Tears for Fears - The Hurting (1983)

Sommige platen blijven altijd mooi en bijzonder ,dit is er zo een, het scheelt volgens mij wel of je bij de release die periode bewust hebt meegemaakt, dat geeft hem wat extra betekenis en inhoud .

Magisch mooi album. Blijft tijdloos. Sommige jaren 80 bands kan ik niet meer horen, deze plaat blijf ik draaien.

Dit is zeker tijdloos en het grijpt me nog prettig beet. En de productie is echt om door een ringetje te halen. Het lijkt wel of de heren zonder ruzie te maken bij mij in de huiskamer staan.

Wat is Memories Fade toch een prachtig nummer. Zeer goed album dit. Staat 25 jaar na datum nog duidelijk overeind!

Inderdaad, tijdloos album! Wat jammer dat ze dit nooit meer hebben kunnen evenaren.... Deze plaat verdient eigenlijk een spot in de top 250!

Dat is zeker zo. Dit album heeft recht op een positie in een lijst. En wat mij betreft in de lijst van de betere albums uit de jaren tachtig van de vorige eeuw. Het blijft aan alle kanten heerlijke muziek, waarbij de buren er verstandig aan doen de hond uit te laten.

De buren zouden juist thuis moeten blijven! Tijdloze klassieker.. hier kan de generatie muzikanten van nu nog wat van leren!

In het kader van de culturele opvoeding kunnen de buren maar beter thuis blijven, want The Hurting is goed lesmateriaal. Maar ja, je mag mensen niet altijd dwingen. Gun ze wat vrijheid.

Erg sterk debuut!!!

Ik kan al deze enthousiaste reacties niet delen. Er staan een paar goede nummers op zoals Mad World , Pale Shelter en Change.
De rest doet mij niets; ik vind het gepruts. Een band die zoekende is naar zijn eigen sound.
Het latere werk van TFF krijgt van mij wel een dikke voldoende.
Dit album echter niet.

Gepruts kan ik dit niet vinden. Er is voor mij eerder sprake van een band waar nog veel enthousiasme van uit spreekt. Goed het kan wat zoekend overkomen, maar de ideeën die hier te horen zijn klinken na al die jaren nog fris. Daardoor is het voor mij iets wat het predikaat tijdloos mag dragen. Het latere werk van Tears for Fears kon mij niet meer zo boeien, omdat het wel heel vaak klonk of The Beatles weer waren opgestaan en of ik daarop zat te wachten of blij moest zijn kan ik met een nee beantwoorden. Wat dat betreft hoor ik wel liever het spontane geluid van The Hurting.

Niet alleen spontaan, maar vooral ook EIGEN en tijdsloos. De latere TFF is veel gedateerder en vanaf Seeds Of Love inderdaad een of andere hippie-revival

Eigenlijk is het ongelooflijk hoe deze jaren 80 synthesizerpop gewoon tijdloos blijkt te zijn. Het album heeft eigenlijk alles in zich om heel fout te zijn, maar is dat op geen moment. De arrangementen zijn gedurfd, de muzikale uitvoering perfect en de zangpartijen zijn van topkwaliteit.

Kwestie van heel erg goede arrangementen denk ik, dan maakt het niet uit welke instrumenten je gebruikt. Veel van de nummers van The Beatles maken ook gebruik van gedateerde instrumenten (fluiten, accordeon, etc), maar zijn vaak toch tijdsloos. Zelfde reden.

Dit is het enige album dat ik nog steeds veel luister en waarschijnlijk altijd zal blijven doen. Elke luisterbeurt raakt hij me weer, ik voel om de een of andere reden een band met dit album. Veel pijn en verdriet, maar geuit in een reeks perfecte popsongs waar je U tegen zegt. Voelt soms het net zo treurig als Robert Smith, maar op een album als Pornography wordt deze treurnis veel hatelijker geuit, alsof de boze buitenwereld verantwoordelijk is voor zijn gebroken geest. Ik kan dit ook erg waarderen op z'n tijd maar geef toch de voorkeur aan de TFF methode; ze laten je als het ware binnen in hun wereld waar Smith voor mijn gevoel de deur liever dicht houdt. Maar goed, dat is een ander verhaal en ik vind beide albums sterk.

Ik ben gek op muziek die raakt, en dit album doet dat als geen ander, de ingetogen en gevoelige Smith afgewisseld met de meer uitgesproken melancholische Orzabal zorgt ook voor een prettige afwisseling. Ik denk dat het verloren evenwicht tussen de twee over de jaren de reden is dat ik elk opvolgend album lager beoordeel (nu ja, Smith was natuurlijk na Seeds vertrokken).
Ik las ook al over de perfecte arrangementen, ik kan het hier enkel mee eens zijn. De songs op zichzelf zijn natuurlijk fantastisch, maar ik denk dat met name de synthstructuren van Ian Stanley bepalend zijn geweest voor de sound, nergens werkt de combinatie synth/gitaar zo lekker in mijn opinie.

Ik kan lofzang blijven uitstorten over deze parel, waar blijft die top 250 spot????

Hmm, sterker nog, deze plaat komt gewoon op 1 in mijn top 10, Pet Sounds zal met de 2e plek genoegen moeten nemen..

Blijkbaar zijn jullie allemaal weer lekker wakkergeschud.
En daar is deze site ook voor.
Maakt niet uit, ik blijf bij mijn mening.

En of! Ik zag in dat ik in tijden geen bericht meer bij dit album had gepost. Als ik zo naar je top 10 kijk kan ik me meteen verplaatsen in jouw visie op dit album. Blijf maar lekker bij je mening, dan blijf ik bij de mijne (niet dat ik je top 10 zo slecht vind, overigens...)

:Y

Sorry, ik moest nog even een kleine modificatie aan m'n statement aanbrengen

Roland Orzabal en Curt Smith hebben niet de twee mooiste stemmen uit de pop geschiedenis, maar het is een feit dat deze twee stemmen erg mooi samen klinken. Orzabal klinkt hard en realistisch. Smith is zacht en dromerig. Net als OMD combineren ze beide zangklanken met opbeurende Synthesizergolven.
Ook al zijn ze de kameleons uit de jaren 80 (elk album heeft een andere sfeer en invalshoek), overtuigen ze mij elke keer weer.

Het beste album blijft toch wel het debuut The Hurting.
Grappig is dat Ian Stanley hier als keyboardspeler lid van de band is. Hij houdt zich niet bezig met de productie; terwijl hij dat later wel doet bij namen als Lloyd Cole and the Commotions, The Pretenders, The Human League en Tori Amos.
De naam van de groep is afgeleid van een therapie bedacht door Arthur Janov waarbij patiënten wordt aangemoedigd te schreeuwen, huilen en te slaan naar voorwerpen om hun gevoelens te uiten. Roland Orzabal uit zich juist op een muzikale manier, en schrijft de frustraties van zich af.

The Hurting geeft ons een les in het omgaan met tegenslagen. Die zijn nodig om tot volwassene op te groeien. Dit blijft verder het hele album terug komen. Hoe je als kind het besef krijgt dat de wereld minder mooi is als hoe je hem voorstelde. Als puber worstel je met jezelf tot iemand wie je niet wilt worden.
De harde waarheid laat jouw idealen als zandkorrels door je handen glijden.

En welke albumhoes verwoord deze gevoelens het beste?
Vreemd genoeg niet deze zeer geslaagde hoes van The Hurting, maar juist die van een andere band die in hetzelfde jaar als kind volwassen wordt.
U2 met War.

Voor mij waren dat nou ook net de 2 albums uit 1983.

Goede debuutplaat van Tears For Fears ui 1983. Ik vind het wel goed inelkaar gezet, hoewel het niet echt mijn smaak is. Het doet me, omdat het muziek uit mijn jeugd is en van toen ken (ik heb het album zelf niet) aan de 80's denken, maar de muziek 'kleeft' niet aan dat decennium vast; in die zin vind ik het niet gedateerd klinken.

Toen Tears for Fears in 1983 voor het eerst van zich liet horen wisten platenmaatschappij en pers er niet zo goed raad mee. Was dit de laatste exponent van de new romantics, een nieuwe synthesizer act als Depeche Mode of The Human League of waren het nieuwe tieneridolen?

Eigenlijk waren ze niks van dat. Voor Roland Orzabal en Curth Smith was muziek maken een manier om te ontsnappen aan de misère. De jonge twintigers kampten beiden met forse jeugdtrauma's. Hoe toegankelijk de muziek van Tears for Fears misschien mag klinken, hun ongelukkige jeugd ligt opgesloten in de teksten, de hoes en de albumtitel.

Alle songs werden geschreven op akoestische gitaar, maar als tweemansband maakten Roland Orzabal en Curt Smith dankbaar gebruik van nieuwe technologie: sequencers, drumcomputers, synthesizers. In de studio werden ze bijgestaan door Ian Stanley en Manny Elias.

Door de bijzondere stemmen van Orzabal en Smith, de combinatie van akoestische gitaar en die typische eighties productie, de sombere sfeer en de melodieën in mineur is The Hurting een echte popparel. Niet alle songs zijn even sterk, maar toch is dit een plaat die je niet snel loslaat.

De eerste single Suffer The Children deed nog niet echt veel, maar met drie Top 10 hits ging het publiek overstag (Mad World, Change en het fantastische Pale Shelter). En met ijzersterkte albumtracks als The Hurting, Memories Fade en Match Me Bleed bewees Tears for Fears meer te zijn dan de zoveelste Hitkrantband.

Die Top 10 hits zaten niet op dit album, pas met hun volgend album braken ze op grote schaal door.
Ik ben uiteindelijk ook via Shout bij dit album beland.

In Engeland waren het wel hits misschien dat Sebas dat bedoeld.

Dat kan natuurlijk ook.

Wat ook kan is dat Sebas vaak naar de Avondspits met Frits Spits luisterde destijds. Spits was helemaal weg van deze plaat en werd haast lyrisch in zijn presentatie als hij iets van dit album draaide.

Ik heb deze trouwens gekocht nadat ik op Sky Channel (nog op een oude zwartwit televisie) een concert zag van Tears For Fears uit deze periode. Was trouwens toch wel een geslaagde avond. Vervolgens zonden ze een concert uit van Depeche Mode; live in hamburg. Uit de Some Great Reward tour.

Yep, in Engeland.

Nederland en België moesten nog een jaartje wachten.

Grappig. Ik ben al jaren fel protagonist van donkere jaren '80-bands. Echo & The Bunnymen, Cure, Smiths, u kent ze wel. Steengoeie bands waarvan het ook echt voor de hand ligt dat ze nu nog steeds nieuwe aanhang krijgen.

Als ik dan vertelde dat dat soort muziek onder mijn smaak valt, waren de reacties soms niet bijster mals ("baaaah, die ééééties, ouwe koek, foute kapsels, achterhaalde arrangementen"). Ik haalde dan altijd mijn schouders op om hun kortzichtighied (hetzelfde zal een hiphop-liefhebber doen waarvan ik zou zeggen dat die muziek allemaal gezemel is over bitches en hoes).

Maar afkeer zit vaak diep. Het leek me dan ook dat hun jaren '80-aversie niet was aan komen waaien, maar dat ze het hadden verkregen door een heus trauma.

En een trauma ontstaat als volgt: je loopt door de kringloopwinkel, te dolen tussen schilderijen van Bragolin en andere dieptepunten uit de menselijke kunst, en je moet naar de WC. Je moet zelfs poepen, en het zit behoorlijk vast daar beneden, dus je denkt: als ik hier even iets te lezen kan vinden, dan leidt dat af en concentreer ik me niet meer zo op mijn weerbarstige poeperd. En néé, het kan niet even wachten. Je hebt 's middags een afspraak met een klant uit Raamsdonksveer die je de hele middag vragen wil stellen over recepten met pastinaak.

Wat wil het geval? Je ziet een boekje liggen op een stom oud tafeltje dat voor die WC staat! Iedereen kijkt de andere kant op, en jij pakt snel dat boekje. Je gaat op de WC zitten en op de radio die in de winkel speelt hoor je de eerste tonen van Shout. Je denkt niet geheel onterecht: wat een slappe hap! Waar gaat deze muziek helemaal over?

Je gaat zitten en slaat het boekje open, en wat wil het ongelooflijke toeval? Het thema van het boekje luidt: de honderd meest homoseksuele foto's van het duo Tears For Fears, de hoogste kapsels van A Flock Of Seagulls en andere uitspattingen van ‘80s-frontmannen in Hans Spekman-kloffie.

Het gevolg is niet alleen dat je niet meer kan poepen, maar ook dat je geen zin meer hebt je nog ooit te verdiepen in de ‘goede’ 80's-muziek. En zo ontstaat een trauma en niet anders. Dat dacht ik tenminste altijd.

Maar wat is nu mijn nieuws van de dag? Tears For Fears, de band waarvan ik altijd dacht dat ze hoorde bij 'de paar die het voor de rest verknoeien' is helemaal geen bagger. Vooral de eerste drie nummers van dit album - waarvan ik er één uiteraard al kende door de heer Jules - zijn 24-karaats genieten. Vier sterren om te beginnen.