ook een 'Sort of Homecoming' gevoel en dat is een beetje aan dit album blijven plakken. U2 is filmischer dan voorheen en nog niet zo hoogdravend. Goed album - van dit specifieke nummer geniet ik vooral van de dingetjes die The Edge toevoegt, zoalsop 1.02, 1.46 of 2.06 (als ik vanmiddag goed getimed heb).

Axel schreef:
Om toch een eerlijke volgorde te geven aan mijn top 12, moet ik dit nummer echt als tweede noemen. Ik zou hem lager kunnen zetten, maar wat Kees-Jan bijvoorbeeld heeft met Bruce Springsteen, dat heb ik met U2, zoals anderen dit weer met een andere artiest hebben. TUF heeft iets aparts, zoals zovelen het benoemen. Voor mij is het iets heel aparts, het gehele album is perfect.

Brunniepoo schreef:
Zoals zovelen heb ik U2 na Achtung baby niet meer gevolgd maar aan The joshua tree en, in mindere mate, The Unforgettable fire kan ik nog steeds een hoop plezier beleven. Binnen het oeuvre is dit toch wel het prijsnummer.

Casartelli schreef:
Niet het beste, maar toch wel een van de degelijker nummers van deze Ierse grootverdieners.

dazzler schreef:
Perfecte popsong nummer 2 van het enige top 10 album uit mijn lijstje.
De sfeerzetting op het gelijknamige album was zo subliem dat geen enkele Joshua Tree
mij dezelfde luistervoldoening kan schenken. Prima album met alleen maar winnaars.

dix schreef:
Niet alleen door het mooie liedje ... maar meer nog door de sublieme, zinsbegoochelende productie. Ben hierna Daniel Lanois ook op het spoor gekomen.

dynamo d schreef:
The Unforgettable Fire is mijn op één na favoriete nummer allertijden. Mijn nummer 1 is The Turn of a Friendly Card van The Alan Parsons Project. U2 heeft met The Unforgettable Fire een meesterwerk gemaakt, dat mij nog steeds kippenvel bezorgd. Zang, gitaren, drums en strijkers (violen gearrangeerd door Joel Kelehan, een Ierse jazz muzicus). Briljant gemaakt en uitgevoerd. Toen dit nummer uitkwam heb ik de vinyl maxi single gekocht en die koester ik nog steeds.

El Ninjo schreef:
Het zijn alleen maar toppers die langskomen. U2 betekent de eerste 3 albums voor mij veel jeugdsentiment, veel sturm und drang en veel jeugdig enthousiasme. Maar met The Unforgettable Fire werd de band volwassen. En het titelnummer is daar het beste voorbeeld van. Voor mij samen met One Tree Hill van the Joshua Tree het allerbeste wat ze ooit op plaat hebben gezet. Ook bij dit nummer nog elke keer kippenvel als ik het hoor. Het hoge niveau hield de band 3 albums vol, na Achtung Baby zakte het wat mij betreft behoorlijk in alhoewel er op elk album wel 2 of 3 goede nummers te vinden zijn, maar daar blijft het danook bij.

Kees-Jan schreef:
Ik heb zitten twijfelen of ik dit nummer in mijn top12 zou zetten of dat ik van elke artiest maar één nummer zou plaatsen (dan zou ABBA bij mij op 12 zijn geëindigd). Toch uiteindelijk maar besloten om een 'eerlijke' top12 te geven.

LucM schreef:
Zowat mijn favoriete band in de jaren '80 en dit nummer is onverslijtbaar.

remcodulac schreef:
Met dit album heeft U2 mij definitief voor zich gewonnen. Veel meer dan door de commercieel veel succesvollere Joshua Tree, die voor velen ook het lievelingsalbum is weten ze me het hele album te boeien en dit is een van die vele mooie nummers. Het mooiste, zeg ik nu, maar dat wil nogal eens veranderen door de tijd.

rkdev schreef:
Beste nummer van mijn favoriete band van het gelijknamige briljante album. Ik omschrijf het album altijd als een soort soundscape, ik voel het mistige Ierland door die plaat heen. Het titelnummer blijft een vreemde eend in de bijt binnen het U2 euvre, en misschien is het daarom wel m’n favoriete nummer.

sheep67 schreef:
Dit nummer sleept me mee in zijn dramatiek. U2 en Simple Minds: het was een geweldig gevecht in die tijd. Topnummer van een weergaloos album.

Tribal Gathering schreef:
Samen met Mothers of the Disappeared en Where the Streets Have No Name mijn favoriet van de band. Prachtig geproduceerd.