1. Deafheaven - Vertigo

Deprimerende black-metal met een hoopgevend roze randje. Deze muziek is soms kneiterhard, maar tussen die geweldsexplosies door is er veel ruimte voor bezinning. Vertigo begint dan ook erg ingetogen. Een sombere gitaarriff met troostende en galmende shoegazegeluiden op de achtergrond. Dit soort passages maakt deze muziek zo bijzonder. Deafheaven is niet alleen verzengende black-metal, maar ook waanzinnig veel sfeer en melancholie. Ik versta niets van wat de zanger zingt, maar ik geloof hem. Woord voor woord. Ook daarin schuilt enorm veel emotie en het maakt deze muziek alleen nog maar aangrijpender.
Sunbather is een schitterend album met Vertigo als hoogtepunt. De gitaarsolo, de fenomenale overgang halverwege (met die roffelende drums) en het slotstuk waarin dit nummer als een zingende zwaan ten onder gaat zijn allemaal fantastisch. Dat zijn aspecten die dit nummer nog eens extra cachet meegeven. Dit soort momenten maken een nummer pas echt onvergetelijk. Alle nummers van Sunbather zijn een waanzinnige trip. Vertigo heeft het voorrecht om de mooiste te zijn.

2. CHVRCHES - Lies

CHVRCHES steekt synthpop in een fris nieuw jasje. The Mother We Share was het eerste nummer dat ik van ze leerde kennen, maar Lies heb ik van begin af aan al leuker gevonden. Meer synths, meer pit, meer venijn. Juist dat venijn is hetgene dat ik zo gaaf vind aan synthesizers en dat is in Lies in overvloed terug te horen. Verder is Lies gewoon een popliedje zoals deze band er meer maakt. Dit klinkt heel onverschillig, maar dat is schijn. CHVRCHES kan onwijs sterke popliedjes schrijven en daar ben ik fan van. Of deze songs ook overeind zouden blijven zonder synthesizers weet ik niet. Ik durf er eigenlijk niet over na te denken. Feit is dat de synthesizers dit nummer maken tot wat het is en Lies daarmee kronen tot beste nummer van CHVRCHES.

3. Holden - The Caterpillar’s Intervention

Electronica met trommels en blazers. Dat klinkt niet als een geslaagde combinatie. Toch is het dat wel en Holden levert het bewijs. The Caterpillar’s Intervention is eigenlijk niet te beschrijven, zo’n bijzonder nummer is het. Zeker voor iemand die niet thuis is in het genre is dit bevreemdende muziek. Of zou Holden gewoon een genre op zich zijn? Juist dat bevreemdende, het niet weten waar je in vredesnaam naar aan het luisteren bent, maakt het zo mooi. Net als Renata is het chaotisch, een stortvloed aan geluid, maar toch uiterst vakkundig samengesteld. Dit is gewoon een heel bijzondere trip.

4. CHVRCHES - The Mother We Share

In 2012 raakte ik bekend met electropop en begin 2013 was daar ineens CHVRCHES. Zij lieten electropop ineens een stuk lekkerder klinken. Hun geheim? De synths. CHVRCHES maakt namelijk synthpop, geen electropop. Voor mij een essentieel verschil. ‘Wat is dat verschil dan?’ hoor ik jullie denken. Dat kan ik niet uitleggen, maar ik hoor het verschil en dat is het belangrijkste. CHVRCHES maakte muziek die ik nog nooit had gehoord. Popmuziek met synthesizers, niet dat zwartgallige spul dat al langer bestaat. De fijne beats, de aanstekelijke melodieën en vooral de combinatie daarvan met die heerlijke synthesizersound maken CHVRCHES voor mij een unieke band. Ik zal niet snel vergeten hoe dit nummer mij destijds wist te verwonderen. En dat doet het eigenlijk nog steeds.

5. Arcade Fire - Reflektor

Reflektor sloeg in als een bom. Dit is Arcade Fire, maar niet de Arcade Fire die we al jaren kennen. Dit is vernieuwend, dit is een andere weg inslaan. Is dat verstandig als je al drie albums lang zo succesvol bent? Misschien niet, maar deze band waagt het erop. Met succes, want de single Reflektor is een voltreffer. Het topstuk van hun laatste album is tot in de puntjes verzorgd en nadert de perfectie. Iets waar ik absoluut niet op had durven hopen.
Reflektor zit barstensvol instrumenten, muziekstijlen, wendingen en allerlei prachtige details. Dit klinkt als een vreemd allegaartje, maar wonderbaarlijk genoeg weten deze Canadezen het tot één hecht geheel te smeden. Het resultaat is een popliedje dat beklijft, maar toch keer op keer blijft verrassen. Reflektor heb ik ondertussen al helemaal stukgedraaid, maar toch blijft het me boeien. Dan heb je als band een goed nummer geschreven.

6. HAERTS - All the Days

Wings was voor mij iets teveel dreampop. Goed nummer hoor, maar niet spannend genoeg om vaak en lang van te kunnen genieten. All the Days is totaal anders en daarom kon ik ook maar moeilijk geloven dat dit van dezelfde band was. Een groots en bijna bombastisch nummer met vlotte muziek en pakkende melodielijnen. En bovendien waanzinnig dansbaar. Niet dat ik zo’n danser ben, maar dit nummer maakt me wel aardig los. De bridge vind ik wat zeurderig, maar daarmee krijg je dit nummer al niet meer stuk. All the Days is een heerlijk pompeus popliedje.

7. Holden - Renata

In 2013 maakte ik kennis met James Holden. Renata straalt ontzettend veel kracht uit en maakte me nieuwsgierig naar het bijbehorende album. Al snel bleek dat Renata een van de meest melodieuze en toegankelijke nummers van de plaat is. De eerste draaibeurt is me daarom nogal zwaar gevallen en sindsdien heb ik er eigenlijk niet meer naar omgekeken. Toch blijf ik dit nummer zo nu en dan met veel plezier luisteren om me te verbazen over hoe ogenschijnlijk eenvoudig hier een geordende chaos word opgebouwd.

8. Disclosure feat. Eliza Doolittle - You & Me [Flume Remix]

Disclosure maakt fantastische muziek, maar hoe Flume dit nummer hier naar een ander niveau tilt is nog veel knapper. De typische Disclosuresound blijft herkenbaar, maar toch is dit nummer zó anders dan het origineel. Zwoeler en warmer, maar ook veel meeslepender en serieuzer. Inhoudelijk heb ik weinig over dit nummer te vertellen. Het belangrijkste is dat het ontzettend prettig is om naar te luisteren en dat heb ik het afgelopen jaar dan ook volop gedaan. Misschien zelfs wel iets te veel.

9. The National - Sea of Love

Net als half MusicMeter was ook ik in extase na de release van Trouble Will Find Me. Ondertussen is mijn enthousiasme flink getemperd. Veel aspecten die The National zo goed en zo bijzonder maken lijk ik op dit album (en in het bijzonder in dit nummer) te missen. Matt’s stem is lang niet zo warm en troostend als die zijn kan, sfeer en melancholie zijn ver te zoeken en als rocksong is dit veel te tam. Dat neemt niet weg dat The National een bijzondere band blijft en dat dit nummer zeker niet slecht is. Het zure is alleen dat Sea of Love niet uit deze band haalt wat er allemaal in zit.

10. Jon Hopkins - Open Eye Signal

De eerste keer dat ik Open Eye Signal hoorde was ik meteen enthousiast. Natuurlijk, het nummer duurt vrij lang en ontwikkelt zich niet al te veel, maar toch sprak de sound mij enorm aan. Na ook Sun Harmonics en Collider ontdekt te hebben besef ik pas echt goed met wat voor artiest ik te maken heb. Jon Hopkins wil zijn luisteraars in vervoering brengen. En dat terwijl ik Open Eye Signal aanvankelijk een catchy dancetrack vond. Zo is het dus helemaal niet bedoeld en dat verklaart dan ook meteen de lengte en eentonigheid. Ik ben anders naar het nummer gaan luisteren, maar echt in vervoering brengen lukt Jon helaas niet. Als 4-minuten durende dancetrack zou ik het hoger aanslaan.

11. The Knife - Full of Fire

Full of Fire is een akelig nummer. Hoe vaag het begrip ‘akeligheid’ ook mag klinken, het kan je ongelofelijk hard raken. Dat doet dit nummer dan ook. Iedere keer dat ik dit nummer luister word ik erdoor gegrepen. Door de ijzige klanken, door de vuige beats en de lugubere sfeer. Nee, vrolijk word ik er niet van, maar het komt wel hard binnen. Het heeft iets onweerstaanbaars. Vandaar dat ik toch mijn waardering uitspreek voor dit ontoegankelijke en verre van mooie nummer.

12. Fire! Orchestra - Exit! Part One

Het leuke (of vervelende, kies zelf) van dit spel is dat je er simpelweg niet aan ontkomt om af en toe iets te beluisteren waar je geen bal aan vindt. Dit nummer van Fire! Orchestra heeft het geluk dat ik er inmiddels dermate vaak naar heb moeten luisteren dat ik het op waarde heb leren schatten. De eerste helft van het nummer bouwt mooi op en ontaardt in één grote kakofonische bende. Toch gebeurt dit behoorlijk gestructureerd en het weet me stiekem best te pakken. De tweede helft is een ander verhaal. Dit is ronduit saai. Houden doe ik er nog niet van, maar ik kan goed begrijpen dat mensen hierdoor gehypnotiseerd raken.

1. Disclosure feat. Eliza Doolittle - You & Me [Flume Remix] (9)

Disclosure volg ik al vanaf het begin op de voet. Uitstekende singles en b-kantjes gingen vooraf aan hun debuutalbum. Dat debuutalbum staat hier nog steeds af en toe op, al had het beter kunnen zijn. You & Me was al een van de fijne nummers op dat album, zij het wat radiovriendelijk. Flume geeft hier een prachtige twist aan door vooral de viool goed tot uiting te laten komen en een geweldige drop in het nummer te stoppen. Ook wel crunkwave genaamd dit, een genre waar nog niet veel bekends van is uitgekomen, maar dit is een mooi begin.

2. Arcade Fire - Reflektor (9)

De nieuwe van Arcade Fire is mij uitstekend bevallen. De eerste cd van Reflektor is een van mijn favoriete stukken muziek. En dat begint allemaal met dit Reflektor. Geniale single, het swingt, het is aanstekelijk, is rijk aan instrumentatie en heeft toch die emotionele touch die Arcade Fire vaak weet toe te voegen.

3. The National - Sea of Love (8,5)

The National mag ook eigenlijk niet ontbreken in de finale. Een van de grootste bands van Musicmeter en hun nieuwe album was weer mateloos populair hier. Ik heb ze in November voor het eerste live mogen aanschouwen en het was een prachtig concert. Toch vind ik hun nieuwe album lang niet hun beste. Maar ik heb The National dan ook heel erg hoog zitten en Trouble Will Find Me is voor mij alsnog een van de beste uit 2013. Pink Rabbits is mijn torenhoge favoriet van het album, maar deze single mag er ook zijn. Zoals al vaker genoemd is het zinnetje 'if I stay here trouble will find me' een genot voor het oor. Ook de opbouw naar de climax kan ik zeer waarderen.

4. Fire! Orchestra - Exit! Part One (8,3)

Ik hou er wel van om bij muziek af en toe eens naar extremen te zoeken. Wat vind ik nog wel mooi en wat niet? Ik heb een bepaalde drang om muziek buiten mijn paadjes te zoeken, waardoor eigenlijk al die paadjes steeds bekender worden en soms uitgroeien tot favoriete genres. . Dit nummer zit echt op het randje. Het balanceert tussen mooi en herrie. En die balans wordt juist goed gevonden, waardoor dit een erg spannend stuk is waar je steeds op het puntje van je stoel zit. Er zitten geweldige opbouwen in en de thema's zijn af en toe om je vingers bij af te likken. Ook hoe het nummer wordt afgesloten vind ik zelf geweldig, na al dat blaasgeweld wordt er nog even een heerlijk basriffje uit de hoge hoed getoverd.

5. CHVRCHES - The Mother We Share (8)

In het begin van het jaar, toen ik nog tijd te veel had, hield ik iedere week keurig de MuMeAfrekening bij. Dit nummer heeft niet op 1 gestaan, maar stond er toch wel behoorlijk lang in. Het is een verslavend plaatje die je blijft opzetten. De oh oh oh's vind ik een prachtig onderdeel van de beat en het refrein is extreem catchy.

6. Holden - The Caterpillar’s Intervention (7,8)

Ik weet niet welke ik van de twee beter vind. Deze is ook erg goed, maar op een hele andere manier. Op dit nummer is het vooral de spanningsopbouw die het nummer maakt. En ook de blazers, die een beetje aan de Fleet Foxes' A Shrine/An Argument doen denken, passen perfect in het nummer.

7. Holden - Renata (7,8)

Holden ken ik vooral van zijn geniale mix At The Controls. Op The Inheritors herken je zijn stijl duidelijk, maar hij experimenteert er op los tussendoor. Op deze track niet, op Renata maakt hij gewoon kneiterharde dance. Hier zou ik prima op kunnen los gaan als ie voorbij komt in een discotheek. Er zit dan ook steeds een spanning in, het lijkt steeds of hij het nummer laat ontsporen, maar hij kan het steeds net op het randje houden.

8. CHVRCHES - Lies (7,8)

Omdat ik deze editie niet zo goed gevolgd heb als andere edities leerde ik sommige nummers pas erg laat kennen. Zoals deze, daardoor heeft bijvoorbeeld The Mother We Share al voorsprong. Toch merk ik dat dit liedje snel naar dat niveau trekt. Nu met deze laatste luisterbeurt begin ik zelfs te twijfelen welke nou beter is. Ik vind deze single namelijk iets dieper gaan en meer gelaagd.


9. Jon Hopkins - Open Eye Signal (7,5)

2013 was voor de elektronische muziek een geweldig jaar. Toch had ik er nog niet veel van meegekregen. Daar probeer ik nu verandering in te brengen, Holden staat de laatste tijd vaak op en ook Disclosure en Darkside draai ik regelmatig. Nu is Jon Hopkins ook zo iemand die ik nodig moet checken. Zeker als je af gaat op dit nummer. Open Eye Signal ken ik niet heel lang en electronic nummers hebben vaak langer nodig om te landen bij mij. Dat heeft dit nummer inmiddels al gedaan, een heerlijke gelaagde krakende track waar ik nog lang niet op ben uitgekeken.

10. HAERTS - All the Days (7,5)

Van alle bandjes die dit jaar hun debuut gaan uitbrengen is HAERTS degene waarvan ik het meest naar het debuut uitkijk. Heel erg gaaf geluid produceren deze gasten. Hemipeglia vind ik hun beste, All The Days begint me echter ook steeds beter te liggen. Super theatraal en bombastisch, maar als je een stem hebt als deze vrouw moet je ook wel zulke muziek maken.

11. The Knife - Full of Fire (7)

Natuurlijk fan van Silent Shout, zoals vele anderen. Toen het nieuwe album werd aangekondigd was ik dan ook razend benieuwd. Maar al snel bleek dat The Knife niet meer The Knife van Silent Shout ging zijn. Ik heb het eigenlijk nog steeds niet geprobeerd. Vooral ook omdat de relatie met Full of Fire in het begin erg moeizaam ging. Nu ik het vaker hoor begin ik het gelukkig steeds beter te vinden. Er zitten enkele geweldige stukken in, toch kan ik nog steeds niet zeggen dat ik de genialiteit er echt van inzie. Maar het album ga ik binnenkort wel eens proberen.

12. Deafheaven - Vertigo (7)

Ja, dit is moeilijk te beoordelen. Ik heb het voor de finale nog eens wat extra draaien gegeven. En ja, het is een uitstekend metalnummer. Vooral het eerste deel van het nummer vind ik geweldig. Schitterende riffs. Toch wordt het naar het einde toe voor mij minder interessant, de uitbarstingen vind ik eigenlijk minder dan de rustpunten. Toch heb ik het gevoel dat dit erg aan het groeien is, en ik ga het album van Deafheaven ook in z'n geheel weer kans geven.


Als ik de finale zo bekijk mis ik eigenlijk vooral een echt goed rocknummer. Daarom is het erg jammer dat Red Eyes de finale niet heeft gehaald. En verder jammer genoeg geen hiphop en soul. Ik had Janelle Monae graag in de finale gezien.

+1

Ondertussen begin ik razend benieuwd te worden naar de uitslag. Om eerlijk te zijn heb ik geen idee welk nummer waar zal gaan eindigen, zeker door het grote aantal love/hate-nummers. Nummers die door een flink aantal podiumplaatsen toch zomaar zouden kunnen verrassen.
Laat ik voor de gein eens een prognose doen:

1. Reflektor
2. Sea of Love
3. All the Days

12. You & Me

Ik vermoed dat James Holden het ook wel aardig doet, en dan zal van zijn twee platen The Caterpillar's Intervention wel het hoogst scoren. Over Sea of Love twijfel ik, die heb ik wel vaak laag zien staan.

En Reflektor, die zal wel winnen..

Ik denk ook dat de rups wel eens kan gaan verrassen. Van de ene kant lijkt het me een love/hate-song, maar van de andere kant denk ik dat de haat best mee kan vallen, zeker gezien de concurrentie aan potentiële haatnummers

Even een notificatie aan degenen die nog geen top-8 hebben geplaatst:

Angelo, ArthurDZ, chevy93, De-noir, Dwejkk_, Gretz, Gyzzz, herman, Lukas, nelis, Rhythm & Poetry, Sandokan-veld, sniezo, Sunderland, Titmeister, tsjong, Vince vega, wibro, Wolfmother, yeahyeahyeah en Zuurmatje

Zitten een aantal vaste deelnemers tussen, vergeet niet dat je maar tot vanavond 8 uur 's avonds de tijd hebt!

Bedankt voor de notificatie. Ik heb hier dan wel niet aan meegedaan, ik was wel van plan om een lijstje te maken. En was het nog bijna vergeten ook

1. Arcade Fire - Reflektor
2. Holden - The Caterpillar’s Intervention
3. HAERTS - All the Days
4. Holden - Renata
5. The Knife - Full of Fire
6. Jon Hopkins - Open Eye Signal
7. CHVRCHES - The Mother We Share
8. Disclosure feat. Eliza Doolittle - You & Me [Flume Remix]

9. Fire! Orchestra - Exit! Part One
10. Deafheaven - Vertigo
11. The National - Sea of Love
12. CHVRCHES - Lies

CHVRCHES moet toch wel de meest overschatte groep van 2012/2013 zijn. The Mother We Share vond ik nog wel okay, maar wat daarna kwam was toch wel erg 13-in-een-dozijn. Lies vind ik gewoon niet veel aan. The National en Deafheaven laten me ook tamelijk koud. Van HAERTS zou Wings op 1 of 2 hebben staan, maar de top 5 is verder wel van een heerlijk niveau.

Zo, dit is mijn top 12 geworden!

1. CHVRCHES – The Mother We Share (9.5)

Deze band ‘took me by surprise’ verleden jaar. Want eigenlijk ben ik totaal geen liefhebber van dit soort moderne synthpop. En toch, al van bij de eerste luisterbeurt van The Mother We Share, hoorde ik iets waardoor ik maar bleef teruggrijpen naar CHVRCHES. Ook de andere singles vond ik fantastisch, net als het debuutalbum dat ik vrijwel meteen na uitkomen beluisterd heb. Geen enkele debutant heeft me verleden jaar zo weten raken als CHVRCHES. Ze zijn erin geslaagd om met hun eerste worp al direct alle gevoelige snaren te raken. Knap, met The Mother We Share nog als beste nummer ook.

2. Arcade Fire – Reflektor (8)

Het heeft even geduurd, maar nu ben ik helemaal om wat betreft Reflektor het nummer. Ik heb ‘m nooit echt slecht gevonden, maar wel een hele tijd veel te lang. Heerlijk funky, sexy nummer. Al vind ik het begin nog steeds sterker dan het einde

3. The National – Sea Of Love (8)

Het enige nummer van het beste album van 2013 in de lijst en dan nog niet eens een van de echte toppers van dat album. Ik ga volgend jaar echt eens actief moeten meestemmen, kijken of ik wat tegengewicht kan bieden voor alle electronica-jongens hier. Over Sea Of Love dan: fantastisch nummer natuurlijk, met een heerlijke drive en zoals steeds een mooie tekst. Maar het had dus beter gekund wat betreft The National in de finale

4. The Knife – Full Of Fire (7)

Heerlijk, die roffelende drums in het begin. Het zet de toon voor het beste dancenummer in de lijst wat mij betreft. Een genre dat toch wel wat oververtegenwoordigd is in de eindlijst. Er had wel wat Radical Face/Nick Cave/Foxygen in de plaats gemogen wat mij betreft.

5. John Hopkins – Open Eye Signal (7)

Tof liedje. Goede opbouw, fijne groove, en geen freejazz-achtige geluidscollages die mijn muziekbeleving verpesten. Vette track!

6. CHRCHES – Lies (7)

Ook het tweede CHVRCHES-nummer staat hoog in mijn lijst. Ietsje minder dan The Mother We Share, en zelf had ik wel voor een ander nummer van hun debuut gekozen om als tweede in de finale op te nemen, maar dat doet natuurlijk niks af aan de kwaliteit van dit nummer. Dus conclusie: niet een van hun beste nummers, maar toch veel beter dan een hoop andere nummers uit 2013. En zeker van deze eindlijst.

7. Disclosure feat. Eliza Doolittle - You & Me [Flume Remix] (7)

Ik heb een voorkeur voor het origineel, maar de remix mag er ook best zijn. Al staan er een hoop betere nummers op Settle (Help Me Lose My Mind vooral, wat een meesterwerk!)

8. HAERTS – All The Days (6.5)

Zo lyrisch als sommige andere musicmeteraars ben ik nooit geworden, maar een fijn liedje is het zeker. En ik luisterde deze vlak na Exit! Part One, dus het was zelfs deze keer toch ook een soort van verademing.

9. Holden – Renata (6.5)

Ja, fijn nummertje. Ik kan er verder niet zo veel over kwijt eigenlijk.

10. Holden – The Caterpillar’s Intervention (4.5)

Een beetje te chaotisch en kakofonisch voor mijn smaak. De doedelzakjes zijn wel leuk.

11. Fire! Orchestra - Exit! Part One (2)

Leuk voor eventjes, maar uiteindelijk toch te kakofonisch en veel te langdradig om me echt geboeid te houden.

12. Deafhaven – Vertigo (1)

Ja, best leuk. Tot ik gedwongen werd mijn geluid stiller te zetten door dat oorverdovende geschreeuw opeens, en ik doorkreeg dat dit nummer maar liefst een kwartier duurt. Het werd dus al gauw een kwestie van uitzitten. Nee, van dit soort muziek ben ik ab-so-luut geen liefhebber.

Geen enkele popballade in de finale, dat vind ik echt een groot gemis. Niet dat er veel te weinig pure popmuziek in de finale staat, maar het is wel allemaal (uptempo) synthpop. De nummers van Arcade Fire en The National reken ik bij deze onder rock. Vorig jaar hadden we nog Laura, Myth, Wildest Moments en Song for Zula in de finale staan. London Grammar, Eefje de Visser, Daughter hadden die plek prima in kunnen vullen, maar waren helaas net niet populair genoeg. 2x CHVRCHES en 2x Holden is ook teveel van het goede, al heb ik daar zelf ook aan bijgedragen.

1. Arcade Fire - Reflektor (10)

Er is al zoveel gezegd over Reflektor dat ik mijn superlatieven redelijk bescheiden houd. Reflektor is een ongelofelijk rijk popnummer en het heeft werkelijk alles om uit te groeien uit het magnum opus nummer van de Canadese formatie. Het is waarschijnlijk het meest swingende en meest aanstekelijke nummer wat ze ooit gemaakt hebben.De trommeltjes, de elektronische effecten van James Murphy en de saxofoon hebben daar een belangrijk aandeel in. Maar ook de samenzang tussen Win en Regine is van buitengewoon hoog niveau. En niet te vergeten het briljant pianoloopje en de ingenieuze lyrics. Het moet raar lopen wil Reflektor geen alternatieve evergreen worden. Ik acht het niet onwaarschijnlijk dat Reflektor ook binnen enkele jaren de macht grijpt in de MuMeLadder.

2. The National - Sea of Love (9.5)

The National is een band van buitencategorie en een finaleplaats is dan ook meer dan verdiend. Als een van hun recente ballads (Pink Rabbits of This Is the Last Time) in de finale was geraakt was ik nog contenter geweest, maar deze werden nog voor de voorrondes roemloos uitgeschakeld. Gelukkig weet Sea of Love mij ook voldoende te ontroeren voor een mooie notering.

Sea of Love klinkt als een klassiek National nummer en is een van de betere uptempo tracks op het briljante laatste album. Het heeft een heerlijk stuwend ritme en dat komt voornamelijk door de uitstekende percussie. Ook de climax is noemenswaardig goed: Matt lijkt de longen uit zijn lijf te willen schreeuwen maar moet zich op plaat een beetje inhouden. Live is het nog geweldiger omdat het op het eind wel volledig los gaat. Verder zijn de lyrics als vanouds dik in orde: enerzijds herkenbaar maar anderzijds ook weer niet heel eenvoudig te doorgronden; een combinatie die The National erg goed ligt.

3. CHVRCHES - The Mother We Share (9.5)

Het gaat mij te ver om CHVRCHES' The Bones of What You Believe het beste album van 2013 te noemen, maar met zijn uitspraak over het meest frisse en aanstekelijke album van 2013 zou Arno wel eens gelijk kunnen hebben. Het behoort in ieder geval tot het beste wat het genre ooit heeft voortgebracht.

CHVRCHES maakt nummers die verschillende liefhebbers verenigd. Hun meeste singles zitten te goed in elkaar om door de serieuze muziekliefhebber genegeerd te worden (ze bevatten wel degelijke scherpe randjes). Maar ze zijn daarnaast glad en onweerstaanbaar genoeg om ook het grote publiek aan te spreken. Synthpop klonk zelden zo toegankelijk en melodieus als op The Mother We Share. Qua aanstekelijkheid ken ik weinig nummers die nog hoger scoren. De belangrijkste componenten van dit catchy meesterwerkje zijn het hemelse intro, de extreem verleidelijke synths, de heerlijke zangmelodie in het refrein en natuurlijk de verrukkelijke, zeemzoete vocals van Lauren Mayberry (een stem om verliefd op te worden). Tevens weet CHVRCHES hoe je oh's wel mooi kunt laten klinken.

4. HAERTS - All the Days (9.5)

All the Days behoorde tot de heerlijke zomerhits van afgelopen jaar. Het is een dromerig electropopnummer dat fantastisch wordt opgebouwd: een groovende baslijn, een waanzinnige melodie en de extreem sterke zang van leadzangers Nini Fabi. Ik kan nog altijd nauwelijks begrijpen dat de mainstream doorbraak vooralsnog is uitgebleven. Overigens vind ik de bridge in All the Days wel iets minder episch dan in hun nog briljantere debuutsingle Wings. Met Wings had HAERTS bij mij wel het podium gehaald.

5. Disclosure feat. Eliza Doolittle - You & Me [Flume Remix] (9+)

Zonder twijfel de beste remix van het jaar. Fijner en scherper dan het origineel wat ook al een prima nummer was op het beste commerciële dancealbum van 2013. Waar de originele versie nergens flink uit de bocht vliegt, kent You & Me in deze remix een heerlijke drop. De opzwepende viool en de aanstekelijke stem van Eliza Doolittle doen de rest. Heerlijk dansbaar nummer.

6. Jon Hopkins - Open Eye Signal (8.5)

Moeilijk om precies te beschrijven wat dit hypnotiserende nummer zo goed maakt. Ik kende Jon Hopkins voorheen alleen van zijn samenwerking met King Creosote, waar zijn talent al redelijk goed naar voren kwam. Zonder Song van het Jaar was ik waarschijnlijk niet zo snel in aanraking gekomen met zijn solowerk. Zijn laatste album Immunity is voor mij wel een openbaring gebleken. Ik had tot voor kort niet gedacht dat ik dit soort techno zo prachtig kon vinden. Open Eye Signal is een heerlijke elektronische trip met veel variatie en bijzonder mooie overgangen.

7. Holden - The Caterpillar’s Intervention (8+)

8. CHVRCHES - Lies (8)

9. Deafheaven - Vertigo (7.5)

Deafheaven is een populaire cross-over band die zelfs de niet-liefhebbers van black metal enorm kan aanspreken. Zover is het voor mij nog niet, maar ik sluit niet dat ik op termijn Sunbather met plezier zal opzetten en misschien wel een klassiekerstatus toe zal dichten. Vertigo dan. Het rustige, opbouwende postrockachtige intro vind ik alleszins fantastisch. Het ademt een aanstaande dreiging uit en de hemel wordt langzaam maar zeker steeds donkerder. De grimmige sfeer komt hier heel mooi naar voren. Het is wachten op het moment dat het noodweer losbarst....

Uiteindelijk barst de hemel dan volledig open en in dit genre kan een potje krijsen dan natuurlijk niet ontbreken. Ik ben intussen wel gewend aan het krijsen George Clarke, maar echt mooi zal ik niet snel gaan vinden. Je moet van deze zangvorm houden, het is niet makkelijk om het te leren waarderen. Ik kan me er in ieder geval niet meer aan ergeren en daarmee bereikt Song van het Jaar voortreffelijk haar doel (mij (langzaam) laten kennismaken met genres waardoor ik uiteindelijk een bredere smaak ontwikkel). Het is soms even doorbijten, maar dan kan ik zelfs in black metal mooie dingen ontdekken.Juist tijdens mijn laatste luisterbeurten waarin ik meer oog heb voor detail is Vertigo nog flink in mijn waardering gestegen.

De tempowisselingen zitten erg goed in elkaar. Vooral het contrast tussen de heftige, allesverwoestende stukken en de rustige intermezzo's is in Vertigo zeer goed uitgewerkt. Tijdens al het geweld kijk ik enorm uit naar de laatste adempauze, die van een bijzondere schoonheid is.

10. Holden - Renata (7.5)

11. Fire! Orchestra - Exit! Part One (5.5)

Zeer verrassende eindfinalist. Ik heb dit nummer intussen een kleine 5 keer uitgezeten maar het blijft inderdaad moeilijk om dit soort free jazz goed op waarde te schatten als je niet of nauwelijks in het genre zit. Bij de eerste keer luisteren klonk het mij als ongestructureerde herrie die mijn oren maar moeilijk konden verdagen. Intussen trek ik het redelijk. Ik kan me voorstellen dat mensen in dit complexe nummer genoeg genialiteit in zien. In het begin zit het qua opbouw zit het wel aardig in elkaar maar het wordt me uiteindelijk toch wat te langdradig allemaal. Ik mis zelf vooral een kop en een staart en ik ben ook geen fan van de zangstem. Derhalve een krappe onvoldoende.

12. The Knife - Full of Fire (4)

Geen idee waar The Knife heen wilde met hun laatste album. Full of Fire is exemplarisch en ik snap er niks van dat dit pretentieuze nummer het tot de finale heeft weten te schoppen. Het komt op mij over als artistieke interessantdoenerij; lelijke herrie waarin nauwelijks structuur is te ontdekken. Full of Fire is absoluut niet spannend. Het kent ook een aantal afstotelijke zanglijnen. Bijna niet doorheen te komen en ik verlang heel hard terug naar een nummer als Silent Shout

1. The Knife - Full of Fire
2. Arcade Fire - Reflektor
3. Holden - The Caterpillar’s Intervention
4. Fire! Orchestra - Exit! Part One
5. HAERTS - All the Days
6. Jon Hopkins - Open Eye Signal
7. Holden - Renata
8. The National - Sea of Love

Toelichting:
Holden was gewoon ongeëvenaard dit jaar (ok, m.u.v. van Nick Cave (waar is die?) en Forest Swords (te onbekend wrs) dan). Hij wordt slechts bijgehouden door de artiest, die mij gelijk lik-op-stuk gaf toen ik ergens vorig jaar riep, dat er geen goede techno meer uitgebracht werd. The National bracht ook weer een prima album uit, maar dit is niet een van de beste nummers ervan en daarom 'slechts' middelmoot.

Deafheaven ken ik pas vrij recent, maar wat een botte muziek! Itt veel smaakverwanten hier, kan ik Chvrches prima hebben, al steekt het hitje wel ruimschoots boven de rest uit. Disclosure was een leuke zomerhit, maar begint stiekempjes al wel wat van zijn kleur te verliezen. Reflektor is een van de weinige goede nummers van een album dat mij verder totaal niet pakte.

Fire! Orchestra krijgt plek 9, in alle eerlijkheid, onmogelijk om deze 20 minuten durende brok free jazz in een keer op waarde te schatten. Wellicht zou die na een paar keer luisteren een stuk hoger staan. Haerts vind ik doorsneepop en The Knife is mij echt volkomen kwijt, zoals ik na hun abominabele optreden op Lowlands ook al had geconcludeerd.

1. Holden - The Caterpillar’s Intervention (9,8)
2. Jon Hopkins - Open Eye Signal (9,5)
3. Holden - Renata (9,3)
4. Deafheaven - Vertigo (9)
5. CHVRCHES - The Mother We Share (8,5)
6. The National - Sea of Love (7,5)
7. Disclosure feat. Eliza Doolittle - You & Me [Flume Remix] (7,3)
8. Arcade Fire - Reflektor (7)

9. Fire! Orchestra - Exit! Part One (6,5)
10. CHVRCHES - Lies (6,3)
11. HAERTS - All the Days (5,5)
12. The Knife - Full of Fire (2)

12. CHVRCHES - Lies
Venijnig is het wel, maar echt pakken doet dit nummer van CHVRCHES me niet. Het blijft bij een krachtige electronische beat. Verder kan ik er eigenlijk vrij weinig over zeggen, want dat doet dit nummer zelf ook. Dit doet dan ook nog eens afbraak aan de krachtige productie, want zonder verdere overtuiging komt die dan toch wat geforceerd over. Vooral de zang klinkt flink inspiratieloos. Zonde, want de eerste singles van CHVRCHES klonken veelbelovender.
Cijfer: 6

11. The National - Sea of Love
The National mist al High Violet alles wat hun eerdere werk (en dan uiteraard met name Boxer) zo goed maakte en heeft alles wat mij in eerste instantie niet direct aantrok aan The National. Het klinkt nogal eendimensionaal en eigenlijk gewoon rondweg saai. Nu klinkt dit een stuk negatiever dan ik bedoel, want nog steeds luistert deze muziek prima weg. En de brug met "if I stay here trouble will find me" is het enige moment waar ik even opveer. Daardoor is het wel het beste nummer van hun laatste album.
Cijfer: 6,5


10. HAERTS - All the Days
De vergelijking met de andere CAPSLOCK-band is snel gemaakt. Ook mijn gedachten over dit nummer komen flink overeen met Lies, maar dan net allemaal een stukje positiever. Muzikaal is het niet meer dan aardig, maar de zang doet mij een heel stuk meer dan Lies. Wel is dit ook duidelijk een achteruitgang ten opzichte van hun voorgaande singles - Wings had van mij wel in de finale mogen staan.
Cijfer 6,5

9. CHVRCHES - The Mother We Share
Op elk vlak beter dan Lies. Opnieuw een sterke productie, maar dit keer zit er wat meer dynamiek in waardoor het ook wat meer diepgang krijgt. Maar vooral op vocaal vlak is dit een stuk beter. Lekker catchy, dromerig en melancholisch. Dit neigt ook wat meer naar de dreampop van bijvoorbeeld M83 - volgens mij hoor ik ook een sample van Midnight City.
Cijfer: 7

8. The Knife - Full of Fire
Met de nieuwe The Knife heb ik nog geen stabiele relatie. Het knaagt, het zeurt, het is gewoon akelige muziek. Daar ben ik zeker wel gecharmeerd van - Giles Corey doet gewoon pijn zo akelig als het klinkt - maar bij het laatste album van The Knife wil het nog niet echt positief uitpakken. Raging Lung weet me wel positief bij de strot te grijpen, maar A Cherry on Top vind ik echt helemaal niks. Full of Fire zit daar ergens tussenin. Het is spannend en meeslepend, maar het lukt Full of Fire nog niet om mij helemaal te omarmen en mee te sleuren in haar wereld.
Cijfer: 7+

7. Arcade Fire - Reflektor
Ik kan er, ondanks deze 7e plaats, zeker wel goed mee leven dat Reflektor zometeen - naar alle waarschijnlijkheid - gekroond gaat worden tot Song van het Jaar 2013. Want vanaf mijn nummer 7 is het allemaal de creme de la creme van het afgelopen jaar. Arcade Fire zelf lijkt op het gelijkname album een beetje zoekende, maar gelukkig neemt James Murphy ze hier bij de hand en toont ze de juiste weg. Caribische percussie, hier en daar een vernuftig pianomotiefje en op de juiste momenten wat blazers; productioneel zit dit nummer zo ongelooflijk sterk in elkaar. Als ze doorhebben dat dit de weg is die ze in moeten slaan kan het volgende album misschien concurreren met Funeral.
Cijfer: 9

6. Disclosure feat. Eliza Doolittle - You & Me [Flume Remix]
stoepkrijt verwoord het wat mij betreft al sterk. Flume tilt de Disclosure-sound echt naar een nog hoger niveau. De catchiness van het origineel in een zwoeler en meer zomers jasje. "Chiller" ga je het haast niet krijgen. Meer valt er ook niet over te zeggen, want zo bijzonder is dit niet. Nja, bijzonder lekker gewoon.
Cijfer: 9

5. Jon Hopkins - Open Eye Signal
Techno is dood. Maar gelukkig hebben we Jon Hopkins nog. Open Eye Signal is een heerlijke reis. Ik heb hier al de metafoor van een trein gehoord, maar eigenlijk kan je hier zelf van maken wat je wilt. Jon Hopkins geeft je de kleuren, de dynamiek en de vormen, maar de rest van het verhaal mag je helemaal zelf bedenken. Dat is techno zoals ik het graag hoor, een trip naar een onbekende bestemming. Waarbij de reis belangrijker is dan het einddoel.
Cijfer: 9+

4. Fire! Orchestra - Exit! Part One
Hier zou je van alles en nog wat over kunnen schrijven. Hier gebeurt zo ontzettend veel. En geen moment verlies je de aandacht. Zoals inquestos het al mooi beschreef is luisteren naar deze muziek als "onderdompelen in een iets te heet zwavelig bad vol onrust". Het is vooral het gevoel dat je hiervan krijgt en de sfeer - beetje te vergelijken met de voodoo-vibe van Dr. John - in dit nummer dat het zo sterk maakt.
Cijfer: 9,5

3. Deafheaven - Vertigo
De hipsterband van het jaar heeft (terecht) de finale gehaald. De cross-over shoegaze en black metal werkt uitstekend. Ik hoor prachtige, originele melodieën en hoop intense emoties. Doe je ogen dit en je hebt het idee dat je de gevoelens die de band wilt overbrengen begrijpt. Ik versta er natuurlijk geen reet van wat hij zegt en misschien kloppen mijn emoties helemaal niet met wat de bedoeling van de band was, maar dat maakt me helemaal niks uit. Ik wil verzwolgen worden door roze melancholische muur van gitaren.
Cijfer: 9,5

2. Holden - The Caterpillar’s Intervention
Op James Holden stond dit jaar geen maat. Hij stond al aardig hoog aangeschreven in huize Teun, maar met zijn laatste album heeft hij definitief de hoogste status verworven. Hij verteld in interviews dat hij - met gebruik van complexe technologische snufjes - een oergeluid wilde creëren. The Inheritors heeft een onwijs puur karakter. Caterpillar's Intervention is daar wel het beste voorbeeld van. Er zit een hoop moderne technologie in, maar dat is nergens te horen. Muziek teruggebracht tot de basis, maar wel op een wonderschone manier.
Cijfer: 10-

1. Holden - Renata
Hoogstens twee keer per jaar wordt er een nummer uitgebracht wat alle grenzen van redelijkheid overschrijdt. Renata is buitenbuitenbuitencategorie. Vergelijkbaar met bijvoorbeeld Yonkers van Tyler, the Creator of Pyramids van Frank Ocean. Renata is intens tot op het bot. Het dringt door tot in mijn diepste poriën. Het lukt James Holden hier perfect om tot de essentie van muziek te komen. De verschillende patronen, die iets oers in zich hebben, worden op een indrukwekkende manier op elkaar gestapeld. Enkel wat geluidsgolven kunnen de mens in een hoge vorm van extase brengen. De essentie van muziek.
Cijfer: 10+

Arcade Fire - Reflektor
Dat deze de finale zou halen was van tevoren al bepaald. Dat Reflektor de finale gaat winnen ook. Het moet gezegd worden dat dit nummer me in eerste instantie koud liet, maar dat ik er nu inmiddels wel van kan genieten en het zelf ook met plezier op zet. Dooddraaien ligt zeker op de loer, helaas. De bijdrage van Bowie is mijn favoriete stuk.

CHVRCHES – Lies
CHVRCHES - The Mother We Share
Deze naam ben ik wel eens vaker tegengekomen. De electropopgekte die er momenteel is, ben ik geen grote fan van, omdat het bijna uitsluitend bestaat uit grijze middelmaat. Zo eigenlijk ook het nummer Lies. The Mother We Share vind ik dan een stuk aanstekelijker en heeft voor mijn gevoel wat meer eigenzinnigheid.

Deafheaven – Vertigo
Als Mike’s favoriete band heb ik hier meer van gehoord dan mij lief is.
Begint nog erg goed, maar dan begint de ‘metal’. Ik heb niets tegen een wall of sound, maar als dat dan vervolgens 10 minuten lang zo doorgaat. Ook de zang is, surprise, surprise.. niet zo mijn ding.

Disclosure feat. Eliza Doolittle - You & Me [Flume Remix]
Hier weer een beetje die vlees, noch vis-middelmaat. Ik hoor hier gewoon weinig spannends in

Fire! Orchestra - Exit! Part One
Ik had je nooit geloofd als je een aantal maanden terug had gezegd dat deze de finale zou halen. Gestoord, maar nog wel met een dusdanige basis dat ik er ook van kan genieten. Die pompende baslijn is natuurlijk de kracht van dit nummer. Een Lynch-achtig goede spanning!

HAERTS - All the Days
Geweldig nummer, het bewijs dat de mix van electronica en pop anno 2013 nog steeds kan werken en dat er ook (zeer) goede nummers zijn. Dit is de productie zoals die anno 2013 in mijn ogen zou moeten zijn. Heerlijk!

Holden - Renata
Holden - The Caterpillar’s Intervention
Niets tegen Holden hoor en de hype heb ik even aangekeken, maar uiteindelijk zakte het gemiddelde en daarmee ook mijn interesse. Ik heb wat nummers gehoord, maar die deden me niet zoveel. Renata kabbelt naar mijn smaak te veel voort.

The Caterpillar’s Intervention is dan weer een stuk beter. Wat duisterder en ook wat diverser.

Jon Hopkins - Open Eye Signal
Nee, dan liever Jon Hopkins, ondanks dat het rustiger is, of misschien wel dankzij. Dit is het soort muziek waarin ik mijzelf lekker onderdompel.

The Knife - Full of Fire
Mja, deze kende ik ook al, maar doet me ook weinig. Te druk, te bombastisch, weinig subtiel. Verlangen naar Silent Shout, ik weet niet of het mag, maar ik doe het toch.

The National - Sea of Love
Om uiteindelijk af te sluiten met één van de minste nummers van het beste album van 2013. Ik volg dit spel zijdelings en ik heb me er steeds over verbaasd. Zal wel iets met een single-release te maken hebben. Zo’n beetje ieder nummer van dit album zou de winst gepakt hebben, maar deze dus niet.. En zelfs dat is nog genoeg voor een (ruime) tweede plek.

1. HAERTS - All the Days
2. The National - Sea of Love
3. Arcade Fire - Reflektor
4. Fire! Orchestra - Exit! Part One
5. Jon Hopkins - Open Eye Signal
6. CHVRCHES - The Mother We Share
7. Holden - The Caterpillar’s Intervention
8. CHVRCHES – Lies
9. Disclosure feat. Eliza Doolittle - You & Me [Flume Remix]
10. Holden - Renata
11. The Knife - Full of Fire
12. Deafheaven – Vertigo

Negen uur bedoelde ik hier trouwens

Nog een half uur en dan ga ik bekend maken welk nummer zich Song van het Jaar 2013 mag noemen!

De lijnen zijn definitief gesloten!

Hulde aan iedereen die zeer inspirerende stukjes heeft geschreven bij de diverse nummers.
Naast de tijdnood, ben ik ook niet zo'n schrijver, dus die tijdnood is een mooi excuus

Alle stemmen zijn geteld en de winnaar is hier bekend. Maar ik zal de spanning erin houden en langzaamaan opbouwen naar de ontknoping van dit topic.

Het record van 27 stemmers - vorig jaar behaald - is net niet gehaald; 26 deelnemers in deze finale. Alsnog vrij veel dus

De volgende users wil ik bedanken voor hun stem:

arcade monkeys, Arno, ArthurDZ, chevy93, Co Jackso, Dance Lover, DjFrankie, Don Cappuccino, dumb_helicopter, Dwejkk_, Edgar18, Gretz, herman, inquestos, jassn, kemm, odi, Ploppesteksel, Poeha, Salvadore, Simon77, Snoeperd, stoepkrijt, Teunnis, The Eraser en Titmeister.

12. Disclosure feat. Eliza Doolittle - You & Me [Flume Remix] (51 punten, 16 keer genoemd)
Genomineerd door: jassn
Nummer 1 van: Snoeperd
Maand: juli
Maandpositie: 5e



You & Me is het enige nummer dat in deze finale geen enkele keer op #1 werd gezet EDIT: klopt niet!. Het sprokkelde ondanks dat nog wel aardig wat punten, met 16 notaties doet Disclosure niet onder voor de subtop. De inbreng van Flume wist eindelijk eens een Disclosure-nummer naar de top te brengen, maar het blijft bij deze 12e plaats.

11. CHVRCHES - Lies (58 punten, 15 keer genoemd)
Genomineerd door: stoepkrijt
Nummer 1 van: arcade monkeys en Arno
Maand: september
Maandpositie: 5e



Het eerste nummer van CHVRCHES blijft steken op een 11e plek. En dat is toch wel stiekem een beetje teleurstellend als je het vergelijkt met de indrukwekkende score in de Halve FInale. Lies werd - ondanks dat het meer #1-noteringen had - duidelijk overklast door The Mother We Share, die we pas veel later gaan tegenkomen. Lies kwam uiteindelijk ook duidelijk te kort (11 punten) voor een plek in de grote middenmoot die hierna begint.

10. Fire! Orchestra - Exit! Part One (69 punten, 14 keer genoemd)
Genomineerd door: Snoeperd
Nummer 1 van: Co Jackso en inquestos
Maand: maart
Maandpositie: 2e



Voor Fire! Orchestra is de 10e plaats het eindresultaat. Voor een jazznummer van 20+-minuten is dat heel verdienstelijk. Exit! Part One is samen met nog twee nummers het minste genoemd. Daarmee bevestigd dat wel het love/hate-gehalte van dit nummer. Exit! Part One haalde net zoveel punten als de nummer 9 en 8, en zelfs net zoveel #1-notering als de nummer 9. Voor de top-5 kwam het slechts zes punten tekort. Erg spannend dus in de middenmoot.

9. Holden - Renata (69 punten, 18 keer genoemd)
Genomineerd door jassn
Nummer 1 van: Edgar18 en Teunnis
Maand: mei
Maandpositie: 4e



De tweede artiest met twee nummers in de finale. Deze slag wint Holden dus van CHVRCHES. Al is een 9e plek natuurlijk nog niet de jackpot. Slechts drie nummers hadden meer noteringen in de top-8 dan Renata. De vraag is nu: waar eindigt The Caterpillar's Intervention?

8. Deafheaven - Vertigo (69 punten, 14 keer genoemd)
Genomineerd door: The Eraser
Nummer 1 van: Don Cappuccino, odi, stoepkrijt en The Eraser
Maand: mei
Maandpositie: 5e



Deafheaven in de finale was onvermijdelijk. Met hun album Sunbather haalde ze verrassend veel lofuitingen binnen. Door een relatief omvangrijke groep werd Deafheaven gesteund en deze plek in de top-10 is een logisch en terecht gevolg. Met vier #1-noteringen doet Deafheaven het (samen met twee andere nummers) het op dat vlak het beste. Het schort alleen aan genoeg noteringen in totaal, want op dat vlak doet Vertigo het juist (samen met twee andere nummers) het slechtste.

Het Youtube-filmpje is van The Pecan Tree.

Een achtste positie was te verwachten, vooral toen ik de laatste stemmers zag die het nummer zowat allemaal in de laagste regionen hebben geplaatst. Toch een hele mooie prestatie voor een metaltrack!

7. Jon Hopkins - Open Eye Signal (71 punten, 19 keer genoemd)
Genomineerd door Dance Lover
Nummer 1 van: -
Maand: mei
Maandpositie: 1e



De eerste maandwinnaar die langskomt is ook het enige nummer dat geen enkele keer op de eerste plek is gezet (dit keer echt ). De 7e plek is dan ook vooral te danken aan het feit dat dit nummer zeer breed gedragen wordt. Een echte puntensprokkelaar. Ik kan me ook niet goed voorstellen dat je echt iets tegen dit nummer hebt en dat komt in deze finale - met al die love/hate-nummers - goed uit.

Mijn nummer 1 en 2 er al uit

6. The Knife - Full of Fire (72 punten, 14 keer genoemd)
Automatisch genomineerd
Nummer 1 van: Dwejkk_, jassn, kemm en Ploppesteksel
Maand: januari
Maandpositie: 13e



Eén van de twee finalisten die niet de maandfinale haalde. Full of Fire werd helemaal aan het begin van 2013 niet sterk genoeg geacht voor een plek bij de beste 12 van januari. Maar meer dan een jaar later vinden we het blijkbaar het zesde beste nummer van 2013. En dat is nogal wat. Als ik overigens een prijs moet uitreiken naar het love/hate-nummer van deze finale dan zou ik Full of Fire aanwijzen. Het haalde net als Deafheaven zowel de meeste #1-noteringen als de minste noteringen in totaal.

Thanks voor de oplettendheid

5. HAERTS - All the Days (75 punten, 16 keer genoemd)
Automatisch genomineerd
Nummer 1 van: chevy93, Poeha en Simon77
Maand: juli
Maandpositie: 1e



We zijn in de top-5 beland met de synthpop van HAERTS; net als die andere band met hoofdletters een van de doorgebroken artiesten van 2013. De winst in juli was al een voorteken en ook in de MuMeAfrekening scoorde All the Days zeer sterk. HAERTS komt wel duidelijk tekort voor een podiumplek, maar een 5e plek is niks om je voor te schamen.