mean schreef:
Het is jammer dat (artiest) is gestopt maar (album) is toch nog hun doorbreker geweest. (nummer) is ook zwaar te gek.

de harde stijl bevalt mij goed en daarom is dit zeker wel een topper

Psychonaatje schreef:
Is (artiest) gestopt? Volgens mij gaan ze gewoon door, hoor!

Jordy schreef:
Ook niet bepaald hun doorbraak, dit album

Onderhond schreef:
Verder ook niet echt hard vind ik

herman schreef:
En ook niet echt een topper.

Zachary Glass schreef:
Telkens ik [artiest] zie verschijnen in mijn aquarium (=televisie) moet ik denken aan mijn tante Thèrese.

Tante Thèrese is best een brave meid.

Wanneer Tante Thèrese het uitmaakt met haar vriend, gebeurt dat altijd "in vriendschap" met een klef zoentje op de wang "ten afscheid".

Tante Thèrese heeft ooit "Rid of me" van PJ Harvey gehoord en vond dat dat een anti-vrouw nummer was.

Tante Thèrese heeft soms behoefte aan rust en luistert daarom naar fake-dolfijngeluiden om "in contact te komen met haar innerlijke ik"

Tante Thèrese heeft de film "Bridget Jones' Diary" een stuk of vier, vijf maal gezien en verkeert in de veronderstelling dat ze hààr leven verfilmd hebben.

Tante Thèrese schrijft in het weekend karamelverzen en beschouwt deze "als grote kunst".

Tante Thèrese is danig politiek correct dat het pijn doet voor deze jongen.

Spidey810 schreef:

[ARTIESTENNAAM]?? wtf is dat voor een fake groepke

'50 Cent Wanna Be' maybe?

50 cent schreef:
wtf is dit dan?

Kos schreef:
Dit is een album van 50 Cent toen hij nog als schapenherder gitaar speelde, nou goed

Zachary Glass schreef:
Belangrijke plaat voor [artiest] - door [album] stonden ze op de rand van de afgrond - ze deden een beslissende stap voorwaarts!

titan schreef:
En dan 1 ster geven

Zachary Glass schreef:
Als je op de rand van de afgrond staat en je doet een stap voorwaarts? Wat gebeurt er?

titan schreef:
Geen idee, nooit geprobeerd

Onderhond schreef:
Soms zegt een mens dingen ... beloftes zeg maar ... en die moet je dan maar nakomen ook. Het brengt je soms op vreemde plaatsen.

1* voor de ongelooflijk hilarische camp wat tracks als [***] en [***] zijn. Verder vind ik dit gewoon te slecht voor woorden

Onderhond schreef:
Tja, ik blijf toch gewoon de electronic Top 50 volgen. Verder hou ik me in m'n eigen hoek gedeisd, voor zover dat natuurlijk al niet m'n eigen hoek is natuurlijk.

En verder lijkt het mij een geweldig dom idee om dit op te zetten als er gezelschap langskomt, maar dat zal ook wel aan het gezelfschap liggen. Daarvoor bestaat andere pop, trip-hop en loungy dingen.

Teksten vielen mij soms op en waren bij vlagen erg erg plat vond ik. Vooral bij zo'n nummers als [***] of [***].

Anyway, ik heb er nog ééntje te gaan van [***] zie ik. Kijk er al naar uit

VanDeGriend schreef:
Tja....ik zal wel een saaie vriendenclub hebben inderdaad. Ik ken nu eenmaal, ik mag wel zeggen helaas, niemand die het bijvoorbeeld leuk vindt om naar een in de fik gestoken flipperkast, of variaties daarop, te luisteren Nu moet ik t doen met die platte [***]. Wat een rot leven heb ik toch, met al die mensen om me heen die dit wel leuk vinden ....

Omsk schreef:
Grappig. Ik ben al jaren fel protagonist van donkere jaren '80-bands. Echo & The Bunnymen, Cure, Smiths, u kent ze wel. Steengoeie bands waarvan het ook echt voor de hand ligt dat ze nu nog steeds nieuwe aanhang krijgen.

Als ik dan vertelde dat dat soort muziek onder mijn smaak valt, waren de reacties soms niet bijster mals ("baaaah, die ééééties, ouwe koek, foute kapsels, achterhaalde arrangementen"). Ik haalde dan altijd mijn schouders op om hun kortzichtighied (hetzelfde zal een hiphop-liefhebber doen waarvan ik zou zeggen dat die muziek allemaal gezemel is over bitches en hoes).

Maar afkeer zit vaak diep. Het leek me dan ook dat hun jaren '80-aversie niet was aan komen waaien, maar dat ze het hadden verkregen door een heus trauma.

En een trauma ontstaat als volgt: je loopt door de kringloopwinkel, te dolen tussen schilderijen van Bragolin en andere dieptepunten uit de menselijke kunst, en je moet naar de WC. Je moet zelfs poepen, en het zit behoorlijk vast daar beneden, dus je denkt: als ik hier even iets te lezen kan vinden, dan leidt dat af en concentreer ik me niet meer zo op mijn weerbarstige poeperd. En néé, het kan niet even wachten. Je hebt 's middags een afspraak met een klant uit Raamsdonksveer die je de hele middag vragen wil stellen over recepten met pastinaak.

Wat wil het geval? Je ziet een boekje liggen op een stom oud tafeltje dat voor die WC staat! Iedereen kijkt de andere kant op, en jij pakt snel dat boekje. Je gaat op de WC zitten en op de radio die in de winkel speelt hoor je de eerste tonen van [nummer]. Je denkt niet geheel onterecht: wat een slappe hap! Waar gaat deze muziek helemaal over?

Je gaat zitten en slaat het boekje open, en wat wil het ongelooflijke toeval? Het thema van het boekje luidt: de honderd meest homoseksuele foto's van het duo Tears For Fears, de hoogste kapsels van A Flock Of Seagulls en andere uitspattingen van ‘80s-frontmannen in Hans Spekman-kloffie.

Het gevolg is niet alleen dat je niet meer kan poepen, maar ook dat je geen zin meer hebt je nog ooit te verdiepen in de ‘goede’ 80's-muziek. En zo ontstaat een trauma en niet anders. Dat dacht ik tenminste altijd.

Maar wat is nu mijn nieuws van de dag? [artiest], de band waarvan ik altijd dacht dat ze hoorde bij 'de paar die het voor de rest verknoeien' is helemaal geen bagger. Vooral de eerste drie nummers van dit album zijn 24-karaats genieten. Vier sterren om te beginnen.

Het zou mij niet verbazen idd. als Gert Verhulst van Studio100 hier achter zat.
De muziek is niet echt mijn ding, maar het blijft plakken. Maar goed dat doet behanglijm ook, dus dat wil nog niets zeggen.
Edoch, toch wel een paar pakkende deuntjes erop. Niets meer en/of minder. De K3 van toen zeg maar.

The Scientist schreef:
Lukas... je moet trouwens je quotes niet rechtstreeks kopieren, nu had Graf ook gewoon op zijn (Omsk's) naam kunnen klikken in plaats van een half uur zoeken.