Alvast mijn afvallers.

12. Bon Iver - Perth 5
Bon Iver. Hun debuut was mwah, ja, ça va... Na een tijdje begon ik het meer en meer te appreciëren. En toen was daar plots de Blood Bank EP. "Hé, Bon Iver is eigenlijk echt wel puik". Het debuut bleef stijgen in mijn achting, maar de Blood Bank EP was toch een klasse apart. Woods is nog steeds veruit mijn favoriete Bon Iver-nummer.
Op de tweede plaat gaat het echter geheel die kant niet uit, jammer genoeg. Het is bombastischer, voller, 'bekakter'... Nee, de eerste luisterbeurt vond ik het nog redelijk oké, buiten Beth / Rest (slechtste track 2012; no doubt). Goed vond ik het daarentegen zeker niet. Veel luisterbeurten kreeg het dan ook niet, integendeel. Het is eigenlijk dankzij dit topic dat zowat alles van Bon Iver zijn tweede plaat me eigenlijk alleen maar meer en meer gaan storen is of althans zo lijkt het wel. En dit nummer is dan misschien nog wel het beste van de hele plaat... Dat het niet meer dan een 5 krijgt, zegt genoeg.

11. Amatorski - Soldier 5,6
Hier had ik eigenlijk hetzelfde bij als Bon Iver. Na de 'Welcome Home' EP was ik best benieuwd naar de daaropvolgende langspeler. TBC kampeerde heel kort op mijn mp3-speler en wist me niet te overtuigen. Ik vind het vooral saai. Het wordt nergens spannend; nergens grijpt het mij bij de strot, wat volgens mij dit soort muziek wel zou moeten doen. Het nummer buizen zou wel net iets te veel van het goede zijn. Echt slecht is het niet, het gaat gewoon compleet aan me voorbij.

10. Nneka - Soul Is Heavy 6
Bij mij was deze dame vooral bekend dankzij de Chase & Status remix van Heartbeat die hier kapotgedraaid werd op de plaatselijke fuifjes. Op zich nog wel een leuke remix en het origineel mocht er ook wel wezen. Ook hier had ik goede hoop op de cd die ging volgen; deze heb ik echter nooit opgezet. De nummers in dit topic konden me niet overtuigen, haar stem bevalt me helemaal niet. Muzikaal is het op zich nog wel aardig hoor. Er is geen drang om het af te zetten, desalniettemin ook geen drang om het op te zetten.

9. Dominik Eulberg - Der Tanz Der Gluehwuermchen 6,3
Dit zou meer in mijn hoek moeten liggen dan de drie voorgaande nummers. En het mag er dan misschien wel boven eindigen, maar dat is alleen omdat de desbetreffende liederen over het algemeen vrij zwak zijn en geen diepe indruk nalaten. Eulberg slaagt er ook niet in, of toch niet met dit nummer. Die Millionen Musketiere vond ik tig malen beter. Heel moeilijk om uit te leggen waarom.. Ik kan het gewoonweg niet. Het zijn allebei min of meer soortgelijke tracks toch? De ene pakt me wel, de andere niet. Zo simpel is het. Niet slecht, niet goed; wederom gewoon erg matig voor in een finale van Song van het Jaar 2011 te staan. Mijn smaak wijkt blijkbaar toch een pak af van die van jullie.

12. Bon Iver – Perth 6,0
Bon Iver. Toch wel afgelopen jaren één van de populairste alternatieve bands geworden. Niet vreemd dat hun tweede studio album veel besproken was deze zomer. Ook in mijn omgeving leek het wel alsof iedereen die ook maar een beetje geïnteresseerd in alternatieve muziek is een mening over deze plaat had. Hierdoor heb ik ‘m ook een aantal keer geluisterd, maar eigenlijk heeft ’t me nooit echt wat gedaan. Het lijkt een soort samenvatting van wat we afgelopen tien jaar in de folk- en rockmuziek hebben gehoord, bijvoorbeeld in dit openingsnummer die Sufjan-blazers op het einde, het lijkt wel het trucje van de 21ste eeuw of die manier van drummen erdoorheen, ook niks bijzonders aan (en komt mij ook zo bekend voor). Doe mij dan maar Beth / Rest, eigenlijk het enige nummer op deze plaat waar de bands iets onverwachts doet. Moet wel bekennen dat mijn waardering voor dit nummer komt door het nogal frapante zinnetje: “Did you sleep in the snow?”, waar ik tijdens m’n interrailreis met drie vrienden deze zomer erg om heb gelachen (tja, hoe leg je uit hoe zoiets ontstaat … moet ik denk ik ook niet proberen)

11. The Roots - The OtherSide 6,0
‘Undun’. Ik vond het maar een teleurstelling. Het bepaald soort sentiment wat bijna over elk nummer is gegoten wist mij geen enkele keer te raken. Dit is toch wel het ultieme voorbeeld. Het begint allemaal best redelijk, maar die zang in het refrein verpest het echt voor mij. Het is het typische ‘zingen-met-gevoel-stem’, maar het weet mij nergens te raken. Jammer, want The Roots heb ik erg hoog zitten, vooral door de twee keer dat ik ze live zag. De plaat wordt voor mij overigens gered door het nummer I Remember (de zang van de vrouw vond ik wel aangenaam), gastartiest Big K.R.I.T., de raps van Black Thought (laat hem lekker het werk doen, en niet steeds die sentimentele refreintjes!) en het instrumentale einde.

10. Amatorski – Soldier 6,5
Dit ging de eerste keer dat ik het hoorde volledig langs mij heen. Net heb ik weer gehoord en ik vind het nog steeds saai. In het refrein leeft het gelukkig een beetje op, maar verder vind ik het allemaal een beetje te simpel.

9. Nneka - Soul Is Heavy 6,5
De 6,5 is al iets warmer, maar ook bij dit nummer krijg ik het gevoel van: dit hebben we toch al gehoord? Tenminste mij doet het allemaal net iets teveel denken aan Carmen Quasey (van Maxim & Skin) en daar hoef ik er niet nog een van. Moet wel zeggen dat ik ’t prima vind klinken, maar het is niet iets wat ik nog snel op zou zetten.

8. Raphael Saadiq - Good Man 6,5
Ik ben niet een groot kenner in het genre, maar Saadiq vind ik wel een held. Tony Toni Tone (It Feels Good!), Lucy Pearl (Don’t Mess With My Man!) en The Way I See It (heb ik zelfs op cd gekocht). Toen ik zag dat er een nieuwe cd uitkwam was ik ook meteen enthousiast, maar dit enthousiasme werd wel een beetje gedoofd door deze single. Het kabbelt prima voort, maar wordt nergens echt spannend. Misschien is dit ook niet de bedoeling, maar raken doet het mij jammer genoeg ook niet.

7. Anna Calvi - Love Won't Be Leaving 7,0
Calvi is geloof ik wel een van de grote nieuwe artiesten van 2011, maar jammer genoeg heeft ze op mij nog niet echt grote indruk kunnen maken. Alles wat ik van haar heb gehoord bevalt me, maar op de een of andere manier blijft het niet hangen. Dit nummer vind ik als ik het hoor mooi, maar meer ook niet en paar minuten erna ben ik eigenlijk alweer kwijt hoe het ging. Desalniettemin vind ik haar stem erg mooi en is het daardoor ook wel een artiest die ik in de gaten blijf houden.

6. Wilco - Art of Almost 7,5
Prima nummer van Wilco, beetje Radioheadachtig. En dat is mooi want ik vind Radiohead leuk, maar eigenlijk nooit meer dan leuk. Daarom krijgt dit nummer ook het ultieme Radiohead cijfer: Een dikke 7,5.

5. Dominik Eulberg - Der Tanz der Gluehwuermchen 8,0
Heel fijn nummer! Alleen vond ik die andere beter (3 miljoen muskitieren of zoiets, iig ik ga nu wat sneller want ik wil eigenlijk slapen ). Volgende….

4. Feist - How Come You Never Go There 8,0
Fijn popnummer. Fijne stem. Comfort Me vond ik beter….

3. Four Tet – Pyramid 8,5
JAA!! Four Tet toch wel mijn favoriete ‘elektronische’ artiest. Ik ben een redelijke noob in dit genre, maar goed, die mogen ook hun favoriete hebben. Fabriclive 59 was trouwens mijn nummer 1 album van 2011. Ik merk sowieso dat ik een onwijs zwak heb voor Future Garage.

2. Four Tet – Locked 9,5
Moeilijk moeilijk deze of de volgende (of The Glorious Land!). Dit is iig het mooiste van 2011. Het is niet uit te leggen… daarom door naar de volgende .

1. Tyler, the Creator – Yonkers 9,5
Tja. Tyler. Wat een eikel is het toch. Al had ik dat niet door toen ik Yonkers hoorde (zonder clip overigens). Wat was ik onder de indruk zeg, die beat? Die raps? Zo rauw? En dat allemaal nu? In 2011? En daarna hoorde ik de cd Bastard en mijn geluk kon niet meer op. Yonkers is over 30 jaar het nummer wat mij terugbrengt naar 2011.

De lijst van 2010 vond ik beter, maar ik vind het wel een heel leuk spel. Goede sfeer. Leuke ontdekkingen. Ondanks dat dit niet echt mijn lijst is vind ik het wel leuk dat het een origineel rijtje is geworden, niet het typische 2011-lijstje.

Welterusten!!

En nog even zonder praatjes:

1.Tyler, the Creator – Yonkers
2. Four Tet - Locked
3. Four Tet - Pyramid
4. Feist - How Come You Never Go There
5. Dominik Eulberg - Der Tanz der Gluehwuermchen
6. Wilco - Art of Almost
7. Anna Calvi - Love Won't Be Leaving
8. Raphael Saadiq - Good Man

1. Bon Iver - Perth
2. Tyler, the Creator - Yonkers
3. Wilco - Art of Almost
4. Amatorski - Soldier
5. Four Tet - Locked
6. Feist - How Come You Never Go There
7. Anna Calvi - Love Won't Be Leaving
8. Four Tet - Pyramid

Perth is de meesterlijke opener van één van de beste albums van het afgelopen jaar. Met name die eerste minuut is geniaal. Verder moet ik eerlijk toegeven dat deze top 8 niet zo goed is als gehoopt. Zo had ik van Wilco en Anna Calvi liever andere nummers gezien. Voor mij is Yonkers de grote verrassing en ook Soldier wordt steeds beter.

Verder heb ik genoeg prachtige nummers en artiesten ontdekt in 2011. Zo had ik graag de nummers van The Joy Formidable, We Were Promised Jetpacks, Giles Corey en M83 in deze finale gezien. En natuurlijk mag The Boxer Rebellion niet onbenoemd blijven, zij hebben met The Cold Still het beste album van 2011 afgeleverd.

Alle nummers hebben op een gegeven moment in m’n top vier-tjes gestaan. Vier daarvan hebben nooit de hogere regionen gezien en dat zal in dit finale lijstje ook niet gebeuren, het kloofje met de beste 8 is te aanwezig. Een volgorde is in dit geval te nietzeggend, dus alfabetisch:

Anna Calvi - Love Won't Be Leaving
Bon Iver - Perth
Dominik Eulberg - Der Tanz der Gluehwuermchen
Wilco - Art of Almost

Deze zin stelt dan dat kloofje voor.

8. Feist - How Come You Never Go There
De popliedjes van Feist krijgen steeds voldoende karakter mee. Het zit ‘m in haar breekbare stem, maar ook in gedurfde toevoegingen als die zwaar aangezette gitaar. Het doet haar net genoeg uit de zangeressenhoop rijzen. Toch blijft dit nummer ergens te luchtig en weet het niet eenzelfde impact te maken als eerder nummers. Waar ik haar twee vorige albums ten zeerste wist te waarderen heeft dit nummer me nooit aangezet Metals te gaan beluisteren. Een prima popsong, maar daar is Feist in 2011 voor mij gestopt.

7. Four Tet - Pyramid
De herkenbaarheid, die vocal sample... Het intrigeert me weer elke 7 minuten opnieuw! De tekst komt van Jennifer Lopez’ Ain’t It Funny Remix met Ja Rule, maar daar komt komt de herkenning niet vandaan. Is er niet zo’n dance-nummer, ik vermoed eind jaren ’90, die zo’n gelijkaardig versnelde vocals bevat, een vrouwenstem? Ik hoor het in m’, maar kan er niet opkomen... Nu goed, ondanks de vele manipulaties weet Four Tet het steeds organisch te doen klinken. De beats zouden percussie kunnen zijn en de samples niets minder dan onze alledaagse wereldse geluiden.

6. Amatorski - Soldier
Terwijl de rest van de wereld (of toch Vlaanderen) brave huismoederpop als Come Home verwachtte, broedde deze groep op heel andere dingen. De donkere sferen met winterse taferelen werden aangekleed met kille electronica en afstandelijke zangpartijen. Om de brave huismoeders depressief te krijgen. Wie meer gewoon is hoort de warmte in dit soort muziek!

5. The Roots - The OtherSide
Met de eerste gelekte songs was ik nog niet helemaal overtuigd, ondanks de steeds aanwezige Roots-kwaliteit. Als je dan Undun luistert weet je dat er eigenlijk geen andere manier bestaat dan de volle 40 minuten in één trek af te werken. The OtherSide is de uitzondering op de regel. De harde verses, het killer-refrein van Bilal, het voelt als song op zichzelf het meest compleet en is misschien wel het beste Roots-nummer sinds het intussen legendarische The Seed uit 2002.

4. Four Tet - Locked
Als die synths er na minutenlang betoverend gedrum in komen gezweven smelt ik helemaal weg! Het is behoorlijk jazz, maar niet het zondagmiddag-thuis-soort. Eerder het donderdagnacht-kosmos-soort, in een toertje rond onze planeet. Zo veel zit er niet eens in het nummer, het is gewoon allemaal perfect afgewogen en op een lucratieve manier verweven. Four Tet ten voete uit en toch weer erg verschillend dan zijn Pyramid, wat mij betreft! Een prachtig complementair duo in deze finale!

3. Raphael Saadiq - Good Man
Eerlijk, ik kan geen retrosoul meer rieken of zien! Stone Rollin’ wist het wel goed te doen omdat Raphael Saadiq zich niet opsluit in een hokje en zichzelf niet limiteert met een sound! Moderner heb ik retro nog niet horen klinken! De stoere zangeres heeft dan ook meer weg van een hedendaagse R&B-zangeres dan Aretha Franklin: een pluspunt voor Good Man. De hele opbouw van het nummer getuigt van veel inventitviteit en vakkennis. Saadiq staat niet voor niks al decennialang met heel uiteenlopende projecten aan de top in het wereldje!

2. Nneka - Soul Is Heavy
Met haar derde was het voor Nneka of ter plaatse blijven trappelen (ze had immers al een mooi plekje verworven) of nog hogere niveaus nastreven en zich zo bij de vooraanstaande vrouwen uit de business scharen. Door zich op alle mogelijke vlakken te verbeteren heeft ze resoluut voor dat laatste gekozen! Soul Is Heavy, het album, toont groei in persoonlijkheid, muzikaliteit en songwriting. Iets dat Soul Is Heavy, het nummer, ook al hoorbaar maakt. Ze steekt haar nek uit, tekstueel, en volgt die durf ook muzikaal. Soul met zware hiphopelementen en invloeden uit rock, en reggae, Nneka doet haar ding, beter dan ooit! Dat bedreigend krachtige refrein zie je zo een Nigeriaanse menigte uitzingen tijdens betogingen en optochten! Gewoon een ideetje...

1. Tyler, the Creator - Yonkers
Het is niet het schenen schoppen, maar het haast parodiërend schenen schoppen, dat is zijn kracht. De stem van zijn generatie die er niet voor terugdeinst zijn generatie en zichzelf, als stem zijnde, te kakken te zetten. Er zit een grote oprechtheid in zijn levering en tussen de lijnen door. Lijnen vol grappen en woordspelingen en dicks en fucks. Hij meent het serieus (niet enkel de dicks en fucks) op een eigenaardige manier. Het zit in de passie waarmee hij rapt en de minimale ruige begeleiding om dat in de verf te zetten. Grootse ambities worden niet met zoveel woorden naar voor gebracht en als nogal lacherig afgedaan. Gedreven door wil, maar grotendeels op zichzelf aangewezen. Het moet liefst nu gebeuren, maar zonder middelen. De onrustigheid van een drang opgevoerd als een commedia dell’arte, dat is wat de muziek van Tyler the Creator kenmerkt en Yonkers tot het lijflied van zijn generatie maakt. Maar Bruno Mars is wel degelijk een kwal!

Samengevat:
1. Tyler, the Creator - Yonkers
2. Nneka - Soul Is Heavy
3. Raphael Saadiq - Good Man
4. Four Tet - Locked
5. The Roots - The OtherSide
6. Amatorski - Soldier
7. Four Tet - Pyramid
8. Feist - How Come You Never Go There

12. Four Tet - Pyramid
Lang viel het kwartje met de Four Tet-nummers niet. Ik was dan ook zielsgelukkig toen Locked ineens een top 8-kandidaat was in plaats van dat ik dacht: twee keer Four Tet onderaan staat ook zo lelijk. Met Pyramid is dat kwartje nog niet helemaal gevallen helaas. Ik vind het al wel een stuk beter dan een tijdje geleden, maar het lukt me nog steeds niet helemaal. Misschien omdat de samples me ook niet helemaal liggen. Vanaf zo'n 4 minuten vind ik het dan wel echt genieten.
Cijfer: 6,8

11. Nneka - Soul Is Heavy
Soul is Heavy heb ik wel eens een keer op de 4de plaats gezet. Maar een finaleplaats had ik toch niet gedacht voor Nneka. Deze unieke combinatie van meerdere genres is wel erg fijn, maar finalewaardig vind ik het niet. Soul Is Heavy overtuigt wel een stuk meer in de finaleluisterbeurt, ik had een laatste plaats in gedachten, maar dat zal niet het geval zijn.
Cijfer: 7,3

10. Dominik Eulberg - Der Tanz der Gluehwuermchen
Lang moest ik niets hebben van Dominik Eulberg, maar Die Drei Millionen Musketiere begon ik na een tijdje toch mooi te vinden. en deze is ook gegroeid. De melodieën moeten eerst op je inwerken. Maar als dat is gebeurd is het gewoon een erg ontspannend nummer. Ik had hier liever de musketieren gezien, maar dit is een ook mooi, maar helaas net niet genoeg voor een plaats in de top 8.
Cijfer: 7,5

9. Feist - How Come You Never Go There
De albums van Feist moet ik toch maar eens gaan luisteren, ze is verantwoordelijk voor het geweldige origineel van Limit to your Love (die dan wel overtroffen is door meneer Blake) en dit nummer is ook erg goed. Feist kan namelijk heel erg mooi zingen. Ook erg goed is de opbouw in instrumentatie en het verschil in instrumentatie.
7,8

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

8. Wilco - Art of Almost
Ik ben veel te druk met het luisteren van Yankee Hotel Foxtrot om in de rest van de discografie van Wilco te duiken. Yankee Hotel Foxtrot staat hoog in mijn, als ik het zou hebben, albumhitlijst op het moment. Ik luister het erg vaak en ik vind het momenteel met Dummy en Forever Changes een van de verslavendste albums. Als ik Art of Almost en One Sunday Morning hoor, weet ik zeker dat ik The Whole Love nog een keer ga luisteren. Dit zullen waarschijnlijk de beste nummers zijn, maar ja, deze nummers zijn dan ook prachtig. Op Art of Almost hoor je heel veel, ten eerste is het gewoon een briljante popsong die vooral niet normaal mooi gezongen is. Daarnaast klinkt het allemaal heerlijk psychedelisch waar ik erg van hou.
Cijfer: 8

7. Bon Iver - Perth
Bon Iver kwam bij z'n tweede album bij lange na niet op het niveau van het debuut. Een aantal nummers zijn wel erg mooi. Maar wat mij betreft doen al die extra instrumenten af aan de sfeer. Sfeer vind ik namelijk ver te zoeken op het tweede album van hem. Het blijft bij mij bij een aantal nummers. Calgary, Holocene en Perth vind ik mooie nummers. Maar daar houdt het mee op. De rest is niet memorabel. Perth vind ik instrumentaal nog wel oké, die drums zijn verschrikkelijk sterk, al helemaal als ze in de climax je overrompelen. Dat is toch wel het mooiste moment van het tweede album. Wat dat betreft is het juiste nummer van Bon Iver in de finale gekomen.
Cijfer: 8,5

6. Anna Calvi - Love Won't Be Leaving
Anna Calvi was een leuke binnenkomer van wat een mooi muziekjaar zou worden. Anna Calvi was al gehyped voordat het debuut uitkwam door de BBC en dat bleek terecht te zijn. Hoewel niet genoeg voor de jaarlijstjes vind ik het nog steeds een erg bijzonder album. Door de constantheid vind ik het moeilijk om een favoriet uit te kiezen. Maar ik weet zeker dat deze in de top 3 staat. Love Won't Be Leaving heeft prachtig gitaarspel, het hoogtepunt is het refrein, dat is hemels mooi. Zeker omdat het steeds uit zo'n rustig stuk rijst.
Cijfer: 8,5

5. Amatorski - Soldier
Zoals zo velen werd ik ook gepakt door deze nieuwe belgische naam. Het hele album is erg sterk, jammer dat het zo kort is. Amatorski is zeer, zeer meeslepend. En Soldier is zijn beste nummer, het is een overweldigende song, waar ik al sinds het begin weg van ben. Het heeft ook meerdere prachtige stukken en concentreerd zich niet op één geweldig gedeelte.
Cijfer: 8,8

4. Four Tet - Locked
Four Tet vond ik tot aan het begin van de finale niet veel aan. En toen dacht ik: Locked ga ik eens flink wat draaien, en meteen de eerste luisterbeurt viel mij die hemelsmooie sample op. En nu ben ik toch wel een beetje verslaafd aan he nummer. Veel meer dan die prachtige sample is niet nodig om mij 8 minuten te laten meedeinsen en te ontspannen op dit geweldige nummer.
Cijfer: 9

3. The Roots - The OtherSide
Dit is het beste nummer van een van de sterkeste album van het jaar. Samen met DMT is het zeker mijn favoriete hiphop album van 2011. Undun is op alle gebieden geniaal. Het concept is ingewikkeld maar heel interessant. Instrumentaal heb ik The Roots nog nooit zo in vorm gehoord (ik ken dan nog wel lang niet alles). Elk nummer heeft prachtige melodieën en is erg strak gespeeld. Het laatste punt is het vocale gedeelte, zowel de raps als de refreinen zijn van zeldzame kwaliteit, en dat een heel album lang! The Otherside heeft een magistrale beat, Black Thought bewijst een van de beste rappers te zijn en het refrein is het beste van het hele album.
Cijfer: 9,5

2. Raphael Saadiq - Good Man
Deze en Yonkers steken boven de rest uit, al zit The Otherside er nog wel een beetje dichtbij. Good Man is voor mij het hele jaar al een topnummer. Sinds Niels 'm liet horen, hij zei dat het een verslavend nummer was, en dat klopt helemaal. Ik zet Good Man erg vaak op. Dit is een prachtig duet, beide vocalen zijn fantastisch. De vrouwelijke vocalen zijn erg zwoel, Raphael Saadig heeft een hele emotievolle stem. De instrumentatie is perfect. Erg spannend en relaxed tegelijk.
Cijfer: 9,8

1. Tyler, the Creator - Yonkers
Yonkers moet gewoon de nummer 1 van dit jaar worden. Er is geen enkel andere artiest of nummer die dit jaar zo'n ongelooflijke hype wist te creëren. Ik was er nog vrij laat bij, bij hypes ben ik meestal niet de vroegste. Toen ik Yonkers de eerste keer hoorde in combinatie met de clip wist ik meteen dat dit bijzonder was. De donker geöriënteerde spijkerharde beat vormt de basis. Beats zijn toch wel erg belangrijk, hier is dat weer eens bewezen, wat een sfeer zet het ook neer! Maar wat Tyler daar mee doet is ongelooflijk. Drie van de beste verses die ik ooit hoorde.
Dit is een van de best gerapte lines ooit: I'm not gay, I just wanna boogie to some Marvin
(What you think of Hayley Williams?) Fuck her, Wolf Haley robbing 'em
I'll crash that fucking airplane that that faggot nigga B.o.B is in
Cijfer: 9,8

12. Feist - How Come You Never Go There 6.3
Niks bijzonders en hoort naar mijn mening niet in deze finale.
11. Nneka - Soul Is Heavy 6.5
Nooit iets met Nneka gehad, al moet ik zeggen dat dit nummer best goed is.
10. Raphael Saadiq - Good Man 6.8
Raphael Saadiq, ik was in 2008 wel een kleine fan. Helaas kan ik het nu minder waarderen.
9. Bon Iver - Perth 7.5
Bon Iver heb ik me nog nooit in verdiept, dit nummer ken ik inmiddels erg goed. Ik kan het wel waarderen maar ik krijg niet de neiging me in zijn werk te verdiepen.

8. Four Tet - Pyramid 7.5
Een erg goed nummer van Four Tet waar ik me dus wel in ga verdiepen. Zeker finale waardig materiaal.

7. The Roots - The OtherSide 7.8
Het beste nummer van undun. Helaas begint dat album na 2/3 maanden te vervelen en vindt ik het nu niet meer zo goed als eerst.

6. Amatorski - Soldier 8.5
Erg sfeervol nummer, met een vleugje Massive Attack.

5. Dominik Eulberg - Der Tanz der Gluehwuermchen 8.5
Erg goed nummer van Dominik Eulberg, ook beter dan 3 millionen.

4. Anna Calvi - Love Won't Be Leaving 9
Anna Calvi, één van mijn favorieten van 2011. Niet eens het beste nummer van haar album.

3. Wilco - Art of Almost 9
Wilco heeft een plaat gemaakt met een geweldige opener en afsluiter. One Sunday Morning had zonder twijfel de eerste plaats gekregen.

2. Tyler, the Creator - Yonkers 10
Wat een ontdekking! Voor het eerst beluisterd via dit topic. Ik was weggeblazen, heerlijk uniek nummer. Helaas kwam zijn album nooit tot het niveau wat hij haalde met deze track. Ik hoop dat Teunnis gelijk krijgt en deze man nog mooi werk gaat afleveren.

1. Four Tet - Locked 10





2. Tyler the Creator - Yonkers
3. Wilco - The Art of Almost
4. Anna Calvi - Love Won't Be Leaving
5. Dominik Eulberg - Der Tanz
6. Amatorski - Soldier
7. The Roots - The Otherside
8. Four Tet - Pyramid

Teunnis, Inquestos, Herman en de rest, bedankt
edit: Heel veel edits gedaan. Twijfel twijfel...

1. Wilco - Art Of Almost
2. Bon Iver - Perth
3. The Roots - The OtherSide
4. Amatorski - Soldier
5. Four Tet - Locked
5. Dominik Eulberg - Der Tanz der Gluehwuermchen
7. Feist - How Come You Never Go There
8. Four Tet - Pyramid

9. Raphael Saadiq - Good Man
10. Nneka - Soul Is Heavy
11. Anna Calvi - Love Won't Be Healing
12. Tyler, The Creator - Yonkers

12. Wilco - Art of Almost
Doet me gewoon bar weinig. Er zitten leuke elementen in (het gebruik van die electronische geluidjes, de bas), maar het geheel vind ik weinig interessant. Heeft ook te maken met de zang, waar ik weinig aanvind. One Sunday Morning (Song for Jane Smiley's Boyfriend) vond ik veel interessanter.

11. Anna Calvi - Love Won't Be Leaving
Bevalt beduidend beter dan de nummer 12, maar ook deze valt in het niet bij de meeste nummers hierboven. Om te beginnen is die gitaar in combinatie met de stem tamelijk briljant: geeft het geheel iets duisters. Dat is vooral waar dit nummer het van moet hebben: de sfeer. Mooi refrein ook. Toch weet het ook weer niet enorm veel indruk te maken. Wel geeft dit nummer het hoge niveau van deze finale aan, want het is een prima nummer.

10. Four Tet - Pyramid
En dan vliegt het niveau werkelijk omhoog: er staan 10 verschrikkelijk goede nummers in deze finale. Pyramid is simpelweg heerlijk. Wat hem hier van de top 8 afhoudt is toch het repetitieve. Verder niets dan lof: geniale voicesample. Lekker nummer, maar redt het in het hoge niveau van deze ladder net niet.

9. Nneka - Soul Is Heavy
Dan de laatste afvaller. Nu ik het zo bekijk is het toch wel duidelijk wat de acht beste nummers zijn. Heb ik weer geluk mee Ondanks dat is dit nummer erg sterk. Mooie raps en een erg fijn refrein. Sfeervol en fel, er zit flink wat energie in dit nummer.

8. Raphael Saadiq - Good Man
En dan wordt het me toch een partij lastig om de boel op volgorde te krijgen... Good Man is in elk geval ook een erg goed nummer. Mooie instrumentatie, mooie coupletten, mooi en catchy refrein. Sfeervol ook.

7. Feist - How Come You Never Go There
Een nummer dat even moest groeien, maar toen dat gebeurt was was ik wel een beetje verliefd. Verliefd op de stem van Feist, maar eigenlijk ook de hele sfeer, de hele vibe van dit nummer. Want die zit er in: en hoe! Van begin tot eind een heerlijk popnummer, tot de gitaarsolo aan toe.

6. Amatorski - Soldier
Amatorski heeft misschien wel dé debuutplaat van het jaar uitgebracht (al vergeet ik vast iemand ). Geweldige pop die een beetje als kruising tussen Björk en Portishead gezien kan worden. Soldier is toch wel het beste nummer van dat album en ik had niet verwacht dat de finale zo sterk zou zijn dat dit nummer ‘slechts’ op plaats 6 zou eindigen...

5. Dominik Eulberg - Der Tanz der Gluehwuermchen
Die 3 Millionen Musketiere had een plaatsje hoger gestaan, evenals Teddy Tausendtot. Maar dit nummer in de finale is ook prima: ik ben allang blij dat Dominik, die één van de beste albums van 2011 afleverde, die finale gehaald heeft. Dit nummer bouwt zich werkelijk schitterend op en blijft je vervolgens vastgeklonken houden in die heerlijke vibe die het weet te creëeren.

4. Four Tet - Locked
Dit is knap. Hoe krijgt hij het voor elkaar? Er gebeurt nauwelijks iets in dit nummer, maar het weet 8 minuten voorbij te laten vliegen alsof het een nummertje van 3 minuten is. En dat alles dankzij dat pianoloopje (of wat is het?). Elke keer als die afgelopen is verlang ik naar de volgende keer dat de sample zich inzet, en dat het hele nummer lang. Misschien zou het nog wel langer interessant blijven zelfs.

3. The Roots - The OtherSide
Kool On is mijn favoriet, maar het niveau van Undun, het album waar dit nummer vanaf komt, is zo verdomd constant dat het me niet zoveel uitmaakt dat het dit prachtnummer is geworden. Drums zijn sterk en de piano is briljant. De rauwe stem van Black Thought weet de emotie perfect over de brengen en ook P.O.R.N., die het het hele album goed doet, levert puik werk af. Het refrein is briljant. Er gaat dus eigenlijk gewoon niets mis

2. Tyler, the Creator - Yonkers
Mede door dit nummer waren de verwachtingen voor zijn album, Goblin, hoog gespannen. Deze verwachtingen wist hij verre van waar te maken, maar het geweldige Yonkers blijft gewoon als een huis overeind staan. Eigenlijk best aparte beat die erg duister is, waar Tyler met zijn rauwe stem zijn gestoorde teksten meesterlijk over brengt. “I’m a fucking walking paradox, no I’m not”

1. Bon Iver - Perth
En de winner is: Perth. Bon Iver liet in 2011 ziet zichzelf te kunnen en durven vernieuwen. Was For Emma nog koud en minimalistisch, de titelloze tweede is bij wijlen zelfs bombastisch en heeft soms juist een warme sfeer. Dit nummer is wel het overduidelijke hoogtepunt en absoluut één van mijn favoriete nummers van 2011. De gitaarmelodie is gewoon schitterend evenals de zang van Justin Vernon. De trommels die te horen zijn geven dit nummer nog wat extra’s. Maar wat dit nummer zo afschuwelijk mooi maakt zijn de blazers: als dit nummer ontploft is je nekharen in bedwang houden zo goed als onmogelijk. Deze moet winnen. Maar ik heb er een hard hoofd in

Even voor de overzichtelijkheid, hier mijn top 8:

1. Bon Iver - Perth
2. Tyler, the Creator - Yonkers
3. The Roots - The OtherSide
4. Four Tet - Locked
5. Dominik Eulberg - Der Tanz der Gluehwuermchen
6. Amatorski - Soldier
7. Feist - How Come You Never Go There
8. Raphael Saadiq - Good Man

Volgens mij is het heel duidelijk wie er gaat winnen !

1. Wilco - Art of Almost 8.0
2. Bon Iver - Perth 8.0
3. Tyler, the Creator - Yonkers 7.5 (met clip erbij een 8, en zeggen dat ik niet echt een hip-hopfanaat ben, maar dit is toch wel een uitzonderlijk nummer!)
4. Feist - How Come You Never Go There 7.0
5. Amatorski - Soldier 7.0
6. Anna Calvi - Love Won't Be Leaving 7.0
7. Four Tet - Locked 6.5
8. Nneka - Soul Is Heavy 6.5

9. Raphael Saadiq - Good Man 6.0
10. Dominik Eulberg - Der Tanz der Gluehwuermchen 5.5
11. Four Tet - Pyramid 5.0
12. The Roots - The OtherSide 5.0

Hoewel ik pas in december ben ingepikt heb ik toch nog een heel deel van de collectie van 2011 uiteindelijk kunnen beluisteren met dit spel. Alleszins bedankt voor de organisatie en dat de beste mogen winnen (ik denk dat het redelijk duidelijk is )

De strijd om de eerste plek is spannender dan verwacht. De meeste hiphop-liefhebbers zijn al geweest en de virtuele #2 staat er niet heel ver vandaan en heeft nog en heeft nog een aantal liefhebbers (ik tel er sowieso vier) die hun lijstje nog niet hebben ingeleverd. De strijd om het laagste treetje van het podium is zeker na het lijstje van dumb_helicopter heel spannend.

1. Amatorski - Soldier
2. Wilco - Art of Almost
3. The Roots - The OtherSide
4. Dominik Eulberg - Der Tanz der Gluehwuermchen
5. Four Tet - Locked
6. Raphael Saadiq - Good Man
7. Nneka - Soul Is Heavy
8. Anna Calvi - Love Won't Be Leaving

9. Tyler, the Creator - Yonkers
10. Bon Iver - Perth
11. Four Tet - Pyramid
12. Feist - How Come You Never Go There

Prachtige woorden tot dusver . Ik kan er niets meer aan toevoegen, maar ik wil jullie nog wel voorzien van wat extra luistermateriaal. Ik wilde wel eens horen hoe het allemaal live klonk (helaas deden de electro-mannen niet mee, daarvoor in de plaats wat ander luisterplezier). Vooral Anna Calvi en The Roots zetten een overweldigende performance neer!

Amatorski - Soldier @Boomtown / @StuBru ★★
Anna Calvi - Love Won't Be Leaving @Luminaire @Glastonbury @Dublin ★★★+
Bon Iver - Perth @Jools ★★
Dominik Eulberg - Der Tanz der Gluehwuermchen > Die 3 Millionen Musketiere @Love Family Park Hanau / @Soenda ★★
Feist - How Come You Never Go There @Jools / Letterman★
Four Tet - Locked > Love Cry @Coronet, London ★★-
Four Tet - Pyramid > Pinnacles @Soundcloud
Nneka - Soul Is Heavy @Milaan ★★-
Raphael Saadiq - Good Man @SXSW ★★+
The Roots - The OtherSide @Letterman ★★★
Tyler, the Creator - Yonkers @Pitchfork Festival ★
Wilco - Art of Almost @Letterman ★★+

(★ = minder dan origineel, ★★ = gelijkwaardig, ★★★=beter)

Mijn top12:
1. Four Tet - Locked (9,5)
2. Nneka - Soul Is Heavy (9)
3. Wilco - Art of Almost (9)
4. Feist - How Come You Never Go There (9)
5. The Roots - The OtherSide (9-)
6. Four Tet - Pyramid (9-)
7. Raphael Saadiq - Good Man (8,5)
8. Anna Calvi - Love Won't Be Leaving (8,5)

9. Dominik Eulberg - Der Tanz der Gluehwuermchen (8,5)
10. Bon Iver - Perth (8+)
11. Tyler, the Creator - Yonkers (8)
12. Amatorski - Soldier (7,5)

Een prachtige finale; veel van mijn persoonlijke favorieten hebben de finale weten te bereiken. 3 aardig goede, en 9 Heerlijke nummers, waar er één fenomenaal nummer toch wel duidelijk bovenuit steekt. Wat begint met een simpele, maar sterk repeterende beat, mondt langzaamaan uit in een meeslepend nummer met geniale gelaagde opbouw. De spanning blijft 8,5 minuut overeind omdat het nummer zich telkens opnieuw blijft uitvinden, zonder zijn identiteit te verliezen. Een hoopgevend, krachtig doch zachtaardig nummer.
In het 'maak kennis met' topic nogal lauw ontvangen (zelfs door R&P en jassn, ga u schamen heren!) en door Aerodynamic nog weggezet met ' Beetje te lang maar verder wel okay '. Misschien is het een nummer wat je moet leren waarderen, maar bij mij was bij luisterbeurt één al duidelijk dat niets het dit jaar zo kunnen overtreffen*. De wraak moet voor Kieran Hebden nu zoet zijn nu zijn beide afvaardigingen een plaats in de finale hebben weten te bemachtigen.

De overige nummers doen eigenlijk nauwelijks voor elkaar onder, alleen de laatste 3 volgen op gepaste afstand. En laat daar nu net 2 grote kanshebbers voor de eindoverwinning tussen bevinden. Tyler weet hier vooral een jong publiek aan te spreken (alles jonger dan ik geeft het vrijwel de volle mep zo lijkt). Ook Amatorski weet me niet echt te raken.

(*Nu, ja, samen met Wilco's One Sunday Morning )

6,7 zo slecht voor mee te beginnen vind ik nu ook weer niet hoor. Terwijl ik toen echt nog niet veel in dit genre beluisterde (nog altijd niet zo veel nu maar toch)

Trouwens het enigste album dat ik nog niet beluisterd heb ook van al die liedjes die in de finale staan.
Ah nee toch niet, Tyler ook niet.

Het album van Tyler is dan ook niet de moeite waard. Luister Sandwiches en Tron Cat (en als je dan enthousiast word ook Golden en Radicals). Het mix album van Four Tet is daarentegen zeker de moeite waard; een moderne visie op UK Garage van de jaren '90.

Misschien heb ik het gemist, maar wat is de deadline?

Er is nog geen deadline...

1 Anna Calvi - Love won't be leaving
2 Bon Iver - Perth
3 Wilco - Art of almost
4 Feis - How come you never go there
5 Amatorski - Soldier
6 Dominik Eulberg - Der Tanz
7 Nneka - Soul is heavy
8 The Roots - The Other Side

Ok, dan zal ik van 't weekend nogmaals luisteren.

Ik luister nu, maar zo heel lang zal de deadline toch niet meer op zich laten wachten?

Zaterdag zou fijn zijn. Of zondag vroeg op de dag (ruim voor Ajax - PSV). Daarna ben ik namelijk een tijdje niet op MuMe i.v.m. mensen die willen snijden in mijn lichaam.

Misschien een idee om de deadline zondag 0:00 te doen dan (oftewel zaterdag 24:00)?

Ik heb er iig komende dagen geen gelegenheid voor. Zou ook wel mooi zijn als de topicstarter dit topic afsluit. Anders gaan we gezamenlijk Teunnis lief aankijken.

1. Four Tet - Pyramid (10)
Lastig om een nummer 1 te kiezen, maar Four Tet verdient het wel gezien mijn adoratie voor zijn briljante Fabriclive cd, waarvan dit wel een van de absolute hoogtepunten is. Ik hoop dat hij nog heel lang op dezelfde voet verder gaat en zich zo positief blijft ontwikkelen als hij nu al jaren doet.

2. Wilco - Art of Almost (10)
Toen ik hier eens goed voor ging zitten was ik gelijk verkocht. Echt alles is fantastisch aan het nummer: strakke opbouw, geweldige instrumentatie en deze vooral ook goed ingezet (van electronica tot warme orgels tot strijkers) en een hoop emotie. En most of all de climax van het jaar. De gitaarexercitie waar dit nummer mee wordt uitgeluid is fan-tas-tisch. Wilco, dank u wel.

3. Dominik Eulberg - Der Tanz der Gluehwuermchen (9)
In retrospect was het album van Eulberg voor mij toch wel *de* zomerplaat van 2011. Na twee prima albums wist hij me toch weer te verrassen met zijn laatste. Minimal is helemaal uit, maar Eulberg doet gewoon zijn ding en doet dat steeds beter. Hij weet zijn fraaie klanken en melodieën zo te verpakken dat het nooit formulematig klinkt en zo de voor dance gevaarlijke valkuil te vermijden. Ik weet nog wel dat ik er toen lang over heb getwijfeld welk nummer van het album te nomineren, omdat er voor mij niet per se een nummer uitsprong. Maar uiteindelijk is dit voor mij wel een van de hits van het album geworden, vooral door dit topic en het enthousiasme van sommige andere deelnemers erover.

4. Four Tet - Locked (9,5)
Volgens mij ontdekte ik Four Tet al in 2004 en vond ik hem meteen al erg goed. Nu zijn we 8 jaar verder en hij is alleen maar beter geworden. Er zijn maar weinig muzikanten met zo'n eigen geluid die zichzelf over zo'n lange periode positief blijven ontwikkelen, maar Four Tet is daar wel eentje van. Dit nummer is ook een schitterend. Het melodietje doet me trouwens altijd denken aan het themasong van de Russische film Siberiade, vooral bekend gemaakt door het jaren '90 tranceduo PPK met hun hit Resurrection.

5. Nneka - Soul Is Heavy (8,5)
Van Nneka had ik via Kemm en MuMe echt nooit gehoord, waarschijnlijk. Gelukkig mocht ik toch kennis nemen van dit heerlijk intense nummer. Eigenlijk ben ik dit ook wel het hele jaar door blijven draaien toen ik het eenmaal kende. Daarom ook een hoge positie, dat heeft dit nummer wel verdiend.

6. Feist - How Come You Never Go There (8,5)
Ik was een fan van Feist's album uit 2007 en in eerste instantie eigenlijk wat teleurgesteld met deze single, maar hoe meer ik hoorde, hoe beter ik hem ging vinden. Uiteindelijk groeide het uit tot een van meest gedraaide nummers van 2011. Er zit zo'n heerlijke subtiele schwung in. Inmiddels heb ik dit nummer wel bijgevoegd in het rijtje vam absolute Feist-klassiekers.

7. Raphael Saadiq - Good Man (8)
In eerste instantie vond ik dit niet eens zo'n topper, maar dit is wel een nummer met een enorm lange houdbaarheid gebleken, waardoor hij het gros van de nummers die ik maanden geleden nog leuker vond inmiddels wel heeft bij- en ingehaald. Gewoon een schitterend soulliedje met zo'n typische jaren '60 drumbeat.

8. Bon Iver - Perth (8)
Ik heb me tot nog toe niet zo positief uitgelaten over Bon Iver, maar eens moet de eerste keer zijn: Perth is een fantastisch nummer. Geweldig climax met de blazers vooral. Het doet me beetje aan Neutral Milk Hotel of Beirut denken, wat dat betreft, al is dit nummer lang niet zo gepolijst. Beetje bij beetje ben ik wel gewend geraakt aan de zang en alhoewel ik er nog steeds niet echt gecharmeerd van ben, kan ik het wel goed hebben nu.

9. Amatorski - Soldier (7,5)
Blijft een fraai nummer, maar het weet niet meer mijn aandacht helemaal vast te houden. Desalniettemin een bijzonder toffe nieuwkomer van vorig jaar, heb er door dit spel ook het album van opgezocht.

10. Anna Calvi - Love Won't Be Leaving (7)
Niet zo goed als Desire, wat ik het hoogtepunt vond van haar album. Een prima album overigens, maar ik moet wel toegeven dat ik het zo ongeveer een jaar geleden voor het laatst draaide. Goede muziek, maar voor mij net geen blijvertje.

11. Tyler, the Creator - Yonkers (5,5)
Het compromisloze van dit nummer kan ik nog steeds wel waarderen, maar eigenlijk maakte het alleen in de eerste luisterbeurt (met clip erbij) echt indruk. Daarna was ik er al snel klaar mee. Ook nu ik het weer beluisteren kan het me niet echt raken, terwijl ik me wel besef hoe heftig en persoonlijk de tekst is, zeker als hij aan het einde zelfmoord pleegt. Kan me ook wel voorstellen dat dit nummer erbij anderen nog steeds wel inhakt.

12. The Roots - The OtherSide (5)
Niet slecht, maar echt enthousiast ben ik nooit over dit nummer geweest. Het gezongen refrein met dat warme orgeltjes is duidelijk het hoogtepunt, met de coupletten kan ik niet zoveel.

Ik wil het ook wel afsluiten. Lijkt me wel leuk het netjes af te ronden.

Ik zit alleen morgen misschien bij een concert en zondag bij een popquiz + mogelijk aansluitend pizza eten, dus ben bang dat Rhythm & Poetry de finale dan misschien gaat missen.

EDIT: Laten we het maar op zaterdag 18 uur houden. Dan presenteer ik de finale tussen 18 en 20 uur en hoeft Rob de uitslag niet te missen.

1. Wilco - Art of Almost (10)
2. Bon Iver - Perth (9,8)
3. Four Tet - Locked (9,2)
4. Four Tet - Pyramid (9,1)
5. Dominik Eulberg - Der Tanz der Gluehwuermchen (8,6)
6. Raphael Saadiq - Good Man (8)
7. Feist - How Come You Never Go There (7,8)
8. Anna Calvi - Love Won't Be Leaving (7,2)
9. The Roots - The OtherSide (7)
10. Nneka - Soul Is Heavy (6,3)
11. Amatorski - Soldier (5,2)
12. Tyler, the Creator - Yonkers (3,1)

Art Of Almost is misschien wel mijn favoriete nummer van 2011. Het op het verkeerde been zettende ritme van Glenn Kotche en de jagende opbouw van Nels Cline aan het eind om uiteindelijk uit te barsten in een monsterlijke solo. Jammer dat One Sunday Morning niet in de finale staat want die had dan de tweede plaats gekregen.

1. Bon Iver - Perth
2. Wilco - Art of Almost
3. The Roots - The Other Side
4. Amatorski - Soldier
5. Tyler, the Creator - Yonkers
6. Four Tet - Pyramid
7. Raphael Saadiq - Good Man
8. Four Tet - Locked

Ik denk dat je iets teveel gewicht aan dit nummer hangt Zoals ik het interpreteer is het gewoon, zoals al zijn tracks, een totaal niet serieuze tekst met 'lyrics to shock' met een clip met hetzelfde doel. Geenszins een persoonlijke track (als dat wel zo was had hij allang het gesticht in gemoeten ). Denk ik dan, misschien mis ik iets. Maar volgens mij heeft Tyler nog nooit iets uitgebracht dat in de buurt van echt serieus kwam.